Ο πολιτικός κόσμος υπόσχεται «σωτηρία μέσω υποτέλειας»

Έξω διπλή «φινλανδοποίηση», μέσα καλλιέργεια αυταπατών

Του Κώστα Δημητριάδη

Το 2024 κλείνει με μεγάλες αναταράξεις. Σε Συρία – Μ. Ανατολή αλλά και σε Ουκρανία και ευρύτερα στον ευρωπαϊκό χώρο. Σε ό,τι αφορά τη δική μας εγχώρια πολιτικοκοινωνική κατάσταση έχει ενδιαφέρον να σκεφτούμε κάνοντας μια σύγκριση. Από τη μια μεριά να βάλουμε τα σοβαρά ζητήματα από τα οποία θα κριθούν οι προοπτικές της χώρας το επόμενο χρονικό διάστημα – το επόμενο έτος σε πρώτη φάση. Τα ελληνοτουρκικά και την πιεζόμενη γενικότερη θέση Ελλάδας και Κύπρου μέσα στο διεθνές πλαίσιο μεγάλων γεωπολιτικών αναταράξεων αλλά και το παραγωγικό μοντέλο της χώρας, το προς τα που κινείται, εν μέσω σοβαρής, δομικής κρίσης στις χώρες – πυλώνες της ευρωπαϊκής ένωσης. Από την άλλη, να βάλουμε τις εικόνες που προβάλλει η κυβέρνηση και οι λοιπές «αντιπολιτευόμενες» συστημικές δυνάμεις, τις προτεραιότητές τους, και τους χειρισμούς της κοινής γνώμης που επιχειρούνται.

«Γενναία» υποτελής περπατησιά «διαλόγου» με διακομματική συναίνεση

Η έκταση των όσων προωθούνται σ’ ένα πλαίσιο αποδοχής των τουρκικών αξιώσεων σε βάρος της κυριαρχίας της χώρας μας, γίνεται αντιληπτή ακόμη και αν περιοριστούμε στα μοτίβα εκλογίκευσης της πολιτικής τους «προς τα έσω» που προβάλλουν οι πολιτικές ελίτ. Κεντρικός άξονας, ο παραπειστικός τρόπος που χρησιμοποιείται απ’ όλες τις πτέρυγες, το δίλημμα «διάλογος ή πόλεμος». Στην πιο τυπικά ενδοτική μορφή με πλήρη απαλοιφή των προϋποθέσεων που απαιτούνται για τη διαμόρφωση ενός συσχετισμού δυνάμεων τέτοιου ώστε ο διάλογος να μην είναι απλώς η αποδοχή των αξιώσεων του ισχυρότερου. Η απίστευτη, επαναλαμβανόμενη τοποθέτηση Γεραπετρίτη (η κυβερνητική δηλαδή θέση) ότι η Ελλάδα δεν έχει συναλλακτική λογική (!) αλλά βασίζει την πολιτική της στη συνεπή υπεράσπιση του «διεθνούς Δίκαιου» απ’ όπου αντλεί το κύρος που απολαμβάνει ανάμεσα στους ισχυρούς της συμμάχους (!). Σε απλά ελληνικά: ο ορίζοντας είναι η οργανική υποτέλεια στη Δύση (δεδομένη και χωρίς υπόνοια οποιασδήποτε «συναλλακτικής λογικής») και η μέχρις εσχάτων προσδοκία του ελληνικού αστισμού ότι η πρόσδεση στον ευρωατλαντισμό τον εξασφαλίζει απέναντι σε πιέσεις μη διαχειρίσιμες πολιτικά στο εσωτερικό. Αυτό μας φέρνει στην γνωστή τοποθέτηση που δεν παύει να επαναλαμβάνει μονότονα ο Ε. Βενιζέλος (και βεβαίως την ασπάζεται και την προβάλλει μια πολυμελής «χορωδία» κύκλων – ΕΛΙΑΜΕΠ, Ντ. Μπακογιάννη και πολλοί άλλοι) ότι η μεγαλύτερη δυσκολία στην συνεννόηση με την Τουρκία προκύπτει κυρίως από τα εμπόδια που θέτει ο εγχώριος «λαϊκισμός». Η σημαντικά ισχυροποιούμενη θέση της Τουρκίας μετά από την ανατροπή Άσαντ στη Συρία, αναμένεται ότι θα φέρει νέο κύμα ενίσχυσης της γραμμής «φινλανδοποίησης». Ως ανάγκης ρεαλισμού γιατί αλλιώς… «σύγκρουση και πόλεμος» αλλά και γιατί «δίνει λεφτά» η (και εδαφική πλέον) εκποίηση της χώρας.

Οκτώ χρόνια μετά το 2015. Οι επικείμενες εκλογές μέσα στο καθεστώς που έφτιαξαν τα μνημόνια

Του Κώστα Δημητριάδη

Δεν μπορεί να γίνεται σοβαρός λόγος για τις επικείμενες εκλογές και για τα όσα πάει να φέρει η επόμενη μέρα, παραβλέποντας το βάρος που ασκεί το ειδικό μνημονιακό καθεστώς που προέκυψε μετά το 2015 με τη συνυπογραφή του τρίτου μνημονίου από όλα μαζί τα συστημικά κόμματα – πολιτικούς του πυλώνες. Αυτές τις ίδιες πολιτικές δυνάμεις που μετά από οκτώ χρόνια –τέσσερα της «βάρδιας-Μάτι» του ΣΥΡΙΖΑ και άλλα τόσα της «βάρδιας-Τέμπη» της Ν.Δ.– κακοποίησης του πολιτικού βίου και της κοινωνίας, που πάνε τώρα –ερίζοντας για τα ποσοστά τους στη νομή της εξουσίας που θα προκύψει, μέσα σ’ ένα μπλοκαρισμένο πολιτικό σκηνικό– να συνδιαμορφώσουν την επόμενη μέρα. Που όπως όλα δείχνουν, πρόκειται να οδηγήσει σε κρίσιμες αποφάσεις για την ύπαρξη της χώρας και του λαού.

Σε ποιες ράγες κινείται το τρένο της χώρας

Είναι αναγκαίες μερικές χοντρικές επισημάνσεις που δείχνουν την «ποιότητα», τη συνέχεια και την ενιαία λογική των όσων έχουν συμβεί αλλά και των όσων κυοφορούνται. Κατά πρώτον. Επιχειρήθηκε να εμπεδωθεί από όλο το ευρύ φάσμα συστημισμού τόσο κεντροδεξιάς όσο και κεντροαριστεράς κοπής (όχι μόνο από το κομματικό σύστημα αλλά και απ’ όλες τις συστημικές φυλές, ΜΜΕ, «δεξαμενές σκέψης», τους ποικιλώνυμους από τους χώρους της διανόησης, προθύμους για κάθε βρωμοδουλειά,) κλίμα μεγάλης συναίνεσης γύρω από το ότι τα μνημόνια ήταν θετικά γιατί τάχα επέβαλαν με σιδερένιο «χέρι» τις «μεγάλες μεταρρυθμίσεις που είχε ανάγκη η οικονομία και γενικότερα ο τόπος».

Ο δύσκολος χειμώνας και οι επιδιώξεις των ελίτ για μια «νέα εποχή»

Του Κώστα Δημητριάδη

Αυτό το καλοκαίρι έχει υπάρξει ήδη πολύ πυκνό σε εξελίξεις. Από κείνες που δεν εξαντλούνται σε κάποια μεμονωμένα σημαντικά έστω γεγονότα αλλά ορίζουν μια νέα φάση της παγκόσμιας κρίσης με τα δικά της χαρακτηριστικά. Ως προς τις βασικές γραμμές των ιθυνουσών τάξεων αλλά και ως προς τις συνέπειες που προκύπτουν για τις μεγάλες κοινωνικές πλειοψηφίες παγκοσμίως.

Γίνεται φανερό ότι έρχεται ένας χειμώνας που αναμένεται να φέρει επεισόδια τεράστιας κοινωνικής όξυνσης. Με τις δυτικές και ειδικότερα τις ευρωπαϊκές ελίτ να τον επισείουν σαν αρμαγεδονικό φόβητρο επιδιώκοντας να παραλύσουν προκαταβολικά τις κοινωνικές αντιδράσεις. Εκδηλώνοντας από τώρα τις προθέσεις τους και κάνοντας τις προετοιμασίες τους για να μετακυλίσουν τα δυσθεώρητα κόστη που προκύπτουν, στις πλάτες των εργαζόμενων, λαϊκών τάξεων.

Από τη σκοπιά των απαιτήσεων που θέτει η ανάγκη συγκρότησης και προβολής κοινωνικών αντιστάσεων μπροστά στα όσα προωθούνται, είναι απαραίτητο να διακρίνουμε τις βασικές γραμμές κίνησης των ελίτ για το ξεπέρασμα της κρίσης.

Πολιτικές πλευρές της επιχείρησης «Νόμος και Τάξη»

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη προσπαθεί να επιβληθεί με όπλο το «Νόμος και Τάξη» – Τα υπολογίσιμα σκιρτήματα μεγάλων κοινωνικών αντιδράσεων ασφυκτιούν στα παγιδευτικά όρια που θέτει ο πολιτικός κόσμος

Του Κώστα Δημητριάδη

Εδώ και αρκετό διάστημα είναι φανερό ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη επενδύει πολιτικά στην επιβολή «νόμου και τάξης». Οι σημαντικοί σταθμοί αυτής της πορείας είναι αποκαλυπτικοί για το τι επιδιώκεται.

Η οργή και οι απαιτήσεις της φοιτητικής νεολαίας, και η κυβερνητική πολιτική για την καθυπόταξή τους

Ο χώρος της Παιδείας και της φοιτητικής νεολαίας είναι το πεδίο ειδικών χειρισμών. Εμπέδωσης αυταρχικού κλίματος και ξεριζώματος μιας ολόκληρης δημοκρατικής παράδοσης του Πανεπιστημιακού χώρου. Πάει πολύ πίσω αυτή η επιδίωξη κοινωνικής ρεβάνς και εκμεταλλεύεται βέβαια τη βαθιά συσσωρευόμενη πολυετή κρίση του κοινωνικού κινήματος και των εκφράσεών του. Προώθηση συρρίκνωσης του Πανεπιστημιακού χώρου και σαλαμοποίησής του οριοθετώντας λίγες νησίδες «ερευνητικής αριστείας» για την αναπαραγωγή στρωμάτων ελίτ και δραστικού περιορισμού της πρόσβασης των λαϊκών στρωμάτων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Με παρελθόν και στρατηγικό χαρακτήρα το σχέδιο αυτό που το προχωράνε όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων με διαρκείς αντιδημοκρατικές μανούβρες και χειρισμούς για την παράκαμψη της επίμονης κοινωνικής αντίθεσης. Και βέβαια πάνω σε αυτό το έδαφος ο πιο πρόσφατος κρίκος είναι η εισαγωγή αστυνομίας στα ΑΕΙ (κυρίως Αθήνας και Θεσσαλονίκης). Παρά τις υπολογίσιμες και διευρυνόμενες κοινωνικές αντιδράσεις και εργαλειοποιώντας απροκάλυπτα τους περιορισμούς κινητικότητας που θέτει η υγειονομική κρίση. Η κυβέρνηση διατυμπανίζει εμπέδωση της ευνομίας (και το αφήγημα έχει μια εμβέλεια σε κάποια κοινωνικά τμήματα και παράγει διαχωρισμούς μέσα στην κοινωνία, πολύ επιθυμητούς από την κυβέρνηση) ενώ αυτή η ίδια η αστυνομία είναι ο κεντρικός παράγοντας ανομίας, αυθαιρεσίας και συμμοριτισμού και η εξαπόλυσή της ενάντια στους φοιτητές εξωθεί συνειδητά τα πράγματα σε μια γενικευμένη πόλωση και μπαχαλοποίηση.

Το πολιτικό σύστημα και το μνημόνιο ενδοτισμού

Οι εσωτερικές μεθοδεύσεις για τα ελληνοτουρκικά υπονομεύουν την υπόσταση του Ελληνισμού – Πλήρης η απουσία ουσιαστικής αντιπολίτευσης

Του Κώστα Δημητριάδη

Οι δύο παράλληλες διαδικασίες που προωθούνται ενεργά το τελευταίο διάστημα –ελληνοτουρκικές διερευνητικές συνομιλίες και πενταμερής διάσκεψη για το Κυπριακό– συνδέονται στενά.

Στους σχεδιασμούς τόσο της Τουρκίας όσο και ισχυρών ξένων κέντρων (Γερμανίας, Αγγλίας αλλά και ΗΠΑ κατά περίπτωση) η προώθηση «λύσης» του Κυπριακού παρουσιάζεται πιεστικά σαν προαπαίτηση για την οποιαδήποτε διευθέτηση στα ελληνοτουρκικά. Πολύ συχνά μάλιστα τέτοιες πιέσεις μεταφέρονται στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό σαν αμετάθετες τάχα «σταθερές» που ορίζουν τις εξελίξεις. Μια πρόσφατη σχετική αναφορά του Ευ. Βενιζέλου στο MEGA είναι χαρακτηριστική.

Πώς πορεύεται η κυβέρνηση

Η κυβερνητική επίσημη επανερχόμενη επωδός σχετικά με το περιεχόμενο των διερευνητικών ότι «συζητάμε μόνο για υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ» είναι εξ αρχής υπονομευμένη και σε μεγάλο βαθμό παραπλανητική. Για να γίνει αντιληπτή η κατάσταση: Το αν και σε τι εύρος θα διαθέτει η Τουρκία υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ στο Αιγαίο εξαρτάται άμεσα από το μέγεθος των χωρικών υδάτων συγκεκριμένων ελληνικών νησιών και από το σε ποιόν ανήκουν μια σειρά βραχονησίδες και μικρά νησιά (κυρίως στην περιοχή Σάμου, Ικαρίας και Δωδεκανήσων). Η πίεση από τουρκικής πλευράς αλλά και γερμανικής επίσης, αφορά ακριβώς αυτά τα θέματα, και η αμερικανική και νατοϊκή επιδίωξη για διχοτόμηση του ελέγχου του Αιγαίου πάνω στον 25ο Μεσημβρινό (στη Σκύρο) ρίχνει και αυτή το βάρος της στην ίδια κατεύθυνση.

Βοά η έλλειψη ουσιαστικής κοινωνικής και πολιτικής αντιπολίτευσης

Του Κώστα Δημητριάδη

Το γαϊτανάκι που έστησε ο πολιτικός κόσμος γύρω από το φετινό γιορτασμό του Πολυτεχνείου είναι αποκαλυπτικό: Ρόλοι για όλους, υποκρισία και φαρισαϊσμός. Σε μια περίοδο που η κοινωνία αντιμετωπίζει επάλληλα εξαιρετικά σοβαρά προβλήματα και αδιέξοδα (οικονομική κρίση, ευθείες απειλές για την ακεραιότητα της χώρας, κορωνοϊός), ο γιορτασμός της επετείου της εξέγερσης του Πολυτεχνείου έγινε αντικείμενο των πιo διαφορετικών χρήσεων.

Και όταν ήρθε η ώρα του απολογισμού, όλες οι πλευρές μέσα στο πολιτικό σύστημα κατά κάποιο τρόπο δήλωσαν ικανοποιημένες, φλυαρώντας για πολλά χωρίς να λένε και να κάνουν τίποτα που θα μπορούσε να απευθύνεται στην κοινωνία, να της δίνει προσανατολισμό και διέξοδο, να την κινητοποιεί. Κενές αντιπολιτευτικές ρητορικές και καλλιέργεια ψευδαισθήσεων που εξαντλούνται μέσα στα όρια, τις ανοχές και τις χωρητικότητες που επιβάλλει το καθεστώς υποτέλειας και διαπραγμάτευσης της εθνικής κυριαρχίας. Και η ζωή ας συνεχίζεται αναπαράγοντας τις νεκρές μορφές της και τη στασιμότητά της.

Εγκλωβισμός ανάμεσα στην κυβερνητική πολιτική και τη συμπεριφορά του κεντροαριστερού πόλου

Η κυβέρνηση αξιοποίησε με προσχηματικό τρόπο την πανδημία για να μεθοδεύσει ένα σκηνικό έντασης γύρω από τον γιορτασμό του Πολυτεχνείου. Άμεση επιδίωξή της να τραβήξει προσωρινά έστω την προσοχή από τις ολέθριες πολιτικές της για την πανδημία την περίοδο της κορύφωσης (;) ενός δεύτερου κύματός της.