Ρωγμές στο «κομψοτέχνημα» των Πρεσπών

Του Δημήτρη Μηλάκα

Όταν η «απάτη» βγαίνει στη φόρα ή όταν στο «παραμύθι» εισβάλλει ο δράκος, η επίμονη πραγματικότητα επανεμφανίζεται χωρίς φκιασίδια για να τοποθετήσει τον κάθε κατεργάρη στον πάγκο του… Οι δηλώσεις περί Μακεδονίας (σκέτο) της νέας Προέδρου της Βόρειας Μακεδονίας απλώς περιγράφουν τον πολιτικό συσχετισμό στη γειτονική χώρα που την ανέδειξε στην εξουσία.

Οι Βορειομακεδόνες κατάλαβαν / βίωσαν πολύ σύντομα ότι η Συμφωνία των Πρεσπών δεν τους εξασφαλίζει δείπνα με χρυσά κουτάλια στα ευρωπαϊκά τραπέζια, όπως τους παραμύθιασαν. Με την εν λόγω συμφωνία («διπλωματικό κομψοτέχνημα» κατά τον τότε υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας, που είχε αναλάβει να κάνει την αμερικανική δουλειά) απλώς επισφραγίστηκε και θεσμικά η στρατιωτική παρουσία των Αμερικανών στον τόπο τους.

Δεν είναι μυστικό, άλλωστε, ότι στα σύνορα Βόρειας Μακεδονίας και Κοσόβου, σε έδαφος και από τις δύο «χώρες», είναι εγκατεστημένη η μεγαλύτερη στρατιωτική βάση που διατηρούν οι Αμερικανοί στο εξωτερικό.

Αυτός ακριβώς ήταν και ο στόχος της Συμφωνίας των Πρεσπών: να αρθούν οι ελληνικές αντιρρήσεις για την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, ώστε η Ουάσιγκτον να «σύρει» και θεσμικά τους Ευρωπαίους συμμάχους της στο μέτωπο κατά της Ρωσίας ενσωματώνοντας κρίσιμες στρατιωτικές υποδομές στην περιοχή, με την παράλληλη δημιουργία ενός «φραγμού» στην επιρροή της Μόσχας στα δυτικά Βαλκάνια.

Η αβάσταχτη χαλαρότητα των εθνικών ανακλαστικών

Του Δημήτρη Μάρτου

Οι μεταπολιτευτικές ελληνικές αντιδράσεις απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα, στην ουσία τους κατευναστικές ενώ στη ρητορική τους επαμφοτερίζουσες, φαίνεται τελικά να ευνοούν τη στρατηγική του εχθρού. Και επειδή το τουρκικό κράτος είναι εχθρικό κράτος, λόγω του στρατηγικού επεκτατικού του αναθεωρητισμού που θέλει την Ελλάδα δορυφόρο της και επαρχίες της τμήματα της «γαλάζιας πατρίδας», η πολιτική της «εύνοιας» αγγίζει τα όρια της εθνικής μειοδοσίας.

Η απολογητική απάντηση της ελληνικής κυβέρνησης στο ζήτημα των «θαλασσίων πάρκων» ότι «είναι περιβαλλοντικό ζήτημα!», υπονοώντας ότι δεν άπτεται κυριαρχικών δικαιωμάτων, προκάλεσε σύγχυση και απογοήτευση. Η πολιτική κατευνασμού, εκτός του ότι δημιουργεί εκνευρισμό, θυμό και υποσκάπτει το ηθικό του λαού, δεν καταπραΰνει τους Τούρκους. Απεναντίας τους ξεθαρρεύει. Αυτή είναι η εμπειρία της μεταπολίτευσης.

Το τουρκικό κράτος όχι μόνον μας ταλαιπωρεί ιστορικά, μας συρρικνώνει και μας απειλεί, αλλά είναι και αντιδημοκρατικό, πολεμοκάπηλο και μη αποδεκτό, τουλάχιστον στην κοινή γνώμη του δυτικού κόσμου, ώστε να ελπίζουμε σε μια «εποικοδομητική συνάντηση». Και πώς μπορεί να χαριεντίζεται κανείς με τους εκπροσώπους αυτού του ιστορικού μορφώματος, που η μόνη σχέση που δημιουργούν είναι της έντασης και των απειλών και μετά σε καλούν να τους πεις ότι «όλα βαίνουν καλώς», και συ να ενδίδεις στο όνομα αφηρημένων και ανερμάτιστων κανόνων καλής γειτονίας;

Τι πάει να κάνει λοιπόν ένας Έλληνας πρωθυπουργός στην Άγκυρα; τι να αποδείξει; Ότι εμείς είμαστε πολιτισμένοι, που ανεχόμαστε τις αμφισβητήσεις των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων από ένα αδίστακτο και απατηλό καθεστώς και μάλιστα στο όνομα ενός παραπλανητικού καταλαγιάσματος των παραβιάσεων στο Αιγαίο; Ένας «πολιτισμένος» οφείλει να αποκαλύπτει αυτό το καθεστώς στα διεθνή φόρα και όχι να το διευκολύνει. Και πρέπει, τουλάχιστον, να του ζητήσει πρώτα να σταματήσει τις προκλήσεις του. Υπάρχουν και κάποιες κόκκινες γραμμές εθνικής αξιοπρέπειας.

Η στρατηγική ήττα του εθνομηδενισμού

Του Μελέτη Μελετόπουλου

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατάγεται από ένα τμήμα του ΚΚΕ, το ΚΚΕ Εσωτερικού, που αποσχίσθηκε το 1968 από την σταλινική ορθοδοξία και ακολούθησε την γραμμή του δημοκρατικού σοσιαλισμού και της ευρωπαϊκής πορείας της Ελλάδας. Τα ιδρυτικά του στελέχη ήταν σημαντικές προσωπικότητες, όπως ο Ηλίας Ηλιού, ο Λεωνίδας Κύρκος και ο Μπάμπης Δρακόπουλος. Όταν όμως, μετά τo 1974, ανήλθε σταδιακά στον κομματικό μηχανισμό η δικτυωμένη στα πανεπιστήμια “γενιά του Πολυτεχνείου”, στο κόμμα αυτό αναδύθηκαν διάφορα εισαχθέντα εθνομηδενιστικά ιδεολογήματα, που στράφηκαν με μανία εναντίον της έννοιας του έθνους και του πατριωτισμού.

Ασφαλώς αυτή η ανιστόρητη και επιστημονικά σαθρή εθνομηδενιστική ιδεοληψία δεν αφορούσε το σύνολο των στελεχών του ΚΚΕ εσωτερικού. Και ούτε την ηγεσία του (Κωνσταντόπουλος, Αλαβάνος). Αλλά από αυτόν τον χώρο προήλθαν (και διαδόθηκαν και σε άλλους χώρους) οι διάφορες διαστρεβλώσεις της ελληνικής ιστορίας και η επίθεση εναντίον της εθνικής συνείδησης και ταυτότητας.

Το ΚΚΕ εσωτερικού επί δεκαετίες λειτούργησε περισσότερο σαν κλειστή και αυτοαναφορική λέσχη πολιτικών συζητήσεων. Άλλαξε διάφορα ονόματα και τελικώς σχηματοποιήθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ, τον οποίον παρέλαβε από τον Αλαβάνο το 2008 ο Αλέξης Τσίπρας. Η εκλογική άνοδος του (μέχρι το 2012 εκλογικά περιθωριακού) ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε συγκυριακό φαινόμενο, οφειλόμενο στhν βίαιη χρεωκοπία της χώρας και στην μαζική εκπτώχευση της κοινωνίας το 2010-15.