Της
Ειρήνης Νταουντάκη
Η Υγεία χρειάζεται ένα κίνημα. Εστιασμένα και χωρίς να διαπραγματεύεται τα ζωτικά ζητήματα, θα βάζει την δημόσια υγεία πάνω από τις οικονομικές συγκυρίες. Μια υγεία χωρίς φράκτες και αποκλεισμούς. Με δείκτες απόδοσης κοινωνικούς όχι οικονομικούς, με πρόληψη πού να παρεμβαίνει στις νοσογόνες συνθήκες και με δημιουργία όρων διατήρησης της υγείας.
Το δικαίωμα στην υγεία είναι προαπαιτούμενο για μια κοινωνική οργάνωση. Δημιουργεί όρους για αποτελεσματική εργασία, όρους για την επιβίωση.
Είναι αξίωμα αξιοπρεπούς ζωής.
Είναι κοινωνικός πολιτισμός, αν θεωρήσουμε ότι είμαστε σε εξελικτική κοινωνικά, διαδικασία. Η απουσία του είναι κοινωνικός αποκλεισμός.
Η ακύρωση δομών θεραπευτικών και προνοιακών, θα λειτουργήσει σαν φυσική επιλογή με όρους εξολόθρευσης. Σαν Καιάδας.
Μόνο που ο Καιάδας υπηρετούσε ομολογημένη φιλοσοφία μιας κοινωνίας.
Η σημερινή κοινωνική εφαρμογή ισχυρίζεται ότι υπηρετεί την αντίθετη φιλοσοφία από αυτήν που εφαρμόζει.
Υποκρίνεται, ότι υπηρετεί την καθαρότητα, τον εξορθολογισμό, τις πραγματικές ανάγκες του αρρώστου. Χρησιμοποιεί αθέμιτα μέσα προώθησης, χειραγώγησης και προπαγάνδας για να κατευθύνει το κοινό περί δικαίου αίσθημα σε ζητήματα ήσσονος σημασίας, αναγάγοντάς σε κυρίαρχα και ενοχοποιώντας τα ως γεννεσιουργά.