Η σοσιαλδημοκρατική τραγωδία

Του Ιάκωβου Ιωάννου

Αυτός που εγκαινίασε την κυριαρχία του ακραίου νεοφιλελευθερισμούστην Ευρώπη, δεν είναι άλλος από τον σοσιαλδημοκράτη καγκελάριο Schroeder – με την «ατζέντα 2010» που επέβαλλε το 2000. Μέσω αυτής οι γερμανοί εργαζόμενοι έπαψαν να συμμετέχουν μισθολογικά στην αύξηση της παραγωγικότητας τους – ενώ η κυρία Merkel, όπως επίσης ο υπουργός οικονομικών της, απλά εφαρμόζουν το πρόγραμμα του κ. Schroeder, επιβάλλοντας το επί πλέον στα άλλα κράτη με τη βοήθεια της κρίσης χρέους που η Γερμανία τροφοδότησε με την πολιτική της (ανάλυση).

Αυτός που δρομολόγησε την καταστροφή της Ελλάδας, την υπαγωγή της στην Τρόικα οπότε την επιβολή των νεοφιλελεύθερων μνημονίων και την επίσημη χρεοκοπία της με το PSI, δεν ήταν άλλος από το σοσιαλδημοκράτη πρωθυπουργό Παπανδρέου – με τη βοήθεια των δύο επίσης σοσιαλδημοκρατών υπουργών οικονομικών του κκ. Παπακωνσταντίνου και Βενιζέλου. Αυτός που ολοκλήρωσε τώρα τη δολοφονία της χώρας μας, υφαρπάζοντας επίσης με ψευδείς υποσχέσεις την εξουσία, δεν ήταν άλλος από τον αριστερό και στη συνέχεια σοσιαλδημοκράτη κ. Τσίπρα – ο οποίος εφάρμοσε ακόμη πιο ακραία νεοφιλελεύθερα μέτρα, δρομολογώντας τη λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας των Ελλήνων, οπότε την εξαθλίωση και υποταγή τους.

Το Ευρωπαϊκό Όραμα του κ. Αλ. Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ

Του Αχιλλέα Ομήρου

          Είναι γνωστό ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και πρωθυπουργός της χώρας κ. Αλ. Τσίπρας από καιρό έχει αλλάξει στάση απέναντι στην ΕΕ (την Ευρώπη) και τους ηγέτες του «Διευθυντηρίου» της: την κ. Μέρκελ και τον κ. Σόϊμπλε, τον κ. Ολαντ (κάποτε Ολαντρέου), τους κ.κ. Γιούγκερ και Σούλτς και γενικότερα απέναντι στους «θεσμούς» του ευρωπαϊκού ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου, που φροντίζουν για την εκμετάλλευση, λαών, κυβερνήσεων και κρατών/ χωρών. 

       Δεν είναι πια οι εναγκαλισμοί, τα χαμογέλα, οι συχνές τηλεφωνικές επικοινωνίες του, οι συμβουλές που δέχεται, η όλη φιλική στάση απέναντι τους η απουσία κάθε κριτικής προς τους «λύκους» της Ευρώπης. Είναι η πλήρης αποδοχή των ιδεολογημάτων που ωραιοποιούν την αποικιοκρατική/ ιμπεριαλιστική ιστορία της. Ξαφνικά η Ευρώπη έγινε η κοιτίδα μόνο του διαφωτισμού, του ορθολογισμού, του σεβασμού των ανθρώπινων δικαιωμάτων, των δημοκρατικών αξιών κλπ κλπ. Ότι σε αυτή την Ήπειρο – την «Σκοτεινή» ,όπως μας την παρουσίασε ο άγγλος ιστορικός Mark Mazower– γεννήθηκε η αποικιοκρατία και ο ιμπεριαλισμός, ο φασισμός και ναζισμός, ο ρατσισμός, και ό,τι αντιδραστικό έχουμε γνωρίσει, ότι από αυτή την Ήπειρο ξεκίνησαν οι δύο καταστρεπτικοί παγκόσμιοι πόλεμοι, αυτά όλα μένουν ασχολίαστα. Η Ευρώπη κινείται μέσα στο απόλυτο ιστορικό κενό. Ο κ. Τσίπρας άλλωστε αρέσκεται όλα να τα βλέπει να κινούνται σε ένα «κενό». Δεν υπάρχουν πια καπιταλισμός, ιμπεριαλισμός, εκμετάλλευση λαών, ευρωπαϊκός Βορράς και Νότος. Το μόνο που δέχεται ότι υπάρχει είναι ο νεοφιλελευθερισμός και η λιτότητα, το χρέος, το «στρατηγικό αδιέξοδο» της Ευρώπης και της αριστεράς της. Αλλά γιατί όλα αυτά, που οφείλονται, δεν μας έχει πει μέχρι σήμερα απολύτως τίποτα. Έχει φροντίσει μάλιστα να ξεχάσει ακόμα και όποιους σχετικούς υπαινιγμούς για τις αιτίες όλων αυτών, αναφέρονται στα υλικά – τις αποφάσεις – των πρώτων συνεδρίων του ΣΥΡΙΖΑ. 

«Συμμάχους – σαπάκια» ψωνίζει ο Τσίπρας

Του Γιώργου Δελαστίκ

Ακριβώς τώρα που η σοσιαλδημοκρατία σαπίζει σε όλη την Ευρώπη καθώς υπηρετεί δουλικά μέχρι και το νεοφιλελευθερισμό, αποφάσισε ο Αλέξης Τσίπρας να αναζητήσει σύμμαχους στη σοσιαλδημοκρατία! Ψωνίζει …«συμμάχους – σαπάκια» από πολιτική σκοπιά! Συμμάχους δηλαδή που είναι ανίκανοι να επηρεάσουν τις πολιτικές εξελίξεις στις μεγάλες χώρες της ΕΕ και ως εκ τούτου η συγκρότηση οποιασδήποτε συμμαχίας μαζί τους δεν έχει πρακτικά να προσφέρει τίποτα θετικό στη χώρα μας.

Δεν υπάρχει καμιά δημοσκόπηση στη Γερμανία που να δίνει στους Γερμανούς σοσιαλδημοκράτες ποσοστό μεγαλύτερο από 25%. Απολύτως καμιά. Ποσοστό δηλαδή περίπου το μισό από εκείνο της Άνγκελα Μέρκελ, στην οποία οι ίδιες δημοσκοπήσεις δίνουν ποσοστά 40% με 45%. Με 25% όμως είναι αδύνατον να κυβερνήσεις οποιαδήποτε χώρα. Το πολύ πολύ να προσλάβει η γερμανική Δεξιά της Μέρκελ τους Γερμανούς σοσιαλδημοκράτες του SPD ως «τσόντα» στο πλαίσιο της συσπείρωσης όλων των πολιτικών δυνάμεων του γερμανικού Τέταρτου Ράιχ και να τους αναθέτει ειδικές αποστολές. Όπως για παράδειγμα έχει αναθέσει στους Γερμανούς σοσιαλδημοκράτες να συνετίσουν τον Τσίπρα και να τον τρομοκρατούν συστηματικά ώστε να μην τον αφήσουν να κάνει οποιεσδήποτε δήθεν «αριστερίστικες» ενέργειες. Προκαλεί όντως εντύπωση το γεγονός ότι εκτός από τη «μαμά Μέρκελ» κανένας άλλος δεξιός Γερμανός πολιτικός δεν προσπαθεί τουλάχιστον να προσεγγίσει και να επηρεάσει τον Αλέξη Τσίπρα. Τα πάντα στον τομέα αυτόν έχουν αφεθεί στον πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου, τον σοσιαλδημοκράτη Γερμανό πολιτικό Μάρτιν Σουλτς.

Τσίπρας: «Είμαστε και αριστεροί»

Του Γιώργου Δελαστίκ

Τους «κούφανε» πάλι ο Τσίπρας! «Προοδευτικές δυνάμεις» χαρακτήρισε τους Ευρωπαίους σοσιαλδημοκράτες. «Η Ευρώπη χρειάζεται αλλαγή πορείας», απεφάνθη, «και κοινό προοδευτικό μέτωπο για να διεκδικήσουμε την αλλαγή αυτή», πρότεινε. Ασχετα τώρα που στην ίδια ομιλία του υπογράμμισε ότι «το χειρότερο για την Ευρώπη είναι να συνεχιστεί η ανοχή της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας στη νεοφιλελεύθερη ατζέντα».

Τώρα πώς θα φτιάξει ο Αλέξης Τσίπρας «προοδευτικό μέτωπο» με εκείνους που ανέχονται τη «νεοφιλελεύθερη ατζέντα», αυτό ούτε ο ίδιος πιθανότατα δεν είναι σε θέση να το εξηγήσει, πόσω μάλλον να το υλοποιήσει στην πράξη, βέβαια.

Κατενθουσιασμένοι πρέπει να ήταν ο Γερμανός αντικαγκελάριος, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, ο επίσης Γερμανός σοσιαλδημοκράτης πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου, Μάρτιν Σουλτς, ο Γάλλος πρόεδρος, Φρανσουά Ολάντ, που είχε τη φαεινή ιδέα να καλέσει -μόνο τον Αλέξη Τσίπρα από την Αριστερά- σε σύσκεψη στο Μέγαρο των Ηλυσίων, όπου συμμετείχαν αποκλειστικά σοσιαλδημοκράτες που κυβερνούν είτε με τη Δεξιά είτε μόνοι τους. Τα ίδια συναισθήματα πρέπει να μοιραζόταν και ο Γάλλος επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων της Κομισιόν, Πιερ Μοσκοβισί.

Felix Guattari, Σοσιαλδημοκράτες και ευρωκομμουνιστές απέναντι στο Κράτος (Πρώτο Μέρος)

Felix Guattari, Μοριακή Επανάσταση, εκδόσεις Κομμούνα/Αντιπαραθέσεις. 

Κείμενο-Χέσιμο, σε ευρωκομμουνιστές και σοσιαλδημοκράτες, του Felix Guattari, γραμμένο τον Ιούλιο του 1977, πριν από τις βουλευτικές εκλογές που οδήγησαν στην ήττα της ''αριστεράς''. Αφιερωμένο σε όσους επιεικώς γελοίους θέλουν να δικαιολογήσουν τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ''θεωρητικά'' με βάση τους...Deleuze-Guattari. Δημοσιεύουμε εκτεταμένα αποσπάσματα του κειμένου.

Ο Guattari ζει την εξέλιξη της καπιταλιστικής κρίσης του 1970, την ανάδυση των νέων οικονομικών και κρατικών δομών του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, και διατυπώνει το αίτημα της κομμουνιστικής επαναθεμελίωσης. Βλέποντας το παλιό να πεθαίνει και το νέο να πασχίζει να γεννηθεί, ο Felix Guattari, όπως και ο Gilles Deleuze, υπήρξαν γνήσια τέκνα της ιστορικής αναγκαιότητας επαναθεμελίωσης του κομμουνιστικού δρόμου.


  ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ: ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ

  Δεν παύουν να αναφέρονται στο πρόγραμμά τους. Αλλά για να επιχειρήσουν να φθάσουν στην εξουσία, οι γάλλοι σοσιαλιστές και κομμουνιστές στηρίζονται μάλλον πάνω στην εμπιστοσύνη που εμπνέουν σε όλο και πλατύτερα στρώματα του πληθυσμού, καθώς και στην όλο και πιο συστηματική χρησιμοποίηση των μαζικών μέσων ενημέρωσης. Ωστόσο οι παλιές μέθοδοι φαίνεται να έχουν διατηρηθεί. Μερικοί σύμβουλοι, με μεγάλη επιρροή στο ''περιβάλλον'' του Francois Miterrand επαναλαμβάνουν το παλιό μοτίβο: "Στην αρχή μας χρειάζεται ένα ισχυρό κόμμα, μας χρειάζεται μάλιστα ένα ισχυρό Κράτος, για να δημιουργηθούν στη συνέχεια οι όροι ανάπτυξης ενός αυτοδιαχειριστικού κινήματος...'' (!!!)

Η ήττα της σοσιαλδημοκρατίας

Και η μεταβολή της σε πρωτοπόρο του νεοφιλελευθερισμού

Του Σπύρου Βαζούρα 

Πολλά έχουν ειπωθεί και πολύ μελάνι έχει χυθεί σε αναλύσεις για την «εσωτερική» εκδοχή της ελληνικής κρίσης. Μια ιδιότυπη συμμαχία τραπεζιτών και κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, χρηματιστών, επιδοτούμενων ΜΚΟ, φοροφυγάδων, «golden boys» και διεφθαρμένου πολιτικού προσωπικού ιδιοποιήθηκαν άμεσα ή έμμεσα, συγκαλυμμένα ή απροκάλυπτα τον δημόσιο πλούτο. Την ίδια περίοδο η πολιτική ελίτ της χώρας, δίνοντας κάλυψη ή ανοχή στη λεηλασία αυτή, παρείχε έναν επίπλαστο αντικατοπτρισμό γενικευμένης ευημερίας σε υπολογίσιμες διαστρωματώσεις της ελληνικής κοινωνίας. Παράλληλα, τη δική τους συνεισφορά διεκδικούν, η ιδιομορφία του ελληνικού μοντέλου ανάπτυξης και παραγωγής, το μορφωτικό έλλειμμα της πολιτικής ελίτ της χώρας, η υποχώρηση της πολιτικής και η ασύμμετρη εκχώρηση εξουσιών σε οικονομικούς και επιχειρηματικούς κύκλους, η μετατροπή της Δημοκρατίας μας από συμμετοχικής σε τηλεοπτικής, το πελατειακό σύστημα πολιτικής διακυβέρνησης, οι συντεχνιακές αντιλήψεις, οι παθογένειες του μεταπολιτευτικού κύκλου κ.α.