Φόβος και ελπίδα

ΦΟΒΟΣ και ΕΛΠΙΔΑ

Του Πέτρου Μαγγανιάρη

«Κανένας άνθρωπος ούτε ομάδα ούτε έθνος δεν μπορεί να ενεργήσει ανθρώπινα ή να σκεφθεί σωστά υπό το κράτος ενός μεγάλου φόβου.» Bertrand Russel.

Δίδυμα αδέλφια ο φόβος και η ελπίδα, αλληλοτροφοδοτούνται με τον φόβο να συσκοτίζει τη λογική και ακολούθως να μας καθιστά όμηρους εκείνου που εμπορεύεται την ελπίδα.

Ο Αριστοτέλης στη «Ρητορική» αποκαλύπτει πως, για να καλλιεργηθεί ο φόβος, «δεῖ τινα ἐλπίδα ὑπεῖναι σωτηρίας, περὶ οὖ ἀγωνιῶσιν.»

Πρέπει, δηλαδή, να υπάρχει μία ελπίδα, για οτιδήποτε αγωνιούμε, γιατί αυτός που δεν ελπίζει, δεν φοβάται!

Ο Ναπολέων Βοναπάρτης ομολογεί πως «ο ηγέτης είναι έμπορος ελπίδας» και μία γερμανική παροιμία λέει πως «Οι δυνατοί έχουν θέληση, οι αδύναμοι έχουν ελπίδα».

Και ο φόβος και η ελπίδα προυποθέτουν ελλιπή γνώση ή κατανόηση της πραγματικότητας και αποτελούν τα πιο αποτελεσματικά όπλα στα χέρια των κάθε λογής εξουσιών.

Σήμερα η ανθρωπότητα στο σύνολό της ζει υπό το καθεστώς του απόλυτου φόβου που προκαλεί ένας ''φονικός'' ιός, που όμως φονεύει μόλις το 0,25% αυτών που μολύνει.

Νεοφιλελεύθερη Βιοπολιτική: Ο φόβος ως εργαλείο χειραγώγσης

Του Σωκράτη Αργύρη

«[…] Η οικονομία είναι μια άθεη θεωρία η οικονομία είναι μια θεωρία χωρίς Θεό η οικονομία είναι μια θεωρία χωρίς ολότητα η οικονομία είναι μια θεωρία που αρχίζει να φανερώνει όχι μόνο την αχρηστία αλλά το ανέφικτο μιας κυρίαρχης σκοπιάς, μιας σκοπιάς του κυρίαρχου επί της ολότητας του Κράτους που πρέπει να κυβερνήσει. Η οικονομία κλέβει από τη νομική μορφή του κυρίαρχου που ασκεί την κυριαρχία του εντός ενός Κράτους αυτό που θα αναδειχθεί ως το ουσιώδες της ζωής μιας κοινωνίας, δηλαδή τις οικονομικές διαδικασίες.». – Μισέλ Φουκώ 

Ποιός θα φαντάζονταν γυρίζοντας πίσω στο μακρινό 1980 όπου ο Γεώργιος Ράλλης, πρωθυπουργός τότε της χώρας από το βήμα της Βουλής και κατά την διάρκεια του λόγου του, είχε αναφερθεί τρεις φορές στον μουσικοσυνθέτη Λουκιανό Κηλαηδόνη, με ιδιαίτερα επικριτικό ύφος, λόγω προφανώς της αντισυμβατικότητας για την εποχή του  που έκφραζε τότε ο μουσικοσυνθέτης των «μικροαστικών».

Ενώ σήμερα διαβάζουμε το τουίτ του σημερινού πρωθυπουργού που ανήκει στο ίδιο συντηρητικό κόμμα να εκφράζει τις ευχαριστίες του στην οικογένεια του μακαρίτη πλέον Λουκιανού για το τραγούδι του «Μένουμε σπίτι» που ουσιαστικά ήταν η μουσική εκδοχή του συνθήματος του Μάη του ’68 « Μη δουλεύετε ποτέ».

Αυτό βέβαια είναι η παράδοση ενός κινήματος που είχε ξεκινήσει στη Γαλλία από τα τέλη του 19ου αιώνα με πρωτοπόρο τον γαμπρό του Μαρξ, Πωλ Λαφάργκ που είχε γράψει μια κλασσική μελέτη πάνω στην εργασία με τον προκλητικό τίτλο «Δικαίωμα στη τεμπελιά».

Οι εποχές όμως αλλάζουν και έτσι βλέπουμε αυτά που στήριζαν τα εργατικά κινήματα να γίνονται συνθήματα μιας συντηρητικής  κυβέρνησης ίσως επειδή θα αφομοιωθούν έτσι πιο εύκολα μια και βρίσκονται στο υποσυνείδητο του λαού.

Κορονοϊός: "εργαλείο" τρόμου και πανικού…

O φόβος είναι ένα ιδεώδες μέσο

για την άσκηση εξουσίας

Ντήτερ Ντουμ

Η τρόμο-υστερία πάντα ήταν ένα προνομιούχο καθεστωτικό τέχνασμα χειραγώγησης και υποταγής των λαών στις νοσηρές πολιτικές και κερδοσκοπικές ορέξεις της εξουσίας των χρηματιστηριακών και πολιτικών μαφιόζων…Είναι αυτοί οι μαφιόζοι του χρήματος και της εξουσίας, δηλαδή οι ληστές και οι δήμιοι της ανθρωπότητας, που καταφεύγουν στην καλλιέργεια, στη σκηνοθεσία και την καταιγιστική διάχυση της τρόμο- υστερίας, προκειμένου να προωθήσουν τα συμφέροντά τους και τις μακάβριες πολιτικές τους επιδιώξεις…

Αυτό το τέχνασμα της τρόμο-υστερίας και του πανικού η ιστορία το έχει αναδείξει και καταρρίψει άπειρες φορές…

Γι αυτό όταν οι μηχανισμοί της πλανητικής κακουργίας (4ο Ράιχ σήμερα) και οι πόρνες τους (δημοσιογραφικές και πολιτικές) φουσκώνουν τα κύματα της τρόμο-υστερίας και του ΠΑΝΙΚΟΥ, πρέπει, ΟΧΙ απλώς να είμαστε επιφυλακτικοί, αλλά να είμαστε και σίγουροι, ότι σκηνοθετούνται νέες συμφορές και νέα βρώμικα πολιτικά παιχνίδια.

Ένα τέτοιο τρομοκρατικό τέχνασμα είναι και ο «κίνδυνος πανδημίας» από τον κορονοϊό: Το νέο τρομοκρατικό εύρημα της διεθνούς ιμπεριαλιστικής αλητείας.

Για να φοβάσαι εσύ...

Η Ηριάννα και ο Περικλής δεν είναι στη φυλακή επειδή είναι ένοχοι.

Αλλά για να φοβάσαι εσύ, μέχρι να έρθει η σειρά σου

Ανάρτηση από: https://jodi.graphics

Αντισταθείτε στον τρόμο απ' όπου και εάν προέρχεται

Στρατός στους δρόμους των Βρυξελλών | AP Photo/Virginia Mayo

Του Τάσου Τσακίρογλου

Ο φόβος της τρομοκρατίας έχει θρονιαστεί για τα καλά στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, με τους πολίτες σε κατάσταση σοκ να σκέφτονται να βγουν από το σπίτι τους και να επιτελέσουν τις καθημερικές λειτουργίες τους. Σ' αυτό το επίπεδο ο ISIS έχει πετύχει το στόχο του, αφού μετέφερε το παιχνίδι «εντός έδρας», δηλαδή μέσα στο «σπίτι μας».

Παντού παραμονεύει το φάντασμα του ζωσμένου με εκρηκτικά τζιχαντιστή που απειλεί να ανατιναχτεί «μετά των αλλοφύλων», κερδίζοντας ένα φανταστικό παράδεισο σύμφωνα με μια στρεβλή ανάγνωση της δικής του θρησκείας. Φυσικά, ο φόβος είναι μεγαλύτερος όταν δεν έχει πρόσωπο, όταν είναι αδιόρατος και κινείται στις σκιές. Τότε είναι που ξυπνά μέσα μας τους δικούς μας φόβους, στους οποίους δίνει σάρκα και οστά. Έτσι ο συλλογικός γίνεται και προσωπικός φόβος.

Φοβάμαι...

Ο φόβος του άγνωστου

Τρέμοντας κάποιο άγνωστο μέλλον να αποδεχτούμε το παράλογο παρόν;

Του Θάνου Ανδρίτσου

Τρέμοντας κάποιο άγνωστο, απροσδιόριστο και απρόβλεπτο μέλλον αποδεχτήκαμε το παράλογο, ακατανόητο και ανήκουστο παρόν.

Χάος θα φέρει κάθε διαφορετικό σενάριο, δεν υπάρχει εναλλακτική, μια ρήξη θα έχει απρόβλεπτες συνέπειες. Άγνωστο θα είναι το αύριο, αν δε συμφωνήσουμε, υπογράψουμε, ψηφίσουμε. Ποιος μπορεί να πάρει αυτή την απόφαση, να σύρει τη χώρα, το λαό, τα παιδιά σε τέτοια καταστροφή που κανείς δεν ξέρει που θα βγάλει.

Με τέτοιες σκέψεις, έχασαν τον ύπνο τους οι υπεύθυνοι αυτής της χώρας, στο πολιτικό σύστημα, τα κανάλια, τις δεξιώσεις των πλουσίων την περασμένη βδομάδα, φοβούμενοι την επικράτηση του ΟΧΙ. Τέτοιες σκέψεις μαυρίζουν και τις καρδιές των μέχρι πρότινος ανεύθυνων της κυβέρνησης της Αριστεράς, αναγκάζοντας τους να ψηφίζουν τις νέες μνημονιακές συμφωνίες. Είναι οδυνηρό αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς, λένε οι παλιοί μας φίλοι. Αλλιώς το μέλλον είναι άγνωστο, σκοτεινό με απρόβλεπτες συνέπειες.

Ο φόβος δεν κέρδισε...

Η ανάγκη του φόβου

Tου Σπύρου Ασδραχά*

Ο φόβος έχει πολλές αφορμές και διαφορετικά αποτελέσματα. Δεν θα μιλήσω για τον φόβο που σου προκαλεί ο άλλος ή ένα φυσικό φαινόμενο, ένας σεισμός λόγου χάρη. Θα αναφερθώ στον φόβο εκείνον που κάποιος τον προκαλεί ο ίδιος, δηλαδή στην ανάγκη του φόβου. Αυτή η ανάγκη μπορεί να είναι αποτέλεσμα της διάθεσης σου να φύγεις από την αδράνεια και την χαύνωση.

Κάποτε ο Πιέρ Μπουρντιέ σ” ένα του κείμενο είχε, απ” όσο θυμάμαι, την φράση «κάνε μπου για να φοβηθώ».Πρόκειται για τον φόβο- αφύπνιση. Υπάρχει ωστόσο ο φόβος που αποσκοπεί στην αποφυγή της αφύπνισης.

Το φόβο εκμεταλλεύονται οι προδότες

Του mitsos175

Πρώτα απ όλα, παπαγάλοι της νεοφιλελεύθερης προπαγάνδας, χαίρομαι που επιτέλους ασχολείστε με τις ουρές στις τράπεζες. Ουρές που υπήρχαν κάθε μήνα, που ταλαιπωρούσαν ασθενείς και αδύναμους συνανθρώπους μας και που γι αυτές χρόνια τώρα δεν σας καίγονταν καρφί. Αλλά αυτό δεν είναι άλλοθι για κανένα. Δεν είμαστε σας τα μούτρα σας προδότες. Να υπάρχουν ουρές, να υπάρχουν άνθρωποι, που ψάχνουν στα σκουπίδια μπας και επιβιώσουν κι οι βόθροι που αποκαλούνται κανάλια, να κάνουν λογοκρισία σε όλα αυτά κατ' εντολή Σαμαρά, γιατί χαλούσε τη μνημονιακή εικόνα.

Εμείς λέμε καθαρά αυτά που λέγαμε και πριν. Πως πρέπει να εξυπηρετούνται οι αδύναμοι, φτωχοί συνάνθρωποι μας. Δεν είμαστε ικανοποιημένοι με καμία ουρά. Αλλά ακόμα κι οι ίδιοι οι συνταξιούχοι που υφίστανται ταλαιπωρία, γνωρίζουν πως δυστυχώς δεν είναι πρώτη φορά, ούτε κι η τελευταία ακόμα κι αν ανοίξουν αύριο οι Τράπεζες.

Αυτό όμως πρέπει να μας κάνει να ζητάμε περισσότερα κι όχι να υπομένουμε περισσότερα. Οι συνταξιούχοι έδειξαν υποδειγματική συμπεριφορά, με εξαίρεση κάτι βαλτούς που προσπάθησαν ανεπιτυχώς να καπηλευτούν πολιτικά το θέμα, αλλά το βούλωσαν γρήγορα, όταν είδαν, πως κανείς δεν τους έδινε σημασία.

Ιστορίες για τον Φόβο με τον τρόπο του Εντουάρντο Γκαλεάνο

Ένα βίντεο ως ελάχιστο φόρο τιμής σε έναν από τους αγαπημένους μας συγγραφείς. Που "δραπέτευσε" από την "επίγεια φυλακή" αφήνοντάς μας πίσω τα "κλειδιά" για να εγκαταλείψουμε τα κελιά μας και να μεταμορφώσουμε τη φυλακή σ'εναν τόπο άξιο για ανθρώπους με εσωτερική ελευθερία, αυτοεπίγνωση, ανεξαρτησία διανοητική και υλική.

Ο Εντουάρντο Γκαλεάνο "μας διηγείται με το δικό του τρόπο" κάποιες ιστορίες του φόβου που εξουσιάζει τον κόσμο." Αναρωτούμενος μήπως ο κόσμος του καιρού μας μάς μετατρέπει σε ινδικά χοιρίδια, εθισμένα στον εγκλεισμό και μην ξέροντας τι να κάνουν αν βρεθούν, τρέμοντας από το φόβο της ελευθερίας, έξω από το οικείο κλουβί τους.

«Όχι στον εκφοβισμό»: Το τραγούδι μαθητών Δημοτικού που κατακεραυνώνει το bullying