Η επικέντρωση στην υποτιθέμενη «κωλοτούμπα» του 2015 δεν επιτρέπει ούτε την πραγματική αποτίμηση ούτε την ουσιαστική κριτική

Του Παναγώτη Σωτήρη

Τα πρακτικά της σύσκεψης των πολιτικών αρχηγών επιτρέπουν πολύ πιο σοβαρή αποτίμηση των στρατηγικών ελλειμμάτων που είχε η τότε εκδοχή της Αριστεράς. Αρκεί να μην αναζητούμε «ευκολίες σκέψης».

Το in είχε μια μεγάλη δημοσιογραφική επιτυχία. Και την είχε κατά βάση γιατί υπήρχε μέχρι τώρα μια παράλογη άρνηση να δοθούν στη δημοσιότητα τα πρακτικά του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών παρότι δεν είναι απόρρητα και παρότι αναμφίβολα επιτρέπουν μια καλύτερη αποτίμηση γεγονότων, χωρίς στην πραγματικότητα να αποκαλύπτουν «μυστικά του κράτους».

Το δημοσίευμα ήταν πλήρες, είχε τις βασικές τοποθετήσεις και αποτύπωνε ακριβώς τι έγινε σε εκείνη τη σύσκεψη. Και με αυτό τον τρόπο εξυπηρετούσε μια βασικά αναγκαιότητα: να έχουμε όλα τα δεδομένα για να μπορούμε να κρίνουμε τι ακριβώς συνέβη τότε. Ο καθένας και η καθεμιά μπορούν να κάνουν την αποτίμησή τους.

Αυτό που υπογραμμίζει το συγκεκριμένο δημοσίευμα είναι αυτό που διαισθανόμασταν και τότε: η πολιτική γραμμή της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε την εξουσία ορίζοντα είχε ουσιαστικά τη διαπραγμάτευση με τους δανειστές για μια λιτότητα και ένα Μνημόνιο με ημερομηνία λήξης.

Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα δεν είχε ποτέ γραμμή ή τοποθέτηση για μια ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ένωση, είτε αυτό αφορούσε την έξοδο από το ευρώ, είτε πολύ περισσότερο την έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ούτε είχε γραμμή ποτέ για μονομερή στάση πληρωμών ή διαγραφή του χρέους, παρά μόνο για αναδιάρθρωση του χρέους ύστερα από διαπραγμάτευση με τους δανειστές.

Προφανώς και υπήρχαν εντός του ΣΥΡΙΖΑ, συμπεριλαμβανομένου του υπουργικού συμβουλίου, φωνές που υποστήριζαν ότι η έξοδος από τα μνημόνια απαιτούσε αυτού του είδους της ρήξη. Όμως, είχαν αποδεχτεί ήδη από το 2012 ότι η κυρίαρχη γραμμή του κόμματος, αυτή που εκπροσωπούσε ο Αλέξης Τσίπρας, δεν περιλάμβανε τη ρήξη.

Κωστόπουλος: Η γερασμένη «ουλή» του εκσυγχρονισμού

Του Παναγιώτη Σωτήρη

Ο Πέτρος Κωστόπουλος είναι μια τραγική φιγούρα. Κι όπως όλες οι τραγικές φιγούρες πρώτα από όλα αδυνατεί να κατανοήσει τους όρους της δικής του τραγωδίας αλλά και τις επιπτώσεις που είχε αυτή σε άλλους, ξεκινώντας από τους εργαζόμενους που άφησε απλήρωτους. Ούτε είναι τυχαίο ότι ακόμη και σήμερα αδυνατεί να κατανοήσει ποιας μετάλλαξης υπήρξε το σύμπτωμα και η ουλή.
Η υπόθεση περιοδικά lifestyle στην Ελλάδα δεν είναι απλή και απαιτεί ένα είδος πατριδογνωσίας. Δεν ήταν απλώς τα περιοδικά των ΔΑΠιτών ή των «νεοφιλελεύθερων». ‘Ηταν μία από τις μορφές που πήρε ο αργός μετασχηματισμός της μεταπολίτευσης στον εκσυγχρονισμό. Ήταν τα βήματα των μεταπολιτευτικών γενεών από μια αριστερή στράτευση, ενίοτε και ερζάτς στον ψευδο-ηδονισμό του νεοφιλελευθερισμού, αυτό που ο Ζίζεκ περιέγραφε έγκαιρα ως την κατηγορική προσταγή «Απόλαυσε».

Ο κύριος Σωτήρης ανήκει στην ΛΑΕ… έχει την χαρά και την τιμή να είναι υπάλληλος του κύριου Μαρινάκη

Του Χριστόφορου Τριαντάφυλλου

Εμείς οι Αριστεροί γενικά έχουμε τοποθετήσεις για διάφορα ζητήματα κρατώντας ίσες αποστάσεις (βλέπε Συρία) εκτός άμα είναι να πάρουμε θέση ανάμεσα σε κάποια επιχειρηματική κόντρα οπου εκεί διαλέγουμε άμεσα πλευρά.

Λοιπόν για να το κάνουμε πιο ξεκάθαρο το τι συμβαίνει.

Ο κύριος στην φωτογραφία είναι ο Παναγιώτης Σωτήρης. Ο κύριος Σωτήρης ανήκει στην ΛΑΕ στην οποία έχει την χαρά να βρίσκεται και να συμπορεύεται μαζί, με τον Δήμαρχο της Νέας Φιλαδέλφειας Άρη Βασιλόπουλο.

Ο κύριος Σωτήρης έχει την χαρά και την τιμή να είναι υπάλληλος του κύριου Μαρινάκη στα Παραπολιτικά για τον οποίο αρθρογραφεί μέσα από το…Unfollow και το Report. 

Μία φωτογραφία για το τι δεν πήγε καλά με την Αριστερά στην χώρα

Του Παναγιώτη Σωτήρη

Η φωτογραφία αυτή συγκεφαλαιώνει σε εκπληκτική συμπύκνωση ό,τι δεν πήγε καλά με την Αριστερά σε αυτό τον τόπο

- Ο επικεφαλής μηχανικός του μεγαλύτερου τεχνικού ομίλου της χώρας, πάλαι ποτέ προερχόμενος από το χώρο της κομμουνιστικής Αριστεράς, που παρ' όλα αυτά συμμετείχε στο μεγαλύτερο πλιάτσικο λεηλασίας δημοσίου πλούτου, καταστροφής του περιβάλλοντος και υπερεκμετάλλευσης των εργαζομένων... Σύμβολο των χιλιάδων "κόκκινων" αφεντικών, ημιαφεντικών, εργολάβων, μάνατζερ, που έβαλαν ουκ ολίγη πλάτη στην "ανάπτυξη" των τελευταίων δεκαετιών, και θεωρούσαν ότι η μαζική αγορά "κουπονιών" για το Κόμμα είναι άφεση αμαρτιών

Ο Γιώργος Κατρούγκαλος και ο Ντέιβιντ Κόπερφιλντ

Του Παναγιώτη Σωτήρη

Εδώ και μερικά χρόνια, με συμβολική στιγμή την εμφάνισή του στους «Αγανακτισμένους» στην Πλατεία Συντάγματος το 2011 και αποκορύφωμα την εκλογή του σε θέση ευρωβουλευτή και εν συνεχεία βουλευτή και φυσικά την ανάδειξη του σε υπουργό, ο Γιώργος Κατρούγκαλος διαμόρφωσε την εικόνα ότι είναι ένας σοβαρός και μαχητικός νομικός επιστήμονας και ένας αγωνιστής των δικαιωμάτων του ελληνικού λαού, κοντολογίς ένας άνθρωπος της Αριστεράς. Χιλιάδες άνθρωποι αναφέρονταν στις τοποθετήσεις του για το χρέος και την απαλλαγή από τα μνημόνια, ενώ προσκλήθηκε να μιλήσει σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας, ενώ η παρέμβαση του στην εκπομπή του Γ. Πρετεντέρη τον Οκτώβρη του 2013 εκτίναξε ακόμη περισσότερο την απήχησή του.

Για την αριστερά των άκρων

Του Παναγιώτη Σωτήρη

Σύμφωνα με μια διαδεδομένη στην Αριστερά άποψη, εφόσον το κυβερνητικό επιτελείο επενδύει στην εικόνα μιας χώρας που κινδυνεύει από την αντιπαράθεση των άκρων, η Αριστερά δεν πρέπει να εγκλωβιστεί σε μια τέτοια σύγκρουση, να αποφύγειακραίες τοποθετήσεις και να επικεντρωθεί στηνπροσέλκυση ανθρώπων από το «μεσαίο χώρο». Για παράδειγμα, μεμονωμένοι βουλευτές θα αναλαμβάνουν το έργο της υπόσχεσης προς αδικημένους κλάδους ότι θα επαναπροσληφθούν, αλλά η ηγεσία θα δίνει «υπεύθυνες απαντήσεις», για να μην αποξενωθεί από τους ενδιάμεσους ψηφοφόρους.

Αυτοί οι ενδιάμεσοι ψηφοφόροι υποτίθεται ότι δεν θέλουν τη λιτότητα, αλλά δεν πολυσυμπαθούν τους δημοσίους υπαλλήλους, εξεγείρονται για την ΕΡΤ αλλά διαφωνούν για τις απεργίες, βλέπουν τα πράγματα να πηγαίνουν προς τα χειρότερο αλλά δεν τους εμπνέει κανένας πολιτικός.