Η προφητεία του Κονδύλη

Αν ο Ελληνισμός θέλει να επιβιώσει ως διακεκριμένη ταυτότητα, το πρώτο που θα έπρεπε να κάνει θα ήταν να παράγει όσα τρώει.

Του Σπύρου Μοσκόβου

Το τελευταίο τεύχος του Γερμανικού Περιοδικού Φιλοσοφίας είναι αφιερωμένο στο γερμανοτραφή στοχαστή Παναγιώτη Κονδύλη που είχε διαβλέψει την ελληνική κρίση ήδη από το 1998, χρονιά του θανάτου του.

Οι Γερμανοί θυμούνται πάντα και μελετούν ακόμα το έργο του στοχαστή Παναγιώτη Κονδύλη που έφυγε πρόωρα το 1998. Το ελληνικό πανεπιστήμιο τον είχε απορρίψει, στη συνέχεια απέρριψε ο ίδιος το ελληνικό πανεπιστήμιο και την πανεπιστημιακή καριέρα συνολικά. Διέθετε σπάνιο συνδυαστικό ταλέντο που του επέτρεψε να γράψει σημαντικές φιλοσοφικές συνθέσεις για το διαφωτισμό ή την παρακμή του αστικού πολιτισμού. Οι Γερμανοί εξακολουθούν να αναφέρονται σ’ αυτόν. Το 2007 για παράδειγμα εκδόθηκε ένας συλλογικός τόμος με τίτλο «Διαφωτιστής χωρίς αποστολή» με μελέτες για τη σκέψη του, τώρα μόλις στον Κονδύλη είναι αφιερωμένο το τελευταίο τεύχος του Γερμανικού Περιοδικού Φιλοσοφίας που κυκλοφορεί ανά δίμηνο στο Βερολίνο.

Ψευτοδικαιωματιστές και προσφυγοπατέρες

Του Κώστα Κουτσουρέλη

Όσοι κάνουν "πολιτική" με τη λογική του άσπρου-μαύρου, οι ξεμωραμένοι ουτοπιστές, οι ψευτοδικαιωματιστές, οι προσφυγοπατέρες και οι λοιποί τραπεζορρήτορες, είναι λογικό τα τραγικά διλήμματα να μη τα βλέπουν. Μόνο η Αντιγόνη έχει δίκιο, ποτέ ο Κρέων. "Ηθική της ευθύνης" δεν υπάρχει, μόνο "ηθική του φρονήματος". Αν η πραγματικότητα δεν στέργει τις ιδεοληψίες μας, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα.

Στο τέλος όλοι αυτοί καταντούν αναπόφευκτα "χρήσιμοι ηλίθιοι" με την έννοια του Λένιν, παραπαίδια των δουλεμπόρων και γιουσουφάκια του Ερντογάν, γίνονται από μόνοι τους το δεξί χέρι της Ακροδεξιάς που υποτίθεται ότι αντιμάχονται. Στο όνομα μάλιστα του "διεθνισμού" τους φτάνουν οι ίδιοι να διαλύουν στα εξ ων συνετέθη την μόνη άξια λόγου πολυεθνική συμπολιτεία που κατόρθωσε να οικοδομήσει ο μεταπολεμικός κόσμος.

Αυτό, όμως, ουδόλως τους απασχολεί. Το κομμάτι τους να κάνουν! Να κρατήσουν την ιδεολογική τους καθαρότητα, αυτή είναι η προτεραιότητά τους, τσεπώνοντας ενίοτε και τα αργύρια της μπίζνας που έχει στηθεί γύρω της. Και, κυρίως, να μας μοστράρουν την ηθική τους υπεροχή, σ' εμάς τους "ανάλγητους", τους "απάνθρωπους", τους αισχρούς πραγματιστές.

Η “Νέα Παγκόσμια Τάξη” δεν ανέχεται εθνικά κράτη, οικογένειες, εθνικές γλώσσες και πολιτισμούς

Του Νίκου Κλειτσίκα

Η Ε.Ε. αξίζει να ανατραπεί στο όνομα του σοσιαλισμού και της δημοκρατίας.
Η Ε.Ε. είναι ένα εγκληματικό έργο της άρχουσας τάξης για την αποδόμηση των δημοκρατιών, των εθνών, την κατάργηση κοινωνικών κατακτήσεων και δικαιωμάτων, τον σφαγιασμό των εργαζομένων.Ο αγώνας εναντίον του καπιταλισμού και της εκμετάλλευσης στην Ευρώπη δεν μπορεί παρά να είναι ένας αγώνας ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση.Ο μαρξιστής φιλόσοφος Diego Fusaro το διατυπώνει με σαφήνεια χωρίς παρερμηνείες:

Διεθνισμός ή Κοσμοπολιτισμός;

Του Γ. Σιώζου

«Είναι γελοίο να πιστεύουμε ότι η εργατική τάξη μπορεί να αποσχισθεί από το Έθνος. 
Η σύγχρονη εργατική τάξη είναι ο πυρήνας των εθνών, όχι μόνο για την αριθμητική υπεροχή της, αλλά για την οικονομική και πολιτική λειτουργία της. 
Το μέλλον του έθνους έγκειται πρωτίστως στους ώμους των εργατικών τάξεων. 
Οι κομμουνιστές, οι οποίοι είναι το κόμμα της εργατικής τάξης, δεν μπορούν να αποσυνδεθούν από τα έθνη τους εάν δεν θέλουν να αποκόψουν τις ζωτικές τους ρίζες. 
Ο κοσμοπολιτισμός είναι μια ιδεολογία εντελώς ξένη προς την εργατική τάξη. Είναι αντ’ αυτού η χαρακτηριστική ιδεολογία των ανθρώπων της διεθνούς τράπεζας, των διεθνών καρτέλ και των διεθνών τραστ, των μεγάλων κερδοσκόπων των χρηματιστηρίων και των κατασκευαστών όπλων». 
Palmiro Togliatti 
Rinascita - Rassegna di politica e di a coultura Italiana 
7-8 Ιούλης - Αύγουστος 1945 
Και ο Παλμίρο Τολιάττι σωβινιστής;

Και πάμε τώρα σε έναν «Αστέρα του Διεθνισμού», που πολλοί δυστυχώς από την «Αριστερά» θα αναγνωρίσουν τον εαυτόν τους. 

Πρόκειται για τον GEORGE SOROS και θα χρησιμοποιήσουμε ορισμένα αποσπάσματα από το βιβλίο του «Η κρίση του Παγκόσμιου Καπιταλισμού» υπότιτλος «Η Ανοιχτή Κοινωνία σε Κίνδυνο», εκδόσεις «Νέα Σύνορα-Λιβάνη». 

Οι «φασίστες», οι «εθνικιστές» και ο «μίτος» της Βαρδαρίας

Αναδημοσιεύουμε την εξαιρετική ανάλυση του ιστότοπου, https://anarchypress.wordpress.com, της αναρχικής συλλογικότητας Πυργῖται, όπου αποσαφηνίζονται οι όροι εθνισμός και εθνικισμός, καθώς και φασισμός - αντιφασισμός με τους οποίους κάποιοι συνειδητά ή από άγνοια οδηγούν τους πολίτες σε μια ακραία πόλωση.

Η επαναφορά στο προσκήνιο του λεγόμενου Μακεδονικού ζητήματος και ο «Μαύρος Κύκνος»(*) του ογκώδους συλλαλητηρίου για τη Μακεδονία, μας υποχρεώνει να τοποθετηθούμε συνολικά για τα εν λόγω ζητήματα.

Και τα ζητήματα που ανοίγονται είναι πράγματι πολλά και ευρεία. Θεωρούμε, πως είναι μια καλή ευκαιρία ξεκαθαρίσματός τους από την πλευρά μας, καθώς η περίοδος που διανύουμε είναι κρίσιμης σημασίας για την ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου.

Ξεκινώντας από το πρόσφατο συλλαλητήριο, ας πούμε ευθύς εξ αρχής πως το θεωρούμε περισσότερο εθνικού παρά εθνικιστικού χαρακτήρα και πως ως τέτοιο θα το προσεγγίσουμε. Πολύ περισσότερο, δε, όταν είναι φανερό, για όσους θέλουν να το δουν, πως πίσω από τον εθνικό χαρακτήρα υποκρύπτονται βαθιές  κοινωνικές διεργασίες που σχετίζονται άμεσα με τον οικονομικής υφής εξανδραποδισμό της τελευταίας δεκαετίας.

Έχοντας αναφέρει το παραπάνω, δεν αγνοούμε πως στο συλλαλητήριο συμμετείχαν – φυσικά – άπαντες οι εθνικιστές, αλλά δεν ήταν αυτοί που έδωσαν το «εσωτερικό χρώμα» της κινητοποίησης παρά μόνον, ίσως, το επίχρισμά της. Σε 300 – 400 χιλιάδες κόσμου (με μια μάλλον προσγειωμένη εκτίμηση) η παρουσία τους ήταν μειοψηφική και η ανάδειξή τους προήλθε κυρίως από την προσοχή που, βεβαίως, τους έδωσαν οι «αντίπαλοί» τους ως απόπειρα δικής τους άμυνας.