Του Κώστα Κετσετζόγλου
Ένα όμορφο πρωινό ξημέρωσε με την αναμονή για την μπάλα που επιτέλους θα κυλήσει και πάλι στο χορτάρι. Και ξαφνικά με την είδηση της χρονιάς, μέχρι την επόμενη, το μυαλό γύρισε σε όλη αυτή την καταστροφή που ζούμε 20 χρόνια τώρα ως επαγγελματίες, αλλά και ως εραστές του ποδοσφαίρου. Τα χαμένα απογεύματα, τις ομάδες που καταστράφηκαν, την αηδιαστική προπαγάνδα που συνεχίζεται ακόμη και σήμερα…
Ακόμη και τώρα που μόνο ντροπή θα έπρεπε να αισθάνονται κάποιοι που έβαλαν τα στήθια μπροστά, νομίζοντας ότι απευθύνονταν σε ζώα λέγοντας και γράφοντας πως όλα είναι όμορφα και ωραία και αυτοί που φωνάζουν 20 χρόνια, πολλοί περισσότεροι από τα δύο τρία των Ελλήνων, το κάνουν επειδή… χάνουν. Μα 20 χρόνια να χάνουν οι ίδιοι; Πως γίνεται. Εδώ ακόμη κι ο Ολυμπιακός, ο γελωτοποιός της Ευρώπης μετά από 10 χρόνια φάπα έκανε διπλό εκτός έδρας το 2007. Πέρασε και 1-2 φορές από όμιλο. Παίζοντας με πολύ ανώτερες του ομάδες και με διαιτησία κανονική και όχι ελληνική.
Ένα όμορφο πρωινό ξημέρωσε με την αναμονή για την μπάλα που επιτέλους θα κυλήσει και πάλι στο χορτάρι. Και ξαφνικά με την είδηση της χρονιάς, μέχρι την επόμενη, το μυαλό γύρισε σε όλη αυτή την καταστροφή που ζούμε 20 χρόνια τώρα ως επαγγελματίες, αλλά και ως εραστές του ποδοσφαίρου. Τα χαμένα απογεύματα, τις ομάδες που καταστράφηκαν, την αηδιαστική προπαγάνδα που συνεχίζεται ακόμη και σήμερα…
Ακόμη και τώρα που μόνο ντροπή θα έπρεπε να αισθάνονται κάποιοι που έβαλαν τα στήθια μπροστά, νομίζοντας ότι απευθύνονταν σε ζώα λέγοντας και γράφοντας πως όλα είναι όμορφα και ωραία και αυτοί που φωνάζουν 20 χρόνια, πολλοί περισσότεροι από τα δύο τρία των Ελλήνων, το κάνουν επειδή… χάνουν. Μα 20 χρόνια να χάνουν οι ίδιοι; Πως γίνεται. Εδώ ακόμη κι ο Ολυμπιακός, ο γελωτοποιός της Ευρώπης μετά από 10 χρόνια φάπα έκανε διπλό εκτός έδρας το 2007. Πέρασε και 1-2 φορές από όμιλο. Παίζοντας με πολύ ανώτερες του ομάδες και με διαιτησία κανονική και όχι ελληνική.

