Τα «κάστρα» των ιδιωτικών δομών υγείας και οι ακριβές -μόνο για τους «έχοντες»- υπηρεσίες υγείας

Του Νίκου Δινόπουλου

Όλοι θυμόμαστε τις εναλλασσόμενες κυβερνήσεις του αστικού μπλοκ που αφού χρεωκόπησαν τη χώρα, χωρίς αιδώ αποφάνθηκαν πως «όλοι μαζί τα φάγαμε» και γι’ αυτό έπρεπε να υποστούμε όσα έχουμε υποστεί…

Για τούτο είναι απολύτως φυσιολογικό η κυβέρνηση και οι υποτακτικοί της (δημοσιοκάφροι, δημοσιολόγοι, καθηγητές επιστήμονες κλπ.) να ρίχνουν σε όλους εμάς την ευθύνη της αντιμετώπισης, της μετάδοσης αλλά και της μη μετάδοσης του κορωναϊού covid-19…

Δεν έχει νόημα και δεν θα παραθέσω στοιχεία για τις δραματικές ελλείψεις σε γιατρούς, νοσηλευτικό προσωπικό, για τις κλειστές ΜΕΘ και την επάρκεια των ατομικών μέσων προστασίας τους. Αρκούν οι εκκλήσεις τους (γιατροί, νοσηλευτικό προσωπικό, ΟΕΝΓΕ) για όποιον δεν εθελοτυφλεί.

Δεν θα παραθέσω τους λόγους που το Δημόσιο Σύστημα Υγείας (ΕΣΥ) και το κοινωνικό σύστημα ασφάλισης βρίσκονται στην κατάσταση που βρίσκονται. Όλοι τους γνωρίζουμε (καπιταλισμός λέμε) και όλοι θυμόμαστε τις πολιτικές που εφαρμόστηκαν και ποιοι τις εφάρμοσαν για να φτάσουμε ως εδώ.

Το «δικαίωμα στην [«εργασία»] απεργοσπασία»

«Ντρέπεται ο ήλιος ως διαβαίνει απ” το νησί, τόσο σκυφτούς ανθρώπους ν” αντικρίζει»[i]

Του Νίκου Δινόπουλου

Άλλοι καιροί, ακούστε: Blackleg miner[ii] (Απεργοσπάστης ανθρακωρύχος). (Επίσης: Blackleg Miner και blackleg miner). Blackleg και scab: Υβριστικές, προσβλητικές, απαξιωτικές λέξεις στα αγγλικά για τον απεργοσπάστη. Το τραγούδι «Blackleg miner» είναι ένα αμερικάνικο τραγούδι των αρχών του 20ου αιώνα για τον απεργοσπάστη ανθρακωρύχο.
***
Στο -όχι και τόσο μακρινό- παρελθόν, οι βασανιστές του μετεμφυλιακού αστικού κράτους, συνεχίζοντας το έργο των «κουκουλοφόρων καταδοτών» της κατοχής, απαιτούσαν από τον «εσωτερικό εχθρό» -κομμουνιστές, αριστερούς, προοδευτικούς ή απλά υπόπτους- τη «δήλωση κοινωνικών φρονημάτων»[iii] ως εξευτελιστική επιβεβαίωση «της αναμόρφωσής τους σε εθνικόφρονες πολίτες και πειθήνια όργανα του καθεστώτος» της αστικής δημοκρατίας… Τότε η κυρίαρχη ιδεολογία της αστικής τάξης και του κεφαλαίου τους πρόβαλε ως θύματα των «αναρχοβουλγαροκομμουνιστών».