Θ. Ντόκος: Σύμβουλος διασυρμών, λαγός του νεο-οθωμανισμου

Του Γιώργου Ρακκά

Οι δηλώσεις του Θάνου Ντόκου, το βράδυ της Τρίτης 23/06 στον ΣΚΑΙ προκάλεσαν θύελλα αντιδράσεων ακόμα και σε δικτυακά μέσα που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση. Ούτε λίγο, ούτε πολύ ο αναπληρωτής σύμβουλος εθνικής ασφάλειας του πρωθυπουργού βγήκε στο πανεθνικό τηλεοπτικό δίκτυο και σαν απλός αναλυτής αναρωτήθηκε δημοσίως για την ορθότητα της εθνικής στρατηγικής που ακολουθεί η χώρα στο ζήτημα της Λιβύης: Η Ελλάδα διάλεξε λάθος πλευρά στην Λιβύη, γιατί πλέον το momentum έχει στραφεί εναντίον του Χαφτάρ, είπε· ο Σαράτζ φαίνεται να επικρατεί, πράγμα που ισχυροποιεί και το τουρκο-λιβυκό μνημόνιο, οπότε η χώρα μας αργά η γρήγορα θα κληθεί να αναθεωρήσει τις επιλογές της. 

Αυτά λέχθηκαν την στιγμή που κλιμακώνεται ο ανταγωνισμός Μακρόν – Ερντογάν μέσα στο ΝΑΤΟ, ενώ οι Αιγύπτιοι συγκεντρώνουν στρατεύματα στα αιγυπτιο-λιβυκά σύνορα προσπαθώντας να αποτρέψουν μια ισλαμοποίηση-ντόμινο που θα πλήξει και τους ίδιους μετά την εγκαθίδρυσή της στη Λιβύη, καθώς ο Τραμπ στριμώχνεται μέσα στις ΗΠΑ από τις αντιδράσεις των ΜΜΕ & της κοινής γνώμης για την σχέση του με τον Ερντογάν και η κοινή γνώμη της Ευρώπης έχει εξοργιστεί με τις επεμβάσεις της Τουρκίας.

Γερμανία-Τουρκία: Επιβεβαιώνεται ο διαχρονικός γεωπολιτικός έρωτας

Του Κώστα Μελά

Ο τρόπος που το Βερολίνο αντιμετωπίζει την απόφαση του Ερντογάν το τουρκικό κράτος να στείλει μαζικά χιλιάδες μετανάστες στον Έβρο και στα μικρασιατικά παράλια με σκοπό να περάσουν βιαίως στην Ελλάδα, επιβεβαιώνει για μία ακόμα φορά τον διαχρονικό γεωπολιτικό έρωτα της Γερμανίας προς την Τουρκία.

Για τη μεταπολεμική Γερμανία (ίσως, υπό μια έννοια, και για την Γερμανική Αυτοκρατορία από την ίδρυσή της το 1871) οι οικονομικές σχέσεις αποτελούν έναν πολύ σημαντικό παράγοντα αλληλεξάρτησης σε διακρατικό επίπεδο. Για την αντίληψη των Γερμανών, η οικονομική ισχύς αποτελεί παράγοντα εξαιρετικής αποτελεσματικότητας, προκειμένου να εδραιωθεί η κυριαρχία τους επί άλλων χωρών. Ανεξαρτήτως αν για τη Γερμανία η κυριαρχία επιτυγχάνεται, τελικά, μέσω της πολιτικοστρατιωτικής ισχύος, όταν αυτή δεν είναι εφικτή, η οικονομική εξάρτηση των άλλων χωρών αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση, προκειμένου να δημιουργηθούν οι όροι για την τελική κυριάρχηση.

Οι γερμανοτουρκικές σχέσεις ανάγονται στην εποχή της Γερμανικής Αυτοκρατορίας και της αντίστοιχης Οθωμανικής (τέλος 19ου αιώνα) και συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Οι σχέσεις τους είναι πολιτικές, στρατιωτικές και οικονομικές. Οι δύο αυτοκρατορίες συμβίωναν εκείνη την περίοδο με βάση τη στρατηγική τους συμπληρωματικότητα, αλλά με προοπτικές διαφορετικές.

Αντίσταση στον Νεοοθωμανισμό

Του Γιάννη Παπαθανασίου

Ο Παναγιώτης Κονδύλης, ένα από τα μεγαλύτερα μυαλά που παρήγαγε ο σύγχρονος ελληνισμός, έγραφε το 1997 αναφερόμενος στα ελληνοτουρκικά ότι βρισκόμασταν μπροστά σε ένα τρομακτικό δίλημμα: η ειρήνη θα σηματοδοτούσε την δορυφοροποίησή μας από τη Τουρκία, ενώ ο πόλεμος την ολοκληρωτική συντριβή μας. Σήμερα, δυστυχώς, η πλάστιγγα έχει γείρει ακόμη περισσότερο εις βάρος μας, οπότε τα λόγια του σπουδαίου φιλοσόφου αντικατοπτρίζουν πλήρως την πραγματικότητα.

Η σύνθεση του κεμαλισμού, τις οδυνηρές συνέπειες του οποίου έχει βιώσει το έθνος μας, με το πολιτικό Ισλάμ, οδήγησε στον πολύ πιο επικίνδυνο νέο-οθωμανισμό του Ερντογάν. Ο Τούρκος ηγέτης, διαβλέποντας την δημιουργία ενός πολυπολικού κόσμου, κατόρθωσε να μετατρέψει την χώρα του σε υπολογίσιμη περιφερειακή δύναμη, ενώ στο εσωτερικό του κράτους του καθίσταται ολοένα και ισχυρότερος, αγγίζοντας τον στόχο του να γίνει σύγχρονος σουλτάνος. Εκμεταλλευόμενος το πραξικόπημα του 2016 και τους επακόλουθους διωγμούς των Γκιουλενιστών, καθώς και την αναζωπύρωση της Κουρδικής αντίστασης, εγκαθίδρυσε, στο όνομα της ασφάλειας, την προσωπική του δικτατορία. Ταυτόχρονα, οικειοποιήθηκε πλήρως την κρατική μηχανή, μέσω των εταιριών του οικογενειακού του περιβάλλοντος, οι οποίες συμμετείχαν προκλητικά σε σειρά σκανδάλων. Συνεργάσθηκε με τους τζιχαντιστές, δεν δίστασε να εισβάλει στην Συρία και το σημαντικότερο για εμάς μέσω του μεταναστευτικού εκβιάζει απροκάλυπτα την Δύση, απορροφώντας αμύθητα ποσά. Αποκορύφωμα όλων η εισβολή στην Ροζάβα που απέδειξε ότι πλέον η Τουρκία έχει την δύναμη να δρα ανεξάρτητα, ακόμα και αντίθετα στα συμφέροντα της Αμερικανικής υπερδύναμης.

Ανεπιθύμητος ο Ερντογάν!

Όχι στην επίσκεψη Ερντογάν στη Θράκη!

Όχι στην επίσκεψη Ερντογάν στη Θράκη!

Τις επόμενες μέρες προετοιμάζεται επίσκεψη στην Ελλάδα του «νεοσουλτάνου» Ταγίπ Ερντογάν και μάλιστα όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και στη Θράκη! Λίγες μέρες μετά την περιοδεία του Χακάν Τσαβούσογλου στην περιοχή, τις διχαστικές του κραυγές και πριν ακόμη ησυχάσει η τοπική κοινωνία, θα μας φέρουν και το …αφεντικό του.
Αναρωτιόμαστε, έχει κάτι νέο να πει στον τόπο μας; Θα μας φέρει κάτι από την δημοκρατία που «χαίρονται» οι Τούρκοι πολίτες; Από την ελευθεροτυπία που «απολαμβάνουν» 170 έγκλειστοι δημοσιογράφοι στη χώρα του; Από τα δικαιώματα που «έχουν» 20.000.000 Κούρδοι και 20.000 φυλακισμένα μέλη του HDP στην Τουρκία; Θα πει τίποτε για την επί 43 χρόνια Κατεχόμενη από τον στρατό του Κύπρο; Για το Αιγαίο και τον βρώμικο ρόλο της Άγκυρας στο μεταναστευτικό – προσφυγικό; Μήπως για την τύχη του Πόντιου συμπατριώτη μας  Γιάννη – Βασίλη Γιαϊλαλή και της Κούρδισσας συντρόφου του Μεράλ Γκεϋλανί; Μάλλον όχι.

Η μνήμη της Κύπρου, δική μας μνήμη!

Του Δημήτρη Ναπ. Γιαννάτου

Θυμόμουν για χρόνια τα δακρυσμένα πρόσωπα των παιδιών εκείνο το βράδυ του 1976. Και η αλήθεια είναι ότι εκείνο το γκρίζο κοριτσίστικο προσωπάκι, τα νωτισμένα μάγουλα και τ’αναφιλητά, ποτέ δεν σβήνει από την μνήμη μου. Τη μνήμη της Κύπρου! Έξι ετών, ήμουν δεν ήμουν και ένιωθα να με έχει ρουφήξει ολοκληρωτικά εκείνο το βλέμμα, εκείνο το δάκρυ. Η στιγμή, με έδεσε με το κυπριακό δράμα, τα κατεχόμενα και τους αγνοούμενους. Ήταν το «πρόσωπο» της Κύπρου.

Σήμερα η Κύπρος, αύριο όλη η Ελλάδα

Η επιχειρούμενη «λύση» στο Κυπριακό θα σημάνει την απαρχή ενός ‘νεο-οθωμανικού μνημονίου’

Άρδην 

Μια σύντομη εξιστόρηση της μνημονιακής μας περιπέτειας από το 2011 κι έπειτα θα μπορούσε να είναι και η εξής: Πιαστήκαμε στο δόκανο μιας σχέσης φτηνού χρήματος/ακριβού χρέους (που ουσιαστικά αποτέλεσε την μέγιστη συνέπεια της εισόδου μας στην ΟΝΕ), και περιπέσαμε σε οικονομική δουλεία με το να ανοίξουμε διάπλατες όλες τις κερκόπορτες της κατασπατάλησης δημόσιας και ιδιωτικής, της πολιτικής μόχλευσης μιας κίβδηλης ευημερίας για το κράτος, τα κόμματα, τα νοικοκυριά και τα άτομα. Τώρα πληρώνουμε το τίμημα με το να εισπράττουμε ως ‘εξυγίανση’ μια πολιτική διαρπαγής του φυσικών και ανθρώπινων πόρων, του δημόσιου πλούτου, και ένα βίαιο ξεπάτωμα της οικονομικής και κοινωνικής φυσιογνωμίας της χώρας – μικρομεσαίας, με ήπιες ανισότητες, και υψηλό βαθμό ανεξαρτησίας των πολιτών της.

«Σκελετός» λύσης και Νεο-Οθωμανοί

Του Λάζαρου Μαύρου

ΠΡΟΦΑΝΩΣ και για να πείσει όσους περισσότερους μπορούσε, στρατηγικώς σκεπτόμενους Τούρκους, υπέρ της νεο-οθωμανικής ενδυνάμωσης της Τουρκίας, είχε γράψει κι εξέδωσε το βιβλίο του «Στρατηγικό Βάθος», ο ισλαμιστής καθηγητής Αχμέτ Νταβούτογλου, πριν ακόμη ανέλθουν στην εξουσία, αρχικά με τον Αμπντουλάχ Γκιουλ το 2002 και με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν από το 2003 έως σήμερα, οι ισλαμιστές. Ήταν ευδιάκριτη κι επίμονη στις σελίδες του η επιχειρηματολογία, απευθυνόμενη και προς τους «στρατηγιστές» του κυρίαρχου μέχρι τότε στην Τουρκία στρατιωτικού κατεστημένου και προς τους κεμαλιστές της κρατικής γραφειοκρατίας, ότι η νεο-οθωμανική, ισλαμική στρατηγική που ο ίδιος επινόησε, αποτελούσε πολλαπλασιαστή δυνάμεων, ώστε η Τουρκία να ξεκολλήσει απ’ την καθήλωση, να μην περιοριστεί στα κεκτημένα της, αλλά να καταστεί η υπερδύναμη της περιοχής, με παγκόσμια πλέον εμβέλεια.

Δήμος Θεσσαλονίκης: Νέο-οθωμανισμός ante portas

Φαντασία και φωνασκία
πλάι βάνε τα
στο κενό μας προχωρά η Τουρκία
τόσο άνετα».

Διονύσης Σαββόπουλος

Ο Μουσουλμανικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης είναι ένας μικρός σύλλογος που εδρεύει στις δυτικές συνοικίες της πόλης και παρέχει πολιτιστική και κοινωνική αρωγή στους συμπολίτες μας που κυρίως έχουν μεταναστεύσει από την Θράκη. Σύμφωνα με συνέντευξη του αντιπροέδρου του συλλόγου, Φερίτ Ισμαήλογλου (εφημερίδα Καρφίτσα 07/10/2014) έχει εγγεγραμμένες 250 οικογένειες, ενώ ο ίδιος ισχυρίζεται ότι στον ευρύτερο Νομό της Θεσσαλονίκης ζουν περί τους 4.000-6.500 μουσουλμάνους.

Στις 12 Δεκεμβρίου του 2014, τα γραφεία του συλλόγου επισκέφθηκε ο Τούρκος υπουργός εξωτερικών Τσαβούσογλου, ανήρτησε μάλιστα στον προσωπικό του λογαριασμό στο τουΐτερ φωτογραφίες με τον πρόεδρο και τον αντιπρόεδρο του συλλόγου.

Η ανάρτηση του Τούρκου Υπ. Εξ. στο twitter. Μετάφραση: «Ολοκληρώσαμε το πρόγραμμα μας στην Θεσσαλονίκη με επίσκεψη στον Πολιτιστικό-Μορφωτικό Σύλλογο Μουσουλμάνων Μακεδονίας-Θράκης και ξεκινήσαμε για Κομοτηνή»

Οι άστοχες κινήσεις της Τουρκίας στην κρίση της Υεμένης

Η αντιπαράθεση με το Ιράν, με τη τουρκική οικονομία σε κρίση

Του Fehim Taştekin* 

Από τη στιγμή που ο Τούρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν πρόσφερε την υποστήριξή του στην, υπό την σαουδαραβική ηγεσία, στρατιωτική επιχείρηση εναντίον των Χούτι στην Υεμένη, κάποιοι στη Τουρκία έσπευσαν να προβάλλουν το περίεργο επιχείρημα πως η Υεμένη ακόμη ανήκει στους Οθωμανούς. Αυτό, ωστόσο, δεν προκαλεί καμία έκπληξη, καθώς έχουμε εξοικειωθεί με την «νεο-οθωμανική» νοοτροπία, η οποία φαντασιώνεται ότι υπάρχουν άνθρωποι που αναζητούν την Τουρκία σε κάθε σημείο και γωνιά του μουσουλμανικού κόσμου. Ο Ερντογάν χαιρέτισε αυτήν την αντίληψη σε μια συνέντευξή του στο κανάλι «France 24»: «υποστηρίζουμε την επέμβαση της Σαουδικής Αραβίας. Η Τουρκία μπορεί να εξετάσει την παροχή υλικοτεχνικής υποστήριξης μα βάση την εξέλιξη της κατάστασης». Παίρνοντας ανοιχτά θέση κατά του Ιράν, ο Ερντογάν είπε ότι «το Ιράν και οι τρομοκρατικές ομάδες πρέπει να αποσυρθούν» από την Υεμένη. «Το Ιράν προσπαθεί να εκδιώξει από την περιοχή το ‘‘Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε’’ μόνον για να πάρει τη θέση του» εκτόξευσε την κατηγορία, χρησιμοποιώντας τον αραβικό όρο για το Ισλαμικό Κράτος και υπονοώντας ότι και το Ιράν θα έπρεπε επίσης να αποσυρθεί από τη Συρία και το Ιράκ.

29 Μαρτίου 1430, μια λησμονημένη επέτειος

Η επιγραφή του Μουράτ Β’ σε κίονα στην Αχειροποίητο

Στις 29 Μαρτίου 1430, έπειτα από τρεις μέρες πολιορκίας της Θεσσαλονίκης, οι Οθωμανοί Τούρκοι μπήκαν στην πόλη. Δυστυχώς, κανείς από την πλευρά της διοίκησης ή των άλλων παρατάξεων που δραστηριοποιούνται στον Δήμο δεν αναφέρθηκαν στο γεγονός. Η Διοίκηση επειδή θεωρεί ότι η τουριστική, πολιτιστική πολιτική του Δήμου ποντάρει στην ελληνοτουρκική συνεργασία κράτους, δήμων και κεφαλαίου, και άρα στο πλαίσιο αυτό η οθωμανική περίοδος της πόλης πρέπει να εξωραϊστεί. Άλλοι από άγνοια, ή επειδή δεν θεωρούν το ζήτημα σημαντικό.

Το Κουρδικό παροξύνει τις τριβές του Erdogan με την κυβέρνησή του

Του Κώστα Ράπτη

Εκλογίστικος υπολογισμός με τον νου στραμμένο στα τρέχοντα ή αναγωγή της “τουρκο-ισλαμικής σύνθεσης” στα (ανησυχητικά) λογικά της όρια; Γεγονός πάντως είναι ότι ο Τούρκος πρόεδρος Tayyip Erdoğan έχει υιοθετήσει το τελευταίο διάστημα μια καθαρά ριζοσπαστική έως παρανοειδή ρητορική, ενώ ταυτόχρονα άνοιξε διαμάχη με την κυβέρνηση του υποδεδειγμένου από τον ίδιο Ahmet Davutoğlu, προκαλώντας μεγάλη απορία στους εξωτερικούς παρατηρητές των τουρκικών πραγμάτων.

Νεο-Οθωμανισμός & Νεο-Ραγιαδισμός

 Του Λάζαρου Μαύρου

ΕΚΑΝΕ προφανώς κάποια λάθη, όταν το 1999 εκπονούσε το ισλαμικό σχέδιο του Νεο-Οθωμανικού «Στρατηγικού Βάθους» της Τουρκίας, ο τότε καθηγητής και νυν πρωθυπουργός Αχμέτ Νταβούτογλου. Εκτιμούσε ότι στρατηγικό προγεφύρωμα της Τουρκίας εντός Ελλάδος, θα ήταν μόνο η μουσουλμανική μειονότητα. Ως ένα από τα οθωμανικά κατάλοιπα στα Βαλκάνια.

Έτσι όπως, εκτενώς τ’ ανέλυσε στο, προ της ανόδου των ισλαμιστών του Ερντογάν στην εξουσία, βιβλίο του, «Στρατηγικό Βάθος». Εκείνο που ο τότε καθηγητής Νταβούτογλου ΔΕΝ προέβλεψε ήταν ότι, πολύ πιο αποτελεσματικό για την Τουρκία «προγεφύρωμα», θα αποδεικνυόταν ο Νεο-Ραγιαδισμός των Αθηνών. Τέτοιος που διευρύνει τους ορίζοντες του «Βάθους», όχι μόνο και απλώς σε Κύπρο-Aιγαίο-Θράκη, αλλά και σ’ ολόκληρο το ελλα-δικό μας κράτος. Αυτός, ο Νεο-Ραγιαδισμός, επιτρέπει πλέον στην Άγκυρα να σχεδιάσει την πάρα πέρα στρατηγική της με δεδομένο ότι, ολόκληρη η Ελλάς δύναται εύκολα πλέον να καταστεί δορυφόρος της Τουρκίας. Κράτος υποτελές στην Άγκυρα…

Σύγκρουση Ερντογάν-Γκιουλέν: Μερικά πράγματα που πρέπει να γνωρίζουμε

Η σύγκρουση κεμαλιστών ισλαμιστών έδωσε τη θέση της σε μια σφοδρή αντιπαράθεση εντός αυτού που κάποτε ήταν ενιαίο νεο-οθωμανικό στρατόπεδο

Του Mustapha Akiyol*

 
Αναδημοσιεύουμε το παρόν άρθρο, μόλο που προέρχεται από μια γραφίδα του τουρκικού κατεστημένου, καθώς είναι αρκετά κατατοπιστικό για την σύγκρουση που σοβεί τους τελευταίους μήνες εντός του νέοθωμανικού στρατοπέδου. Ασφαλώς, το γεγονός ότι ακόμα και αυτές οι φωνές του τουρκικού κατεστημένου είναι πιο έγκυρες στο να πραγματεύονται την κρίση στην Τουρκία από τα ελληνικά ΜΜΕ, αποτελεί ένα καλό μέτρο για να αντιληφθούμε την έκταση και τον βαθμό του ραγιαδισμού στον οποίον τα τελευταία έχουν περιέλθει.
«Ρ»

Η πολιτική ένταση, αν όχι ο «πόλεμος», μεταξύ του κυβερνώντος AKP και της Ισλαμικής Κοινότητας που καθοδηγεί ο Φετουλάχ Γκιουλέν, αποτελεί αυτή τη στιγμή το πιο καυτό ζήτημα στην Τουρκία. Οι περισσότεροι ξένοι, ωστόσο, δυσκολεύονται να κατανοήσουν την ακριβή φύση αυτής της μυστήριας σύγκρουσης, η οποία είναι αρκετά μπερδεμένη ακόμα και για τους ίδιους τους Τούρκους. Ιδού μερικές κεντρικές κατευθυντήριες γραμμές για την ερμηνεία αυτής της σύγκρουσης.

Έμμεσα επωφελούμενος

Του Θεόδωρου Μπατρακούλη

Οι ελλαδικές άρχουσες ελίτ δεν μετέτρεψαν μόνο τη χώρα σε αποικία χρέους και σε οικονομικό παράσιτο των μητροπολιτικών καπιταλιστικών κρατών. H ελλαδική εξωτερική πολιτική βασίζεται σε ιδεολογήματα όπως αυτό της «φιλίας Ελλάδας-Τουρκίας» και σε αντίστοιχες επιλογές. Αυτά είχαν εμφανισθεί από τις δεκαετίες του ’30 και του ’50. Πιο πρόσφατα η πολιτική, αλλά και σημαντικό μέρος της ακαδημαϊκής ελίτ, διατηρούν λανθασμένες εκτιμήσεις για τη στρατηγική του Ερντογάν και των Τούρκων ισλαμιστών, αλλά και για τις επιδιώξεις της ενοποιημένης Γερμανίας. Ο Αχμέτ Νταβούτογλου θεωρεί την Ευρασία πρωτεύουσα γεωπολιτική περιοχή. Κατά τη νεοθωμανική αντίληψη, τοποθετούνται σ’ αυτό το ευρύτερο σύστημα και τα Βαλκάνια και, βεβαίως, η Ελλάδα και η Κύπρος

Θεσσαλονίκη: Τουρισμός πάνω απ’ όλα;

Ο μετασχηματισμός της Θεσσαλονίκης σε νεοοθωμανική τουριστική βιτρίνα

Του Κωνσταντή Σεβρή
 
Το Νοέμβριο του 2010 ο κύριος Μπουτάρης, πέτυχε την εκλογή του στο δήμο Θεσσαλονίκης. Στα πλαίσια της προεκλογικής του εκστρατείας, ιδιαίτερης σημασίας υπήρξαν οι αναφορές του για το μετασχηματισμό της Θεσσαλονίκης σε τουριστική πόλη. Κοιτώντας πότε προς την Ανατολή και ποτέ προς τη Δύση! Τρία χρόνια μετά, το (φθηνό) ντόπιο τουριστικό προϊόν, προωθημένο με τις πρωτοβουλίες του Δήμου Θεσσαλονίκης, φαίνεται να αποδίδει καρπούς.

Η εξέγερση της πλατείας Ταξίμ πρώτη σοβαρή κρίση του νεοοθωμανισμού

Η Συρία ως επιταχυντής της νεοθωμανικής σκλήρυνσης • Οι εντάσεις με τα «κοσμικά» μεσοστρώματα. Η αποξένωση των αλεβιτών • Η δυσαρέσκεια τμημάτων της εργατικής τάξης

Του Γιώργου Ρακκά

Η αλαζονεία είναι μητέρα της πιο τρανταχτής αποτυχίας. Αυτό είναι το πικρό μάθημα που παίρνουν τώρα οι μαθητευόμενοι μάγοι του νεοθωμανισμού Νταβούτογλου-Ερντογάν. Πριν από δεκαπέντε μήνες, όταν ξεκινούσαν την επιχείρηση αποσταθεροποίησης της Συρίας, σε συνεργασία με τη Σαουδική Αραβία και υπό τις ευλογίες των ΗΠΑ και του Ισραήλ, δεν θα μπορούσαν καν να φανταστούν ότι στο μέσον αυτής της περιπέτειας, όχι μόνον δεν έχουν ακόμα επιτύχει να υποτάξουν τη Συρία και να την εντάξουν στη νεοθωμανική σφαίρα επιρροής, αλλά μετέφεραν την ένταση στο εσωτερικό της ίδιας της χώρας τους.

Νεο-οθωμανική αποικιοκρατική Χούντα

Της σύνταξης του ardin-rixi.gr

Δεύτερη μέρα σφοδρών συγκρούσεων σήμερα στην Κωνσταντινούπολη, και μάλλον βλέπουμε μπροστά στα μάτια μας να εξελίσσεται μια μεγάλη εξέγερση των δυνάμεων του λεγόμενου ‘κοσμικού τόξου’ της γειτονικής Τουρκίας, ενάντια στον αυταρχισμό του Ερντογανικού νεο-οθωμανισμού.

 Αυτό το ‘κοσμικό τόξο’ που βρίσκεται αυτήν την στιγμή στους δρόμους είναι ένα (εκρηκτικό, είναι η αλήθεια) μείγμα ετερόκλητων στοιχείων, από Γκρίζους Λύκους και οπαδούς του Ρεμπουμπλικανικού Κόμματος, μέχρι ακροαριστερούς, κομμάτια της κοσμοπολίτικης μεσοστρωματικής νεολαίας, αναρχικούς, Αλεβίτες, Κούρδους, Άραβες κ.ο.κ.

 Η αντίθεση σοβεί από παλιά, και αποτελεί μια μάχη για την φυσιογνωμία της χώρας. Τώρα εξερράγη καθώς τον τελευταίο καιρό το καθεστώς του Ερντογάν προέβη σε μια σειρά προκλήσεων ταυτόχρονα προς πολλές κοινωνικές ομάδες.