Βία, εθελοδουλεία, δικαιωματισμός

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου

Συστημική βία είναι η βία που ασκείται νομότυπα και θεσμικά.

Αλλά (προσοχή!) είναι και κάτι που προχωρά ακόμη βαθύτερα. Εφιαλτικά βαθύτερα, καθώς λανσάρεται ως ελεύθερη επιλογή και ως συμφωνία μεταξύ ατόμων που συναινούν. Δεν μιλώ για κάποιο ξεγέλασμα εδώ. Μιλώ για πραγματικά ελεύθερη επιλογή και συμφωνία.

Ποια βία υπάρχει εδώ; Η δυσδιάκριτη βία της εθελοδουλείας. Το να σου ασκηθεί βία από εξωτερικό δυνάστη ή να υποκύψεις λόγω ανάγκης, είναι τραγικό, μα ανθρώπινο. Όμως το να αποδεχτείς την βία ηθελημένα και μάλιστα να την εξιδανικεύεις, είναι τραγικότατο και απάνθρωπο. Ο πρωτοπόρος καπιταλισμός μετατρέπει τα πάντα και τους πάντες σε πράγμα εμπορεύσιμο, με το γλυκύτερο προσωπείο: μέσω της δυνατότητας για κορεσμό του ατομικού γούστου, και δη στο όνομα ιερών πραγμάτων - όχι με χαζά παλαιοφασιστικά συνθήματα.

Ιερό η λαχτάρα για τεκνογονία. Αλλά ακριβώς το ιερό είναι αυτό που βεβηλώνεται, όταν κατανοείται σαν ατομικό δικαίωμα πάση θυσία. Είναι πολύ ρηχό, η φράση "πάση θυσία" να γεννά μονάχα έκσταση και αισθήματα θαυμασμού. Οφείλει να γεννά και το ερώτημα "θυσία ποιανού, στον βωμό ποιανού";

Το αφήγημα της "Δημοκρατίας"

Πάντως είναι πραγματικά εντυπωσιακό πως το σύστημα συντηρεί το αφήγημα της "Δημοκρατίας" και ρίχνει στάχτη στα μάτια των δούλων. Κάθε μέρα διαβάζουμε ιστορίες του τύπου:

-"Το πήρε πάνω του ο πρωθυπουργός και αποφάσισε..."

-"Έντονη διαμάχη ξέσπασε μεταξύ των βουλευτών του τάδε με τους τάδε.."

- "Παρά τη δύσκολη κατάσταση, η κυβέρνηση αποφάσισε να χαλαρώσει τα μέτρα..."

-"Έντονη υπήρξε η αντίδραση της αντιπολίτευσης...."

-"Επανάσταση από τους βουλευτές της τάδε που ψήφισαν "παρόν" στο νέο νομοσχέδιο...."

Φυσικά, όποιος έχει δραπετεύσει από το "σπήλαιο του Πλάτωνα" αντιλαμβάνεται ότι όλες αυτές οι παπαρiές έχουν αποκλειστικό στόχο να περάσουν το μήνυμα πως "η Δημοκρατία δουλεύει" και ότι οι μάχιμοι πολιτικοί μας δίνουν τρομερό αγώνα καθημερινά για να βελτιώσουν τη ζωή μας. Γνωρίζει ότι μιλάμε για άτομα που είναι κολλητοί μεταξύ τους, αλλάζουν κόμματα και ιδεολογίες σαν τα πουκάμισα και βγαίνουν για μεζέδες και τσίπουρα μετά τη δήθεν αντιμαχία τους στα κανάλια.

Πικρή η αλήθεια... Το νου σας...

Η χώρα, ο χώρος και οι δυνάμενοι χωρείν

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου 

Αναπλ. Καθηγητής στην Ανώτατη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθήνας. Αρχισυντάκτης του περιοδικού «Σύναξη» 

Πάρα πολλές διαδρομές έχει να διανύσει και πάρα πολλή ομίχλη να αντιμετωπίσει η προσπάθεια απάντησης στο υπαρξιακό ερώτημα της χώρας μας. Εδώ θα ψηλαφίσω ένα από τα ζητήματα που νιώθω ότι χρειάζεται να τεθούν, ξεκάθαρα με την επίγνωση ότι είναι ένα από τα πολλά.

Έχω την αίσθηση ότι η συγκυρία είναι εξαιρετικά περίεργη λόγω μιας πολύ ακραίας αντίφασης: Από τη μια εντείνεται η φτωχοποίηση τμημάτων του πληθυσμού, από την άλλη αυξάνεται η εμπιστοσύνη προς τους πολιτικούς που υπόσχονται ευμάρεια μέσω δρόμου που περνά από την φτωχοποίηση! Αν καθένα από αυτά τα δύο συμβαίνει σε διαφορετικό τμήμα του πληθυσμού, τότε έχουμε ένα συγκρουσιακό, πλην καθαρό σκηνικό. Ωστόσο έχω την υποψία ότι σε ικανό βαθμό αυτά τα δύο συμβαίνουν ταυτόχρονα σε ένα και το αυτό πληθυσμιακό τμήμα. Θα χρειάζονταν βέβαια έρευνες και μετρήσεις για να λεχθεί αυτό με σιγουριά (επίσης θα χρειαζόταν να γνωρίζουμε ποια κοινωνικά στρώματα τροφοδότησαν την αποχή από τις εθνικές εκλογές), πάντως αυτή η υποψία με πολιορκεί – μαζί με την αίσθηση ότι αυτοί που ευθύνονται για την φτωχοποίηση πείθουν τους φτωχοποιούμενους με την αποφασιστικότητά τους. Νομίζω ότι η αποφασιστικότητα των κυβερνωσών ελίτ στην υλοποίηση των επιλογών τους μετρά πολύ στον ψυχισμό πολλών. Μετρά όχι αρνητικά (ως κάτι εφιαλτικό και καταστροφικό), αλλά θετικά: σαν κάτι που, έστω δια πυρός και σιδήρου, θα οδηγήσει όλους στην ευμάρεια. Όχι απλώς στην έξοδο από την φτωχοποίηση, αλλά στην ικανότητα για κοινωνική επιτυχία (επιτυχία με την έννοια της διακεκριμένης καριέρας και της συμμετοχής στις ελίτ). Αν σε όλα αυτά νιώθετε αντιφάσεις, μην παραξενευτείτε. Το είπα εξαρχής ότι πρόκειται για δυνατή αντίφαση.

Η εν λόγω υπόσχεση για επικείμενη καθολική ευμάρεια διατυπώνεται μέσω μεταρρυθμίσεων οι οποίες δημιουργούν στον ψυχισμό την αίσθηση ότι κάτι κινείται σε έναν βαλτωμένο τόπο. Φαίνεται ότι η αίσθηση πως κάτι κινείται, ικανοποιεί τόσο πολύ, ώστε δεν αφήνει χώρο στο σπουδαιότερο: στην κριτική αξιολόγηση των μεταρρυθμίσεων, του προσανατολισμού τον οποίον έχουν και των κριτηρίων με τα οποία αποφασίζονται.

Εθελοδουλία

Απόσπασμα συνέντευξης του Τζίμη Πανούση

Ο Μαρξ λέει ότι κάποια στιγμή η Γη θα γίνει κόκκινη. Όμως, προσθέτει ο Καστοριάδης με έναν αστερίσκο, μπορεί να θελήσει ο λαός να μείνει και δούλος. Υπάρχει κι αυτή η επιλογή. Μπορεί να θέλουμε να είμαστε δούλοι. Πως βλέπω τα παιδιά τώρα; Και το λέω αυτό με λύπη. Βλέπω πολλά παιδιά με τρία κατοσταρικάκια -πολύ λίγα γιατί τα λένε άνεργα-και λίγο χαρτζηλικάκι από τον μπαμπά, ένα καφεδάκι, λίγο μαστούρα, λίγο χασισάκι και λίγο το κινητάκι μας και δεν θέλουμε τίποτε άλλο. Είμαστε μια χαρά ευτυχισμένοι. Μπορεί να θελήσουμε κι αυτό. Δεν είμαστε εμείς νταβατζήδες τι θα κάνει ο κόσμος.

Παράνοια

Πως είναι δυνατόν ρε δούλε να σε έχουν πείσει ότι φταις εσύ για τη διαχείριση που έχουν κάνει αυτοί;

Πως είναι δυνατόν να σε έχουν πείσει ότι ο υδραυλικός, ο γιατρός και ο ντελιβεράς είναι οι φταίχτες της κατάντιας σου και όχι αυτοί που χρωστάνε 435 εκ. € και έχουν τον απόλυτο έλεγχο της ζωής σου; Πως είναι δυνατόν να τους βλέπεις να δανείζονται δισεκατομμύρια ευρώ στο όνομά σου και να πλουτίζουν ασύλληπτα και να συνεχίζεις να πιστεύεις ότι φταίει η "φοροδιαφυγή";, Πως είναι δυνατόν να πιστεύεις ότι το "μαύρο" χρήμα ευθύνεται για το μαρτύριο που σου δημιούργησαν αυτοί;

Ρε δουλάκο, για κάθε 100€ μαύρα που βγάζει ο κάθε ελεύθερος εργαζόμενος όλα επιστέφονται πίσω στην εγκληματική οργάνωση και με το παραπάνω. Αν βάλει 100€ βενζίνη τα 80 € είναι φόροι. Αν πάρει δύο πακέτα τσιγάρα το 80% επιστρέφει στο κράτος. Αν πάει σούπερ μάρκετ θα δώσει το 50%. Αν βγει για καφέ, φαγητό, ποτό το ίδιο. Μέσα σε μια εβδομάδα, ο ελεύθερος-δούλος έχει ήδη χάσει όσα δούλεψε, έχει υπερπληρώσει τους κρατικούς νταβατζήδες και χρωστάει και από πάνω ΕΝΦΙΑ, εισφορές και χαράτσια. Και τον βγάζουν και κλέφτη γιατί δεν χρεώνεται ακόμα περισσότερα για να κυκλοφορεί ο Άδωνις με ρολόγια αξίας 23 χιλιάδων ευρώ.

Ραγιάς και κατατονικός, χρεοκόπος και πελατοκεντρικός, δουλοπρεπής και δουλόφρων και τελικά αυτόχειρας ; Ή μήπως ανεξάρτητος και ελευθερόφρων σαν χώρα, σαν λαός, σαν πολίτης ;

Του Ηλία Παπαναστασίου

Στην τελευταία μας παρέμβαση, τονίσαμε τον ρόλο της προπαγάνδας στη διαμόρφωση ενός παθητικοποιημένου, οιονεί ανοϊκού και «α–πολιτικού πολίτη» που εξυπηρετεί το σύστημα, ταιριάζει «γάντι» στις απαιτήσεις της Παγκοσμιοποιημένης Ελίτ για πλήρη διανοητική και ψυχολογική υποταγή των μεγάλων, τεράστιων στρωμάτων του πληθυσμού στα κελεύσματά της και στην Γεωστρατηγική της ζοφερή προοπτική «αλλαγής του κόσμου» δηλαδή της προοπτικής του «Μετα–ανθρώπου» και της ερεβώδους πραγματοποίησής του ως σχεδίου. Τα άμεσα αποτελέσματα της «προπαγανδιστικής υλοποίησης» τα είδαμε στις εκλογές της 21/5/2023 με «βροντώδη τρόπο» και ηχηρά μηνύματα. Έπεται όμως συνέχεια – πιθανότατα– και με τις δεύτερες εκλογές της 25/6/2023, με τον αντικειμενικό και στρατηγικό στόχο της ελληνικής άρχουσας τάξης να υλοποιείται πλήρως μέσω ενός πλήρως αποχαυνωμένου εκλογικού ακροατηρίου και μιας πλήρως ελεγχόμενης μάζας πελατών του συστήματος και επαιτών των διαφόρων Pass. Την πρώτη Κυριακή ο στόχος επετεύχθη, γιατί όχι και την δεύτερη Κυριακή; Μήπως έχει αλλάξει κάτι προς το καλύτερο, μήπως έχει συνειδητοποιήσει ο ελληνικός λαός τι τον περιμένει, οικονομικά, κοινωνικά και εθνικά;

Όπως φαίνεται, μάλλον διαισθάνεται, «ασαφώς και αορίστως» τι τον περιμένει, όμως επειδή είναι ένας λαός που έχει συνηθίσει να ζει με μύθους και θαύματα, έχουμε δε την εντύπωση πως εκτιμά ιδιαίτερα τους θαυματοποιούς, τους μυθομανείς και τους μυθολάγνους. Η συναρπαστική περιπέτεια του Ρωμιού τους τελευταίους αιώνες με αποκορύφωμα τα τελευταία 100–110 χρόνια, δείχνουν την «ιδιόμορφη σχέση» του Νεοέλληνα με την Ιστορία, σχέση συναρπαστική άλλα και απογοητευτική έως αποκρουστική ακόμη και αηδιαστική. Περίοδοι στρατιωτικών θριάμβων (1912–13) αλλά και εθνικής συντριβής και αμετάκλητης καταστροφής (1919–22), θριαμβευτική «Έφοδος στον Ουρανό» (1941–44, ΕΑΜική Επανάσταση) και ανείπωτη συντριβή, αποκορύφωση της Αμερικανοδουλείας και της αποικιοποίησης (1949 και εντεύθεν με ελπιδοφόρες «Τάσεις διαλείμματος» την περίοδο 1981–85).

 

 

Μετά την διαμαρτυρία ενός έντονου «Μικροαστικού Κινηματισμού» του 2010–15, ήρθε ο «τέλειος, τεχνικά αψεγάδιαστος συμβιβασμός» που υποδουλώνει ολόκληρο έθνος και λαό έως το 2060 δημοσιονομικά και έως το 2115 ενυπόθηκα όσον αφορά την ακίνητη περιουσία (επίσημα, ανεπίσημα ακόμη περισσότερο), καθιστώντας τον ελληνικό λαό ένα «Φάντασμα του εαυτού του» χωρίς προοπτική και χωρίς την παραμικρή διαχειριστική ικανότητα της οικονομίας, κοινωνίας και περιουσίας του.

Για σκέψη... και σωστή επιλογή...

Μπάρμπαρα...

Βάφτισαν μια συνηθισμένη χειμερινή κακοκαιρία "Μπάρμπαρα", την προσωποποιήσαν, της έδωσαν υπόσταση για να πείσουν τους δούλους ότι δεν είναι κάτι φυσιολογικό. Βάλανε τα μέσα μαζικής εξαπάτησης να βομβαρδίζουν εδώ και μέρες για το μεγάλο κακό που καταφθάνει και θα πεθάνουμε όλοι. Εξανάγκασαν τους σκλάβους να στηθούν σε ουρές να αγοράσουν αλυσίδες σε διπλάσιες τιμές. Έστειλαν τα πιστά σκυλιά του συστήματος να ρίξουν πρόστιμα στη μισή Αττική πριν καν πέσει χιόνι, γιατί ως γνωστόν καμία "κρίση" δεν πρέπει να πηγαίνει ανεκμετάλλευτη όταν μπορείς να βγάλεις χρήμα. Και φυσικά, ως κορωνίδα της ψυχολογική χειραγώγησης του πληθυσμού, απέστειλαν μηνύματα τρομοκρατίας μέσω του 112 για να πουλήσουν πατερναλισμό με εμετικές συμβουλές τύπου "μην βγαίνετε από το σπίτι" γιατί είμαστε άβουλα, διανοητικά ανήλικα και απροστάτευτα όντα που χρειαζόμαστε το κράτος να μας πει τα αυτονόητα.

Με αφορμή την Διεύρυνση ΝΑΤΟ : Ποια τα αιτήματα της Άγκυρας; Ποια η θέση της Ελλάδας;

Γινόμαστε έτσι "ΝΑΤΟϊκότεροι του ΝΑΤΟ", ενός οργανισμού που ως χθες εθεωρείτο από κάποιους Ευρωπαίους ηγέτες "κλινικά νεκρός" και τον οποίο νεκρανάστησε ο πόλεμος στην Ουκρανία

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Ένα από τα παρεπόμενα της Ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία και του εκεί  συνεχιζόμενου πολέμου , είναι η πρόθεση της Φινλανδίας και της Σουηδίας, χωρών έως σήμερα “ουδέτερων” να υποβάλλουν αίτημα για την ένταξή τους στο ΝΑΤΟ. Σε αυτό το αίτημα των δύο χωρών αντιτίθεται (προς το παρόν) η Τουρκία. (γνωστή διαχρονικά για τα “ανατολίτικα παζάρια” της).

Τι λέει η Άγκυρα; “Η Σουηδία πρέπει να διακόψει τους δεσμούς της με μία κουρδική οργάνωση από τη Συρία διαφορετικά η Τουρκία θα συνεχίσει να μπλοκάρει την αίτηση της στο ΝΑΤΟ”.

Ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν, κατηγόρησε τις δύο χώρες επειδή απέρριψαν τα τουρκικά αιτήματα να εκδώσουν 30 άτομα που κατηγορούνται για διασυνδέσεις με τρομοκρατικές ομάδες. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται, ειδικά για την Στοκχόλμη, στην σχέση της με τις “Μονάδες Προστασίας του Λαού” (YPG).

Το YPG είναι μια ένοπλη κουρδική πολιτοφυλακή που πρωτοστάτησε στην εκστρατεία κατά του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) στη Συρία, από το 2014.

Το YPG έχει στενούς δεσμούς με το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK), το οποίο διεξάγει έναν αιματηρό ένοπλο αγώνα κατά του τουρκικού κράτους από τη δεκαετία του 1980 – αναγνωρίζεται ως τρομοκρατική οργάνωση από τη Σουηδία όπως και από ΕΕ και ΗΠΑ.

Καναπεδάτοι νεοέλληνες

Τουλάχιστον δεν είμαστε σοσιαλιστές

Καθώς πέφτουν τα χρηματοπιστωτικά συστήματα, ο πληθωρισμός γίνεται ανεξέλεγκτος και η κρίση εξαλείφει τη μεσαία τάξη ...

Απέλπιδες προσπάθειες...

...δημοκρατία

Γιατί αυτονόητη η εθελοδουλεία;

Του Χρήστου Γιανναρά

Μιλάμε για Διεθνές Δίκαιο, αλλά Διεθνές Δίκαιο δεν υπάρχει. Κάθε Δίκαιο είναι μια σύμβαση και η σύμβαση υπάρχει μόνο όταν (και όσο) οι συμβαλλόμενοι τη δέχονται και την τηρούν. Από μόνη της (καθεαυτήν) μια σύμβαση (κάθε Δίκαιο) δεν συνιστά αξία υποχρεωτική για όλους, δεν έχει ισχύ αυθεντίας, εγκυρότητα αυταξίας, υπερβατική ιερότητα. Για να λειτουργήσει μια σύμβαση προϋποθέτει την καλή θέληση των συμβαλλομένων, την ενεργό τους συναίνεση.

Κάθε κράτος έχει το δικό του σύστημα Δικαίου συνοδευμένο οπωσδήποτε από λειτουργικούς θεσμούς για την επιβολή του: Εχει τα δικαστήρια, που κρίνουν ποιος συμμορφώνεται και ποιος παραβιάζει την κοινή σύμβαση Δικαίου, έχει και το σωφρονιστικό σύστημα που τιμωρεί (απομονώνει από το κοινωνικό σώμα) όσους αθετούν το τεθειμένο Δίκαιο.

Εγινε προσπάθεια στη Νεωτερικότητα να δημιουργηθούν ανάλογοι θεσμοί δικαστικής κρίσης και επιβολής σωφρονιστικών ποινών, που να καθιστούν και το Διεθνές Δίκαιο «αναγκαστό κατά πάντων». Η επιτυχία ήταν ελάχιστη έως μηδενική. Παρά την ευφυΐα της οργάνωσης, την καθαρότητα (συχνά) των προθέσεων, τον ενθουσιασμό των αφελέστερων, οι θεσμικές απόπειρες να πειθαρχήσουν σε κανόνες Διεθνούς Δικαίου κράτη αυτεξούσια, αυτόνομα, ανεξάρτητα, αποδείχθηκαν ουτοπικές. Η πολεμική υπεροπλία ή η ισορροπία του τρόμου αποτρέπουν (ή απλώς αναβάλλουν) ολοκληρωτικούς πολέμους. Οι τοπικοί πόλεμοι συνεχίζουν να υπάρχουν, ελεγχόμενοι από το εμπόριο όπλων, που είναι αποκλειστικότητα των Υπερδυνάμεων.

Γ. Κοντογιώργης: Γονυπετείς εθελόδουλοι απέναντι στον ξένο, δυναστικοί αλαζόνες κατέναντι στην κοινωνία των πολιτών, ενδιάθετοι ιδιοκτήτες του κράτους και της κοινωνικής βούλησης

Γονυπετείς εθελόδουλοι που εξέθρεψαν τα πιο σκοτεινά καταγώγια της ελληνικής
κομματοκρατίας, υποτάσσουν εσκεμμένα τα συμφέροντα της χώρας στον εκτατικό εθνικισμό των «άλλων». 
Δόκιμοι ιεροεξεταστές που θήτευσαν στις πιο σκοτεινές ιδεολογικές γειτονιές της δυτικής δεσποτείας, αντιμετωπίζουν τον αντίλογο της κοινωνίας ως ύβρη στην αυθεντία της εξουσίας τους. 
Πολιτικά απόβλητα, που χωρίς αιδώ ανάγουν την πολιτική αγυρτεία σε επιτομή της προόδου και την επιλεκτική ανομία σε πεμπτουσία της δημοκρατίας, διαχειρίζονται το κράτος και το δημόσιο αγαθό ως φέουδο δικό τους και της αυλής των συγκατανευσιφάγων. 
Στο μέτρο που το μίσος της πολιτικής (και της στοχαστικής) νομενκλατούρας προς την κοινωνία των πολιτών ξεχειλίζει, διακύβευμά της δεν θα γίνει ποτέ η μεταβολή πολιτείας, ώστε να εναρμονισθούν οι λειτουργίες της με το κοινό συμφέρον, αλλά η αλλαγή του λαού που της αντιλέγει. 
Επειδή ο φασισμός είναι τρόπος, που εάν αφεθεί επί μακρόν να αγρεύει στον κορμό της χώρας γίνεται καθεστώς, η διαπίστωση του βάθους του μετριέται με την απάντηση στο ερώτημα: «ποιος κυβερνάει, για λογαριασμό τίνος και πώς»    

ΠΛΑΤΩΝ: Το αφεντικό και οι δούλοι δεν γίνονται ποτέ φίλοι

Συχνά παπαγαλίζουμε τα λόγια του Πλάτωνα για τη σχέση αφεντικού-δούλων. Πόσο καλά καταλαβαίνουμε όμως την ουσία και την ισχύ της σήμερα;

        Ο Πλάτωνας μιλώντας πάντα από τη σκοπιά των αφεντικών, που είχαν τους δούλους στην ιδιοκτησία τους, έλεγε, πως το αφεντικό και οι δούλοι δεν μπορεί να γίνουν φίλοι. Συνεπής μάλιστα με την αριστοκρατική του καταγωγή και τις ολιγαρχικές και ιδεαλιστικές του αντιλήψεις αποκαλεί τους δούλους στους “Νόμους” του “ είδος ζώου” και στην ιδανική του Πολιτεία, καθώς ο πολίτης δεν επιτρέπεται να ασχολείται με την εργασία γιατί τον υποβιβάζει στα επίπεδα “των εσχάτων” και τον εξισώνει με τους δούλους,όλες τις φροντίδες, που αποβλέπουν στην ικανοποίηση του σώματος τις θεωρεί απασχόληση δούλου.

Ας θυμηθούμε, πως στο δουλοκτητικό καθεστώς της αρχαίας Ελλάδας, ο δουλοκτήτης ήταν ιδιοκτήτης των μέσων παραγωγής, των πρώτων υλών μα και της ίδιας της παραγωγικής δύναμης, που ήταν ο δούλος. Ο δούλος ήταν ένα απλό “σώμα” κατά τον Αριστοτέλη. Δεν είχε κανένα δικαίωμα αφού δεν θεωρούνταν άνθρωπος αλλά απλό αντικείμενο (res), που έπαιζε το ρόλο του εργαλείου, του μέσου παραγωγής, που το χρησιμοποιούσε ο “δεσπότης”, το αφεντικό. Ο δούλος παρήγαγε με την εργασία του τον πλούτο και το αφεντικό τον ιδιοποιούνταν.

Η αποθέωση της δουλοπρέπειας

Της Σερένας Νομικού

Δεν πρέπει να περάσει σε καμία περίπτωση η παράδοση του ονόματος της Μακεδονίας, όσο και αν κοστίσει. Πόσο μάλλον όταν αμέσως μετά θα ακολουθούσαν πολλές άλλες παραχωρήσεις και ο τελικός διαμελισμός της Ελλάδας, σύμφωνα με τα σχέδια των Γερμανών που θέλουν επί τέλους να εκπληρώσουν το όνειρο του Χίτλερ: την πρόσβαση τους σε ενεργειακά αποθέματα.

Επικαιρότητα 

«Εμείς λύσαμε το Σκοπιανό πρόβλημα, επειδή πιστεύουμε πως είναι ωφέλιμο να λύνουμε προβλήματα που μας κρατούν φυλακισμένους στην ιστορία», δήλωσε ο αξιότιμος υπουργός εξωτερικών μας που προτιμώ να μην αναφέρω το όνομα του, λόγω του ότι μου προξενεί οργή και απέχθεια μαζί (πηγή). Δεν είπε βέβαια γιατί το έλυσε, όπως αυτός τουλάχιστον φαντάζεται τη λύση, αφού δεν του το ζήτησε κανένας Έλληνας. Μόνο οι Γερμανοί εργοδότες του που θεωρούν πλέον την Ελλάδα ιδιοκτησία τους και τους κατοίκους της ιθαγενείς το απαίτησαν, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των Ελληνίδων και των Ελλήνων τάσσεται εναντίον, παρά τις συνεχείς προσπάθειες να υποβαθμιστούν οι μαζικές, πανεθνικές διαδηλώσεις εναντίον της ετερόκλητης κυβέρνησης του. Όσον αφορά την ιστορία, καλύτερα να μην την παίρνει στο στόμα του προδίδοντας την, ούτε να θέλει να την ξαναγράψει για να εξυπηρετήσει τους Γερμανούς φίλους του.

Αιδώς, Γραικύλοι

Της Σύνταξης της Ρήξης (Ρήξη φ. 139)

Ο Ερντογάν, πριν καν έρθει στην Αθήνα, ανατίναξε, με την περιβόητη συνέντευξή του στον Παπαχελά, όλη τη μυθολογία των ναινέκων του ελληνικού μιντιακού και πολιτικού συστήματος για τις «θετικές επιπτώσεις» της πρόσκλησης Ερντογάν στην Αθήνα. Όπως διαπιστώσαμε ιδίοις όμμασι, η απόβαση του Ερντογάν με τις στρατιές των κουμπουροφόρων του στην Αθήνα και τη Θράκη είχε τη στήριξη και τη συναίνεση όλων των –συστημικών και μη– ελίτ της χώρας.
Πράγματι, καθώς δοκιμάζαμε να οργανώσουμε μια στοιχειώδη αντίδραση σε αυτήν, διαπιστώσαμε πως όλες οι πολιτικές και ιδεολογικές πτέρυγες ήθελαν να φιμώσουν κάθε διαμαρτυρία. Ήταν προφανής, αυτή τη φορά, η άρνηση τόσο των «αμερικανόφιλων», των «ευρωπαιόφιλων», ακόμα και των «ρωσόφιλων», να συμμετάσχουν σε οποιαδήποτε κινητοποίηση ενάντια στην έλευση του Ερντογάν.

Ευκλείδης Τσακαλώτος: Ενας πάμπλουτος εθελόδουλος εξουσιαστής, όργανο ντόπιων και ξένων "αρπακτικών - κορακιών"

Του Γ.Γ.

«Όλες οι λύσεις είναι φίνες και ωραίες/  τότε και μόνο όταν είναι εφικτές. / Μα σαν δεν έχεις κότσια να τις εφαρμόσεις/  άσε καλύτερα καθόλου μην τις λες», μας λέει ένα τραγούδι των Κατσιμιχαίων. Προφανώς, αυτό το αγνοεί ο υπουργός Οικονομικών,  Ευκλείδης Τσακαλώτος, και σαν εθελόδουλος εξουσιαστής που είναι, έσπευσε να διαβεβαιώσει τους ξένους «εταίρους» της κυβέρνησης. ότι οι επιθυμίες τους είναι διαταγές για τον ίδιο και το πολιτικό μόρφωμα που υπηρετεί.

Και στην προκειμένη περίπτωση όταν o πρόεδρος του Eurogroup, Γερούν Ντάισελμπλουμ, του διατύπωσε τον προβληματισμό του για την εξέλιξη των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών, μετά την απόφαση των συμβολαιογραφικών συλλόγων να απέχουν απ’ αυτή την διαδικασία, ο Τσακαλώτος τον «διαβεβαίωσε ότι η ελληνική κυβέρνηση θα λάβει άμεσα μέτρα για να προστατευθούν οι συμβολαιογράφοι και να μην υλοποιηθεί η απόφαση για αποχή», όπως αναφέρει η ειδησεογραφία.