Ούτε δημοκρατία, ούτε ελευθερία

Η υπόθεση Έπσταϊν αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει κανενός είδους δημοκρατία και ελευθερία.

Του Θέμη Τζήμα

Η υπόθεση Έπσταϊν (για την οποία σε ό,τι μας αφορά δεν θα σταματήσουμε να γράφουμε, κινούμενοι με βάση την αλήθεια και με όσα ο πλανήτης δικαίως συζητά σε αντίθεση με το άθλιο εγχώριο μιντιακό τοπίο για το οποίο η υπόθεση δεν υπάρχει) συνεχίζει μέσα από την αφόρητη ψυχοπαθολογία και εγκληματικότητά της να ρίχνει φως (έστω εν μέρει μόνο και δυστυχώς) στο ποιο είναι το σύστημα μέσα στο οποίο ζούμε. Αν το περιγράψουμε με μια λέξη πρόκειται για μια ψευδαίσθηση.

Η κύρια ψευδαίσθηση συνίσταται στο ότι έχουμε κάποιου είδους δημοκρατία και ελευθερία. Αφού ψηφίζουμε και διαθέτουμε ορισμένες επιλογές θα πρέπει να διαθέτουμε και από τα δύο, έτσι δεν είναι; Πρόκειται για έναν συνδυασμό προπαγάνδας, ακρωτηριασμού της αναλυτικής ικανότητας σε μαζική κλίμακα, εξαγοράς της «διανόησης» και τοποθέτησης ελεγχομένων και διεφθαρμένων προσώπων στο κέντρο της πολιτικής ζωής προκειμένου η ψευδαίσθηση αφενός να παραμένει κυρίαρχη στους λαούς, αφετέρου ο κανιβαλισμός και η ερημοποίηση του ανθρωπίνου ψυχικού κόσμου να εμφανίζονται ως αυτονόητες και επιθυμητές/ηδονοκεντρικές συνιστώσες μιας ορισμένης εκδοχής «ελευθερίας».

Η υπόθεση Έπσταϊν αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει κανενός είδους δημοκρατία και ελευθερία. Το παρακάτω βίντεο σύνοψης ορισμένων εκ των γεγονότων τα οποία μαθαίνουμε από τα αρχεία της υπόθεσης Έπσταϊν, συγκεντρώνει σε 10 λεπτά ίσως τη θεμελιωδέστερη αποκάλυψη περί της απουσίας δημοκρατίας και ελευθερίας: η σύμφυση μυστικών υπηρεσιών, με κομβικότατο τον ρόλο των Ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών, χειραγωγούμενων, ψυχοπαθολογικών, εγκληματικών προσωπικοτήτων που τοποθετούνται εξαιτίας αυτών των ιδιοτήτων τους στις ηγεσίες κρατών, με κυριότερη περίπτωση τις ΗΠΑ και τους προέδρους τους, πολύ μεγάλων ιδιωτικών εταιρειών με καταλυτική την πανοπτική παρακολούθηση από πλευράς τους κάθε εκδοχής ηλεκτρονικής επικοινωνίας όλων μας, διεφθαρμένων χρηματοπιστωτικών παιχνιδιών τα οποία φτάνουν τις κοινωνικές ανισότητες σε επίπεδα 19ου αιώνα, ακαδημαϊκών και επιστημόνων προθύμων να υπηρετήσουν την πλέον ανήθικη εξουσία, κρατικών υπηρεσιών που συγκαλύπτουν (δικαστικών, αστυνομιών,) έχουν ήδη αφαιρέσει κάθε περιεχόμενο από τους όρους δημοκρατία και ελευθερία.

Ο νέος κοινωνικός πόλεμος – Οι νεοφιλελεύθερες ελίτ κατά των “πληβείων”

Του Γιώργου Χριστάκου

Στη κλασική κινηματογραφική ταινία “Ανάρμοστη Συμπεριφορά”, ο συνταγματάρχης του βρετανικού στρατού στην αποικιοκρατούμενη Ινδία (Κρίστοφερ Πάλμερ) αποκαλύπτει στον έκπληκτο νεαρό εύελπι (Μάικλ Γιόρκ) ότι πιο πάνω από τη στρατιωτική τιμή του συντάγματος είναι η συντροφικότητα της ελίτ των αξιωματικών του. Πράγματι, η έννοια της “ελίτ”, στις ποικίλες κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές εκφάνσεις της, έπαιξε πιο ουσιαστικό ρόλο στην εφαρμογή μιας ηγεμονικής πολιτικής απ’ ότι οι πολυδιαφημισμένες έννοιες της δυτικής “δημοκρατίας” και του “ανθρωπισμού”.

Επειδή οι ελίτ του νεοφιλελευθερισμού κυριαρχούν στις σύγχρονες δημοκρατίες, πρέπει να κατανοηθεί τι αληθινά πρεσβεύει ο συγκεκριμένος ελιτισμός και τι αντίκτυπο έχει στη ζωή των πολιτών. Καταρχήν, ο ελιτισμός της άρχουσας μειοψηφίας δεν έχει σχέση με τον ιδεατό ελιτισμό που προϋποθέτει αξιοκρατία, ισότητα ευκαιριών, αυτογνωσία και ήθος (επιδίωξη του κοινού καλού, ενδιαφέρον για τον συνάνθρωπο), και που είναι ένας αντικειμενικός ελιτισμός του οποίου η δημιουργικότητα, οι αξίες και η προσφορά εμπνέουν τη κοινωνία και τις μελλοντικές γενιές.

Αντίθετα, ο νεοφιλελεύθερος ελιτισμός επιτρέπει σε μια μικρή ιδιοτελή ομάδα να ελέγχει την εξουσία, πέρα από κάθε έννοια αξιοκρατίας, ισότητας και δικαιοσύνης. Είναι ένας υποκειμενικός ελιτισμός που προσφέρει προνομιακή μεταχείριση στους ολίγους μυημένους, ενώ μεροληπτεί σε βάρος των πολλών αμύητων, διαιωνίζοντας τις κοινωνικές ανισότητες που οδηγούν στο “ταξικισμό” (classism). Είναι ένας ταξικός ρατσισμός που οδηγεί σε κάθε είδους περιθωριοποίηση – π.χ. ολόκληρες κοινωνικές τάξεις στερούνται πρόσβασης σε βασικές υπηρεσίες επειδή η “αγορά ξέρει καλύτερα”! Άρχουσες μειονότητες που επωφελήθηκαν από το ταξικισμό στις χώρες τους, στη συνέχεια δημιούργησαν διεθνείς συμμαχίες που προώθησαν το παγκοσμιοποιημένο νεοφιλελευθερισμό και στήριξαν τους ταξικούς πολέμους του.

«Εκλογή αρχηγού από τη βάση»: Πλήγμα σε δημοκρατία και εθνική ανεξαρτησία

Όταν ακολουθείς την κοινωνία στις απόψεις της αντί να την πείσεις για τις δικές σου, έχεις ήδη πάψει να είσαι αυτό που ισχυρίζεσαι.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Το σύστημα της εκλογής αρχηγού δήθεν από τη βάση το εισήγαγε για πρώτη φορά στην Ελλάδα ο Γιώργος Παπανδρέου, δηλαδή οι Αμερικανοί, όπως και σε άλλα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Ευρώπης που επεδίωκαν, μετά το 1991, να τα κάνουν αντίγραφα και δορυφόρους του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ, ελέγχοντας ταυτόχρονα πλήρως την ηγεσία τους. Το ΠΑΣΟΚ το μιμήθηκε σύντομα η Νέα Δημοκρατία και, πολύ αργότερα, στη φάση του ακραίου εκφυλισμού και εξαμερικανισμού του, ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα.

Λέμε εκλογή δήθεν από τη βάση γιατί κανένας δεν γνωρίζει ποιοι είναι οι εκλογείς που προσέρχονται να ψηφίσουν τον αρχηγό του κόμματος! Πρόκειται για ακραίο παραλογισμό.

Για παράδειγμα, αν ένας Νεοδημοκράτης σκεφτεί τι ωραία που θα ήταν, εκτός από αρσενικό, να έχουμε και ένα θηλυκό Μητσοτάκη, μπορεί να πάει να ψηφίσει στις εκλογές του ΠΑΣΟΚ την Άννα Διαμαντοπούλου, ουδείς τον εμποδίζει. Και μπορεί να μην είναι ένας «απλός Νεοδημοκράτης» που θα πάει να ψηφίσει, αλλά ο ίδιος ο Μητσοτάκης που θα στείλει κόσμο να ψηφίσει. Δεν λέω ότι θα το κάνει, λέω ότι η φαιδρή και ύποπτη αυτή διαδικασία εκλογής δήθεν από τη βάση το επιτρέπει.

Αν κάποιος της αριστεράς επίσης θέλει συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ μπορεί να πάει να ψηφίσει Δούκα, τον μόνο υποψήφιο στο ΠΑΣΟΚ που μοιάζει να μην αποκλείει κατηγορηματικά και εκ των προτέρων συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, οι άλλοι μάλλον νοιάζονται να διαμοιράσουν τα ιμάτια του ΣΥΡΙΖΑ, παρά να αγωνιστούν κατά του Μητσοτάκη. (*)

Η πολιτική ορθότητα εναντίον Πολάκη, η ανδροφοβία/μισανδρισμός της ελληνικής κοινωνίας και τα εκατομμύρια της Λινού

Του Ηλία Παπαναστασίου

Η εταιρεία της Λινού έλαβε το τελευταίο διάστημα, σύμφωνα με ρεπορτάζ του The Faq, τα παρακάτω ποσά:

 «Τα τελευταία 8 χρόνια η εταιρεία της Αθηνάς Λινού έλαβε τουλάχιστον τις παρακάτω κρατικές επιχορηγήσεις:

• 2016 150.000 Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας (Κώστας Μπακογιάννης)
• 2017 400.000 Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας (Κώστας Μπακογιάννης) 62.000 Δήμο Βόρειας Κυνουρίας (Παναγιώτης Μαντάς)
• 2018 75.000 Δήμο Βόρειας Κυνουρίας (Παναγιώτης Μαντάς)
• 2019 75.000 Δήμο Βόρειας Κυνουρίας (Παναγιώτης Μαντάς) 400.000 Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας (Κώστας Μπακογιάννης)
• 2020 400.000 Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας (ΦΑΝΗΣ Χ. ΣΠΑΝΟΣ)
• 2021 600.000 Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας (ΦΑΝΗΣ Χ. ΣΠΑΝΟΣ)
• 2022 1.000.000 Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας (ΦΑΝΗΣ Χ. ΣΠΑΝΟΣ)
• 2023 1.000.000 Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας (ΦΑΝΗΣ Χ. ΣΠΑΝΟΣ) 220.800 Περιφέρεια Πελοποννήσου (Παναγιώτης Νίκας)
• 2024 900.000 (έως τώρα) Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας (ΦΑΝΗΣ Χ. ΣΠΑΝΟΣ) (τελευταίο ένταλμα: Ιούλιος 2024)
• Σύνολο έως τώρα: 5.282.800 » (The Faq, 3/8/2024)

Ο Κασσελάκης, του οποίου η αμάθεια και ανιστορικότητα συναγωνίζονται την πολιτική ευήθεια και τον ασύστολο κοινωνικό του νεοπλουτισμό, διέγραψε τον Πολάκη από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ σε μια κίνηση «πολιτικού ανδρισμού» και με επιμύθιο δικής του κατασκευής που έλεγε «Σε όποιον δεν αρέσει, μπορεί να φύγει!». Έτσι, ο μέγας πολιτικός ανήρ Στέφανος Κασσελάκης, εξ Αμερικής ορμώμενος, φορέας της Gay Κουλτούρας με περγαμηνές και εκατομμυριούχος, θέλει να μετατρέψει τον ΣΥΡΙΖΑ σε απόλυτο οχυρό και επιθετική ομάδα καταδρομών της Woke Culture με έδρα την Ελλάδα, πετυχαίνοντας σταδιακά την μετάλλαξη του ελληνικού λαού- και ειδικότερα της νεολαίας- σε φορείς της Gay Κουλτούρας, των Drag Queens και όλων των μεγάλων «πολιτιστικών επιτευγμάτων» της δυστοπικής, αισθητικά απεχθούς και ιδεολογικά δηλητηριώδους Woke Culture.

Tα συστημικά μέσα «ενημέρωσης» δηλαδή τα μέσα της ακραίας και απόλυτης Νεοφιλελεύθερης Προπαγάνδας ενώ υποστηρίζουν αναφανδόν την ίδια «κουλτούρα» της απόλυτης αποδόμησης του Πολιτισμού όπως τον γνωρίζαμε έως σήμερα, «αντιπολιτεύονται» ψευδεπίγραφα τον Κασσελάκη, θέλοντας να μετατρέψουν τα απομεινάρια του διαλυμένου ΣΥΡΙΖΑ σε μια Ομάδα πλήρους ιδεολογικής «εκπόρνευσης» με (δήθεν) «αριστερό χρώμα» ώστε και ο Κασσελάκης να εξοβελισθεί από τον θρόνο της απόλυτης Πολιτικής ηλιθιότητας στην οποία έχει αυτοανακηρυχθεί ως Ηγεμών αλλά και η εναπομείνασα ψοφοδεής «Αριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ να μην αποτελέσει κανένα κίνδυνο στο μέλλον. Στρατηγικός καθοδηγητής, τα Συστημικά Μέσα της Κυβέρνησης και η οποία αποτελεί τον Νομοθετικό Πολιορκητικό Κριό της Woke Culture, ψηφίζοντας με απόλυτη πλειοψηφία τον Νόμο για την τεκνοθεσία των ομοφυλόφιλων ζευγαριών. Ένα στρατηγικό σχέδιο, απόλυτα πετυχημένο έως σήμερα, με μια (ψευδο) «Αριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ εξευτελισμένη μέχρι μυελού οστών και με έναν πολιτικό αρχηγό πλήρους κοσμοθεωρητικής αβελτηρίας, ιδεολογικού αβδηριτισμού και πολιτικής ανεπάρκειας, παράδειγμα προς αποφυγή για μέλλοντες πολιτικούς και φερέλπιδες νέους της πολιτικής.

Ανέμελος και απαθής νεοφιλελεύθερος

Σχόλιο του Γιώργου Τασιόπουλου

Το οδυνηρό στο διάλογο του Κ. Μητσοτάκη με την Κερκυραία συνταξιούχο των 440€ είναι η ανεμελιά του εμπρός στη φτώχεια.

Ο ίδιος αν και πρωθυπουργός, οπαδός της νεοταξίτικης θεωρίας ότι κάθε κρίση επισιτιστική, οικονομική, ενεργειακή, τοπική, πανδημία, φυσική καταστροφή, ακόμη και ο πόλεμος, είναι φυσικά γεγονότα περισσότερο ως αποτελέσματα του ανθρώπινου αποτυπώματος παρακολουθεί με απάθεια τον ανθρώπινο πόνο!

Αφού οι κρίσεις είναι η κανονικότητα της εποχής μας, η αναζήτηση της ευθύνης και των αιτιών τους δεν έχει νόημα!

Η κρυφή αγάπη του νεοφιλελευθερισμού για το βρώμικο χρήμα

Του Κώστα Μελά

Η όψιμη μαζικοδημοκρατική κοινωνία χαρακτηρίζεται από την καινοτομία που αφορά στην οικονομικώς λειτουργική ενσωμάτωση στον πυρήνα του μαζικοδημοκρατικού υστεροκαπιταλιστικού συστήματος, της “συστημικής διαφθοράς” και του οργανωμένου εγκλήματος. Ιδιαίτερα μετά τη δεκαετία του ’80 και την επικράτηση του ριγκανισμού και του θατσερισμού, με τη μονοδιάστατη “ενιαία σκέψη” και το νεοφιλελευθερισμό.

Μοχλοί προς αυτή την κατεύθυνση είναι τα χρηματιστήρια και το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Πρόκειται για αυτό που ονομάζεται “συμπερίληψη της διαφθοράς”. Το παραβατικό κανονικοποιείται και από ανωμαλία μετατρέπεται σε προϋπόθεση της ομαλής λειτουργίας του νεοκαπιταλιστικού μηχανισμού. Η διαφθορά τείνει να αυτοαναπαράγεται μαζί με ένα σύστημα κανόνων και αξιών. Αυτή είναι η σκοτεινή όψη του συστήματος, που παρότι διαφέρει από το νόμιμο ομόλογό του, απέχει πολύ από το να συνιστά ανομία.

Στις αναπτυγμένες χώρες, η ραγδαία αποβιομηχάνιση και η μεταφορά πλήθους παραγωγικών δραστηριοτήτων στις αναπτυσσόμενες οικονομίες, επέτρεψε στην εικονική οικονομία των πληροφοριοποιημένων συναλλαγών να καταλάβει το προσκήνιο. Ο καπιταλισμός των χρηματιστηρίων και των υπηρεσιών είναι πλέον εγγενώς συνδεδεμένος με το οργανωμένο έγκλημα και κυρίως: 

Με τα συστήματα αναθέσεων και προμηθειών στις δημόσιες εργολαβίες και στα εξοπλιστικά προγράμματα. Κατ’ επέκταση έχουμε τις δωροληψίες και το ξέπλυμα χρήματος με βασικά πλυντήρια, ύστερα από τους υπεράκτιους μεσολαβητικούς σταθμούς, τους μεγάλους νόμιμους τραπεζικούς οργανισμούς, το real estate, την αγορά Τέχνης κτλ.

Τι κρύβεται πίσω από την''ελευθερία του εργαζόμενου'' να δουλεύει δύο οκτάωρα;

Του Δημήτρη Πλιακογιάννη *

«Δική του (σ.σ. του εργαζόμενου) απόφαση είναι αυτή, όχι δική μου» δήλωσε ο Υπουργός Εργασίας, Άδωνις Γεωργιάδης. “Τα έχουμε, άλλωστε, ξανακούσει: Απελευθέρωση για τον εργαζόμενο” οι επιπλέον δύο ώρες υπερωρία, έλεγε ο Χατζηδάκης, δεν χρειάζεται Συλλογική Σύμβαση ο εργαζόμενος, έλεγε ο Τσακλόγλου. Η επεξεργασία συνειδήσεων έχει αποφέρει καρπούς, ώστε πλέον, ακούγεται δειλά δειλά (όχι και τόσο η δειλά) το τιτίβισμα: Από την στιγμή που το θέλει ο εργαζόμενος, σεβαστείτε το.

Σε αντίθεση με την αντίληψη ορισμένων, ο Υπουργός Γεωργιάδης δεν κρύβεται ούτε κρύβει την ευρωπαϊκή προέλευση της νομοθεσίας Βέβαια, πλέον δεν υπάρχει φανερά κάποιος Τόμσεν να του κλέψει την δόξα. Στην Ευρωπαϊκή νομοθεσία γενικώς, η κατοχύρωση της εργασιακής ευελιξίας ως αρχής επιτρέπει τέτοια τερατουργήματα, σαφώς οριοθετημένα από άλλες αρχές και πασπαλισμένα με αρκετά θεσμικά «αλλά». Στο δια ταύτα, όμως, είναι απολύτως αληθές ότι η Οδηγία ΕΕ 2019/1152, η οποία σημειωτέον ενσωματώθηκε αρχικώς με τον ν. Χατζηδάκη, προβλέπει ότι τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν ότι ο εργοδότης δεν επιτρέπεται να απαγορεύσει στον εργαζόμενο να αναλάβει εργασία σε άλλους εργοδότες. Η εργασία σε άλλους εργοδότες πέραν του καθορισμένου ωραρίου της σύμβασης κατοχυρώνεται ως δικαίωμα του εργαζόμενου.

Για να είναι δίκαια τα πράγματα, δε, προβλέπει απλόχερα και την απαγόρευση να υπάρξει δυσμενής μεταχείριση για τον εργαζόμενο για τον λόγο αυτό. Δεν μας πειράζει το ξεζούμισμα, αλλά το να είναι αρρύθμιστο και να γίνεται υπό καθεστώς διάκρισης. Έτσι, η «πολλαπλή απασχόληση», η οποία γίνεται χωρίς διακρίσεις και άλλα μπανάλ για τον εργαζόμενο, είναι απολύτως ρυθμισμένη, νοικοκυρεμένη, ώστε πλέον χωρίς ενδοιασμούς ο εργαζόμενος να πραγματώνει την ελευθερία του χωρίς αναστολές.

Κυνικός γιατρός υποψήφιος βουλευτής της ΝΔ

Η στρατηγική εξαΰλωσης της Αριστεράς/Κεντροαριστεράς από μεριάς της Ελίτ

Και αυτή ακριβώς η παράδοση, το «διαβολεμένο γινάτι αντίστασης» της «Αντιστασιακής, στη φύση της, Ελληνικής Ιστορίας» (Ν. Σβορώνος) είναι που στοιχειώνει την στηριγμένη, πάνω στις ξιφολόγχες του Βρετανού Σκόμπυ, Ελληνική Αστική Τάξη που «Είδε τον χάρο με τα μάτια της» το 1941–44, της ελληνικής Ολιγαρχίας που ζαλίστηκε λες και κατάπιε κοκαΐνη από τον θρίαμβο του ΠΑΣΟΚ το 1981 και τις απρόβλεπτες στρατηγικές του θρασύτατου Ανδρέα που «προξενούσε εγκεφαλικά» σε Αμερικανούς, ΝΑΤΟ, Ολιγαρχία, Δεξιά. 

Του Ηλία Παπαναστασίου

Μετά τις πρώτες αποτιμήσεις του εκλογικού αποτελέσματος, καλό θα ήταν να δούμε ποια είναι η στρατηγική της κυρίαρχης ελίτ και του κατεξοχήν κόμματός της, δηλαδή του κατεξοχήν κόμματος της ελληνικής αστικής τάξης και το οποίο είναι η ΝΔ.

Η πρώτη κυβερνητική τετραετία της ΝΔ, αποκλειστικά λόγω πανδημίας, ακολούθησε μια πολιτική Παροχών, κυρίως επιδομάτων, όχι όμως στα πλαίσια μιας συνολικής αντίληψης «επαναθεμελίωσης του Κοινωνικού Κράτους» που είχε ήδη αποσαθρωθεί στην Ελλάδα λόγω Μνημονίων. Το αντίθετο, η πολιτική ήταν μια «Πολιτική στοχευμένων παροχών» συγκυριακού χαρακτήρα και ad hoc για συγκεκριμένα κοινωνικά στρώματα. Παροχές που ήταν σίγουρο πως (α) είχαν σαν κύριο στόχο την διάσωση του συστήματος, του καπιταλιστικού συστήματος δηλαδή, λόγω της πρωτοφανούς κρίσης που ενέσκηψε εξαιτίας της πανδημίας. Προπαγανδισμένη με υστερικό και έξαλλο τρόπο από τα Μέσα Ενημέρωσης, τροφοδοτημένη από την αδηφάγο και ασυγκράτητη όρεξη των μεγάλων Φαρμακευτικών Εταιρειών αλλά και ενός επικοινωνιακού Λόμπυ υψηλά  ιστάμενων εκπροσώπων του Ιατρικού Σώματος, η Ευρωπαϊκή Ένωση έδωσε «το ελεύθερο» στις Κυβερνήσεις των 27 χωρών να «ξελασκάρουν» τα κριτήριά τους του Σύμφωνου Δημοσιονομικής Σταθερότητας και να ανοίξουν την κάνουλα των παροχών. Η Κυβέρνηση της ΝΔ, ενισχύοντας πλατειά στρώματα με παροχές συγκυριακού χαρακτήρα τις οποίες όλοι οι σοβαροί αναλυτές θεωρούσαν προσωρινές μόνο για την περίοδο της κρίσης της πανδημίας, ταυτόχρονα (β) άρχιζε να εφαρμόζει ήδη από την περίοδο της πανδημίας τη στρατηγική της απομείωσης του Κοινωνικού Κράτους ειδικότερα στον χώρο της υγείας μέσω της δήθεν «επιβοηθητικής εισόδου» του Ιδιωτικού Τομέα της Υγείας στην διαχείριση της πανδημίας. Κατοχυρώνοντας ταυτόχρονα και διευρύνοντας την επιρροή της στα μικρομεσαία και χαμηλότερα στρώματα μέσω μιας φιλάνθρωπης, «εκκλησιαστικού χαρακτήρα» κοινωνικής πολιτικής και όχι μέσω μιας ριζικής και αποφασιστικής ενίσχυσης του Κοινωνικού Κράτους όπως την πίεζε η Αριστερή/Κεντροαριστερή αντιπολίτευση.

Παρόλα αυτά, η διαχείριση της πανδημίας ήταν κάκιστη, όπως και οι διαχειρίσεις των φυσικών καταστροφών ακόμη χειρότερες (Πυρκαγιές καλοκαιριού 2021, χιονιάς, σεισμοί κλπ.).

Αντίσταση...

Πωλείται όπως είναι "επιπλωμένο" 🤔🤔🤔 (Ένα "προφητικό" βίντεο από τον Ιούνιο του 2021)

Ρ. Καλυβιώτης - Δημ. Πατέλης : Διαλεκτική συζήτηση για την στόχευση της "Πολιτικής Ορθότητας"

ΝΑ ΤΟ ΑΚΟΥΣΕΤΕ!!!

Ένας εξαιρετικός διάλογος ανάμεσα σε ένα συντηρητικό και ένα μαρξιστή με συντονιστή το δημοσιογράφο Σαχίνη. Συζητούν για τα διακυβεύματα της εποχής και τη νεο-γλώσσα των νέων.

Την πολιτική ορθότητα, την θεωρία του φύλου, το μεταμοντερνισμό και γενικώς το "μετά", το ρόλο της επιστήμης και των διανοουμένων, τη νέα αριστερά και το νεοφιλελευθερισμό.

Γερομοριάς 

Μια συζήτηση στον 98.4, για την βαθύτερη στόχευση της λεγόμενης "πολιτικής ορθότητας" με συστημικούς όρους, με εργαλειοποίηση πεδίων του υπερδικαιωματισμού - Επεξήγηση: "Ο κ. Δημήτρης Πατέλης εκλήθη και συμμετείχε στην εκπομπή από το 34ο λεπτό"

Ψηφιακή επιτήρηση και φακέλωμα

«Δεν έχω κάτι να κρύψω»: αυτή είναι η αφελής, νηπιακή απάντηση του μέσου αιχμάλωτου υπηκόου όταν κάποιος του υποδείξει το εύρος και το βάθος του ψηφιακού ελέγχου. Στην ίδια κατηγορία νηπιακής άγνοιας ανήκουν και τα «τι να τα κάνουν τα στοιχεία μου;» (ξαφνικά ο σπουδαίος Εγώ-Κεφάλαιο γίνεται ασήμαντος!!…), «σιγά μην ενδιαφέρονται για το dna μου» (ναι, δεν είσαι ο Αθάνατος του παλιού σήριαλ…) και άλλα παρόμοια. Η διαρκής επιτήρηση θεωρείται απ’ όλους αυτούς κάτι «κανονικό», «ομαλό», που δεν χρειάζεται να τους απασχολεί. Ούτε να τους ενοχλεί.

Η διάκριση ανάμεσα σε ιδιωτική και δημόσια σφαίρα της ζωής δεν θεσμοθετήθηκε κάποτε ως … νεοφιλελεύθερη πονηριά, όπως διέδιδαν διάφορα τσακάλια του anti-social underground το 2020 και το 2021, όταν τα πραξικοπήματα του βιο-πληροφορικο-ασφαλίτικου συμπλέγματος είχαν κορυφωθεί (εννοώντας, προφανώς, πως όποιος είναι κατά του νεοφιλελευθερισμού πρέπει να θεωρεί τέτοιες διακρίσεις από ύποπτες έως αντικοινωνικές…). Όχι! Η διάκριση αυτή θεσμοθετήθηκε με πόνο και αίμα, για να διαφυλάξει ένα καλό μέρος της καθημερινής ζωής απ’ τις ορέξεις και την εξουσία του οποιουδήποτε άρχοντα. Είτε ήταν βασιλιάς, είτε ήταν επίσκοπος, είτε ήταν καραβανάς, είτε ήταν το (αστικό…) κράτος. Οι ιδιωτικοί χώροι / χρόνοι δεν είναι … κρυψώνες – υπάρχουν πολλές τέτοιες στους δημόσιους χώρους! Είναι το όριο πέρα απ’ το οποίο η «περιέργεια της εξουσίας» (και, κατά συνέπεια, οι «γνώσεις» της και ο έλεγχος που στήνει πάνω σ’ αυτές) δεν μπορεί να περάσει. Ή έτσι ήταν…

«Οφείλουμε να προστατέψουμε παιδιά και εγγόνια...»

Του Δημήτρη Πατέλη

Καθηγητής φιλοσοφίας Πολυτεχενείου Κρήτης

Δεν είναι... σενάριο τρόμου, ούτε εφιάλτης.

Είναι θεσμική πραγματικότητα, μεθοδευμένη βήμα-βήμα βάναυση υποκατάσταση μητρικών, πατρικών και παιδαγωγικών αρχετύπων/προτύπων με την επιβολή/υποβολή τετελεσμένων, απ' την οποία οφείλουμε να προστατέψουμε παιδιά και εγγόνια.
Είναι κορυφαία ανάταση του «ριζοσπαστικού επαναστατικού κινήματος» με απογείωση της ηθικής και αισθητικής διαπαιδαγώγησης… Να το ξέρετε αριστερούδια μου: βάσει του επιτελείου της... παγκόσμιας επανάστασης και των ανιδιοτελών ΜΚΟ οργάνων του, δεν εννοείται Χριστουγεννιάτικο παραμύθι και πρωτοχρονιά χωρίς τελετουργικά υπερπροβεβλημένες εκδηλώσεις σε βρεφονηπιακούς σταθμούς και νηπιαγωγεία με πρωταγωνιστικό διαπαιδαγωγικό ρόλο από Drag Queen🤡👙.

Η πολιτική της «επιδοματοποίησης»

Τα πάσης φύσεως επιδόματα και βοηθήματα αποτελούν πλέον βασικό συστατικό στοιχείο της ασκούμενης πολιτικής του ελληνικού πολιτικού συστήματος

Του Παύλου Δερμενάκη

Το τελευταίο διάστημα και όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές «βρέχει επιδόματα» που ανακοινώνει συνεχώς η κυβέρνηση. Το τελευταίο επίδομα ανακοινώθηκε την περασμένη εβδομάδα από τον πρωθυπουργό κατά την ομιλία του στη Βουλή για τον κρατικό προϋπολογισμό 2023. Πρόκειται για το «Food Pass» που αφορά την αγορά τροφίμων, Προηγουμένως είχαμε τα 600 ευρώ στα σώματα ασφαλείας και ένα ακόμα επίδομα από τον υπουργό Οικονομικών κ. Σταϊκούρα που αφορά την επιδότηση κατά το ήμισυ της αύξησης του επιτοκίου δανείων για τα ευάλωτα νοικοκυριά. Τα παραπάνω επιδόματα έρχονται να προστεθούν στο «πάνθεον» των επιδομάτων «δια πάσαν νόσον» της παρούσας κυβέρνησης, η οποία συνεχίζει την πολιτική της προηγούμενης κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η «επιδοματοποίηση» αποτελεί πλέον βασικό συστατικό στοιχείο της ασκούμενης πολιτικής από το σύνολο του πολιτικού συστήματος. Ειδικά αν λάβουμε υπόψη ότι αυτά τα επιδόματα, στο βαθμό που χρειάζονται ψήφο στη Βουλή, υπερψηφίζονται από όλο το πολιτικό φάσμα με πλέον χαρακτηριστικό τα 600 ευρώ για τα όργανα της τάξης που υπερψηφίστηκαν από Ν.Δ., ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, ΚΚΕ, Ελληνική Λύση.

Βέβαια η «επιδοματοποίηση» δεν είναι ελληνική πατέντα. Αποτελεί πλέον συστατικό στοιχείο του «επιδοματικού» καπιταλισμού που εφαρμόζεται σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Από τη μία πλευρά κυριαρχεί το φαινόμενο της πλήρους ανατίναξης των εργασιακών σχέσεων και από την άλλη τα βοηθήματα επιδοματικού χαρακτήρα. Όλα αυτά με ένα κυρίαρχο σκοπό την προστασία, τη θωράκιση των συμφερόντων των εθνικών και υπερεθνικών ελίτ και της ευρωκρατίας.

“Δεξιότερα Κουροπάτκιν…”

Η σημερινή εικόνα θα μπορούσε τηλεγραφικά να περιγραφεί, ως: δικτατορία των "αγορών", επικυριαρχία μιας διεθνούς οικονομικής ολιγαρχίας, πολλαπλασιασμός της κοινωνικής αδικίας και ανισότητας, απαξίωση της εργασίας και του Κοινωνικού κράτους

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Όπως έχω επισημάνει κι΄άλλη φορά, τα τελευταία χρόνια έχουμε μια “στροφή” του εκκρεμούς προς τα Δεξιά. Για έναν προσεχτικό παρατηρητή, αυτό συμβαίνει τόσο στην σύνολη Δύση, όσο και στην Χώρα μας. (Δέστε για παράδειγμα πόσες πολιτικές κινήσεις/ σχηματισμοί υπάρχουν αυτή την στιγμή στα ΔΕΞΙΑ της παραδοσιακής/ νεο-φιλελεύθερης δεξιάς “Νέας Δημοκρατίας”).

Την περίοδο των Επαναστάσεων, από την Γαλλική έως αυτή των Μπολσεβίκων στην μετέπειτα ΕΣΣΔ, είχαμε μια Ριζοσπαστικοποίηση προς τα Αριστερά. Παράλληλα δηλαδή με το ισχύον από τότε συμπέρασμα ότι “η Επανάσταση τρώει τα παιδιά της”, είχαμε το πέρασμα από τους Γιρονδίνους στους Ιακωβίνους, (Γαλλική Επανάσταση), από τους Μενσεβίκους στους Μπολσεβίκους (στην Οκτωβριανή). Τώρα, η Ριζοσπαστικοποίηση γίνεται προς τα Δεξιά: (όλο και) λιγότερη ¨Κοινωνία”, όλο και περισσότερη (ασύδοτη) “αγορά”.

Θα έρθουν οι κομμουνιστές και δεν θα έχουμε σπίτια να μας πάρουν

Του Δημήτρη Κουλάλη

«Τα ακίνητα στην Ισπανία ήταν ανέκαθεν ακριβά, επ’ ωφελεία των τραπεζών και του κατασκευαστικού τομέα. Έτσι, η πλειοψηφία του κόσμου ωθήθηκε στη λύση του στεγαστικού δανείου. Δεν υπήρχε, όμως, κανένα προστατευτικό πλαίσιο… Μετά από τρεις μη καταβεβλημένες δόσεις η τράπεζα σε πέταγε έξω από το σπίτι».

Με αυτά τα λόγια περιέγραφε την οριακή κατάσταση στη στεγαστική αγορά της Ισπανίας, η δημοσιογράφος και μεταφράστρια του βιβλίου: «Εδώ έζησε – Η ιστορία μιας έξωσης» (εκδ. Angelus Novus), Κορίνα Βασιλοπούλου. Η συνομιλία μας με την έμπειρη δημοσιογράφο ήταν στα πλαίσια του ρεπορτάζ του «Ημεροδρόμου» σχετικά με το ανομολόγητο «gentrification» που συντελείται τα τελευταία χρόνια σε περιοχές του κέντρου της Αθήνας, όπως τα Εξάρχεια, όπου η φτώχεια, η εγκληματικότητα και η καταστολή ήρθαν αρμονικά να συνδεθούν με το Airbnb, την τουριστικοποίηση της περιοχής και την δραστηριοποίηση των funds.

Στα φρέσκα κουλούρια τώρα, πρόσφατο δημοσίευμα της «Καθημερινής» παρουσίαζε τα εμπόδια στην διαλεύκανση του τοπίου γύρω από το ζήτημα των «κόκκινων δανείων». Αναλυτικότερα, η εφημερίδα παρουσίαζε τα τρία μεγάλα αγκάθια της υπόθεσης, με πρώτο αυτό της ψηφιακής πύλης για τη ρύθμιση των χρεών φυσικών και νομικών προσώπων. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, η πύλη δεν έχει τεθεί ακόμη σε λειτουργία, αν και αναμένεται να υποδεχθεί όλες τις αιτήσεις που θα υποβάλλονται για τη ρύθμιση των χρεών προς τις τράπεζες, κυρίως όμως προς τα fund που κατέχουν τα «κόκκινα δάνεια». Πλην της λειτουργίας της ως κόμβος για καταγραφή του συνόλου των αιτήσεων, το ψήφισμα για τη σύστασή της προβλέπει τη σύνδεσή αυτής με τις φορολογικές αρχές, τις τράπεζες και τις εταιρείες διαχείρισης των εν λόγω δανείων, ώστε να αντλούνται όλα τα στοιχεία εκείνα που κρίνονται απαραίτητα για το χρέος που βαρύνει τους οφειλέτες.

Χωρίς λόγια...

Ιμπεριαλισμός, Σιωνισμός, Ναζισμός και Νεοφιλελεύθερος Κοσμοπολιτισμός ή Καπιταλιστικός εκφυλισμός σε ένα.

Ηλεκτρικό και νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση: Της “απελευθέρωσης” το κάγκελο!

Τι σημαίνει, επί της ουσίας, «νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση»; Σημαίνει ανοιχτές και απελευθερωμένες αγορές. Και τι σημαίνει στην πράξη «ανοιχτές και απελευθερωμένες αγορές»; Σημαίνει π.χ. λογαριασμός ρεύματος 3 ή 4 φορές πάνω από το κανονικό! Και ποιος είναι ο κύριος μηχανισμός που εφαρμόζει τις πολιτικές της απελευθέρωσης των αγορών, δηλαδή της απουσίας κάθε εξωτερικής (π.χ. κρατικής ή ευρύτερα κοινωνικής) παρέμβασης; Η Ευρωπαϊκή Ένωση, της οποίας, μην ξεχνάμε, καταστατική συνθήκη είναι το Μάαστριχτ που επιβάλλει από το 1992 τις γνωστές «4 ελευθερίες» (κεφαλαίων, εμπορευμάτων, υπηρεσιών και εργασίας)

Κοίτα να δεις τι ελευθερία είναι αυτή που με αναγκάζει να τριπλοπληρώσω το ρεύμα μου!

Επομένως, οφείλουμε να αναρωτηθούμε γιατί είναι η απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας, δηλαδή η ΕΕ, υπεύθυνη για την τρομακτική αύξηση των τιμών;  Διότι, πλέον, εξαιτίας της ιδιωτικοποίησης της ενέργειας, με την ουσιαστική ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ και την εισαγωγή ιδιωτικών εταιρειών στην αγορά ενέργειας,  η τιμή που πληρώνουμε μέχρι να φτάσει στα επίπεδα που αναγράφουν οι λογαριασμοί έχει περάσει από τα κύματα του χρηματιστηριακού παζαρέματος, τα οποία την έχουν ωθήσει στα ύψη. Έτσι, έχουμε μια σειρά χρηματιστηρίων τα οποία φουσκώνουν την τιμή, προς όφελος βεβαίως της τσέπης των εταιρειών ενέργειας (της ιδιωτικής επί της ουσίας ΔΕΗ, της Elpedison (ΕΛ.ΠΕ.), της Protergia του Μυτηλιναίου κ.λπ.) οι οποίες απολαμβάνουν δυσθεώρητα υπερκέρδη, την ώρα που εμείς μετράμε τα φραγκοδίφραγκά μας για τα σουπερμάρκετ, τη βενζίνη και το ηλεκτρικό!

Η Αστική Δημοκρατία Πέθανε, Ο «Μεταδημοκρατικός» Ολοκληρωτισμός Γεννήθηκε

Του Γιάννη Περάκη

Τα όσα τεκταινόμενα συμβαίνουν εδώ και χρόνια με αφορμή την παγκοσμιοποίηση, επισπεύδονται σήμερα με αφορμή την πανδημία. Θα τολμούσε κάποιος να πει μετά βεβαιότητας ότι οι οικονομικό-πολιτικές συνθήκες αλλάζουν προς το χείρον, με ταχύτητα φωτός. Τις βιώνουμε κυρίως σε οικονομικό επίπεδο με:

1) Τις συνθήκες εργασίας

2) Την ποιότητα ζωής

3) Την μαζική εισαγωγή των ρομπότ στην παραγωγή και γενικά στην καθημερινότητα μας

Βασική προυπόθεση της αποδοχής από τους πολίτες των «αλλαγών» αυτών, αποτελεί η αλλαγή των πολιτικών όρων και λειτουργίας αυτής της εναπομείνουσας δημοκρατικότητας της αστικής δημοκρατίας.

Στην Ελλάδα το φαινόμενο αυτό είναι εντονότερο, σε σχέση με τις υπόλοιπες ανεπτυγμένες χώρες της Ε.Ε. Τα μνημόνια από το 2011 ψαλίδισαν ελευθερίες και δικαιώματα. Η χώρα κυβερνάται δια προεδρικών διαταγμάτων, με υποβιβασμό της λειτουργίας των θεσμών και τις απανωτές καταπατήσεις του συντάγματος. Θεσμούς και σύνταγμα που τα ίδια τα κόμματα εξουσίας ψήφισαν και στα λόγια ευαγγελίζονται.