Ένας είναι ο εχθρός...

Η Σία του εθνομηδενισμού

Της Νεφέλης Λυγερού

Θα ήταν περίεργο εάν η Σία Αναγνωστοπούλου, ιέρεια του εθνομηδενισμού, δεν εκμεταλλευόταν την ευκαιρία για να ρίξει το καρφί της στον Πάνο Καμμένο. Την αφορμή έδωσε η δήλωση του υπουργού Άμυνας ότι οι δύο Έλληνες στρατιωτικοί είναι όμηροι. Η πρώην αναπληρώτρια υπουργός Παιδείας, που είχε περάσει ένα φεγγάρι και από το υπουργείο Εξωτερικών, ανακάλεσε στην τάξη τον πρόεδρο των ΑΝΕΛ, συντονιζόμενη με το κλίμα πολιτικής δυσανεξίας που επικρατεί στην Κουμουνδούρου για τον κυβερνητικό εταίρο.

Η Σία, άλλωστε, έχει γράψει τη δική της ιστορία. Το καλοκαίρι του 2015, μέσα από την προσωπική της σελίδα στο Facebook είχε δηλώσει σε υψηλούς τόνους: «Δεν θέλω πια αυτή την Ευρώπη! Δεν θέλω αυτή την Ευρώπη που θεωρεί ότι όποιος δεν συμφωνεί με τις «Μεγάλες Δυνάμεις» πρέπει να ταπεινωθεί. Δεν θέλω πια αυτή την πραξικοπηματική Ευρώπη».

Μερικές ημέρες μετά, η βουλευτής Αχαΐας είχε ορκιστεί αναπληρώτρια υπουργός Εξωτερικών για ευρωπαϊκές υποθέσεις. Σ’ αυτή τη θέση κάθισε λίγο. Μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2015 μετακινήθηκε ως αναπληρώτρια υπουργός στο Παιδείας. Από εκεί απομακρύνθηκε το Νοέμβριο του 2016 και όλα δείχνουν πως το υπουργιλίκι έχει τελειώσει για τη Σία.

Τα τότε οργισμένα λόγια της Αναγνωστοπούλου αντανακλούσαν τον τρόπο που κατά κανόνα σκέφτονταν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Ο αφελής ευρωπαϊσμός και οι αρχικές ψευδαισθήσεις για τον τρόπο που το ευρωπαϊκό διευθυντήριο θα αντιμετώπιζε την κυβέρνηση Τσίπρα συνετρίβησαν από την πραγματικότητα. Το αποτέλεσμα ήταν στην Κουμουνδούρου να παλινδρομούν από την «αγάπη» στο «μίσος».

Αριστερός αντιεθνικισμός

Του Ευτύχη Μπιτσάκη

(κείμενο δημοσιευμένο στις 24/6/2008 στο περιοδικό Ουτοπία)

Ένας ιδιότυπος αριστερός αντιεθνικισμός ευδοκιμεί τα τελευταία χρόνια σε ορισμένους χώρους της ελληνικής Αριστεράς. Αλλά οι αριστεροί είναι εξ ορισμού αντιεθνικιστές. Ακόμα περισσότερο: είναι διεθνιστές. Πού βρίσκεται λοιπόν το πρόβλημα; Το πρόβλημα δεν είναι σημερινό και ο ελληνικός εθνικισμός δεν είναι τωρινό φαινόμενο. Εθνικισμός σε βάρος των Σλαβομακεδόνων, των Μουσουλμάνων και των Πομάκων της Θράκης. Οξύνθηκε όμως τελευταία με την επιμονή των Σλαβομακεδόνων της FYROM να ονομάζουν τους εαυτούς τους Μακεδόνες και το κράτος τους Μακεδονία. Λοιπόν;

Ο αριστερός αντιεθνικιστής θα αντιτείνει: Κάθε λαός έχει δικαίωμα να επιλέγει το όνομα του έθνους ή της κρατικής του υπόστασης. Σύμφωνοι. Όμως με μια προϋπόθεση: ότι δεν θα πλαστογραφεί την ιστορία, δεν θα διεκδικεί τίτλους ή εδάφη που δεν του ανήκουν, και δεν θα απειλεί γειτονικούς λαούς. Ας δεχτούμε λοιπόν ότι υπάρχει έθνος Σλαβομακεδόνων (επ’ αυτού φαντάζομαι έχουν γνώμη οι ιστορικοί). Το έθνος αυτό δικαιούται να επιλέξει όποιο όνομα θέλει, σεβόμενο τα αυτονόητα τα οποία σημείωσα.

Εμπνευστής χρηματοδότης και πατέρας...

Η σημασία της εκλογικής νίκης του αντιεθνικιστή Ακιντζί

Του Νάσου Θεοδωρίδη

Την ιδια στιγμή που η Κυπριακή Δημοκρατία είναι εγκλωβισμένη σε μια ΑΔΙΕΞΟΔΗ εθνικιστική λογική, η εκλογική νίκη του Μουσταφά Ακιντζί στη Βόρεια Κύπρο με το σαρωτικό 60.5% αποτελεί την πιο δραματική εξέλιξη στην κοινότητα μετά την εξέγερση του 2002-03 που τερμάτισε την για δεκαετίες απόλυτη κυριαρχία του Ραούφ Ντενκτάς.Για μια ακόμα φορά η επέμβαση των τουρκοκυπριακών μαζών στις εξελίξεις, σπάζει τα αδιέξοδα που συντηρούσε η αντιπαράθεση πολιτικών που στόχο είχαν την νίκη στο παιγνίδι επίρριψης ευθυνών αντί την ανεύρεση διεξόδων. 
Σε μια εξέλιξη που τίποτε δεν προμήνυε πριν από λίγους μήνες, η τουρκοκυπριακή κοινότητα βάζει τον συντηρητικό εθνικιστή Έρογλου στο περιθώριο και αναπτερώνει με γρήγορο και αποφασιστικό τρόπο τις ελπίδες στην ελληνοκυπριακή κοινότητα. Αποδεικνύοντας ξανά ότι οι εθνικιστικές ιαχές και πατριωτικές κορόνες επιτυγχάνουν μόνο την συντήρηση των αντίστοιχων πολιτικών στην άλλη πλευρά και σκοτώνουν την ελπίδα στις ψυχές των ανθρώπων.

πάτωσε η ΔΗΜΑΡ άρχισε η γκρίνια

Ανάρτηση από: http://griniarogatos.blogspot.gr

Πολύ δύσκολες στιγμές και αποφάσεις

Του Λευτέρη Ριζά

          Η πατρίδα μας – η Ελλάδα – και ο λαός της περνούν πολύ δύσκολα χρόνια, μήνες και ημέρες από τότε που μας αγκάλιασε η κρίση. Δεν είναι η πρώτη φορά στην μακραίωνη ιστορία τους. Κατάφεραν, πάντως στο παρελθόν, τελικά – λαός και Ελλάδα – να επιζήσουν, να ανακτήσουν  την ελευθερία τους και την κουτσουρεμένη έστω, ανεξαρτησία τους. 

        Το 1940 η χώρα μας δέχτηκε την εισβολή των Ιταλών φασιστών, στην συνέχεια των Γερμανών ναζί και – παρά τον ηρωικό αγώνα των παιδιών της στα βουνά της Ηπείρου και της Μακεδονίας – βρέθηκε υπό τριπλή κατοχή: Γερμανο-ιταλική και βουλγαρική. Κινδύνευσε σοβαρά με εδαφικό ακρωτηριασμό, τόσο από την φασιστική Ιταλία όσο και από την εξίσου φασιστική Βουλγαρία. Χάρη στον ηρωικό αγώνα του λαού μας, οργανωμένου κατά κύριο λόγο  στο ΕΑΜ, ΕΛΑΣ και μια σειρά άλλες οργανώσεις (Αλληλεγγύη κλπ), με καθοδηγητή και ψυχή του το ΚΚΕ, κατάφερε όχι μόνο να επιβιώσει αλλά και να συμβάλλει σοβαρά στον κοινό, συμμαχικό αγώνα, κατά  των φασιστικών και ναζιστικών δυνάμεων του Άξονα. Στον αγώνα αυτό πήραν μέρος και άλλες οργανώσεις και δυνάμεις που, όμως, η προσφορά τους στην τελική έκβαση του αγώνα ήταν περιορισμένη, αν όχι και ελεγχόμενη.

Γνωρίστε τη νέα τάξη στην Ελλάδα

Η νεοταξική διάβρωση, ιδίως των πανεπιστημίων αλλά όχι μόνον, ίσως έφτασε σε μη αναστρέψιμη κατάσταση.  Δείτε κατωτέρω ποιοι υπογράφουν τη διακήρυξη της νεοταξικής οργάνωσης (πανευρωπαϊκής παρακαλώ με τον παραπλανητικό τίτλο, «Για την υπεράσπιση της Κοινωνίας και της Δημοκρατίας») που ίδρυσαν οι γνωστοί και οι γνωστές:

 

Σία Αναγνωστοπούλου, Λίνα Βεντούρα, Σοφία Βιδάλη, Έφη Γαζή, Βαγγέλης Καραμανωλάκης, Χριστίνα Κουλούρη, Γεράσιμος Μοσχονάς, Αριστείδης Μπαλτάς, Στρατής Μπουρνάζος, Αντώνης Λιάκος, Γιάννης Παπαθεοδώρου, Ελένη Τάκου, Δημήτρης Χριστόπουλος 

Βέβαια προφανώς μερικοί παρασύρθηκαν και επιπόλαια υπέγραψαν την κατωτέρω διακήρυξη.

Η πλειονότητα όμως αποτελεί ένα νεοταξικό ιστό αράχνης που πνίγει τον Ελληνισμό.

 

Με κόκκινο χρώμα έχουν σημειωθεί κατωτέρω  γνωστοί και άγνωστοι μέχρι προ τινός «αστέρες» της κατάστασης.

Ψάχνοντας θα βρείτε πολλούς «γνωστούς».

Μετά τον "συνωστισμό" της Σμύρνης, η "πυρκαγιά" της Οδησσού...

Διαδηλωτές παρακολουθούν αμέτοχοι πυρκαγιά που ξεσπάει στο Κτίριο των Συνδικάτων

Όργουελ θέλατε; Καλωσήλθατε λοιπόν στον κόσμο της "Αυγής", στον κόσμο όπου οι εμπρησμοί κτιρίων με μολότωφ παρουσιάζονται ως "πυρκαγιές που προκαλούνται κατά τη διάρκεια συγκρούσεων", οι φασίστες βαφτίζονται "κυβερνητικοί υποστηρικτές", οι ρωσόφωνοι Ουκρανοί μετατρέπονται σε "φιλορώσους", τα θύματα "χάνουν τη ζωή τους" αντί να δολοφονούνται, και, εν κατακλείδι, ο μαζικός φόνος εμφανίζεται ως "παράπλευρη απώλεια" όπως λένε και οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι, και μάλιστα με επιτιθέμενα τα θύματα ("Οι βίαιες ταραχές ξέσπασαν όταν εκατοντάδες φιλορώσοι αυτονομιστές που φορούσαν κράνη και ήταν οπλισμένοι με ρόπαλα επιτέθηκαν...")

Να θωρακίσουμε τη Θράκη

Απαιτείται νηφάλια συζήτηση για να εκπονηθεί σοβαρή πολιτική

Του Στέλιου Παπαθεμελή

Το «επεισόδιο» Σαμπιχά στη Θράκη άνοιξε μια συζήτηση περί το μειονοτικό πρόβλημα. Αλλά όχι, όπως θα έπρεπε, περί του προβλήματος. Εφ' ω και οι περισσότερες παρεμβάσεις στα ΜΜΕ είναι επιφανειακές και αποσπασματικές. Απηχούν τρέχουσες κομματικές ανάγκες, ή αθεράπευτες ιδεοληψίες των παρεμβαινόντων.

 Μας λείπει αείποτε μια μακρόπνοη μειονοτική εθνική στρατηγική. Οπως μας λείπει εν γένει μια εθνική στρατηγική. Εχοντας απέναντί μας έναν ορκισμένο εχθρό που προσβάλλει έργω και διαρκώς την εθνική μας ασφάλεια, εποφθαλμιά την εθνική μας κυριαρχία και απλώνει ανενόχλητος τα πλοκάμια του εντός των τειχών μας, εμείς αρκούμεθα σε πλαδαρές αντιδράσεις που τον αποθρασύνουν ακόμη περισσότερο. Εν αρχή ην η Συνθήκη της Λωζάνης. Θεμελιώδης αρχή της, η αμοιβαιότητα και η συμμετρία (= αριθμητική ισορροπία). Με απαίτηση της ίδιας της Τουρκίας στη Διάσκεψη οι εθνοτικά διαφορετικές ομάδες της Θράκης (Πομάκοι, Ρομά, Τουρκογενείς ) αποχαρακτηρίζονται φυλετικά και ονοματίζονται θρησκευτικά μουσουλμανικές.

Σαμπιχά Σουλεϊμάν versus Δημήτρης Χριστόπουλος

Λαϊκή διεύρυνση ή εθνομηδενιστική περιχαράκωση

Του Γιώργου Καραμπελιά

Η σύγκρουση γύρω από τον προσανατολισμό του ΣΥΡΙΖΑ προσλαμβάνει έναν εξαιρετικά συμβολικό χαρακτήρα, αντιπαραθέτοντας δύο «πρωταγωνιστές», που εκφράζουν απόλυτα ανταγωνιστικές μεταξύ τους κατευθύνσεις: Τη Σαμπιχά Σουλεϊμάν, Ρομά ακτιβίστρια, μουσουλμάνα, γυναίκα, που προσπαθεί να εκφράσει την ιδιαίτερη ταυτότητά της τόσο απέναντι στον γενικό περιρρέοντα ρατσισμό όσο και στον κατ’ εξοχήν τουρκικό ρατσισμό, που επιθυμεί να εξαφανίσει την ιδιαίτερη ταυτότητά της, εντάσσοντάς την βίαια στην τουρκική ταυτότητα και στους σχεδιασμούς της Τουρκίας για τη Θράκη.

Από την άλλη, ο Δημήτρης Χριστόπουλος, υπεύθυνος του ΚΕΜΟ (Κέντρο Ερεύνης Μειονοτικών Ομάδων), χρηματοδοτούμενος από το υπουργείο Εξωτερικών, σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου, συνδεδεμένος με τις ΜΚΟ που συμμετείχαν στην κατεδάφιση της Γιουγκοσλαβίας, σημιτικός, μνημονιακός και, εσχάτως… αντιμνημονιακός.

Σαμπιχά Σουλεϊμάν: Μάλλον ήθελαν υποψήφιο τουρκικής συνείδησης

Με απέπεμψαν, ουδέποτε παραιτήθηκα, ανέφερε η μουσουλμάνα ρομά Σαμπιχά Σουλεϊμάν αναφερόμενη στην απόσυρση της υποψηφιότητάς από το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ.

Μιλώντας στο Σκάι είπε ακόμη ότι η αποπομπή της ήταν πολύ ξαφνική και ότι «φαίνεται πως ήθελαν υποψήφιο τουρκικής συνείδησης».

«Ουδέποτε παραιτήθηκα (από υποψήφια ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ), ναι, με απέπεμψαν» είπε και πρόσθεσε ότι τη Δευτέρα το απόγευμα ο γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Βίτσας τής τηλεφώνησε και της ανακοίνωσε την απόσυρση της υποψηφιότητάς της, χωρίς να της εξηγηθεί ο λόγος.

«H Kεντρική Επιτροπή ψήφισε υπέρ εμού, ήταν πολύ ξαφνικό… ναι, με απέπεμψαν. Φαίνεται πως ήθελαν υποψήφιο τουρκικής συνείδησης…» δήλωσε η κ. Σουλεϊμάν, καταγγέλλοντας μάλιστα ότι «πριν από κάποια χρόνια δέχθηκα επίθεση από ανθρώπους τούρκικης καταγωγής».

Ο υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ που με την δράση του κάνει τα γραφόμενα Ρεπούση να φαντάζουν με εθνικιστικό παραλήρημα...

Του Πέτρου Μαγγανιάρη

Ο Δημήτρης Χριστόπουλος λοιπόν, υποψήφιος στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, και αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, σχολιάζοντας την απόσυρση της υποψηφιότητας της Σαμπιχά Σουλεϊμάν στο XanthiPress.gr δηλώνει ότι δούλεψε για να αποσυρθεί η υποψηφιότητα Σαμπιχά και πρόσθεσε: ''οι διάφοροι μηχανισμοί ελαφρού και βαθέως κράτους βάλθηκαν να μας πουν ότι η μειονότητα δεν είναι ένα ενιαίο συμπαγές τούρκικο πράμα!!! αλλά δύο και τρεις εθνοτικές ομάδες, "Πομάκων, τσιγγάνων και τουρκογενών''!!!
Ούτε ο Νταβούτογλου δεν το έχει θέσει τόσο προκλητικά!

Όμως η δράση του δεν σταμάτα εδώ. 
Ξεκινά με την υποστήριξη των Νατοϊκών βομβαρδισμών στην Γιουγκοσλαβία για να πέσει ο εθνικιστής Μιλόσεβιτς!!!

Ως ενεργό μέλος του ΚΕΜΟ (Κέντρο Ερευνών Μειονοτικών Ομάδων) προωθούσε την λειτουργία σκοπιανικής "Στέγης Μακεδονικού Πολιτισμού" στη Φλώρινα !!!

Αξέχαστη ήταν και η ημερίδα λίγες μέρες μετά την ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου, που διοργάνωσε στη Πάντειο, για την Τσαμουριά και τους Τσάμηδες!!!

Το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ ή η επιτομή του εθνομηδενισμού

Του Γιώργου Καραμπελιά

Το σκανδαλώδες «κόψιμο» της Σαμπιχά Σουλεϊμάν από τα ευρωψηφοδέλτια του Σύριζα δεν αποτελεί παρά την τελική πινελιά στην ολοκλήρωση ενός ψηφοδελτίου, το οποίο σηματοδοτεί και μία ρεβάνς –ή αποκάλυψη;– των απροκάλυπτα εθνομηδενιστικών κύκλων στο εσωτερικό του κόμματος.  

Διότι το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ήδη σκανδαλώδες –και απολύτως μονομερές ως προς την κύρια κατεύθυνσή του, τόσο ως άνοιγμα προς το εκσυγχρονιστικό ΠΑ.ΣΟ.Κ. όσο και ιδιαίτερα βεβαρυμμένο σε μια απολύτως εθνομηδενιστική κατεύθυνση. Οι παρουσίες ανθρώπων όπως ο Δημήτρης Χριστόπουλος, διαβόητο μέλος του ΚΕΜΟ (Κέντρου Ερεύνης Μειονοτικών Ομάδων) και απροκάλυπτου υποστηρικτή των Σκοπίων και των νατοϊκών επεμβάσεων στη Γιουγκοσλαβία˙ η παρουσία της πασίγνωστης ανανικής Σίας Αναγνωστοπούλου· η υποψηφιότητα του Σημιτογιωργακικού Στέλιου Κούλογλου, θα ήταν ήδη αρκετές, με το ειδικό βάρος τους και την κατεύθυνση την οποία σηματοδοτούν, για να σφραγίσουν αυτό το ψηφοδέλτιο. Όμως δεν έμειναν μόνον εκεί οι φωστήρες της πλειοψηφίας του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ενέταξαν στο ψηφοδέλτιο και το αγαπημένο παιδί του ΓΑΠ, Κρίτωνα Αρσένη, που, όπως δηλώνει στο βιογραφικό του, υπήρξε «ο μόνος μη Τούρκος εργαζόμενος στο υπουργείο Οικονομικών της Τουρκίας» (σημειωτέον αυτή η επαγγελματική του δραστηριότητα δεν περιλαμβάνεται στο σημερινό του βιογραφικό το οποίο έχει αλλοιώσει) και ο Αντώνης Κανάκης, υπαρχηγός της Λούκας Κατσέλη, σημιτικός και υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ, το 2004. Αυτοί ήρθαν να προστεθούν σε πολλούς άλλους γνωστούς και μη εξαιρετέους «αντιεθνικιστές», όπως ο Γιάννης Μηλιός, ο Δημήτρης Παπαδημούλης, και άλλοι ών ουκ έστιν αριθμός.

Η Ελιά του ΣΥΡΙΖΑ

Για την συνέντευξη του Αντώνη Λιάκου στην Αυγή

Του Απόστολου Διαμαντή

Μερικοί από τους βασικούς συντελεστές του ΟΠΕΚ, στον οποίο διετέλεσε επί σειρά ετών πρόεδρος ο Αντώνης Λιάκος

Διαβάζοντας τη συνέντευξη του ιστορικού Αντώνη Λιάκου στην Αυγή που αναδημοσίευσε το Tvxs διαπιστώνει κανείς την εμμονή τμήματος της κεντροαριστεράς να σκέφτεται ακόμη με τους όρους του αλήστου μνήμης σημιτικού εκσυγχρονισμού: «Πέτυχε ή απέτυχε ο εκσυγχρονισμός; Η σημερινή κρίση έχει τις αιτίες της στον εκσυγχρονισμό ή στην αποτυχία του;» αναρωτιέται ακόμη και σήμερα ο Α. Λιάκος.

Προφανώς εννοεί πως η Ελλάδα χρεοκόπησε επειδή απέτυχε να πραγματοποιήσει εκείνον τον εκσυγχρονισμό, για τον οποίο εξάλλου και ο ίδιος έδωσε πολιτικές μάχες και επιθυμεί να επιστρέψει ο ίδιος ο Σύριζα στην κοίτη του. Να γίνει δηλαδή ο Σύριζα ένας αριστερός κληρονόμος του σημιτισμού. Και για τον λόγο αυτό ο Λιάκος επικεντρώνει το πολιτικό του σχόλιο στους στόχους που πρέπει να έχει σήμερα η αριστερά, οι οποίοι κατά τη γνώμη του πρέπει πρωτίστως να απαντούν στον διαβόητο ακόμη εθνικισμό!

Όργανο της τουρκικής προπαγάνδας οι δηλώσεις του Νίκου Δήμου! Έτσι επιβιώνει το κράτος – βρυκόλακας…

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΣΕ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΓΙΑ ΤΟ 1821 ΟΠΩΣ… ΟΜΟΛΟΓΕΙ Ο ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΟΥ, ΦΩΝΑΖΟΥΝ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ

Του Νίκου Χειλαδάκη

Οι Έλληνες πιστεύουν σε παραμύθια και προφανώς τρέφουν μεγάλες ψευδαισθήσεις και αυταπάτες για την επανάσταση του 1821, την οποία απομυθοποίησε με τον πιο «έγκυρο» τρόπο, σύμφωνα με τους Τούρκους, ο γνωστός και μη εξαιρετέος, «μέγας» συγγραφέας και βασικό στέλεχος του νέας πολιτικής μόδας, που ονομάζεται «Ποτάμι» και την οποία από το πρωί μέχρι το βράδυ λιβανίζουν τα μεγάλα κατοχικά ελληνόφωνα ΜΜΕ.

Όπως γράφει σε ένα καταπληκτικό πράγματι άρθρο του, ο ανταποκριτής της τουρκικής εφημερίδας, Sabah, στην Αθήνα, επίσης γνωστός και μη εξαιρετέος, κ Στέλιος Μπερμπεράκης, με τον πολύ ενδεικτικό τίτλο, «Yunanlar efsane sever», δηλαδή, «Οι Έλληνες αγαπούν τους μύθους», όλα όσα πιστεύουν οι Έλληνες για την ελληνική επανάσταση του 1821, είναι ούτε λίγο ούτε πολύ.. παραμύθια που τους έχουν φουσκώσει τα μυαλά! Ο ανταποκριτής της τουρκικής εφημερίδας επικαλείται το μεγάλο «αστέρι» της ελληνικής διανόησης, τον κ Νίκου Δήμου, που πρόσφατα δήλωσε με την ευκαιρία της επετείου της επανάστασης του 1821 ότι αυτά που μέχρι σήμερα ξέρουμε να τα ξεχάσουμε γιατί… είναι παραμύθια και ότι οι Έλληνες έσφαξαν τους Τούρκους και τους… δεκάδες χιλιάδες Εβραίους (!!!), που βρίσκονταν στην Τριπολιτσά όταν την κατέλαβε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης τον οποίο, ούτε λίγο ούτε πολύ, θα τον χαρακτηρίζαμε σαν στυγνό δολοφόνο και γεννοκτόνο των… αγαθών και καλοπροαίρετων Τούρκων και Εβραίων. Το άλλο παραμύθι με το οποίο «εκστασιάζονται» οι σύγχρονοι Έλληνες, σχετικά με την επανάσταση του 1821, είναι ότι πιστεύουν ότι την επαναστάτη την… έκαναν Έλληνες! Όχι κύριοι! Η αλήθεια είναι ότι την επανάσταση του 1821 δεν την έκαναν ‘Έλληνες, αλλά την έκαναν Αλβανοί κλέφτες και απατεώνες που φαίνεται πως δεν ήθελαν κανένα μπάστακα στο κεφάλι τους για τις διάφορες αθλιότητες και παρανομίες τους εναντίον της νόμιμης και δίκαιης (!!!), οθωμανικής εξουσίας. Όλα αυτά τα καταπληκτικά που αναφέρει ο δημοσιογράφος της Sabah, φαίνεται πως επιβεβαιώνονται από τον «αμερόληπτο» και με καταπληκτική «ακρίβεια», «δίκαιο» στις ιστορικές του αναφορές, συγγραφέα και «ύψιστο» διανοούμενο, κ Νίκο Δήμου, ο όποιος τελευταία ζήλεψε κάποιους μνημονιακούς αστέρες και επιδιώκει να κάνει και αυτός πολιτική καριέρα με το μεγάλο πολιτικό «αριστούργημα» των τελευταίων δεκαετιών στην ελληνική πολιτική ιστορία, που έχει μάλιστα και το συμβολικό όνομα, «Ποτάμι»! Να τον πάρει το Ποτάμι ;

«Η δυστυχία να είσαι Έλληνας»

Του Μελέτη Μελετόπουλου

Διάβασα με πραγματική θλίψη ένα άρθρο του κ. Νίκου Δήμου σε πολιτική ιστοσελίδα, με τίτλο «Πότε θα διδαχθούν τα παιδιά την αλήθεια για το 21;» Το άρθρο επιχειρεί να απαξιώσει την μεγάλη Επανάσταση, στην οποία ο κ.Δήμου οφείλει το γεγονός ότι είναι ελεύθερος άνθρωπος και όχι δούλος σε ένα ανελεύθερο κράτος. Στο γεμάτο μίσος κείμενό του, παραθέτει εκφράσεις του τύπου: «Η επανάσταση ξεκίνησε όχι από τους ηρωικούς αρματολούς και κλέφτες (αντίθετα αυτοί και μέσα στον Αγώνα πολεμούσαν σαν μισθοφόροι για αμοιβή και λάφυρα)....»,  «Το Πατριαρχείο το αφόρισε.  Οι Πρόκριτοι και οι Ιεράρχες το χλεύασαν. Ο Καποδίστριας του γύρισε τις πλάτες. Ο Κοραής μας το μυκτήρισε», «Η Εκκλησία όχι μόνο δεν πρωτοστάτησε στον Αγώνα αλλά τον πολέμησε με κάθε τρόπο.», «Φυσικά κανείς δεν ήταν στην Αγία Λαύρα στις 25 Μαρτίου και ο Παλαιών Πατρών Γερμανός όχι μόνο δεν σήκωσε το λάβαρο (που φτιάχτηκε μετά από 50 χρόνια) αλλά έβριζε τον επαναστάτη Παπαφλέσσα ως ‘εξωλέστατον’», «Η επανάσταση του 21 απέτυχε ολοκληρωτικά», «Στην Επανάσταση έγιναν πράξεις θηριωδίας εκ μέρους των Ελλήνων. Στην κατάληψη της Τριπολιτσάς σφάχτηκαν πάνω από 30.000 άμαχοι – ανάμεσά τους πολλοί Εβραίοι που ήταν αμέτοχοι στον αγώνα. Λόγος: το πλιάτσικο..... (Αντίθετα οι Τουρκαλβανοί υπερασπιστές της πόλης έφυγαν αλώβητοι μετά από συμφωνία. Που σημαίνει ότι ο Κολοκοτρώνης είχε τον έλεγχο του στρατού του και άρα επέτρεψε τη εθνοκάθαρση).” Κλπ. κλπ.

Η νέα παραχάραξη της κας Ρεπούση

Του Σάββα Παύλου

Η κα ΡΕΠΟΥΣΗ ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΣΥΝΤΕΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΗ ΚΑΙ ΘΑ ΠΡΟΩΘΕΙ ΤΙΣ ΙΔΕΟΛΗΨΙΕΣ ΤΗΣ

Η κα Ρεπούση, εξοπλισμένη με μερικές μπροσούρες και ιδεολογήματα, προσεγγίζει τα πάντα με ανιστόρητο τρόπο, χωρίς μελέτη και έρευνα. Χτες αναφέρθηκε και στις μαθητικές παρελάσεις και ζήτησε την κατάργησή τους υποστηρίζοντας ότι «είναι ένας θεσμός που προέρχεται από τον Ιωάννη Μεταξά». Ακόμη μια ένδειξη ιστορικής ημιμάθειας και ιδεοληψίας από ένα πρόσωπο που έγραψε μάλιστα βιβλίο Ιστορίας για τους μαθητές της ταλαίνης Ελλάδος.


Όμως οι μαθητικές παρελάσεις αποτελούσαν θεσμό πριν καν γεννηθεί ο Μεταξάς. Από τον δέκατο ένατο αιώνα, σε όλες τις πόλεις του ελληνισμού, οι μαθητικές παρελάσεις αποτελούσαν βασική συνισταμένη του δημοσίου βίου. Μπορούμε να πούμε ότι η μαθητική παρέλαση και η μπάντα/φιλαρμονική που έπαιζε την Κυριακή στην κεντρική πλατεία, αποτελούσαν τα δύο βασικότερα θέματα της κουλτούρας του άστεως, όταν οι πόλεις άρχισαν να αποτελούν σημαντικά πληθυσμιακά κέντρα και δημιουργούσαν νέες εκφράσεις συλλογικού βίου, πολύ διαφορετικές από τις εκδηλώσεις του αγροτοποιμενικού περιβάλλοντος, που χαρακτήριζαν την προηγούμενη περίοδο, και βασίζονταν κυρίως στις θρησκευτικές πανηγύρεις, πέριξ του ναού.


Η τραγωδία του «εκσυγχρονισμού»

Του Θύμιου Παπανικολάου

Το καθεστώς του «εκσυγχρονισμού» (σημιτισμός) το οποίο σήμερα έχει πάρει τις πλέον μοχθηρές του διαστάσεις, αποτελεί ΟΧΙ μόνο το προϊόν του εκφυλισμού του ΠΑΣΟΚ, αλλά ολόκληρου του πολιτικού κόσμου. Σηματοδοτεί τη νέα τραγωδία μας: Τη νεοταξική τραγωδία…

Επί Σημίτη υπήρξε η ολοκληρωτική προσαρμογή του καθεστωτικού οικοδομήματος, (κράτους, κοινοβουλίου, παρακράτους, αλλά και της «αριστεράς») στις νέες απαιτήσεις του ΥΠΕΡ-εθνικού ιμπεριαλισμού. 

Αυτό το καθεστώς του σημιτισμού (ακραίος νεοφιλελευθερισμός με σοσιαλδημοκρατική σάλτσα) διαπότισε όλους τους τομείς της κοινωνικής και πολιτικής ζωής και, με αχαλίνωτη κυνικότατα, παρήγαγε όλες της μορφές της πνευματικής κατάπτωσης, βρώμισε κάθε Ιδέα και Ηθική και επέβαλε τα «ήθη» της Νέας Εποχής. 

Από αυτήν την εποχή άρχισαν και να προβάλλονται καταιγιστικά και υστερικά τα νέα ιδεολογήματα της Νέας Τάξης: «αντιεθνικισμός», «αντιρατσισμός», «αντιφασισμός» και CIA… 

Εθνος και Αριστερά

Του Δημήτρη Μάρτου

Ανάμεσα στις έννοιες του Έθνους και της Αριστεράς έχουν αναδειχθεί συγκλονιστικές σχέσεις, συνθέσεις, αντιφάσεις και απωθήσεις. Εδώ θα αναφερθώ σε κάποιες εκδηλώσεις αυτής της σχέσης με φόντο την πολιτική συγκυρία.

Έθνος εννοώ ομάδα ανθρώπων που ορίζεται τόσο με αντικειμενικά/εξωτερικά κριτήρια όπως: έδαφος, γλώσσα, παραδόσεις, τρόπο ζωής, όσο και υποκειμενικά, εσωτερικευμένα στα άτομα όπως: αίσθηση του «συνανήκειν, «κοινότητα χαρακτήρα», και κοινό οραματισμό. Ένα πλήθος για να συγκροτηθεί σε κοινωνία και σε λαό, δηλαδή να γίνει υποκείμενο της παγκόσμιας ιστορίας, πρέπει να εθνικοποιηθεί. Ακόμη και μια κοινωνική τάξη (αστική, εργατική) για ν’ αποκτήσει συνείδηση του ιστορικού της ρόλου πρέπει να εθνικοποιηθεί.

Ο εθνισμός είναι η περιγραφή αλλά και η συνείδηση των στοιχείων που προσδιορίζουν ένα έθνος. Ο εθνικισμός είναι ένα βήμα πιο εκεί από τον εθνισμό, είναι μια κατάσταση δυναμικής, πολιτικής και στρατιωτικής δράσης, για την προάσπιση και αναπαραγωγή των εθνικών χαρακτηριστικών/ αξιών/ δικαιωμάτων ενός λαού. Γι΄ αυτό είναι και η κομβική έννοια. Γιατί η δράση μπορεί να οδηγήσει σε εκτροπές όπως είναι ο σοβινισμός, από το όνομα του φανατικού Γάλλου εθνικιστή Chauvin, στα χρόνια του μ. Ναπολέοντα, δηλαδή σε επεκτατικό και υποτιμητικό των άλλων εθνικισμών· ο ρατσισμός που είναι λαθεμένη ταύτιση του έθνους με την φυλή και οδηγεί στην ανυπόστατη αίσθηση της ανωτερότητας μιας φυλής-έθνους έναντι των άλλων, αλλά είναι και η δράση για τη διατήρηση της φυλετικής καθαρότητας· ο φασισμός/ναζισμός που είναι η πολιτική θεωρία του ρατσισμού μεταφερμένη στο επίπεδο του έθνους· ο ιμπεριαλισμός που είναι η επέκταση ενός κράτους-έθνους σε βάρος άλλου με στρατιωτικά, οικονομικά και πολιτιστικά μέσα.