Η σύγχρονη δουλεία, όσο κι αν αυτό φαίνεται παράδοξο στον 21ο αιώνα, αποτελεί μία από τις σημαντικότερες απειλές για την Ανθρώπινη Ασφάλεια στον σύγχρονο κόσμο. Αφορά ένα ολοένα και μεγαλύτερο μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού και συνιστά μία από τις πιο σοβαρές δραστηριότητες του οργανωμένου εγκλήματος.
Παράλληλα αποτελεί μία από τις σοβαρότερες καταπατήσεις των δικαιωμάτων του ανθρώπου θίγοντας στον πυρήνα του το πιο θεμελιακό δικαίωμα, αυτό της αυθυπαρξίας. Σύμφωνα με τα στοιχεία των αρμόδιων διεθνών οργανισμών, περίπου 40 εκατ. άνθρωποι σε όλο τον κόσμο βιώνουν καθεστώς δουλείας.
Από την ύπαρξη του φαινομένου δεν εξαιρείται και η Ελλάδα, με πιο ενδεικτικό παράδειγμα το έγκλημα του 2013 στις καλλιέργειες φράουλας της Μανωλάδας, το οποίο συγκλόνισε την κοινή γνώμη και για το οποίο η χώρα μας καταδικάστηκε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, ενώ οι νομικές συνέπειες αυτής της καταδίκης ήρθησαν μόλις πρόσφατα (άρση επιτήρησης) από το Συμβούλιο της Ευρώπης.
Συχνά ερχόμαστε αντιμέτωποι με καταστάσεις σύγχρονης δουλείας, είτε μέσω προσωπικής εμπειρίας είτε μέσω της ειδησεογραφίας. Στον ελληνικό αγροτικό τομέα συναντώνται περιστατικά με τα χαρακτηριστικά της «Μανωλάδας» -ως προς τις εργασιακές συνθήκες παραγωγής των προϊόντων- που μάλλον δεν μπορούν να θεωρηθούν μεμονωμένα.
