Η πατρίδα χρειάζεται επειγόντως...

Η πατρίδα χρειάζεται επειγόντως: 1) Πολιτειακή αλλαγή, 2) Επιστροφή σε εθνικό νόμισμα, 3) Δραστική μείωση της φορολογίας και 4) Σεισάχθεια και μάλιστα αυστηρά με αυτή τη σειρά, διαφορετικά το αποτέλεσμα θα είναι χειρότερο από το σημερινό.

Πολλοί υποστηρίζουν ότι με τη Σεισάχθεια θα κερδίσουν

τα λαμόγια που δεν πληρώνουν. Ουδόλως  πρέπει να μας ενδιαφέρει αυτό, γιατί τα λαμόγια, έτσι κι αλλιώς, δεν πρόκειται να πληρώσουν ποτέ. Εμάς πρέπει να μας ενδιαφέρουν εκείνοι που είναι χρεωμένοι με αντισυνταγματικούς φόρους και κινδυνεύουν να χάσουν ακίνητη περιουσία, την οποία περιουσία περιμένουν να πάρουν τα λαμόγια που τώρα δεν πληρώνουν, πλουτίζοντας έτσι σε βάρος των συνεπών και φοβισμένων πολιτών. Όχι λοιπόν, δεν θα αλλάξουν χέρια οι περιουσίες με αυτόν τον ανήθικο τρόπο. Σεισάχθεια για όλους. Μόνο έτσι θα ωφεληθούν οι συνεπείς, θα γλιτώσουν την περιουσία τους και θα στερηθούν τη δυνατότητα να αυξήσουν την περιουσία τους τα λαμόγια.

Άλλοι πάλι υποστηρίζουν πως δεν γίνονται αυτά. Αν δεν γίνονται τότε πως είναι δυνατόν να γλιτώνουν τα λαμόγια που δεν πληρώνουν μία, επειδή δεν έχουν ή φρόντισαν να μην έχουν στην Ελλάδα περιουσία που να κινδυνεύει να κατασχεθεί, ενώ εξαντλούνται απάνθρωπα και προσπαθούν, με τρόπο που επισύρει τον οίκτο, να γλιτώσουν την περιουσία τους αυτοί που φορτώνονται με τους αντισυνταγματικούς φόρους και ληστρικά τεκμήρια;

Σεισάχθεια και συμμετοχή

Του Γιώργου Οικονόμου

Με την έλευση της γενικευμένης χρεοκοπίας έγινε πολύς λόγος για την ανάγκη μίας σημερινής «σεισάχθειας», κατά τα πρότυπα των μεταρρυθμίσεων του Αθηναίου νομοθέτη Σόλωνα, όταν στις αρχές του 6ου π.Χ. διαγράφηκαν τα χρέη και απαγορεύθηκε εφεξής η υποδούλωση των ανθρώπων ένεκα χρεών. Αυτό όμως που δεν συζητήθηκε ήταν το κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο εντός του οποίου έγιναν αυτές οι μεταρρυθμίσεις, καθώς επίσης το σύνολο των μεταρρυθμίσεων αυτών. Χωρίς αυτό το ευρύτερο πλαίσιο η «σεισάχθεια» μένει μετέωρη, όπως πολλά πράγματα στην Ελλάδα, ακόμη και η ίδια η χώρα. 

Κατ’ αρχάς αυτό που πρέπει να τονισθεί είναι πως ο Σόλων δεν εμφανίσθηκε από το πουθενά, αλλά τον ανέδειξε η είσοδος του κοινωνικού πλήθους στο πολιτικό προσκήνιο για πρώτη φορά στην ιστορία. Τα κατώτερα στρώματα εξεγέρθηκαν και απαίτησαν αλλαγή της υπάρχουσας κατάστασης, όπως περιγράφει συνοπτικώς ο Αριστοτέλης: «ενώ οι πολλοί ήταν υποδουλωμένοι στους ολίγους, εξεγέρθηκε ο δήμος κατά των ευγενών. Επειδή η σύγκρουση ήταν βίαιη και οι δύο παρατάξεις μάχονταν η μία με την άλλη για πολύ καιρό, εξέλεξαν από κοινού τον Σόλωνα ως μεσολαβητή και άρχοντα και του ανέθεσαν την οργάνωση της πολιτείας».  Με άλλα λόγια, έγινε μία κοινωνική-πολιτική εξέγερση των κατωτέρων στρωμάτων κατά των ανώτερων και κατά του υπάρχοντος θεσμικού πλαισίου της αριστοκρατίας που είχε στην κατοχή της το σύνολο σχεδόν της καλλιεργούμενης γης, με αποτέλεσμα πολλοί Αθηναίοι να έχουν καταντήσει δούλοι ένεκα χρεών. Εξέλεξαν λοιπόν ανώτατο άρχοντα τον Σολωνα το 594/3 ο οποίος προέβη σε ριζικές μεταρρυθμίσεις, που άλλαξαν το κοινωνικό και θεσμικό πλαίσιο.