Έπιασαν στο στόμα τους και την… Δελιβάνη!

Η Μαρία ποτέ δεν άρεσε στους κύκλους της ελληνικής αστικής τάξης

Του Γιώργου Χαρβαλιά *

Πρέπει να είσαι στα αλήθεια πολύ ξετσίπωτος όταν στην προσπάθειά σου να πλήξεις την Μαρία Καρυστιανού, φτάνεις να ειρωνεύεσαι και να υποτιμάς μια άλλη γυναίκα-σύμβολο, την πρώτη Ελληνίδα πρύτανη που είχε η χώρα στη νεότερη ιστορία της και που χάρη σ’ αυτή (και στον Στέλιο Παπαθεμελή για να είμαστε δίκαιοι) ιδρύθηκε το σημερινό Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

Η Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη, η «επίτιμος κυρία της Θεσσαλονίκης», δεν είναι «μία καθηγήτρια» όπως θέλουν να την εμφανίζουν τα καθεστωτικά μέσα που εν χορώ την λοιδορούν. Είναι μία εμβληματική προσωπικότητα με τεράστια ακαδημαϊκή παρακαταθήκη. Μία οικονομολόγος διεθνούς εκτοπίσματος που, όπως έγραφα παλαιότερα, «επιμένει να στέκεται μόνη της σαν θαλασσοδαρμένο άλμπουρο στην καταιγίδα της… ευρωπληξίας».

Τα πληρωμένα πιστόλια που θέλουν να την αποδομήσουν την ανεβοκατεβάζουν «δραχμίστρια». Ε, μακάρι να είχαμε πολλές τέτοιες… δραχμίστριες! Το βιογραφικό της, σας βεβαιώνω, θα γέμιζε την εφημερίδα. Συνοπτικά αναφέρω: υπότροφος της γαλλικής κυβέρνησης με διδακτορικό από το Πανεπιστήμιο της Σορβόννης, μεταδιδακτορική ερευνήτρια στο London School of Economics και στο καλιφορνέζικο Berkeley, αργότερα καθηγήτρια οικονομικών στη Βιομηχανική Σχολή Θεσσαλονίκης, την οποία κατάφερε να αναβαθμίσει σε Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και να εκλεγεί πρύτανης τρεις συνεχόμενες φορές.

Πρόκειται για μια γυναίκα που δίδαξε και γαλούχησε γενιές Ελλήνων, όπως άλλωστε και ο αείμνηστος σύζυγός της, ο ευπατρίδης Δημήτριος Δελιβάνης. Οι τιμητικές διακρίσεις και τα βραβεία στο πρόσωπό της αμέτρητα: από το πρώτο βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών και τα τέσσερα χρυσά μετάλλια της Μητρόπολης Θεσσαλονίκης μέχρι το ανώτατο γαλλικό παράσημο του εθνικού τάγματος των ιπποτών (Λεγεώνα της Τιμής), που της απονεμήθηκε με απόφαση του πρώην Γάλλου Προέδρου Νικολά Σαρκοζί.

Αυτή λοιπόν τη γυναίκα τόλμησαν να πιάσουν στο στόμα τους οι αγράμματοι λακέδες του καθεστώτος Μητσοτάκη, για να αμφισβητήσουν το επιστημονικό της κύρος.

Την περίοδο της ελληνικής κρίσης δεν υπήρχαν Γερμανοί «φιλέλληνες» και «ανθέλληνες». Υπήρχαν μόνο Γερμανοί που σκέφτονταν γερμανικά, κατά την αντίληψη των οποίων η χώρα μας έπρεπε να τιμωρηθεί

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Αντιλαμβάνομαι την ανάγκη ενός εκδοτικού οίκου να διαφημίσει τη πραμάτεια του και μιας εφημερίδας να εκμεταλλευθεί επικοινωνιακά το γεγονός. Μόνο που η προχθεσινή, τάχα μου, «δημοσιογραφική ανάκριση» της κυρίας Μέρκελ, μέσα στην κατάμεστη από οπαδούς της (;) Λυρική Σκηνή, κατέληξε σε ένα χαμηλής αισθητικής πλυντήριο εντυπώσεων για τον ρόλο της στην κρίση του 2015. 

Ένα πλυντήριο που δουλεύει με εκκωφαντικό θόρυβο μέρες τώρα, πλαστογραφώντας τα γεγονότα γύρω από το περιβόητο δημοψήφισμα για το ευρώ και ρίχνοντας όλο το βάρος για τον ωμό εκβιασμό εις βάρος της Ελλάδας στον μακαρίτη τον Σόιμπλε, ο οποίος, από εκεί που είναι, μάλλον δυσκολεύεται να απαντήσει.

Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες, βέβαια, τα πράγματα δεν χωρούν ούτε παρερμηνείες ούτε εξωραϊσμούς ούτε απαλλαγή από ευθύνες. Την περίοδο της ελληνικής κρίσης δεν υπήρχαν Γερμανοί «φιλέλληνες» και «ανθέλληνες». Υπήρχαν μόνο Γερμανοί που σκέφτονταν γερμανικά, κατά την αντίληψη των οποίων η χώρα μας έπρεπε να τιμωρηθεί παραδειγματικά, όπως τιμωρήθηκε η «αχάριστη» Ελλάδα του ’40 επειδή δεν υποδέχτηκε τους Γερμανούς ναζί με ροδοπέταλα.

Η επιχείρηση εξαγνισμού της πρώην καγκελαρίου, που δύο χρόνια πριν από την ελληνική κρίση του 2015 δήμευσε -στο πλαίσιο μιας άλλης τιμωρίας- τα χρήματα ανυποψίαστων Κύπριων καταθετών, είναι τόσο προκλητική, ώστε έχω την πεποίθηση πως θα αναγκάσει άλλους πρωταγωνιστές εκείνων των στιγμών να μιλήσουν για τον πραγματικό ρόλο της. Περιμένετε και θα δείτε… 

Το ερώτημα, όμως, που ανακύπτει αφορά περισσότερο τον ρόλο των εγχώριων κέντρων που επιδιώκουν να την ξεπλύνουν, παρότι η ίδια δεν βοήθησε ούτε χθες τον εαυτό της ώστε να καταστεί συμπαθέστερη στην πλειονότητα των Ελλήνων. Αρνήθηκε να ζητήσει συγγνώμη για τα πεπραγμένα της και με αναισθησία παχύδερμου ειρωνεύτηκε κατάμουτρα το ακροατήριό της, εκφράζοντας σε αποικιοκρατικό ύφος την απορία για το πώς οι ταλαίπωροι Έλληνες τα έβγαζαν πέρα με τα 60 ευρώ την ημέρα που έδιναν τα ΑΤΜ των τραπεζών, έπειτα από τη διακοπή της παροχής ρευστότητας που διατάχθηκε υπό τις ευλογίες της! Παρ’ όλα αυτά, η Μέρκελ χειροκροτήθηκε θερμά προχθές και από τους συνδρομητές της «Καθημερινής» και από ορισμένους πολιτικούς που κάθονταν στην πρώτη γραμμή της αίθουσας, φέρνοντας στον νου κάποιους συναδέλφους τους, της προκατοχικής περιόδου, οι οποίοι προσπαθούσαν να πείσουν τον Μεταξά να συνθηκολογήσει με το Βερολίνο γιατί… «οι Γερμανοί είναι φίλοι μας»

Η αποκρουστική ασυδοσία των Ελληνικών Τραπεζών

Του

 

Ηλία Παπαναστασίου

«Είναι πασιφανές ότι οι σημερινοί τραπεζίτες, με τις ευλογίες της κυβέρνησης, που ορκίζεται στο σύστημα της παγκοσμιοποίησης, επιδιώκουν την πλήρη ψηφιοποίηση των συναλλαγών, ει δυνατόν και την κατάργηση της διακίνησης μετρητών.

 

Ταυτόχρονα έχουν παραχωρήσει τη βρόμικη δουλειά του «κυνηγητού» ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων στους servicers με αδιαφανείς συμφωνίες, χειρότερες και από αυτές που έκαναν κάποιοι παλαιότεροι με τους ντόπιους ολιγάρχες.

 

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, οι σημερινές τράπεζες ληστεύουν απροκάλυπτα τους μικροαποταμιευτές, αλλά και τους απλούς εργαζομένους, διατηρώντας χαώδεις διαφορές στα επιτόκια χορηγήσεων και καταθέσεων. Αγνοούν επιδεικτικά την πληθωριστική πραγματικότητα με την πλήρη ανοχή της Πολιτείας, παρότι μία τέτοια συμπεριφορά σε οποιαδήποτε ευνομούμενη χώρα θα επέσυρε κυρώσεις… τουλάχιστον από την Κεντρική Τράπεζα. Για να μη μιλήσουμε για τις σκανδαλώδεις προμήθειες, κρυφές και φανερές, σε όλων των ειδών τις συναλλαγές.

Το τελευταίο… κερασάκι στην τούρτα είναι ότι οι τράπεζες (με πρώτη την… ινδοκαναδική) έχουν αρχίσει τώρα να επιβάλλουν πάγια χρέωση 0,50 ευρώ ανά μήνα σε όλες τις καταθέσεις φυσικών προσώπων, ως προϋπόθεση για να παραμείνουν «λειτουργικές». Να διατηρήσουν τη δυνατότητα, δηλαδή, συμβατικής ή ηλεκτρονικής μεταφοράς χρημάτων, να μπορούν οι κάτοχοί τους να διατηρούν χρεωστικές ή πιστωτικές κάρτες κ.λπ. Τα αυτονόητα, δηλαδή!

 

Πρόκειται για ένα απαράδεκτο και αισχρό εφεύρημα, το οποίο η Πολιτεία με την ευρύτερη έννοια (κυβέρνηση, Τράπεζα της Ελλάδος, ανεξάρτητες ελεγκτικές Αρχές, Δικαιοσύνη) οφείλουν να μπλοκάρουν» ( Γιώργος Χαρβαλιάς – Antinews –11/2/2024).

Ο Πούτιν ενάντια στα ιδεολογήματα της παγκοσμιοποίησης

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Στην προσπάθεια τους να πλήξουν καθοριστικά την εικόνα του Ρώσου ηγέτη και να εξηγήσουν γιατί η ανθρωπότητα πρέπει να απαλλαγεί δια παντός από την παρουσία του, τα δυτικά μέσα προπαγάνδας, συμπεριλαμβανομένων και πολλών ελληνικών, φιλοτεχνούν στον Βλαντιμίρ Πούτιν ένα προφίλ «νεομπολσεβίκου», άξιου διαδόχου της σκληρής σοβιετικής νομενκλατούρας που διοικούσε με σιδερένια πυγμή.

Στην πραγματικότητα ο Πούτιν είναι ο σφοδρότερος επικριτής του μπολσεβικισμού που έχει πατήσει το πόδι του στο Κρεμλίνο. Ιδεολογικά τοποθετείται πιο δεξιά από τους περισσότερους Ευρωπαίους ηγέτες και φυσικά από τον Αμερικανό πρόεδρο των Δημοκρατικών Τζο Μπάιντεν.

Διαβάζοντας τις επόμενες γραμμές, πολλοί από εσάς θα αναγνωρίσετε ένα ξεκάθαρο μανιφέστο  «υγιούς συντηρητισμού» απέναντι στην εθνομηδενιστική λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης.

• Πρόκειται για αποσπάσματα από την τελευταία ομιλία του Προέδρου Πούτιν στην περίφημη «Λέσχη Συζητήσεων Βαλντάι», δηλαδή, το ρωσικό «Νταβός» που αποτελεί την αντίπραξη τής Μόσχας στο γνωστό ελβετικό φόρουμ του Κλάους Σβάμπ, σήμα κατατεθέν και κινητήριο μοχλό της παγκοσμιοποίησης. Μπορεί στην αρχή να μπερδευτείτε, νομίζοντας ότι αυτός που μιλάει είναι ο Ντόναλντ Τράμπ ή η Μαρίν Λεπέν, αλλά σας βεβαιώνω είναι ο Πούτιν:

«Τις τελευταίες δεκαετίες, πολλοί έχουν αναπτύξει εξεζητημένες ιδέες που υποστηρίζουν ότι ο ρόλος του κράτους είναι απαξιωμένος και σε αποδρομή. Η παγκοσμιοποίηση υποτίθεται ότι έκανε τα σύνορα αναχρονισμό και την εθνική κυριαρχία εμπόδιο στην ευημερία.

Νέο Δόγμα Εθνικής Ασφάλειας από τον Πρωθυπουργό; Απαγορεύεται η δημόσια χρήση της λέξεως Τουρκία;

Η αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Kamala Harris και η πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων, Nancy Pelosi, συνομιλούν με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, κατά τη διάρκεια της συνάντησής τους, στην Ουάσινγκτον, την Τρίτη 17 Μαΐου 2022, ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ/ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΗΤΣΟΣ

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Πριν ακόμη αρχίσουμε να τσακωνόμαστε για το αν η επίσκεψη του Πρωθυπουργού στις ΗΠΑ ήταν «πετυχημένη», ας ξεκινήσουμε με την κοινή διαπίστωση ότι ήταν χρήσιμη. Όχι βεβαίως επειδή προήγαγε κάποιον εθνικό στόχο.

Αλλά επειδή κατέστησε σαφές, σε μας τους Ελληνες και κατά δεύτερο λόγο στους Αμερικανούς, το νέο διπλωματικό δόγμα εθνικής ασφάλειας σύμφωνα με το οποίο, η λέξη Τουρκία «δέον να αποφεύγεται σε δημόσιες τοποθετήσεις, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων».

Θα την «φωτογραφίζουμε», θα την βάζουμε νοητά στο κάδρο με υπαινικτικούς παραλληλισμούς, θα την προσδιορίζουμε με γρίφους, αλλά προς Θεού, ποτέ δεν θα την αναφέρουμε ονομαστικά ως απειλή για την εθνική μας κυριαρχία. Διότι αυτό επιβάλουν οι νέοι κανόνες «πολιτικής ορθότητας», όπως ενδεχομένως διατυπώθηκαν από το ΕΛΙΑΜΕΠ ή όποιο άλλο… εργαστήρι πολιτικής σκέψης έγραψε το σκονάκι που πήρε μαζί του ο Κυριάκος στην Ουάσιγκτον.

Η επίσκεψη λοιπόν ήταν εθνικά επωφελής. Γιατί κατέδειξε και στον πιο ανυποψίαστο Ελληνα πως αντιλαμβάνεται ο συγκεκριμένος πρωθυπουργός την υπεράσπιση της χώρας του σε ξένο ακροατήριο.

Σε δύο διαφορετικές περιστάσεις ο κ. Μητσοτάκης είχε χρυσή ευκαιρία να καταγγείλει την Τουρκία για το καθημερινό bullying που ασκεί εις βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου, αλλά προτίμησε να μιλήσει περί διαγραμμάτων. Αναμάσησε τα κλισέ περί «αναθεωρητισμού» και απέφυγε να την κατονομάσει λες και έβλεπε απέναντι του το φάντασμα του Ερντογάν.

Υπό αυτή την έννοια επομένως, όχι αεροσκάφη Stealth και… διαστημικούς πυραύλους να μας δώσουν οι Αμερικανοί, θα είναι μάλλον άχρηστοι για την άμυνα μας. Τουλάχιστον στον βαθμό που ένας ολόκληρος πρωθυπουργός τρέμει να πει την λέξη Τουρκία. Φανταστείτε τι θα κάνει, αν παρ’ ελπίδα έρθει η ώρα να …πατήσει το κουμπί.

Μία οφειλόμενη απάντηση στους …Ευρω-Πατριώτες του ΕΛΙΑΜΕΠ: Όταν στα εθνικά θέματα παίζουν τους…' 'Ελβετούς''!

Ο Καθηγητής, Διεθνών Υποθέσεων, Sciences Po, Παρίσι, Ομότιμος Καθηγητής, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Πρόεδρος ΕΛΙΑΜΕΠ Λουκάς Τσούκαλης μιλάει στην έναρξη της διεθνούς ημερίδας με θέμα «Θερμοπύλες και Σαλαμίνα: Αποτιμώντας την σημασία τους σήμερα», στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. ΑΠΕ-ΜΠΕ, STUDIO PANOULIS, ΙΔΡΥΜΑ Μ. ΒΑΡΔΙΝΟΓΙΑΝΝΗ

Του Γιώργου Χαρβαλιά

Τα εθνικά θέματα δεν είναι…καυγάς για τα εμβόλια, ώστε να βαφτίζεις εύκολα τους απέναντι «ψεκασμένους»

Ειλικρινά μου άναψε τα λαμπάκια αυτή η δημόσια, αφ΄υψηλού επίθεση του «πιο αναγνωρίσιμου ελληνικού think tank» στους «ακραίους» που τολμούν να ασκούν κριτική στα πεπραγμένα του, αμφισβητώντας τις υπηρεσίες που προσφέρει στην…πατρίδα.

Περισσότερο με εξόργισε ο χαρακτηρισμός «ακραίοι» για όλους όσους εκείνους δεν συμμερίζονται το αλάνθαστο μιας «ευρωπαικής προοπτικής» για την Ελλάδα, έτσι όπως την εννοεί το ΕΛΙΑΜΕΠ, που ομολογεί την ίδια ώρα ότι κατά βάση σιτίζεται από κονδύλια της Ευρωπαικής Ενωσης!

• Λυπάμαι κύριοι, αλλά η λογική του «όποιος δεν συμφωνεί με μένα και με τον εργοδότη μου είναι ακραίος» αποτελεί την πιο δογματική έκφανση μονοπωλίου «πολιτικής ορθότητας». Αφήστε που προδίδει μία φασίζουσα αντίληψη εντελώς αταίριαστη για ένα επιστημονικό φορέα.

Κατά την άποψη, λοιπόν, των σοφών του ΕΛΙΑΜΕΠ, ακραίοι είναι όσοι αντιτίθενται στην μετατροπή της χώρας σε μια φινλανδοποιημένη αποικία χρέους, τουρισμού και… ανανεώσιμων πηγών ενέργειας για να πλένουν τα πόδια τους οι Γερμανοί συνταξιούχοι.

Γερμανική αλεπού στο κυπριακό ….παζάρι

Ξαφνικά η Μέρκελ απαιτεί “ταχύτατη” λύση με …Ανάν

Του Γιώργου Χαρβαλιά 

Μέχρι σήμερα ήταν γνωστό πώς εκτός από την Ελλάδα και την Τουρκία, τρείς μεγάλες χώρες είχαν συγκεκριμένο ενδιαφέρον, άποψη και επιδιώξεις γύρω από το Κυπριακό:

Η Βρετανία ως πάλαι ποτέ αποικιοκρατική δύναμη που εξακολουθεί να διατηρεί στρατιωτική βάση στο νησί, οι ΗΠΑπου βλέπουν την «ενιαία» Κύπρο ως ιδανικό «σταθμό παρακολούθησης» και δυνητικό ορμητήριο για τον γεωστρατηγικό χώρο της Μέσης Ανατολής και η Ρωσία που αντιστοίχως θέλει να φρενάρει τα αμερικανικά σχέδια «Νατοποίησης» και διατηρεί παραδοσιακές σχέσεις με τη Λευκωσία.

Αίφνης όμως ανακατεύεται στο παιχνίδι και η Γερμανία των Μέρκελ-Σόιμπλε, εκφράζοντας ισχυρότατη βούληση για ταχύτατη «λύση» και επανένωση του νησιού με την γνωστή παραλλαγή του σχεδίου Ανάν που μοστράρουν απροκάλυπτα ο πρόεδρος Αναστασιάδης με τον κατοχικό ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί.