Κάτι γίνεται λάθος στο υπουργείο της «πλατφόρμας»

Των Φώτη Ε. Αλεξάκου (Πληροφορικός, εκπαιδευτικός, μέλος τους ΔΣ της Ένωσης Πληροφορικών) και

Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή (δάσκαλος ειδ. Αγωγής)

Τα προβλήματα της εκπαίδευσης πολλά και εντεινόμενα. Το «κάθε πέρσι και καλύτερα» φαντάζει πολύ αδύναμο για να αποτυπώσει την πραγματικότητα. Τα πάντα αλλάζουν τόσο γρήγορα! Για όσους είναι στο μεταίχμιο του εργασιακού βίου και της αποστρατείας, είναι εύκολη μια σύγκριση. 

Μπορεί στο παρελθόν να είχαμε λιγότερες τεχνολογικές διευκολύνσεις, είχαμε όμως καλύτερη επικοινωνία και συνεργασία με όλους τους παράγοντες της εκπαίδευσης, μαθητές, γονείς, συναδέλφους και διοίκηση. Δεν το καταλαβαίναμε τότε, το αναπολούμε σήμερα! Παρόλο που δεν είχαμε ειδικότητες, είχαμε δημιουργικό χρόνο. Σήμερα, ενώ θα έπρεπε, τόσοι εκπαιδευτικοί, από διαφορετικά επιστημονικά πεδία, να έχουν θεαματικά αποτελέσματα, το πρόσημο δεν είναι θετικό. Οι ιθύνοντες που σχεδιάζουν και επιβάλλουν τις πολιτικές, προφανώς, κάτι κάνουν λάθος.

Τη στιγμή που χάνονται χιλιάδες διδακτικές ώρες λόγω έλλειψης εκπαιδευτικών (κι ενώ έχουμε φτάσει στη μέση της σχολικής χρονιάς), που υπάρχουν τμήματα πολυπληθή, που μαθητές μένουν χωρίς υποστήριξη παρά τις διαγνώσεις των ΚΕΔΑΣΥ, που τα τμήματα ένταξης μετατρέπονται, και επίσημα, σε μορφές παράλληλης στήριξης, διαβάζουμε ότι η υπουργός Παιδείας, κ. Ζαχαράκη, πρόλαβε και συμφώνησε, στο άψε σβήσε, στη δαπάνη πολλών εκατομμυρίων σε διάφορες πλατφόρμες!!! Δια πάσα νόσο και πάσα «αμαρτία», φτιάχνουμε και μια πλατφόρμα.

Ενδεικτικά, αν επιλέξουμε να ασχοληθούμε μόνο με όσες δαπάνες του Υπουργείου έχουν σχέση με Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) θα έχουμε τα παρακάτω ποσά:

Γιατί εκπαιδευόμαστε στην αμάθεια;

Του Γιώργου Τασιόπουλου 

Είναι αρκετά τα 3' του video για να κατανοήσουμε τις αιτίες αναποτελεσματικότητας του ονομαζόμενου "Νέου Σχολείου". 

Δεν είναι άλλωστε μόνο ελληνικό το φαινόμενο, ο Ζαν Κλοντ Μισεά είχε γράψει για την "Εκπαίδευση της Αμάθειας".

Στο βίντεο ο ομιλητής εξηγεί γιατί η παγκόσμια, άρχουσα υπερεθνική τάξη δεν επιθυμεί το σχολείο να επιτελέσει το σκοπό του.

Όταν η μεταφεουδαρχία των ολίγων θέλει να διευρύνει την ανισότητα υπέρ της σε βάρος των πολλών - φτωχών.

Όταν για να καταστεί απόρθητη η ισχύς τους είναι απαραίτητη η κατασκευή των υπηκόων της αγέλης, απαραίτητη προϋποθεση είναι ο αφοπλισμός των αδικημένων από κάθε πνευματική, κριτική ικανότητα.

Το ονομαζόμενο Νέο Σχολείο επιτελεί άριστα τον ρόλο του, αποστερεί τον μαθητή από την αληθινή γνώση και τον μεταμορφώνει σε άβουλη μαριονέτα, ακίνδυνο καταναλωτή στον φανταστικό, εικονικό νέο κόσμο που το ψηφιακό σχολείο κατασκευάζει.

Ως Κάλχας, μάντης κακών, προειδοποιούσε δεκάδες χιλιάδες χρόνια πριν ο Κώστας Τσιρόπουλος στο περιοδικό "Ευθύνη" (2002/362):

Οι 9 αλλαγές που σχεδιάζει το υπουργείο Παιδείας για τα σχολεία, τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς

Του Χρήστου Κάτσικα

Από το φετινό Δεκέμβριο και μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2024

«Πολλές μικρές αλλαγές στην εκπαίδευση που όμως στο τέλος θα αθροίζονται σε κάτι που μετά γίνεται γινόμενο - Θα πατήσουμε το γκάζι στις αλλαγές». Αυτό είναι το σύνθημα του υπουργού Παιδείας Κυριάκου Πιερρακάκη ο οποίος ετοιμάζει ένα μπαράζ νομοθετικών παρεμβάσεων καθώς έλαβε το «πράσινο» φως από τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη.

Ο ίδιος, μιλώντας στις αρχές της εβδομάδας στην 34η Ετήσια Ελληνική Οικονομική Σύνοδο, προανήγγειλε ότι μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2024 θα προχωρήσει σε αλλαγές για «το ανοιχτό σχολείο, το ελεύθερο πανεπιστήμιο και τον εκσυγχρονισμό και τη στόχευση της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης & Κατάρτισης» με στόχο την «αναβάθμιση της εκπαίδευσης, τη μείωση της γραφειοκρατίας και την επένδυση στη γνώση και τις νέες δεξιότητες» που θα «εξασφαλίζουν στους νέους μας περισσότερα και καλύτερα εφόδια σε ένα διεθνοποιημένο και μεταβαλλόμενο περιβάλλον».

Ξεκαθάρισε επίσης ότι «οι αλλαγές στο σχολείο θα είναι το τρίτο χρονικά πεδίο μεταρρυθμίσεων καθώς προηγούνται η επαγγελματική εκπαίδευση και τα μη κρατικά ΑΕΙ».

Οι αλλαγές στην Επαγγελματική Εκπαίδευση

Στο σχεδιασμό του υπουργείου Παιδείας είναι η καθιέρωση Κέντρων Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης (ΚΕΕΚ), τα οποία θα λειτουργούν ως campuses για ΙΕΚ, ΕΠΑ.Λ. και Επαγγελματικά Εργαστήρια. Ένα ΚΕΕΚ θα περιλαμβάνει τουλάχιστον μία δομή εκπαίδευσης, μία δομή κατάρτισης κι ένα εργαστηριακό κέντρο, που θα διατηρούν μεν την αυτοτέλειά τους, αλλά θα βρίσκονται σε διαρκή συνεργασία.

Υπολογίζεται ότι, σε πρώτο χρόνο, θα δημιουργηθούν περίπου 60 ΚΕΕΚ σε όλη την επικράτεια.

Οι αλλαγές στα ΙΕΚ θα είναι τόσο εκτεταμένες, που ουσιαστικά θα πρόκειται για ένα συνολικό rebranding, το οποίο θα εκτείνεται από τη λειτουργία τους μέχρι το όνομά τους.

Το κύριο χαρακτηριστικό της νομοθετικής παρέμβασης θα είναι η υπαγωγή στην αγορά εργασίας και τις τοπικές οικονομίες και γι αυτό το λόγο τη γενική εποπτεία και το συντονισμό όλων των ΚΕΕΚ θα έχει μάνατζερ εκτελεστικός διευθυντής.

Σε εκλεκτό της “Μπίλντερμπεργκ” και πάλι το Υπουργείο Παιδείας

 Νέος υπουργός Παιδείας ορίσθηκε ο κ. Κυριάκος Πιερρακάκης, με αναπληρωτή Υπουργό με αρμοδιότητα τον Αθλητισμό τον κ. Γιάννη Οικονόμου και τις υφυπουργούς τις κυρίες Ζέττα Μακρή και Δόμνα Μιχαηλίδου.

 Όπως και η προκάτοχός του στην προηγούμενη κυβέρνηση Μητσοτάκη κα Νίκη Κεραμέως, ο κ. Πιερρακάκης ήταν καλεσμένος στην ετήσια σύναξη της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ. 

Την πρώτη μετά την πανδημία, που έγινε στην Ουάσινγκτον στις 2-5 Ιουνίου 2022. Στον κατάλογο αυτών που συμμετείχαν περιλαμβάνεται με την ιδιότητα του αντιπροέδρου της Κομισιόν και ο αντιπρόεδρός της κ. Μαργαρίτης Σχοινάς. 

 Ο κ. Πιερρακάκης θα αναλάβει το βάρος της αλλαγής του άρθρου 16 του Συντάγματος, προκειμένου να επιτραπεί η ίδρυση αποκαλούμενων “μη κρατικών” εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Τα οποία έχουν έτοιμη πελατεία από τους υποψήφιους φοιτητές που μένουν απέξω από τα ΑΕΙ λόγω της βάσης του 10, ενώ ταυτόχρονα ερημώνουν περιφερειακά ΑΕΙ.

2054, Μάϊος

Η άλλη Ελλάδα του Κικίλια - Τέτοια παρακμή με τόσο πλούτο!

Του Γιώργου Τασιόπουλου

Ως γνωστόν, ο τουρισμός αποτελεί τη «βαριά» βιομηχανία της χώρας μας, όπως συνηθίζουν να λένε οι κυβερνώντες. 

Και για αυτόν τον λόγο, επενδύουμε συνεχώς στον τουριστικό κλάδο, όμως οι συνάδελφοι εκπαιδευτικοί που προσλήφθηκαν σε τουριστικές περιοχές με το μισθό των 900 ευρώ μας περιγράφουν τις δικές τους μοναδικές εμπειρίες, διαφορετικές από αυτές που μπορεί να ζήσει κάθε ξένος επισκέπτης στην τουριστική Ελλάδα. 

 «Ζητάνε για ένα δωμάτιο 500 ευρώ, ενώ εμείς παίρνουμε το πολύ 900»...

«συνάδελφοι μένουν στο αυτοκίνητο γιατί δε βρίσκουν δωμάτιο κάτω από 100 ευρώ. Υπάρχουν δωμάτια που δε διαθέτουν για εμάς οι επιχειρηματίες για να μη χάσουν το κέρδος από τους τουρίστες. 

Τα καταλύματα του δήμου είναι γεμάτα κι άθλια, δεν μπορείς να μείνεις πάνω από λίγες ώρες».

ΣΔΕΥ – ΕΔΥ επιτροπές εκπαιδευτικής υποστήριξης χωρίς ιδιαίτερο νόημα

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

«Η εκπαίδευση χρειάζεται χρήματα και το υποσύστημα της Ειδικής Αγωγής πολύ περισσότερα» - Γράφει ο Γιώργος Ηλ. Τσιτσιμπής

Σε λίγες μέρες (3 Δεκεμβρίου είναι η παγκόσμια ημέρα ΑμεΑ), θα ξανα-ακούσουμε από χείλη υπευθύνων, βαρύγδουπες διατυπώσεις για την υποστήριξή τους και την ευαισθησία τους σε θέματα σχετικά με την Ειδική Αγωγή και την αναπηρία. Επετειακές δηλώσεις που δεν έχουν κανένα νόημα αν δεν συνοδεύονται με πρακτικές προτάσεις και, κυρίως, λύσεις. Οι μαθητές, οι εκπαιδευτικοί και κυρίως οι γονείς, που ζουν επί 24ώρου βάσεως την αγωνία και τις συνέπειες της αναπηρίας, το γνωρίζουν καλύτερα απ’ όλους. Η εκπαίδευση χρειάζεται χρήματα και το υποσύστημα της Ειδικής Αγωγής πολύ περισσότερα. Είναι ακριβό αλλά απαραίτητο. Αντίθετα, οι εκάστοτε κυβερνώντες, θέλουν με περικοπές να έχουν βελτιώσεις! Δεν γίνεται, απλά ματαιοπονούν. 

Δεν είναι πολύς καιρός που δημοσιεύτηκε σε ΦΕΚ (134960/Δ3-ΦΕΚ Β 5009-27.10.2021) ο κανονισμός λειτουργίας Σ.Δ.Ε.Υ. (Σχολικά Δίκτυα Εκπαιδευτικής Υποστήριξης) και Ε.Δ.Υ. (Επιτροπές Διεπιστημονικής Υποστήριξης).Τα ΣΔΕΥ και ΕΔΥ δεν είναι κάτι καινούργιο αλλά η νέα ονομασία των έως τώρα ΣΔΕΥ και ΕΔΕΑΥ. Αυτή η «καινοτομία», ιδίως του Υπουργείου Παιδείας, να αλλάζει ονομασίες σε θεσμούς, φορείς, ακόμα και διαδικασίες, είναι φοβερή! Ακόμα φοβερότερο να το θεωρεί πράξη μεταρρυθμιστική! Έχουμε για παράδειγμα τα ΚΔΑΥ που έγιναν ΚΕΔΔΥ, μετά ΚΕΣΥ και τώρα ΚΕΔΑΣΥ. Τους Σχολικούς Συμβούλους που έγιναν Συντονιστές και τώρα Παιδαγωγικοί Σύμβουλοι. Τις Ειδικές Τάξεις που έγιναν Τμήματα Ένταξης για να βοηθήσουν στην ένταξη, μετά στην ενσωμάτωση, μετά στην συνεκπαίδευση, μετά στην ενιαία εκπαίδευση και τελευταία στην συμπερίληψη των ΑμεΑ και των μαθητών με δυσκολίες, για να καταλήξουμε στο «ένα σχολείο για όλους», που κατά την γνώμη μας, αδικεί πρώτα και περισσότερο τα ΑμεΑ. Όλα τα παραπάνω, όσο ανούσια και αν ακούγονται, είναι αλήθεια ότι κρύβουν μικρές ποιοτικές διαφοροποιήσεις που δυστυχώς στην πράξη δεν επέφεραν καμία διαφοροποίηση και καμία βελτίωση. Αντίθετα, κουβαλάνε όλα τα διαχρονικά προβλήματα της Ειδικής Αγωγής με αποσπασματικό τρόπο. Μόνο με «βαφτίσια» δεν παράγεται έργο.

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΠΛΟΥΤΙΣΜΟ, ΤΟ NEW DEAL ΤΩΝ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΔΩΝ

Γιώργος Τασιόπουλος

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ...

ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΣΧΟΛΕΙΟ,

ΤΟ ΠΛΗΣΙΑΣΜΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΩΠΩΝ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΔΕΝ ΤΟ ΥΠΟΚΑΘΙΣΤΑ ΤΟ ΤΗΛΕΜΑΘΗΜΑ

ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΠΛΟΥΤΙΣΜΟ, ΤΟ NEW DEAL ΤΩΝ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΔΩΝ

Ναόμι Κλάιν: Tηλε-new deal, το «Δόγμα του Σοκ» της πανδημίας

Πολλοί γονείς είδαν τα παιδιά τους κατά την πανδημία να παρακολουθούν τα μαθήματά τους μέσω της Google ή του Zoom, και ίσως θεώρησαν ότι ήταν ένας καλός και εκπαιδευτικός τρόπος να περνούν την μέρα μέσα στο σπίτι.

Όμως σύμφωνα με την Ναόμι Κλάιν τα πράγματα είναι πολύ πιο σκοτεινά. Η καραντίνα, εκτός από τον προληπτικό σκοπό της, λειτούργησε και σαν ένα «ζωντανό εργαστήριο για ένα μόνιμο - και εξαιρετικά κερδοφόρο - χωρίς επαφή, χωρίς δημοκρατία, μέλλον», γράφει η Ναόμι Κλάιν σε άρθρο της στο Intercept, παρατηρώντας ότι «κάτι που μοιάζει με ένα συγκροτημένο δόγμα του σοκ της πανδημίας αρχίζει να εμφανίζεται. Αποκαλέστε το “τηλε-New Deal”».

Γονείς και παιδιά, σύμφωνα με την Ναόμι Κλάιν, έχουν εμπλακεί σε ένα «μεγάλο πείραμα στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση», όπου οι εταιρείες συλλέγουν πολλά δεδομένα και αναζητούν τρόπο να γίνει μόνιμη, επειδή πιστεύουν ότι αυτός είναι ένας καλύτερος τρόπος , ή τουλάχιστον, ένας πιο κερδοφόρος τρόπος.

O Έρικ Σμιτ, πρώην πρόεδρος της Google και νυν πρόεδρος της αμερικανικής Επιτροπής Εθνικής Ασφαλείας σε ζητήματα Τεχνητής Νοημοσύνης ζητά ενίσχυση των χρηματοδοτικών πακέτων σε εταιρείες τεχνολογίας, όπως η Google και η Amazon, για να εκτελούν δημόσιες λειτουργίες με πρόφαση την αναγκαιότητα αμερικανικής απάντησης στην τεχνολογική ενδυνάμωση της Κίνας.

Με μεγάλη αγωνία...

Με μάσκες, με όλους τους μαθητές παρόντες αναμένεται να ανοίξουν τα σχολεία στις αρχές Σεπτεμβρίου ...

Του Γιώργου Τασιόπουλου

"Με μάσκες, με όλους τους μαθητές παρόντες αναμένεται να ανοίξουν τα σχολεία στις αρχές Σεπτεμβρίου μετά από εισήγηση της επιτροπής των ειδικών λοιμωξιολόγων που πραγματοποίησαν τηλεδιάσκεψη με την ηγεσία του υπουργείου Παιδείας."

Συμφωνούμε, τα σχολεία πρέπει να λειτουργήσουν.

Μια χαμένη χρόνια δεν υποκαθίσταται με εναλλακτικούς τρόπους και αυτοί που κυρίως πλήττονται είναι οι μαθητές των φτωχών οικονομικά κοινωνικών τάξεων. Η μακρόχρονη αποστασιοποίηση των παιδιών επιβαρύνει και την ψυχική υγεία των μαθητών.

Όμως, γιατί οι λύσεις που προτείνουν οι ειδικοί είναι με τα μάτια της κ. Κεραμέως;

Δεν ξέρω πόσο ειδικοί είναι σχετικά με την αντιμετώπιση της πανδημίας αλλά μάλλον όλοι τους είναι άτεκνοι.

Δοκίμασαν να φορέσουν μάσκα σε κάποιο παιδί για έξι διδακτικές ώρες με 35° θερμοκρασία!

Σκέφτηκαν αν οι ίδιοι θα μπορούσαν να επιβάλουν κοινωνικές αποστάσεις και απαγόρευση επαφών σε μία αίθουσα διδασκαλίας είκοσι πέντε μαθητών!

Η Κεραμέως αναβαθμίζει το Σχολείο, υποβαθμίζοντας την Εκπαίδευση

Του Βασίλη Ασημακόπουλου

«Δεν υπάρχει κοινωνία. Υπάρχουν άτομα και οι οικογένειές τους»
Μάργκαρετ Θάτσερ, 1987

Στο ισχύον σχολικό βιβλίο της Κοινωνιολογίας Γ΄ Λυκείου, ως ορισμός του γνωστικού αντικειμένου της συγκεκριμένης επιστήμης αναγράφεται ότι: «Η κοινωνιολογία έχει ως αντικείμενο μελέτης τα κοινωνικά φαινόμενα, τη δράση των κοινωνικών ομάδων, τις σχέσεις μεταξύ ατόμου και ομάδων, τις σχέσεις μεταξύ κοινωνικών ομάδων, τις κοινωνικές διαδικασίες και ειδικότερα το μετασχηματισμό των κοινωνιών».

Είναι ενδιαφέρον ότι ενώ η φιλοκυβερνητική δημοσιολογία αναλώνεται πολύ στις ρυθμίσεις για την αξιολόγηση ή για τα πρότυπα σχολεία, όπως αυτά συνδέονται με την κυβερνητική αντίληψη περί αριστείας, ουδόλως αναφέρεται στην κατάργηση του μαθήματος της Κοινωνιολογίας ως πανελλαδικώς εξεταζόμενου μαθήματος στην Γ' Λυκείου (αρ. 7 και 61 ν/σ) και την απόσυρση των μαθημάτων Κοινωνικών Επιστημών από το πρόγραμμα της Β' Λυκείου.

Επιτομή της συγκεκριμένης πρακτικής που συνιστά τον ορισμό της άρνησης του διαλόγου, είναι η επιλογή του υπουργείου Παιδείας να μην διατυπώσει επίσημη θέση-άποψη στο άρθρο 7 της αιτιολογικής έκθεσης του νομοσχεδίου για τους λόγους που οδηγείται στη συγκεκριμένη ενέργεια. Δεν γεννά άραγε ζήτημα αρνητικής αξιολόγησης η συγκεκριμένη "παράλειψη" της υπουργού Παιδείας σύμφωνα με τις "αρχές της καλής νομοθέτησης";

Το ξεθεμελίωμα του Δημοσίου Σχολείου

Του Γιώργου Τασιόπουλου

"...Στο Νηπιαγωγείο εισάγεται πιλοτικά το μάθημα των Αγγλικών μέσω δημιουργικών δραστηριοτήτων, η Πληροφορική και η Φυσική Αγωγή.
Στο Δημοτικό, αυξάνονται οι ώρες διδασκαλίας του μαθήματος των Αγγλικών στις μικρότερες τάξεις και εισάγονται πιλοτικά νέες θεματικές..." (https://www.alfavita.gr/ekpaideysi/319545_sarotiko-nomoshedio-kerameos-allazoyn-ta-panta-se-oli-tin-paideia-en-meso)

και φυσικά η "αξιολόγηση - πειθάρχηση" για να καμφθούν οι αντιδράσεις και να πέσει οριστικά η ταφόπλακα στο Δημόσιο Σχολείο της γνώσης που υπηρετεί τις μορφωτικές ανάγκες των μαθητών και τις προτεραιότητες της ελληνικής κοινωνίας. 

Νομοθετούν σύμφωνα με τις προσταγές του ΟΟΣΑ και των νεοταξίτικων λεσχών που τους τοποθέτησαν σε αυτό το θώκο.

Το κείμενο που επισυνάπτω το έγραψα το 21.04.2007 πριν 13 χρόνια και είναι τραγικά επίκαιρο. (https://ardin-rixi.gr/archives/203759)

Πρέπει να παραδεχτούμε ότι αν και οι κυβερνήσεις αλλάζουν, αποδεικνύεται η συνέπεια όλων απέναντι στις διεθνείς δεσμεύσεις. Το ερώτημα είναι, αυτές οι μεταρρυθμίσεις είναι προς όφελός ή σε βάρος της ελληνικής κοινωνίας;

Τηλεκπαίδευση και διδασκαλία οι αβεβαιότητες του αύριο

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

Έχουν γραφτεί (και γράφονται) πάρα πολλά για τα θετικά και αρνητικά της τηλεκπαίδευσης. Οφείλουμε να αποσαφηνίσουμε ότι το συνθετικό τηλε- δεν έχει την ίδια βαρύτητα, ούτε την ίδια ποιοτική αξία σε κάθε σύνθετη λέξη που φτιάχνει. Έτσι, άλλη «αξία» έχει στο τηλέ-φωνο, τηλε-όραση, τηλε-κοντρόλ και άλλη στο τηλ-εκπαίδευση και τηλε-διδασκαλία. 

Αναμφισβήτητα, το να μπορεί κάποιος από απόσταση να ελέγχει την λειτουργία κάποιου μηχανήματος ή το να παίρνει πληροφορίες, είναι πάρα πολύ σημαντικό και διευκολυντικό εργαλείο. Εργαλείο όμως, που δεν μπορεί να αντικαταστήσει την πληρότητα της προσωπικής επαφής. Ως εκ τούτου, δεν πρέπει να δαιμονοποιείται, αλλά να αξιολογείται κάθε φορά για την προσφορά του.

Ως εργαλείο, έχει ρόλο και στα της εκπαίδευσης. Πάρα πολλοί εκπαιδευτικοί το χρησιμοποιούσαν και το χρησιμοποιούν για να εμπλουτίσουν την διδασκαλία τους, να δείξουν με ασφάλεια ένα πείραμα, να ζωντανέψουν και με εικόνα τον αφηγηματικό ή επεξηγηματικό τους λόγο, να παραπέμψουν σε κάτι ιδιαίτερο ή να επικοινωνήσουν με κάποιους από απόσταση. Στις μεγαλύτερες ηλικίες, ακόμα και να συντονίσουν την μάθηση, όπως για παράδειγμα στην εξ αποστάσεως εκπαίδευση. Συνεπώς, διαφοροποιείται ανάλογα με τον χώρο και τον χρόνο, την ηλικία του εκπαιδευόμενου.

Το ερώτημα, για τον δικό μας προβληματισμό, είναι αν από εργαλείο θα το μετατρέψουμε μελλοντικά (στο άμεσο μέλλον) σε στόχο. Αν θα το κάνουμε κυρίαρχο μέσο διδασκαλίας αντικαθιστώντας τα έως τώρα παραδεχτά. Ίσως δεν είναι τυχαίο ότι δεν έχει επικρατήσει ο όρος τηλεδιδασκαλία αλλά ο όρος τηλεκπαίδευση, δηλώνοντας κάτι πιο γενικό και πιο αόριστο. Σωστά, επειδή διδασκαλία είναι άλλο πράγμα. Στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, εκεί που ο σπουδαστής έχει διαμορφωμένο πλέον το μαθησιακό του προφίλ, δεν χρειάζεται την διδασκαλία, με την στενή έννοια του όρου, αλλά περισσότερο έναν καθοδηγητή, έναν συντονιστή, έναν μέντορα κατά κάποιο τρόπο, για να διεκπεραιώσει το ακαδημαϊκό του έργο. Στις μικρότερες όμως ηλικίες; κυρίως στο νηπιαγωγείο και στο δημοτικό, μπορεί να γίνει αυτό;

Εσείς οι εμπνευστές της βιντεοσκόπησης έχετε μπει ποτέ σε τάξη;

Του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

Είναι βέβαιο ότι όλοι εσείς που εισηγηθήκατε την βιντεοσκόπηση των μαθημάτων και την απευθείας μετάδοσή τους, ή δεν έχετε μπει ποτέ μέσα σε σχολική αίθουσα ή έχετε ξεχάσει πως είναι καθώς δεν θυμάστε πότε ήταν η τελευταία φορά που μπήκατε.
Ίσως να μεγαλώσατε με διαγωνισμούς καλλιστείων και σώου διαφόρων «ταλέντων» και νομίζετε πως το μάθημα είναι διαγωνισμός, οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί διαγωνιζόμενοι, εσείς οι κριτές και οι γονείς το κοινό.
Ίσως να σκέφτεστε ακόμη και να μετατρέψετε τα σχολεία σε στούντιο παραγωγής ριάλιτι για να τα κονομάτε καθώς για σας όλα είναι κονόμα, όλα είναι μπίζνες, όλα είναι έσοδα και έξοδα, όλα είναι μετρήσιμα και όλα είναι... αξιολογήσιμα.

Όλα εκτός από εσάς.

Εσείς έχετε το προτέρημα να είστε ειδικοί, σαν αυτούς που τη μια μας λένε άλφα και την άλλη ωμέγα, τη μια μας λένε βάλτε μάσκα και την άλλη όχι, τη μια μας λένε πως τα παιδιά είναι διάβολοι και την άλλη αγγελούδια.

Χορτάσαμε από δαύτους, ειδικά την τελευταία δεκαετία. Με τη «βούλα» των ειδικών και τις ψήφους των «αδιάβαστων», περάσατε ένα σκασμό μνημόνια να φάνε και τα τρισέγγονά μας.

Που λέτε, δεν ξέρετε τι χάσατε που δεν μπήκατε ποτέ σε τάξη ή που την αρνηθήκατε για να γίνετε καρεκλοκένταυροι.

Είναι ζόρικη όντως, μα είναι και μοναδικής ομορφιάς.

Μπορεί να σε καταπιεί, αυτό το γνωρίζετε, μα μπορεί να σε στείλει και στα ουράνια, αυτό δεν το ζήσατε γι΄αυτό και τη μισείτε.

Δε μιλήσατε ποτέ με τα μάτια σε μαθητή σας, είτε και νιώσατε ποτέ την ευτυχία να σας ευχαριστήσει με τα μάτια κάποιος μαθητής σας.

«Στο μαθητή μου που δεν έχει λάπτοπ, τάμπλετ, ίντερνετ…»

Της Ειρήνης (Ρένας) Καραπάνου, δασκάλας στο 12ο Δημοτικό Βύρωνα, αντιπρόεδρου του Συλλόγου Εκπαιδευτικών ΠΕ Βύρωνα - Καισαριανής - Παγκρατίου «Ρόζα Ιμβριώτη»

Πρώτα πρώτα να ξέρεις πως είσαι πάντα ο πρώτος που έρχεται στο μυαλό μου… τι θα μας έλεγες αν θα μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε μαζί σου διαδικτυακά, όπως κάνουμε με τους υπόλοιπους συμμαθητές σου. Ποια θα ήταν η λέξη που θα σε δυσκόλευε στο κείμενο που σας δίνω, ποια απορία θα ρωτούσες στα μαθηματικά, μέχρι ποιο σημείο να τραβήξω την επανάληψη, ώστε να μη μείνεις πίσω, μη γυρίσουμε και νιώσεις μοναξιά και μέσα στην τάξη, να μη βρεθεί στιγμή που θα πιστέψεις πως η φτώχεια είναι αρρώστια και κατάρα και ότι φταις εσύ. Σε κάθε επικοινωνία μου με τους συμμαθητές σου αναφέρω το όνομά σου, λέω κάθε φορά πόσο μας λείπεις, ότι είμαστε δίπλα σου, παρακινώ τους υπόλοιπους να μου πουν νέα σου, να σκαρφιστούν τρόπους να επικοινωνήσουν μαζί σου απ’ το απέναντι μπαλκόνι.

Γροθιά στο στομάχι το σκίτσο του Solomon

Σχόλιο του Άρη Δάγλα

Όλο αυτό το διάστημα του "εγκλεισμού" των παιδιών και της αναστολής λειτουργίας των σχολείων, μιλάμε για την εξ αποστάσεως εκπαίδευση (που εξαρτάται κυρίως από την πρωτοβουλία ορισμένων φιλότιμων δασκάλων) θεωρώντας αυτονόητη την άνεση όλων των γονέων να εφοδιάσουν τα παιδιά τους με τα απαραίτητα για αυτόν τον σκοπό. 

Το ξεθεμελίωμα του Δημοσίου Σχολείου

Του Γιώργου Τασιόπουλου

"...Στο Νηπιαγωγείο εισάγεται πιλοτικά το μάθημα των Αγγλικών μέσω δημιουργικών δραστηριοτήτων, η Πληροφορική και η Φυσική Αγωγή.
Στο Δημοτικό, αυξάνονται οι ώρες διδασκαλίας του μαθήματος των Αγγλικών στις μικρότερες τάξεις και εισάγονται πιλοτικά νέες θεματικές..." (https://www.alfavita.gr/ekpaideysi/319545_sarotiko-nomoshedio-kerameos-allazoyn-ta-panta-se-oli-tin-paideia-en-meso)

και φυσικά η "αξιολόγηση - πειθάρχηση" για να καμφθούν οι αντιδράσεις και να πέσει οριστικά η ταφόπλακα στο Δημόσιο Σχολείο της γνώσης που υπηρετεί τις μορφωτικές ανάγκες των μαθητών και τις προτεραιότητες της ελληνικής κοινωνίας. 

Νομοθετούν σύμφωνα με τις προσταγές του ΟΟΣΑ και των νεοταξίτικων λεσχών που τους τοποθέτησαν στη θέση τους.

Το κείμενο που επισυνάπτω το έγραψα το 21.04.2007 πριν 13 χρόνια και είναι τραγικά επίκαιρο. (https://ardin-rixi.gr/archives/203759)

Πρέπει να παραδεχτούμε ότι αν και οι κυβερνήσεις αλλάζουν αποδεικνύεται η συνέπεια όλων απέναντι στις διεθνείς δεσμεύσεις. Το ερώτημα είναι, αυτές οι μεταρρυθμίσεις είναι προς όφελός ή σε βάρος της ελληνικής κοινωνίας;

Το 2011 η Έκθεση του ΟΟΣΑ (https://www.esos.gr/sites/default/files/articles-legacy/oosa.pdf-την εποχή του 1ου Μνημονίου και τώρα έχουμε την πανδημία) χάραξε τη στρατηγική για το Νέο Σχολείο όπως το ονόμασε. Στο εισαγωγικό της σημείωμα και ως ενοχλητικά σημεία καθυστέρησης της ελληνικής κοινωνίας υπογράμμιζε:

Αργία Τριών Ιεραρχών λάθος, υπερβολή ή σκοπιμότητα;

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

Είναι αλήθεια πως αξίζει να τιμάς με ιδιαίτερο τρόπο κάτι που το θεωρείς ξεχωριστό. Βέβαια, ο τρόπος της τιμής έχει την δική του σημασία.

Καθημερινά, υπάρχουν επέτειοι στις οποίες αναφερόμαστε είτε για να αντλήσουμε συμπεράσματα, είτε για να τονίσουμε το ξεχωριστό και ιδιαίτερο, είτε απλά για να τιμήσουμε το γεγονός. Σ’ αυτή την οπτική, πρέπει να παραδεχτούμε πως υπάρχει και μια «αδυναμία». Καθιερώνεις μια επέτειο και ξεμπερδεύεις όλον τον άλλο καιρό από την σημασιολογία της. Το πιο δημιουργικό, θα ήταν κατά τη γνώμη μας, να υπήρχε διάχυση του νοήματος σ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Με διάφορες ευκαιρίες να επανέρχεσαι και να σηματοδοτείς την καθημερινότητα με αυτό που θεωρείς μείζον. Πόσο ωραία θα ήταν κάτι τέτοιο να συνέβαινε, ας πούμε, με τις έννοιες δικαιοσύνη, αντίσταση, αλληλεγγύη …

Επί του προκείμενου τώρα. Έχουμε για πρώτη φορά (αυτή η πρώτη φορά μας έχει τσακίσει) γενικευμένη αργία για τα σχολεία μας, την ημέρα των Τριών Ιεραρχών. Κάτι, που προφανώς, για τον κάθε καλόπιστο, είναι ένδειξη ευγνωμοσύνης του Υπουργείου για να τιμήσει τους προστάτες των γραμμάτων. Και ω του θαύματος! (γιατί θαύματα γίνονται εντός και εκτός του χώρου της Εκκλησίας) αποδομείς εντελώς αυτό που υποτίθεται ότι θέλεις να τιμήσεις. Αυτή η μέρα γίνεται μια «νεκρή μέρα». Αργία και δεν κινείται τίποτα. Ούτε καν εκκλησιασμός. Τι και αν οι συγκεκριμένοι Άγιοι συμπυκνώνουν με τον καλύτερο τρόπο αυτό που είπαμε παραπάνω, τις έννοιες δικαιοσύνη, αντίσταση, αλληλεγγύη. Τι και αν οι ίδιοι στα συναξάρια τους, όχι μόνο δεν αναδεικνύονται αργόσχολοι αλλά αντιθέτως ιδιαίτερα δημιουργικοί!!! Θρησκευτική γιορτή χωρίς καν εκκλησιασμό; Η πρόταση, της εγκυκλίου που στάλθηκε στα σχολεία, για ένα δίωρο αφιέρωμα την προηγούμενη μέρα, μόνο ως άλλοθι μπορεί να εκληφθεί.

«Έντυπη ανάγνωση εναντίον ψηφιακής»

Της Μαριάν Βολφ

μετάφραση-επιμέλεια: Μπελίκα-Αντωνία Κουμπαρέλη

Στην ψηφιακή εποχή χρειαζόμαστε νέο αλφαβητισμό, δηλαδή νέες μεθόδους εκπαίδευσης, μόρφωσης και επιμόρφωσης. Το «σκανάρισμα» σε οθόνη αντί για την ανάγνωση έντυπου υλικού προκαλεί ριζικές κοινωνιολογικές αλλαγές.
Κοιτάξτε γύρω σας όποτε βγαίνετε έξω. Το iPad είναι η νέα πιπίλα για μωρά και νήπια. Τα παιδιά του Δημοτικού διαβάζουν ιστορίες σε τάμπλετ. Τα μεγαλύτερα δεν διαβάζουν καθόλου, μόνο καμπουριάζουν κολλημένα σε videogames. Οι γονείς τους και γενικότερα οι ενήλικες διατρέχουν σε οθόνη τις ειδήσεις ή το πέλαγος των μέιλ τους. Εν αγνοία μας τελείται μια αόρατη πολυεπίπεδη μετάλλαξη που μας αφορά όλους: Το νευρωνικό κύκλωμα που θεμελιώνει την εγκεφαλική ικανότητα της ανάγνωσης αλλάζει υπόγεια και αστραπιαία. Οι αλλαγές επιδρούν σε όλους, απ’ το παιδάκι έως τον ειδικευμένο εγγράμματο ενήλικα.

Όπως δείχνουν έρευνες στις νευροεπιστήμες, πριν από 6.000 χρόνια η γραφή και η ανάγνωση (αλφαβητισμός) επέβαλαν τη δημιουργία νέου κυκλώματος στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Αυτό το κύκλωμα εξελίχθηκε και ανέπτυξε νέες ικανότητες. Έτσι, απ’ την απλή αποκωδικοποίηση του πόσες κατσίκες έχει το κοπάδι, φτάσαμε στον σημερινό αναγνωστικό εγκέφαλο υψηλών και περίπλοκων δυνατοτήτων. Η έρευνά μου αποτυπώνει πώς ο σύγχρονος αναγνωστικός εγκέφαλος μας καθιστά ικανούς για την ανάπτυξη ορισμένων πολύ σημαντικών διανοητικών και συναισθηματικών διεργασιών. Εσωτερικευμένη γνώση, αναλογική συλλογιστική, συμπερασματολογία, κριτική ανάλυση και σύνθεση, πολλαπλή αντίληψη από διαφορετικές οπτικές, αλλά και ενσυναίσθηση και διορατικότητα.

Αυτό το σχολείο θα έλεγα σχολειό μου

Του Θανάση Τσιριγώτη

Στο σχολειό που ονειρεύομαι

δεν θέλω να είναι ασήκωτες οι τσάντες

θέλω να μαθαίνω με εκείνον τον τρόπο που να μη το καταλαβαίνω,

θέλω να διδάσκομαι από αυτά που αισθάνομαι και  όχι από αυτά που ακούω ή βλέπω μόνο

θέλω στο κουδούνι του σχολάσματος να σκέφτομαι πως πέρασε έτσι η ώρα

θέλω εκείνα τα όρια που θα μάθω να βάζω μόνος μου,

για να τα σέβομαι και όχι να τα φοβούμαι μόνο

θέλω να είναι η χώρα των χρωμάτων και των εκπλήξεων, εκεί όπου μαγικά συμβαίνουν

δεν θέλω άλλα αριστεία και βραβεία, παινέματα της μαμάς στη γειτονιά

θέλω να ανασαίνω κανονικά και όχι στα κλεφτά  όπως όταν ακούω για  διαγώνισμα, εξετάσεις, επιτυχία

θέλω τους δασκάλους μου εκπαιδευτικούς και όχι εκπαιδευτές υπερήφανους δικούς μου ήρωες και όχι φοβισμένους, σκυφτούς που κάνουν απλά μια δουλειά

που  φυσάνε απαλά τη φλόγα μου για να φουντώσει και όχι με δύναμη ανέμου να τη σβήνουν

θέλω όταν γυρνάω  στο σπίτι να έχω να λέω  όμορφες ιστορίες και όχι να με ρωτούν μόνο πως στα μαθήματα τα πήγα

δεν θέλω κανένα ταλέντο μου να ξαναπάει χαμένο γιατί ποτέ κανείς δεν έψαξε για να το ανακαλύψει

δεν θέλω να διδάσκομαι δυο φορές το κάθε πράμα μια στο σχολειό και μια μετά το σχολειό