Ζητούμενο, να καταφέρει το κίνημα να ξαναποκτήσει τη χαμένη αίγλη και δυναμική του
Του Στέλιου Κουτρένη*
Τα τελευταία χρόνια οι κάτοικοι της Χαλκιδικής, εκτός από τον Αρμαγεδδώνα του μνημονίου, αντιμετωπίζουν κι ένα άλλο μεγάλο θέμα, που αφορά τον τόπο τους, το μέλλον και τη φύση της Χαλκιδικής. Αναφερόμαστε στην Ελ Ντοράντο και το καταστροφικό της έργο στις Σκουριές και στην Ολυμπιάδα. Απέναντι σε αυτή την απειλή, οι κάτοικοι, συνεπικουρούμενοι από αλληλέγγυους έδωσαν άμεσα, δυναμικά και μαζικά την απάντησή τους με συνεχείς αγώνες για τη γη και την ελευθερία τους. Η τότε κυβέρνηση της Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ με αυταρχικές μεθόδους προχώρησε σε διώξεις εκατοντάδων αγωνιστών, μετέτρεψε σε πεδίο μάχης την Χαλκιδική, για να καταστείλει τις αντιδράσεις των πολιτών. Ό,τι δεν κατάφεραν οι ατελείωτες δικογραφίες, η βία, η καταστολή και ο εκβιασμός, ήρθε να τα καταφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ. Η σημερινή κυβέρνηση με τη βοήθεια των ντόπιων «αυλικών», προκειμένου να εξασφαλίσει το χρυσό δαχτυλίδι της εξουσίας, πρόσθεσε στο υποσχεσιολόγιό του ότι θα διώξει την εταιρεία, θα σεβαστεί το περιβάλλον και τον άνθρωπο. Αυτή η υπόσχεση μετατράπηκε σε ελπίδα για την πλειοψηφία των κατοίκων της Χαλκιδικής ότι θα απαλλαγούν οριστικά από την Ελ Ντοράντο.
