Του Γιώργου Σαρρή
Ήταν μια απλή, ζεστή μέρα της άνοιξης.
Ήταν μια απλή, ζεστή μέρα της άνοιξης.
Παντού σ'όλα τα μήκη και τα πλάτη οι άνθρωποι χθες αγκαλιαζόντουσαν με τις συνηθισμένες καθημερινές ασχολίες τους.
Παντού, εκτός από την παλιά Εθνική Πατρών Κορίνθου.
Εκεί, ένα τσουρμο οδοιπόροι ενός άλλου ονείρου περπατούσαν από την Πάτρα στην Αθήνα παλεύοντας μ' έναν τρόπο ασυνήθιστο και πεισματάρικο, που φαινόταν ακόμη πιο ασυνηθιστος όταν έβλεπε κανείς πως μπροστά απο το πρώτο πανό περπατούσε ο Δήμαρχος της Πάτρας.
Σ'αυτή την ασυνήθιστη ιστορική πορεία των ανέγων, βρέθηκα χθες όλη τη μέρα περπατώντας τα 32 χιλιόμετρα από την Ακράτα ως το Ξυλόκαστρο.
Ηταν μια μέρα που δεν ήταν σαν τις άλλες από όποια πλευρά κι αν το δεις.
Χαρά, τρέλα, συνθήματα, ενθουσιασμός γι αυτό το καινούργιο όπλο που έμπαινε στο παιχνίδι, πίστη πως θ' αλλάξει ο κόσμος...
Κι ύστερα τραγούδι.






