«Σαν την Χαλκιδική δεν έχει». Είναι ένα ιδιαίτερο συναίσθημα, κοινό σε όλους όσους διαμένουν στην Κεντρική Μακεδονία. Και αυτό δεν αφορά μόνον στην δαντελωτή ακτογραμμή. Έχει να κάνει με τα βουνά και τα δάση της, καθώς και στο πως αλληλεπίδρασαν αυτά με τον άνθρωπο και τον πολιτισμό του στο πέρασμα των αιώνων: Από την πατρίδα του Αριστοτέλη μέχρι το Άγιο Όρος και το κοινόν των Μαντεμοχωρίων κατά την Τουρκοκρατία, την διώρυγα του Ξέρξη ή τα καταφύγια των Σαρακηνών στην άλλοτε απομονωμένη Σιθωνία. Και πολλά, πολλά άλλα.
«Σαν την Χαλκιδική δεν είχε». Γιατί τα τελευταία σαράντα χρόνια, η Χαλκιδική έχει πέσει θύμα της απληστίας, που έχει πολλά πρόσωπα, αλλά την ίδια καταστροφική επίδραση: Η λεηλασία του περιβάλλοντος από την τουριστική βιομηχανία, η αντίστοιχη σε καταστροφικότητα λεηλασία των εξορυκτικών δραστηριοτήτων, το πόσο όλα αυτά έχουν επηρεάσει αρνητικότατα τους ανθρώπους της.
