Φρέσκο αίμα για τους δείκτες

Του Αλέξη Καζαντζίδη

Oδός Διάκου. Στο κέντρο του Χαλανδρίου. Πεσμένος επί δέκα ώρες. Νεκρός. Ένας νέος. Τριάντα ετών. Σε έναν δρόμο γεμάτο από καταστήματα. Κάποιος από τους ιδιοκτήτες μίλησε. «Τον έβλεπα από το πρωί που ξάπλωσε στο πεζοδρόμιο. Είχε τα μάτια του μισόκλειστα. Πρέπει να ήταν ζωντανός». Έτσι ακριβώς μίλησε. Βαριεστημένος. Και έκλεισε την πόρτα του καταστήματός του.

Ήταν απόγευμα όταν σήκωσαν τον άνδρα. Γιατί μετά από δέκα ώρες θα πρέπει πια να τους ήταν εμπόδιο. Ίσως κι αυτός που τηλεφώνησε στην Αστυνομία να ήθελε σ’ εκείνο το σημείο να παρκάρει.

Όλοι ησύχαζαν πάλι. Μόνο το σώμα του άνδρα, αγνώστων στοιχείων, ταξίδευε μέσα από την καθημερινότητα με προορισμό το Καθόλου, την τελική του διαμονή. Πάνω στο κορμί του μπορούμε να δούμε την πτώση μας. Πως μοιάζουμε μικροί άνθρωποι με μεγάλες ιδέες: περί Αρχαίου Πνεύματος, Ευρωπαϊκής Ιδέας, Ολυμπιακών Αγώνων και τόσα άλλα. Πάνω στο σώμα του μπορούμε να δούμε και την υποκρισία ημών των Χριστιανών.  Περιμένουμε στην ατελείωτη ουρά για να προσκυνήσουμε ακόμη και ένα κομμάτι ξύλο. Αφήνουμε για δέκα ολόκληρες ώρες να σβήσει πλάι μας μια ζωή. Δέκα ώρες… πολιτισμός.

Ανάρτηση από: http://www.intellectum.org

Τα ζόμπι… τραγουδούν ακόμα

Του Αλέξη Καζαντζίδη

Στον καιρό της δημοκρατίας-πίξελ, η Βουλή συνεδριάζει σταθερά στις οθόνες μέσω… τηλεοπτικών παραθύρων. Oι άνθρωποι μπορούν να παρακολουθήσουν, εκτός από τους εκλεγμένους του αντιπροσώπους, και κάθε λογής ρήτορες.

Προνομιακή θέση κατέχει μια ορδή πρώην αριστερών και διανοουμένων. Αυτοί που από τη Μεταπολίτευση και ιδίως μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης μεταλλάχθηκαν στους φανατικότερους  «καθεστωτικούς». Προωθήθηκαν κατά χιλιάδες σε πανεπιστήμια, μέσα μαζικής ενημέρωσης, κυβερνητικές επιτροπές.  Μουτζαχεντίν του «εκσυγχρονισμού» και του «νεοφιλευθερισμού» σε κάθε σύγκρουσή του με το δημόσιο αίσθημα. Ασφαλιστικό, αμερικανικές γκανγκστερικές επιδρομές σε ανυπάκουες χώρες, Μνημόνιο.

Χωρίς τακτ, έκαναν επιτόπου τη μεγάλη τούμπα. Γύρισαν τα νώτα προς τους μπατιρημένους, υποκλίθηκαν στους Δυνατούς και ανέλαβαν τον ρόλο του αναμορφωτή μας. Προσαρμόζουν τώρα με άνεση την… ανοικτή τους αντίληψη στην υπηρεσία των νέων ηθών του συστήματος για αποκοινωνικοποίηση των λαών.

Πειραγμένα πειράματα

Του Αλέξη Καζαντζίδη

O αυριανός περί τις… αρχαιολογίες στοχαστής και σκαπανέας του παρόντος μας πιθανότατα θα τραβάει τα μαλλιά του. Θα βρει αρκετές μουτρωμένες κυράδες και νευρασθενικούς γόηδες που έκαναν πολιτική. Καταθλιπτικούς, με τη δορά της πονηράδας της τάξης που τους εφηύρε υπέρ της. Κάποιους γκόμενους απ’ τα πολυτεχνεία και τις νομικές αλαβάστρινους τεχνοκράτες και κάτι τρεχάληδες της περιφέρειας που έφαγαν κοπριά με το κουτάλι, τρέχοντας από βαφτίσια σε κηδεία κι από κηδεία σε γάμους και σε άλλες μικρές τραγωδίες.
Θα βρει μια χωροταξία ορθολογικά χτισμένη καθέτως, δίνοντας έναν καθημερινό συμβολισμό στην κοινωνική διαστρωμάτωση. Εκεί που ο σώζων εαυτόν σωθήτω και ξοδευόταν στις κοινωνικές συναναστροφές και σε κάθε κατηχούμενη κατάθλιψη. Έχοντας στο εικονοστάσι του τα στέφανα με τη μισθωτή του σκλαβιά και την προσδοκία εκδρομής σε εξοχικό κέντρο την Κυριακή για να υπογραμμίσει στον εαυτό του κυρίως πως ευδαιμονίζεται απ’ την περίσσια (;) πλούτου κι ανταμείβεται απ’ την προσφορά του στο κοινωνικό υποσύνολο που μέχρι πρότινος ευημερούσε.

Αποδεκατισμός

Του Αλέξη Καζαντζίδη

 Για να καταλάβεις τι ποιόν κρύβει κάποιος, πρέπει να του αναστατώσεις λίγο τις ιδέες και τον τρόπο που βιοπορίζεται.
Ο λεγόμενος ιδιώτης βγάζει αγκάθια. Κρατά εσόδων-εξόδων και έχει μίσος για το υπαλληλίκι. Η ύπαρξή του συνοψίζεται εν πολλοίς στα πλήκτρα της ταμειακής μηχανής. Θεωρεί πως είναι ο μαστός που δίνει γαλατάκι στην κοινωνία. Η κιτσαρία της σεμνότητάς του έχει υψηλό βαθμό πολλαπλότητας. Παραληρεί όταν η κουβέντα έρχεται στις νόρμες και τα κεκτημένα κατακτήσεων. Το έμαθαν πια και στην Κύπρο. Οι αγώνες, οι μάχες, οι εμφύλιοι πρέπει να μείνουν ως στάμπες σε μπλουζάκια ή ως στεγνωμένες ουτοπίες σε ντι βι ντι.
Ο ιδιώτης έχει την ιδιωτία κορώνα στο κεφάλι του και την αγορά θυγατέρα, έτοιμος να την προστατέψει με τη ζωή του απ’ τους κακόβουλους δούλους εργάτες. Ψάχνει τον αντίπαλο αλλού. Όχι στον καθρέφτη του. Βγάζει σπυριά όταν ακούει για παροχές, κοινοτισμό και μεθυσμένους κατωτέρων τάξεων. Αυτός διαχειρίζεται τον αλκοολισμό του στο ρετιρέ ή στη μεζονέτα κι όχι στα ουζερί και τις παμπ. Έχει συχνά μαζί του ραβίνο συνεργάτη για να κρατιέται δημόσια και να δίνει εικόνα οργανωμένου βαθειά. Έχει έμβλημα το λογότυπο της επιχείρησης. Το πηγαίο τσιτάτο του διαφημιστικού. Θέλει πελάτες για να χτίσει τον σωβινισμό της μοναδικής του περίπτωσης.