Βάρκα-γιαλό...

Ελληνική οικονομία: Όλα αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν

Του Κώστα Μελά

Πίσω από τις ηχηρές κραυγές, τα μεγάλα λόγια, τις φανταχτερές εκφράσεις, τα πομπώδη συνθήματα ότι η ελληνική οικονομία αλλάζει, φαίνεται να υπάρχει σκόπιμη (ή και αθέλητη) απόκρυψη της πραγματικότητας. Η προσεκτική ματιά ανακαλύπτει με ευκολία, ότι το πολυδιαφημιζόμενο "νέο" οικονομικό υπόδειγμα, το οποίο σιγά-σιγά αποκαλύπτεται, δεν διαφέρει σχεδόν σε τίποτε από το παλιό.

Προσοχή. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν άλλαξαν πολλά με τα μνημόνια! Ακριβώς, άλλαξαν για να μείνουν τα ίδια, όπως χαρακτηριστικά λέει ο πρίγκιπας di Lambedusa, ή «όλα αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν», όπως λέει το λαϊκό άσμα. Η "νέα" οικονομική πραγματικότητα, που υποτίθεται οικοδόμησαν τα προγράμματα προσαρμογής, αποτελεί αντίγραφο της παλαιάς.

Η βασική αλλαγή που πραγματώθηκε την τελευταία δεκαετία αφορά στη μετατόπιση του άξονα της οικονομικής πολιτικής προς την πλευρά της δημοσιονομικής προσαρμογής, σύμφωνα με τις μνημονιακές προδιαγραφές. Επίσης, σύμφωνα με το πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Διακυβέρνησης, όπως αυτό ισχύει από την 1-1-2014. Η πανδημία έχει βάλει προσωρινά στο ψυγείο τους κανόνες, αλλά αυτοί θα επανέλθουν με την επιστροφή στην κανονικότητα και μάλιστα σε δυσμενέστερες συνθήκες. Υπάρχουν, βέβαια, και τα κονδύλια από το Ταμείο Ανάκαμψης, αλλά αυτή είναι μία άλλη συζήτηση.

Το νέο λεξικό πολιτικής ορολογίας... αποικίας!

Η συρρίκνωση των επενδύσεων

Του Κώστα Μελά

Είναι γνωστό, παρότι αποκρύβεται επιμελώς, ότι τα μνημονιακά προγράμματα επέφεραν κατάρρευση των επενδύσεων (Ακαθάριστος Σχηματισμός Κεφαλαίου) περίπου κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες με αποτέλεσμα οι επενδύσεις στην Ελλάδα, το 2019, να βρίσκονται στο 11,8% του ΑΕΠ, έναντι περίπου 20,3% του μέσου όρου των χωρών της Ε.Ε. Οι εξελίξεις στο σημαντικότατο αυτό οικονομικό μέγεθος έχουν γίνει πολύ δυσμενείς μετά την κρίση της πανδημίας COVID-19. Όλες οι προβλέψεις –σύμφωνα με τα βασικά σενάρια– δείχνουν για το 2020 μεγάλες μειώσεις, σε τέτοιο βαθμό που η ήδη συρρικνωμένη παραγωγική βάση της ελληνικής οικονομίας, να οδηγείται σε όλο και μεγαλύτερη συρρίκνωση.

Ο ακαθάριστος σχηματισμός πάγιου κεφαλαίου σύμφωνα με τις εαρινές προβλέψεις της ευρωπαϊκής επιτροπής (Μάιος 2020) αναμένεται να μειωθεί κατά 30,0%. Στο ίδιο ποσοστό κυμαίνονται και οι εκτιμήσεις του ΔΝΤ. Ενώ σύμφωνα με την έκθεση του ΙΟΒΕ για το δεύτερο τρίμηνο του 2020, η μείωση εκτιμάται ότι θα είναι της τάξεως του 25,0%. Στην περίπτωση επικράτησης δυσμενούς σεναρίου το ύψος της μείωσης μπορεί να ανέλθει και στο 40,0%.

Όμως αυτό που χρειάζεται να υπογραμμισθεί είναι ότι οι επενδύσεις υποχωρούν ήδη για τρία συνεχή τρίμηνα, πριν από την έκρηξη της πανδημίας, αρχής γενομένης από το τρίτο τρίμηνο του 2019. Συγκεκριμένα –σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ– υποχώρησαν ως εξής: γ΄ τρίμηνο 2019 κατά -6,7%, δ΄ τρίμηνο 2019 κατά -5,4% και α΄ τρίμηνο 2020 κατά -3,9%.

Ερημίτης: Μια χώρα real estate

Του Τάσου Γκούβα

Στο άκουσμα του ονόματος του και μόνο ο Ερημίτης κάνει το μυαλό σου να φαντάζεται ένα πανέμορφο, παρθένο και ήσυχο μέρος. Και ακριβώς έτσι είναι αφού πρόκειται για μια καταπράσινη έκταση με μοναδικές παραλίες, 3 λίμνες, ελάχιστη ανθρώπινη παρέμβαση και μια μοναδική βιοποικιλότητα. Πρόκειται ίσως, μαζί με την περιοχή του Ίσσου, για μια από τις τελευταίες περιοχές της Κέρκυρας που είναι ανέγγιχτη. Από ιδρύσεως του ΤΑΙΠΕΔ όμως ο Ερημίτης έχασε την ηρεμία του, αφού βρέθηκε στα υπό παραχώρηση «οικόπεδα» και κατάφερε να είναι κοινός παρανομαστής όλων των μνημονιακών κομμάτων. Όλοι υπήρξαν αρνητικοί σαν αντιπολίτευση και έβαζαν την υπογραφή τους όταν κυβερνούσαν.

Ένας από τους βασικούς λόγους που μπορεί κάποιος να στέκεται απέναντι στην «επένδυση» στον Ερημίτη είναι η προστασία του φυσικού πλούτου. Πολλοί είναι αυτοί που επισκέπτονται τον Ερημίτη ντόπιοι και τουρίστες για να θαυμάσουν το τοπίο αλλά και να ακολουθήσουν τα μοναδικά περιπατητικά μονοπάτια του που προσελκύουν μέχρι και αγώνες αντοχής με εκατοντάδες συμμετοχές από κάθε γωνιά του κόσμου.

Νεοφιλελεύθερος κομμουνισμός ή πώς ο Κυριάκος θα δαμάσει το θηρίο

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Περιμένω κι εγώ με τεράστια αγωνία το τελικό σχέδιο της επιτροπής Πισσαρίδη για το μοντέλο ανάπτυξης της μετά την πανδημία εποχής. Οπως όλοι, υποθέτω. Οπως κάθε νεοέλλην που θέλει να ξέρει πού θα επενδύσει τα χρήματα που ΔΕΝ του περισσεύουν μετά την πληρωμή εφορίας, δανείου, λογαριασμών, ενοικίου και των ελάχιστων αναγκών διαβίωσης. Να τα αποταμιεύσω για να εξασφαλίσω τη σταθερότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος; Ή να τα επενδύσω στις μετοχές ώστε να συμβάλω στην αναπτυξιακή απογείωση της χώρας; Μήπως είναι καλύτερα να τα καταναλώσω μέχρι τελευταίου σεντ για να τονώσω τη ζήτηση;

Από το παραπάνω βασανιστικό δίλημμα με απαλλάσσει -όπως τους περισσότερους- το γεγονός ότι στο τέλος του μισθού περισσεύει πάντα πολύς μήνας- σωστά το διαβάζετε, δεν μπέρδεψα τις λέξεις, ο χρόνος είναι χρήμα, αλλά από καταβολής καπιταλισμού πάντα ένα αριθμός εργατοωρών πάει υπέρ πίστεως (τραπεζικής) και παρτίδος (εργοδοτικής), είναι αυτά τα σκότη με την υπεραξία που διέλυσε ο Μαρξ, αλλά ας μην ανοίξουμε το θέμα εδώ, θα τσακωθούμε. Λέω, λοιπόν, ότι το γεγονός ότι από τον μισθό δεν μένει σάλιο -όπερ ισχύει για την πλειονότητα των τυχερών που έχουν δουλειά- μας απαλλάσσει από την αγωνία πώς θα επενδύσουμε το περίσσευμα ώστε να συμβάλουμε στο όραμα για τον οικονομικό μετασχηματισμό της χώρας.

Η Γερμανία συσσωρεύει πλεόνασμα και εξάγει ύφεση

Του Κώστα Μελά

Για περίπου 50 χρόνια, από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, η αμερικανική οικονομία λειτουργούσε ως ο βασικός παράγοντας αύξησης της παγκόσμιας ζήτησης. Απορροφούσε (εισάγοντας) σημαντικές ποσότητες εξαγωγών (αγαθών και υπηρεσιών) από τον υπόλοιπο κόσμο (κυρίως από Γερμανία και Ιαπωνία και στη συνέχεια και από Κίνα), με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα σημαντικό έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών των ΗΠΑ.

Φυσικά, ήταν εύκολο να χρηματοδοτήσει το συγκεκριμένο έλλειμμα μέσω κεφαλαιακών εισροών, δεδομένου ότι ήταν και είναι η χώρα που κατέχει το βασικό αποθεματικό νόμισμα στον πλανήτη. Είναι γεγονός ότι οι ΗΠΑ επέβαλαν στον υπόλοιπο κόσμο, εν τοις πράγμασι, να πληρώνει για την εξάπλωση της αμερικανικής οικονομίας. Παράλληλα, όμως, αυτή η εξάπλωση είχε θετικές επιδράσεις στη μεγέθυνση των οικονομιών του υπόλοιπου κόσμου.

Διακοπές στα Σούρμενα

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή θυμάμαι τον συμμαθητή μου τον Μανωλάκη. Ποιος ξέρει ποιο περίεργο σύστημα συνάψεων έχει συνδέσει την ανάμνησή του με καλοκαιρινές θερμοκρασίες και διακοπές. Ο Μανωλάκης –παιδί πολυμελούς, πάμφτωχης οικογένειας η οποία τη δεκαετία του 1960 έμενε σε ένα αυτοσχέδιο κτίσμα πάνω στο ρέμα που χώριζε ή ένωνε Νέο Κόσμο και Νέα Σμύρνη και σήμερα είναι λεωφόρος, ρέμα που υπήρξε οργιώδης βιότοπος με καλαμιές, βατράχια, φίδια και χελώνες, αγαπημένο τόπο απομακρυσμένου και ριψοκίνδυνου παιχνιδιού– ήταν μεγαλύτερος από μας στο Δημοτικό, έχοντας επαναλάβει κάμποσες τάξεις. Ηταν ψηλός, απίστευτα αδύνατος, με ένα τεράστιο, κακοποιημένο από γουλί ξυρίσματα κεφάλι και τεράστια, πράσινα και μόνιμα απορημένα μάτια.

Απορημένα ακόμη κι όταν η σαδιστική παλάμη του δασκάλου προσγειωνόταν με δύναμη στο μάγουλό του. Γιατί ο Μανωλάκης διάβαζε συλλαβιστά ακόμη και στην Πέμπτη και δυσκολευόταν στην πρόσθεση – για την προπαίδεια δεν το συζητάμε. Καθόμασταν στο ίδιο θρανίο και κάθε χρόνο λίγο πριν κλείσουν τα σχολεία οι δάσκαλοι έκαναν την καθιερωμένη ερώτηση «Πού θα πάτε διακοπές;». Λίγα παιδιά είχαν στην κυριολεξία αυτή την επιλογή, κάποια πήγαιναν κατασκήνωση, τα περισσότερα σ’ ένα χωριό ή ένα νησί όπου τα περίμεναν θείοι και παππούδες. Αλλά η απάντηση του Μανωλάκη στην ίδια ερώτηση προκαλούσε χλευαστικά χάχανα – και δεν ήταν η μόνη χλεύη που εισέπραττε από τους συμμαθητές ο Μανωλάκης, το μπούλινγκ δεν υπήρχε τότε ως όρος, αλλά ήταν η μόνη κανονικότητα για οποιονδήποτε απέκλινε έστω κι ένα χιλιοστό από τους υπόλοιπους.

Για προβληματισμό...

Ξένες επενδύσεις και εγχώριες μικρομεσαίες επιχειρήσεις – Μύθος και πραγματικότητα

Του Κώστα Μελά

Ως βασική συνιστώσα  της δημιουργίας της «νέας παραγωγικής βάσης» της ελληνικής οικονομίας έχουν ανακηρυχθεί οι Άμεσες Ξένες Επενδύσεις (ΑΞΕ). Δίχως ΑΞΕ δεν μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη και  νέα παραγωγική βάση. Η θέση αυτή δεν είναι καθόλου τυχαία ούτε συγκυριακή. Αντιθέτως  βρίσκεται στο επίκεντρο της κυρίαρχης οικονομικής καθεστωτικής παγκοσμιοποιημένης αντίληψης η οποία μάχεται κάθε τι που σχετίζεται με την έννοια του δημόσιου νοικοκυριού και της ενδογενούς ανάπτυξης της οικονομίας. 

Είναι σημαντικό να επισημανθεί πάντως  ότι οι ξένες επενδύσεις  αποτελούν παράγοντες έξω από την ελληνική οικονομία – παρεμβάσεις που για να συμβάλλουν στη δυναμική της πρέπει να ισχύουν πολλές προϋποθέσεις .  Δεν είναι απλοί παράγοντες, που σώζουν την παρτίδα όταν όλα έχουν χαθεί. Το ότι και τα κόμματα εξουσίας έχουν προσαρμόσει τη σκέψη τους στην εξωτερική παρέμβαση (και ερίζουν ποιος θα τη διεκπεραιώσει πιο αποτελεσματικά), καταδεικνύει τη μοιρολατρία που μαστίζει την οικονομία μας.

Και αυτό φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού όταν κανείς παρατηρήσει την αδήριτη πραγματικότητα : τα αποτελέσματα, μετά από σχεδόν δέκα χρόνια εφαρμογής του μνημονιακού προγράμματος, κινούνται στον αντίποδα των προβλεπόμενων. Οι ΑΞΕ την περίοδο 2002-2018 αποτελούν  περίπου κατά μέσο όρο με 1,0% του ΑΕΠ, όταν ο ΑΣΠΚ  κυμαίνεται  αντίστοιχα στο 18,7%. Αν κοιτάξουμε και στα ποιοτικά τους χαρακτηριστικά τα πράγματα γίνονται χειρότερα!!!

Η δημοκρατία απαιτεί ανταρσίες

Του Χρήστου Γιανναρά

Μοιάζει νόμος φυσικός, ιδίωμα της φύσης του ανθρώπου: όσο λιγότερα ξέρει ο άνθρωπος τόσο περισσότερες βεβαιότητες να έχει. Ισως είναι από τα συμπτώματα που ο Φρόιντ χαρακτήρισε «μεταστροφή της ενόρμησης στο αντίθετό της» (Verkehrung ins Gegenteil) – κάποιος ειδήμων θα μπορούσε να μας το φωτίσει.

Πάντως, η ενορμητική δοκησισοφία στην ελλαδική κοινωνία μοιάζει να έχει διαστάσεις λοιμικής. Η αμάθεια που ακκίζεται σαν γνώση, η ασχετοσύνη που αυτοβεβαιώνεται σαν προσωπική εμπειρία, η υπόνοια που εκφέρεται σαν πεποίθηση, η φήμη που λογαριάζεται σαν πληροφόρηση, είναι συμπτώματα πληθωρικά, τα συναντάει κανείς σε κάθε του βήμα.

Ολοι, στη σημερινή Ελλάδα, τα ξέρουμε όλα – αυτή την εντύπωση δίνουμε.

Συντηρούμε και κάποια έγνοια τεκμηρίωσης των λεγομένων μας, αλλά συνήθως προσχηματική, έως και γελοιώδη. Ξέρουμε τα «μυστικά» της οικονομίας και, κυρίως, το τι πρέπει να γίνει. Αναλύουμε τους χαρακτήρες των επαγγελματιών της πολιτικής και τους αξιολογούμε, ωσάν να τους έχουμε συναναστραφεί, σαν φιλαράκια. Αποφαινόμαστε για την οργάνωση και λειτουργία των θεσμών, αιτιολογούμε την παγιωμένη (βασανιστική για όλους) διάλυση και αναποτελεσματικότητα της Δικαιοσύνης, του Σωφρονιστικού Συστήματος, της Δημόσιας Διοίκησης, την ξέφρενη σπατάλη του κοινωνικού προϊόντος για χάρη του κομματικού κράτους. Υποφέρουμε, μας δηλητηριάζει την ύπαρξη η χαμοζωή. Ομως η βεβαιότητα ότι «ξέρουμε» τις αιτίες, και με αναπόφευκτες τις διαφοροποιήσεις των βεβαιοτήτων του καθενός, εξαφανίζεται κάθε περιθώριο συν-εννόησης, συν-εργασίας. Το αδιέξοδο γίνεται νομοτέλεια, αναπότρεπτη «μοίρα».

Οι επενδύσεις έχουν και την αθέατη όψη τους

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Μιλώντας για επενδύσεις πρέπει να προσδιορίζουμε ακριβώς ποιος επενδύει που και για γιατί. Διότι μια πραγματικά μεγάλη επένδυση σπανιότατα έχει μόνο οικονομικά κίνητρα. Μαζικές επενδύσεις με καθαρά οικονομικά κίνητρα έγιναν στην Κίνα από μεγάλες εταιρείες των ΗΠΑ, γιατί τα χαμηλά μεροκάματα έριχναν το κόστος. Οι εταιρίες πλούτισαν, αλλά μετέτρεψαν την Κίνα σε πανίσχυρο ανταγωνιστή των ΗΠΑ, έσκαψαν το λάκκο τους μακροπρόθεσμα.

Οι ισχυροί επενδυτές από μεγάλες χώρες που στοχεύουν μικρές χώρες θέλουν βέβαια το μέγιστο κέρδος, αλλά το αποτέλεσμα, ίσως και ο σκοπός, είναι να ελέγξουν την οικονομική, πολιτική και κοινωνική ζωή της μικρής χώρας. Αν αυτός ο έλεγχος έχει ήδη επιτευχθεί με άλλους τρόπους τότε οι επενδύσεις τείνουν στο μηδέν. Στην Ελλάδα η αγορά είναι μικρή και ο έλεγχος της χώρας έχει συντελεστεί με άλλους τρόπους.

Μπορεί, όμως, η μικρή χώρα να είναι εφαλτήριο, π.χ. η Ελλάδα να χρησιμεύει σαν σκαλοπάτι της Κίνας στην Ευρώπη. Αλλά οι επικυρίαρχοι απαγορεύουν την όποια επένδυση έχει στρατηγικό και όχι αυστηρά οικονομικό και περιορισμένης αξίας χαρακτήρα. Απλά: Επιτρέπεται ό,τι δεν τους ενοχλεί. Απαγορεύεται ό,τι μπορεί να οδηγήσει σε οικονομική, άρα και πολιτική αυτονομία.

Διάφοροι "ειδικοί" παπαγαλίζουν διαρκώς ότι δεν έρχονται επενδύσεις, λόγω αδιόρθωτης γραφειοκρατίας και τσαπατσουλιάς. Υπάρχει, ωστόσο, μια άλλη εύλογη ερμηνεία. Για μεγάλες επενδύσεις το Κράτος σαρώνει όλα τα εμπόδια, όπως π.χ. με την κινητή τηλεφωνία. Στις μικρότερες βάζουν προσκόμματα οι Έλληνες επιχειρηματίες, κυρίαρχοι της οικονομικής ζωής, αλλά ανίσχυροι απέναντι στους ξένους.

Ο ανεξήγητος ενθουσιασμός του πρωθυπουργού

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Η ομιλία του πρωθυπουργού κ. Μητσοτάκη στην 84η ΔΕΘ περιείχε πολυάριθμες εξαγγελίες, οράματα και υποσχέσεις, αλλά και ηχηρές παραλείψεις, καθώς και ορισμένες εξάρσεις ιδεολογικής προέλευσης, που θα ήταν προτιμότερο να είχαν αποφευχθεί. Η βελτίωση του γενικότερου κλίματος, που κυριάρχησε κατά την ομιλία, οφείλεται κυρίως στην όντως θεαματική μείωση του κόστους εξωτερικού δανεισμού, στη μάλλον σίγουρη προοπτική μείωσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, καθώς και στην κατάργηση των capital controls.

Στα παραπάνω να προσθέσω και την ταχύτητα και αποφασιστικότητα με την οποία η νέα κυβέρνηση αντιμετώπισε ή άρχισε να αντιμετωπίζει ζωτικά και χρονίζοντα προβλήματα, όπως ανάμεσα και σε άλλα, αυτά της ασφάλειας των πολιτών, των φυσικών καταστροφών, της διακίνησης ναρκωτικών στο χώρο των ΑΕΙ, του τρόπου διάθεσης φαρμάκων για τους καρκινοπαθείς.

Εξάλλου, θετικές εντυπώσεις προκάλεσαν και οι εξαγγελίες για την ενθάρρυνση της τραγικά χαμηλής γεννητικότητας στην Ελλάδα, η σαφής, όσο και καταρχήν πραγματοποιήσιμη πρόθεση ψηφιοποίησης του κράτους, κατά το θαυμάσιο πρότυπο της Εσθονίας, καθώς και η ενίσχυση της οικοδομικής δραστηριότητας που αναμένεται να αναζωογονήσει πολυάριθμες βιομηχανίες και βιοτεχνίες, συνδεδεμένες με αυτήν. Ειδικότερα:

Ομάδα διευκόλυνσης "επενδυτών" εντός της κυβέρνησης

«Θα σας κάνουμε την ζωή εύκολη» διαμηνύει σε κάθε επίδοξο επενδυτή ο Άδωνις Γεωργιάδης. Υπάρχει ομάδα υπουργών-υφυπουργών που συνεννοούνται και ...τελειώνουν τις δουλειές.

  Ο Άδωνις Γεωργιάδης, ουσιαστικά επιβεβαίωσε ότι το κυβερνητικό σχήμα διαθέτει στο εσωτερικό της μία συγκροτημένη ομάδα που λειτουργεί με αποκλειστικό αντικείμενο την διευκόλυνση των επενδυτών και μάλιστα διαθέτει …εσωτερική συνεννόηση. 

Χαρακτηριστικά ο υπουργός Ανάπτυξης ανέφερε σε τηλεοπτική του συνέντευξη: «Θέλω να πω σε κάθε επενδυτή που θέλει να έρθει στην Ελλάδα, ότι πλέον έχει φτιάξει ο Κυριάκος Μητσοτάκης μια πραγματική ομάδα υπουργών σε κρίσιμα για τις επενδύσεις υπουργεία που μπορούμε να συνεννοηθούμε μεταξύ μας» τονίζοντας ότι «αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία».

 Επίσης απεύθυνε πρόσκληση στους ιδιώτες λέγοντας: «Θέλω να απευθύνω ένα μήνυμα σε κάθε επενδυτή: Θα σας κάνουμε τη ζωή πιο εύκολη, η νοοτροπία κατά των επενδύσεων ανήκει στο παρελθόν».

Το ψεύτικο αφήγημα για τις επενδύσεις και η αδήριτη πραγματικότητα

Του Κώστα Μελά

1.

Τα μνημονιακά προγράμματα, εκτός από τον στόχο  της εξισορρόπησης του δημοσιονομικού και εξωτερικού ελλείμματος, εμπεριείχαν εγγενώς , κάτι που απορρέει από τη λογική που τα διέπει, και τον στόχο της αναδιάρθρωσης της παραγωγικής βάσης της της ελληνικής οικονομίας. 

 Τα ίδια, αυτά καθ’ αυτά, τα βάναυσα κοινωνικά και αναποτελεσματικά οικονομικά μέτρα, που εφαρμόστηκαν οδήγησαν και στην αποσάθρωση μεγάλου μέρους της υπάρχουσας παραγωγικής βάσης με το σκεπτικό ότι ήταν πλήρως αναποτελεσματική σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον. 

Υπάρχει σαφής σχέση αιτίου και αιτιατού. Το μνημονιακό  αφήγημα συνεχίζεται με την υπόθεση ότι μετά την βίαιη δημοσιονομική προσαρμογή (η οποία είναι εγγενώς αναπτυξιακή!!!) θα αρχίσει σιγά –σιγά να κτίζεται μια νέα παραγωγική βάση η οποία θα περιλαμβάνει επιχειρήσεις προσαρμοσμένες στο διεθνή ανταγωνισμό, με εξαγωγικό προσανατολισμό,  θα ενσωματώσουν καινούργια τεχνολογία κτλ. Αυταπάτη και απάτη συγχρόνως. 

Η προσδοκία σωτηρίας από το εξωτερικό ως η μόνη λύση προκύπτει από την αδυναμία να προταθεί κάτι που χτίζει πάνω σε εσωτερικές δυνατότητες. Υποστηρίζεται ότι ακόμη και το δυναμικό που σήμερα σχολάζει, απαιτεί εξωτερική πυροδότηση για να ενεργοποιηθεί: Μια εκδοχή λέει ότι λείπουν κεφάλαια, άλλη ότι λείπει η τεχνολογία, μια τρίτη ότι λείπει η οργάνωση. Κοινή, πλην άρρητη, παραδοχή ότι λείπει κρίσιμο συστατικό, που αναζητείται από το εξωτερικό.

Πώς εξηγείται η ηττοπάθεια και η αμηχανία η οποία θα συνεχιστεί και το 2019; Μα απλά γιατί  δεν λαμβάνουν υπόψη τους την πραγματικότητα της ελληνικής οικονομίας. 

Η ηλιθιότητα του bitcoin

Του Θοδωρή Αθανασιάδη

Ελάχιστες φορές στην ζωή μου απέφυγα να εμπλακώ σε κάποια συζήτηση. Κι αυτές αφορούσαν μόνο περιπτώσεις όπου ήξερα πως η άποψη που θα διατύπωνα θα στενοχωρούσε κάποιον στην παρέα, τον οποίο δεν ήθελα να στενοχωρήσω. Όμως, πολλές φορές το αντικείμενο της συζήτησης με εκπλήσσει, καθώς υποδηλώνει ένα επίπεδο άγνοιας που ενδόμυχα πιστεύω πως δεν ταιριάζει σε μια εποχή όπου κατακλυζόμαστε καθημερινά από έναν τεράστιο όγκο πληροφοριών. Τέτοιας μορφής ήταν η έκπληξη που ένοιωσα χτες το απόγευμα, όταν ο συνάδελφος με ρώτησε με απολύτως σοβαρό ύφος: "Θοδωρή, τι γνώμη έχεις για το bitcoin;".

Προσέξτε ότι η ερώτηση δείχνει πεντακάθαρα πως ο συνάδελφος γνώριζε το bitcoin. Ήξερε ότι πρόκειται για ένα ψηφιακό νόμισμα (κρυπτονόμισμα, όπως αποκαλείται), το οποίο γεννιέται από το πουθενά και δεν αντιπροσωπεύει κάτι χειροπιαστό. Για την γνώμη μου ενδιαφερόταν. Του την είπα. Και λέω να την γράψω κιόλας, ώστε να μπορώ να παραπέμπω εδώ όποιον άλλο με ρωτήσει το ίδιο πράγμα στο μέλλον, επειδή πάντα θα βαριέμαι να απαντώ σε κουτές ερωτήσεις.

Διαχρονική εξέλιξη της τιμής του bitcoin

“Άγιοι επενδυτές”: Πώς οι ηλίθιοι γίνονται ακόμα πιο ηλίθιοι

Του Δημήτρη Καραμήτσα

Από τότε που γεννήθηκα ακούω συζητήσεις για “επενδυτές” που έφαγαν τα λεφτά και τα έστειλαν στο εξωτερικό. Από το σχέδιο Μάρσαλ, ως τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων, από τα δάνεια της χούντας στους ημέτερους έως τις κρατικές και κοινοτικές επιδοτήσεις επενδύσεων και από τα “έργα”, το χρηματιστήριο ως τα χαμένα αποθεματικά των τραπεζών και τα θαλασσοδάνεια σε ημέτερους. Για να μην μιλήσω και για πριν τον πόλεμο με τους αντίστοιχους που σκότωναν την εργατιά.
Αυτούς καλούν τα υποκείμενα της συμπολίτευσης και της αντιπολίτευσης και οι ρουφιάνοι της δημοσιογραφίας να σώσουν την χώρα ... να “επενδύσουν” ή ορθότερα να “απογδύσουν”. Για τους αγιογδύτες επενδυτές, αυτούς τους εκδοροσφαγείς των Ελλήνων φτιαχτήκαν τα “μνημόνια”, για να γονατίσει και άλλο ο λαός, για να του πιούν το αίμα φτηνά και χωρίς πολλές φωνές και όλοι αυτοί τον βιασμό, την δολοφονία, την ληστεία την αποκαλούν σωτηρία και τον βιαστή, τον δολοφόνο, τον ληστή τον χαιρετίζουν ως επενδυτή, στρώνοντας πορφυρά χαλιά και βάγια και κουνώντας λιβανιστήρια υποτέλειας.

Αυτοί οι “επενδυτές”, όπως μέτρησα πριν λίγα χρόνια, μόνο από τις κρατικές και κοινοτικές επιδοτήσεις επενδύσεων έφαγαν από το 1979 έως το 2004 πάνω από 100 δις ευρώ και δεν υπολογίζω σε αυτά όλες τις άλλες ρεμούλες.
Αυτούς καλούν τα ρεμάλια της πολιτικής και σύσσωμοι οι άνθρωποι κάθε ρυπαρής εξουσίας να σώσουν την χώρα: να επενδύσουν. Και επειδή τώρα δεν υπάρχουν λεφτά να τους δώσουν, τους δίνουν πατρίδα – γη και ύδωρ – και λαό να τον εκμεταλλευτούν, να τον στύψουν όπως θέλουν.

Επενδυτές. Δηλαδή;

Του Ευτύχη Μπιτσάκη

Τα αινίγματα
Αυτά τα μαύρα ανοιξιάτικα λουλούδια
που μου φυτέψαν μέσα στο κεφάλι
δεν είναι μνήματα
είναι μηνύματα
που όταν ήρθαν
δε μπόρεσα να συλλάβω
το χρησμό τους
κι έτσι ρίχνουνε τώρα μες στο σώμα μου
τα οριστικά τους τα μελάνια
με σχεδιάζουν με τις αρτηρίες μου
σαν κάτι πολύχρωμες διαφημίσεις
ξένων φαρμακευτικών εταιριών
της PFIZER ή της GEIGY
της ABBOTT ή της BAYER
Μίλτος Σαχτούρης

Καιροί της καταφρόνιας! Η κυβέρνηση μοχθεί να επιτύχει την πραγματοποίηση επενδύσεων (προφανώς ξένων). Η ΝΔ κατηγορεί την κυβέρνηση ότι με την τακτική της γίνεται εμπόδιο στην προσέλκυση ξένων επενδυτών.
Τι σημαίνει επενδυτής; Πρόκειται για κάποια πολυεθνική ή για κάποιον «φιλέλληνα». Αλλά γιατί η ξένη πολυεθνική ή ο ξένος «φιλέλλην» θα «επενδύσουν» τους καρπούς του μόχθου τους στη χώρα των απογόνων των αρχαίων Ελλήνων, οι οποίοι «έδωσαν τα φώτα της φιλοσοφίας, της επιστήμης και της τέχνης» στους ημιβάρβαρους της Ευρώπης; Πρόκειται για πράξη αναγνώρισης και εξόφληση χρέους;

Οι ελληνικές επιχειρήσεις πάνε στη Βουλγαρία αλλά οι ξένες θα κάνουν επενδύσεις στην Ελλάδα

Του πιτσιρίκου

Στον όγδοο χρόνο από την χρεοκοπία της Ελλάδας, ο πρωθυπουργός και ο αρχηγός της αξιμωτικής αντιπολίτευσης υπόσχονται επενδύσεις. Ο Τσίπρας υπόσχεται περισσότερες από τον Μητσοτάκη και ο Μητσοτάκης περισσότερες από τον Τσίπρα.

Η υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας για 99 χρόνια δεν είναι επένδυση.

Το ξεπούλημα της Ελλάδας δεν είναι επένδυση.

Θα ήθελα να υπενθυμίσω πως χιλιάδες επιχειρήσεις και ΑΦΜ έφυγαν και φεύγουν για την Βουλγαρία, την Κύπρο και άλλες χώρες, εξαιτίας της υπερφορολόγησης στην Ελλάδα.

Ποια σοβαρή επένδυση μπορεί να γίνει σε μια χώρα που οι επιχειρηματίες της φεύγουν για άλλες χώρες;

Ποια σοβαρή επένδυση μπορεί να γίνει σε μια χώρα που οι πολίτες της την εγκαταλείπουν;

Ξέρετε κάποια χώρα που να την εγκαταλείπουν οι επιχειρήσεις της και οι πολίτες της και να προσέλκυσε επενδυτές;

Γιατί να επενδύσει μια ξένη εταιρεία σε αυτή τη χώρα;

Για να επωφεληθεί από την υπεροφορολόγηση που διώχνει τις ντόπιες επειχειρήσεις στο εξωτερικό;

Υψηλά κέρδη, χαμηλές αμοιβές & ευκαιρίες από τις ιδιωτικοποιήσεις υπόσχεται ο Παπαδημητρίου. Τι άλλο θα έκανε η ΝΔ;

"Όταν επιτευχθεί πρόοδος στη δημοσιονομική προσαρμογή, η κυβέρνηση σκοπεύει να μειώσει το φορολογικό βάρος στον ιδιωτικό τομέα" δήλωσε μεταξύ άλλων, ο υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης Δημήτρης Παπαδημητρίου στο 12ο Ετήσιο Ελληνικό Roadshow του Χρηματιστηρίου Αθηνών στο Λονδίνo

«Αναμφισβήτητα, η Ελλάδα βρίσκεται στο δρόμο της ανάκαμψης και στο ξεκίνημα μιας ζωντανής περιόδου για την οικονομία της. Το γεγονός αυτό αναγνωρίζεται από τις αγορές, με αποτέλεσμα την πτώση των ομολόγων και την ανάληψη μεγάλων επενδυτικών έργων από την επενδυτική κοινότητα».

Αυτό σημείωσε ο υπουργός Οικονομίας και Ανάπτυξης Δημήτρης Παπαδημητρίου, κατά την ομιλία του στο 12ο Ετήσιο Ελληνικό Roadshow του Χρηματιστηρίου Αθηνών στο Λονδίνο, με θέμα «Η Ελλάδα επιστρέφει στο δρόμο της ανάπτυξης».

Ο υπουργός υπογράμμισε ακόμη ότι η χώρα μας προσφέρει πολλές επενδυτικές ευκαιρίες, μετά από μια μακρά περίοδο αποεπένδυσης και ότι υπάρχουν πολλοί τομείς όπου εντοπίζονται σημαντικές και κερδοφόρες επενδυτικές ευκαιρίες όπως ο αγροτουρισμός, ο ιατρικός τουρισμός, οι ιαματικές πηγές, ο θρησκευτικός και πολιτιστικός τουρισμός, οι εφοδιαστικές αλυσίδες, η αγροδιατροφική παραγωγή, τα φαρμακευτικά προϊόντα και οι κλινικές δοκιμές, η πληροφορική και οι επικοινωνίες, οι υποδομές για τις μεταφορές και η ενέργεια.