Για το δίκαιο και το άδικο

Του Νίκου Μωραϊτη

Αδιαμφισβήτητα εντός των δυτικών κοινωνιών έχει ξεκινήσει εδώ και πολλά χρόνια μία συζήτηση για το τι είναι καταπίεση. Σε αντίθεση με το 60’ και το 70’ όπου η συζήτηση για το τι συνιστά καταπίεση αντιμετωπιζόταν από την αυλή της αστικής τάξης ως κομμουνιστική προπαγάνδα  πλέον έχουμε και μία εναλλακτική αντιμετώπιση. Η καταπίεση έχει γίνει βασικά ποπ, και οι συζητήσεις για το περιεχόμενό της οργανώνεται από τις κατεξοχήν φωνές της αστικής τάξης (τους πολιτικούς, τα ΜΜΕ και το κράτος της). Η φαντασία για το περιεχόμενο της καταπίεσης είναι ανεξάντλητο: ομοφοβία, μισογυνισμός, τρανσφοβία, χονδροφοβία, ηλικιασμός, ρατσισμός, σπησισμός κα.

Αυτή η προπαγάνδα δημιουργεί ένα γενικότερο κλίμα στη κοινωνία. Πολλοί αριστεροί θεωρούν ότι πρόκειται για ένα προοδευτικό κύμα, το οποίο πρέπει και η αριστερά να προλάβει για να μην περιθωριοποιηθεί. Άλλωστε η ενσυναίσθηση για τον αδύναμο θεωρείται γενικώς αριστερή. Αδυνατούν όμως να καταλάβουν ότι τα δικά τους συνθήματα για κοινωνική δικαιοσύνη δεν έχουν καμία σχέση με το παραπάνω κλίμα που δημιουργεί η αστική προπαγάνδα. Η τελευταία δεν σκοπεύει να ενώσει τον κόσμο, αλλά να τον χωρίσει υπό άπειρα τεχνητά πολιτισμικά φράγματα. Αξιοποιεί υπαρκτά κοινωνικά προβλήματα, όχι όμως για να τα λύσει, αλλά για να γεμίσει με όλο και περισσότερο μίσος τα αντιμαχόμενα μέρη. Η ίδια λογική του διαίρει και βασίλευε εφαρμόζεται από τη Δύση, είτε όταν σπάει το Ιράκ σε ένα κουρδικό, ένα σιιτικό και ένα σουνιτικό κομμάτι, είτε όταν βάζει πυρίτιδα στη σχέση γυναίκας-άντρα, στρέητ και ομοφυλόφιλων, μικρών και μεγάλων κλπ.

Αυτή η κατάσταση οδηγεί τους μισούς να θεωρούν τους άλλους μισούς φασίστες. Ο φασισμός έχει σχετικοποιηθεί σε σεξισμό, μισαναπηρισμό κα, με αποτέλεσμα οποιοσδήποτε δεν καλύπτει τη πολιτική ορθότητα να ονοματίζεται φασίστας, πράγμα που ενέχει επικίνδυνες πολιτικές συνέπειες. Ταυτόχρονα αυτή η νέα Ιερά εξέταση βάζει όσους έτυχε να έχουν κάποιο «προνόμιο» να υποφέρουν από ένα μόνιμο άγχος μήπως φέρονται σαν δυνάστες. Είναι σαν η ανθρωπότητα να επέστρεψε στον Μεσαίωνα, σε μία κατάσταση μόνιμης μετάνοιας και ενοχών για τις αμαρτίες μας, υπό τις ευλογίες πάντοτε μίας νέας Μεταμοντέρνας Ιεράς Εξέτασης.

Είναι εξαιρετικά αφελές...

Πάουλο Φρέιρε

«Είναι εξαιρετικά αφελές να πιστεύει κανείς πως οι κυρίαρχες τάξεις θα αναπτύξουν έναν τύπο εκπαίδευσης που θα βοηθούσε τις υποδεέστερες τάξεις να σταθούν κριτικά απέναντι στις κοινωνικές ανισότητες.

Όσο πιο ριζοσπαστικοποιημένο είναι το άτομο τόσο περισσότερο μπαίνει στην πραγματικότητα, ώστε να την κατανοήσει και να τη μεταλλάξει.

Αυτός ή αυτή δε φοβάται να αντιμετωπίσει, να ακούσει, να δει τον κόσμο «γυμνό».

Δε φοβάται να γνωρίσει τους ανθρώπους ή να μπει σε διάλογο μαζί τους. Αυτό το άτομο δε θεωρεί τον εαυτό του ή τον εαυτό της ιδιοκτήτη της ιστορίας όλων των ανθρώπων ή απελευθερωτή των καταπιεσμένων, αλλά αφιερώνεται, εντός της ιστορίας, στο να παλέψει στο πλευρό τους».

Ο Κωστής Χατζηδάκης είναι ένας εξαιρετικός υπηρέτης της τάξης του. Εξαιρετικός!

Αλιευμένο από το fb

Ο Κωστής Χατζηδάκης είναι ένας πλούσιος αστός από γνωστή αστική οικογένεια. Σύμφωνα με το πόθεν έσχες του έχει 27 ακίνητα, 1,7 εκατομμύρια ευρώ σε επενδυτικά προϊόντα, 210.000 ετήσια εισοδήματα, και 87.000 σε τραπεζικούς λογαριασμούς.

Ο Κωστής Χατζηδάκης το 2007 ιδιωτικοποίησε την Ολυμπιακή Αεροπορία και την πούλησε σε ένα ιδιωτικό μονοπώλιο, ενώ το 2009 ιδιωτικοποίησε τον ΟΣΕ. Μεταξύ 2012-2014 προχώρησε σε μια μεγάλη σειρά ιδιωτικοποιήσεων, όπως όλα τα αεροδρόμια της χώρας, μεγάλοι αυτοκινητόδρομοι κλπ. Από το 2019 πραγματοποίησε μια σειρά δομικών παρεμβάσεων στις εργασιακές σχέσεις καταργώντας εργατικά δικαιώματα δεκαετιών. Από το 2021 ιδιωτικοποίησε πλήρως την αγορά ενέργειας, και την έκανε χρηματηστηριακό προϊόν, δίνοντας στους ιδιώτες του κλάδου τα μεγαλύτερα ποσοστιαία κέρδη από δημιουργίας του ελληνικού κράτους.

Για τη Σακελλαροπούλου και τον Μητσοτάκη, η Κύπρος κείται μακράν, η Ουκρανία κοντά

Του Πάσχου Λαζαρίδη

Η πρόεδρος της Δημοκρατίας, χωρίς περίσκεψη και αιδώ δήλωσε στον πρωθυπουργό ότι “η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία είναι η πρώτη τόσο σημαντική επίθεση εναντίον ενός ανεξάρτητου και κυρίαρχου κράτους, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο”. Ακόμα και αν αγνοήσουμε τον εξοντωτικό βομβαρδισμό επί τρεις μήνες της Σερβίας από το ΝΑΤΟ πριν από 23 χρόνια, δεν γίνεται να αγνοήσουμε τον Αττίλα και την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974. Το να υποτιμούν οι δύο ανώτεροι πολιτικοί και πολιτειακοί παράγοντες της χώρας την κυπριακή τραγωδία για να εξυψώσουν την ουκρανική, επιβεβαιώνει για μια ακομα φορά ότι οι εκπρόσωποι της άρχουσας τάξης περισσότερο ζορίζονται για τις σκοτούρες των ΗΠΑ, παρά για τα εθνικά θέματα της χώρας τους. 

Το σύνολο του ελληνικού αστικού κόσμου στέκεται απέναντι στην ρωσική εισβολή στην Ουκρανία πιο εξαγριωμένο από όλη την ευρωπαϊκή ηγεσία. Ο Μητσοτάκης δήλωσε ότι “η απάντηση της Ε.Ε. πρέπει να είναι ανάλογη της ρωσικής πρόκλησης”. Επειδή κανείς μάλλον δεν τον παίρνει στα σοβαρά, ουδείς τον ρώτησε αν εννοεί ότι πρέπει η Ε.Ε. να στείλει στρατεύματα στην Ουκρανία. Και πάλι καλά. 

Τα δε ελληνικά ΜΜΕ συναγωνίζονται σε αντιρωσική υστερία και βλακώδη προπαγάνδα τους πιο κυνικούς προπαγανδιστικούς μηχανισμούς των ΗΠΑ και της Μ. Βρετανίας. 

Τον Οκτώβρη του 44 οι κομμουνιστές γιόρταζαν με τον λαό την απελευθέρωση. Η αστική τάξη πού ήταν;

Του Πάσχου Λαζαρίδη

Σαν σήμερα, 77 χρόνια πριν, η Αθήνα έβγαινε στους δρόμους γιορτάζοντας την απελευθέρωσή της από το φασιστικό ζυγό. Πρωτοπόροι στον αγώνα της Εθνικής Αντίστασης οι κομμουνιστές, το ΚΚΕ, με το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ, έχοντας ήδη δώσει ποτάμια αίματος για την ελευθερία και την ανεξαρτησία. Εκτελέσεις, βασανιστήρια, φυλακές, μάχες στις πόλεις και στα βουνά, είναι ο βαρύς τίτλος τιμής που έφερε και φέρει η παράταξη της Αριστεράς για τη δράση της στη δεκαετία του 40. Ο λαός αναγνώρισε στους κομμουνιστές τους φυσικούς ηγέτες του, τους επικεφαλής των αγώνων και των προσδοκιών του και συμπύκνωσε τις ελπίδες του για την επόμενη μέρα στο αίτημα της λαοκρατίας και της νέας Ελλάδας.

Σε αντίθεση με τους κομμουνιστές, η άρχουσα τάξη, η αστική τάξη της χώρας, ήταν εκκωφαντικά απούσα από τον αγώνα της Αντίστασης. Το πιο ισχυρό τμήμα της βρέθηκε καθόλη τη διάρκεια της Κατοχής εκτός Ελλάδας, υπό τις προστατευτικές φτερούγες των Άγγλων, στο Κάιρο και στη Μέση Ανατολή. Ο βασιλιάς, οι πολιτικοί της Δεξιάς και του Κέντρου, οι ισχυροί φιλο-αγγλικοί πολιτικοί και επιχειρηματικοι κύκλοι βούτηξαν τα αποθέματα σε χρυσό της Τράπεζας της Ελλάδας και δραπέτευσαν, αφήνοντας το λαό να πεθαίνει από την πείνα και τις κακουχίες.

Ένα άλλο τμήμα της άρχουσας τάξης, βρέθηκε στο πλευρό των Γερμανών, εκδηλώνοντας ανοικτά τον δοσιλογισμό της. Συνεργάστηκαν με τους κατακτητές, είτε φορώντας την κουκούλα για να καταδώσουν τους αγωνιστές, είτε στελεχώνοντας τον κατοχικό μηχανισμό σε υπουργεία, κεντρική κυβέρνηση, τοπικές διοικήσεις.

Οι τουρκικές ελίτ έχουν εθνικούς στόχους, οι μεταπρατικές ελληνικές όχι

Του Βασίλειου Φούσκα

Η εκρηκτική κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η Ανατολική Μεσόγειος είναι συνέπεια τόσο μακρο-ιστορικών διαδικασιών, όσο και συγκυριακών παραγόντων. Τρεις είναι οι σημαντικότερες δομικές, μακρο-ιστορικές διαδικασίες πίσω απ’ τη κρίση. Η πρώτη δομική διαδικασία εν ενεργεία, είναι η κρίση και υποχώρηση της αμερικανικής ηγεμονίας και η σταδιακή αποδέσμευσή της από τη Μέση-Εγγύς Ανατολή και Ευρώπη (πρόσφατα, οι ΗΠΑ ανήγγειλαν την απόσυρση 10,000 μελών του στρατιωτικού τους προσωπικού από τη Γερμανία).

Η δεύτερη μακρο-ιστορική διαδικασία είναι η μόνιμη αδυναμία της ΕΕ να αρθρώσει ένα κοινό πολιτικό πρόταγμα σε ζητήματα άμυνας και ασφάλειας. Η τρίτη δομική τάση, είναι η άνοδος και παγκόσμια οικονομική εξάπλωση της Κίνας. Όμως πρόκειται για μια τάση που ακόμα δεν είναι σε θέση να ασκήσει παγκόσμια ηγεμονία και προβολή ισχύος πέρα απ’ το ζωτικό “ασιατικό τόξο” της χώρας (Κεντρική Ασία, Ινδικός Ωκεανός, Νοτιανατολική Ασία, Ιμαλάϊα). Ο συνδυασμός των τριών αυτών δομικών διαδικασιών δημιουργεί ηγεμονικές αστάθειες στην Ευρασία και χώρους για εκμετάλλευση της από περιφερειακές δυνάμεις, όπως η Τουρκία.