Αυτοί παιδί μου δεν νοιάζονται
για σένα! Αυτοί και σένα και μένα μας βλέπουν μόνο σαν αριθμούς σε στατιστικές.
Είναι σαν να μην υπάρχουμε! Τί ξέρουν αυτοί για το πώς ζούμε, για τις αγωνίες μας,
για τις έγνοιες μας, για τα προβλήματά μας;
Αυτοί οι ίδιοι δεν είναι
που φέσωσαν τη χώρα, που κατάκλεψαν το δημόσιο κορβανά; Αυτοί που τρώγανε
με χρυσά κουτάλια πετώντας σκόπιμα τα αποφάγια τους κάτω από το τραπέζι, ψίχουλα
για τους πληβείους, για να τους κάνουνε να νοιώθουν συνένοχοι! Και υπήρξαν
σαφώς αρκετοί που στριμώχτηκαν κάτω από το τραπέζι για τα αποφάγια κι αυτοί χαμογελούσαν
σαρδόνια, γιατί τους είχαν βάλει στο παιχνίδι, φθείροντας έτσι τη συνείδησή
τους! Μαζί τα φάγαμε! Φαυλοκρατία, αμοραλισμός, ατομικισμός! Αυτό ήταν το μότο τους!
Αυτοί λοιπόν σήμερα παρουσιάζονται
ως οι εγγυητές της εξόδου από την κρίση! Ναι, αυτοί και μόνο αυτοί μπορούν και θέλουν
να σε σώσουν, να μας σώσουν για άλλη μια φορά! Ποιους κοροϊδεύουν!
