Ο Μηδενισμός ως ασθένεια της εποχής μας

Η πολιτισμική παρακμή ως μηδενισμός

Το νεωτερικό και το ελληνικό παράδειγμα

Του Θεόδωρου Ζιάκα

Αν ο 19ος αιώνας είδε τη γέννηση μιας «ψυχολογίας χωρίς ψυχή» […] εμείς θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε τη σημερινή εποχή σαν εποχή της ανθρωπολογίας «χωρίς άνθρωπο». Κώστας Παπαϊωάννου.[1]

Τι είναι παρακμή; Ποιοι είναι οι γενικοί τύποι της παρακμής; Πώς γίνονται και απογίνονται; Σκοπός της εισήγησής μου είναι να διαμορφώσει μια βάση συζήτησης των τριών αυτών ερωτημάτων.

Το εμπειρικό πεδίο του θέματος είναι οι μεγάλοι ιστορικοί πολιτισμοί, των οποίων η περιγραφική θεώρηση μας λέει, πριν απ’ όλα, ότι: Όλοι έχουν αρχή και τέλος. Όλοι γνωρίζουν φάσεις ακμής και φάσεις παρακμής. Το δε τέλος τους συνδέεται κατά κανόνα με «βαθιά παρακμή». Η περιγραφική αυτή εικόνα, για την πορεία του πολιτισμού, αποδίδει μια κωδωνόσχημη καμπύλη. Αληθεύει άραγε;

1. Η συνεκδοχή Παρακμής και Μηδενισμού

Σύμφωνα με τις δύο κρατούσες στον σύγχρονο κόσμο αντιλήψεις, η κωδωνόσχημη απεικόνιση είναι παραπλανητική.

Για την πρώτη και κυρίαρχη άποψη, την «τεχνοσυστημική», το πρόβλημα είναι οι «κρίσεις», που βέβαια, αν δεν αντιμετωπιστούν σωστά, δύνανται να εξελιχθούν σε ολοσχερή καταστροφή. Εκ των προτέρων όμως τίποτα δεν αποκλείει την «ορθή αντιμετώπιση» των κρίσεων. Και τούτο στο διηνεκές. Άρα για ποιά ακμή και παρακμή και ποιο τέλος μπορεί να γίνεται λόγος;

Θεόδωρος Ζιάκας: Παρακμή και μηδενισμός

Του Σπύρου Κουτρούλη

Στους πρώτους μήνες του 2019 κυκλοφόρησε το βιβλίο του Θ.Ζιάκα « Τα δύο τέρατα και η αριστερά- για την παρακμή και τις δυνατότητες ανάσχεσης της»(εκδόσεις Αρμός, σελ.316) όπου εξετάζονται δύο συναφείς και αλληλοτροφοδοτούμενες καταστάσεις: ο μηδενισμός και η παρακμή.

Εύκολα εντοπίζουμε τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του λόγου του Θ.Ζιάκα: πυκνός- επιγραμματικός λόγος που επιχειρεί με αυτόν τρόπο να ερμηνεύσει αποτελεσματικά σύνθετα ιστορικά γεγονότα και μεγάλα ρεύματα πολιτισμού. 

Έρχεται ως απόσταγμα της γνώσης της κλασσικής αρχαιοελληνικής σκέψης αλλά βεβαίως και του πατερικού λόγου. Όλα αυτά καρποφορούν σε ένα πεδίο που έχει οργωθεί προηγουμένως από το έργο του Χ.Γιανναρά, του Ζ.Λορεντζάτου, του μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη αλλά και του Π.Κονδύλη. Οι διακρίσεις του Μάξιμου του Ομολογητή ανάμεσα στον δούλο, τον μισθωτό και τον φίλο προβάλλονται για να χαρακτηρίσουν διαφορετικά πολιτιστικά πρότυπα. Σε αυτό το σημείο επαναλαμβάνεται ο Πλάτωνας που διέκρινε την κοινωνία προβάλλοντας σε αυτή τα διάφορα μέρη της ψυχής. Η ερμηνευτική τους χρήση έχει αναλογίες με βεμπεριανούς ιδεότυπους. Αλλά και η διαπίστωση ότι η ακμή περιέχει τις προϋποθέσεις της παρακμής (γράφει «η παρακμή η κοπριά της παρακμής») θυμίζει την χεγκελιανή διαλεκτική όπου στο ίδιο περιέχεται ή προεικονίζεται το ενάντιο. Πέραν τούτων το βιβλίο κατά ένα μέρος είναι σε διαλογική μορφή (κυρίως με τον ψυχίατρο και συγγραφέα Γιάννη Τσέγκο) ή αποτελεί πιστή μεταφορά του προφορικού λόγου γεγονός που ευνοεί την ανάγνωσή του.

Αριστερά: Από το λαϊκό ήθος, στον μηδενιστικό αμοραλισμό

«… μπας και βρουν κάλυψη στους ετερόκλητους όχλους των συλλαλητηρίων»
Ο φερόμενος ως πρωθυπουργός μιας χώρας!!!

Του Δημήτρη Ναπ.Γιαννάτου από την Ρήξη φ. 141

Μέσα στην πρωθυπουργική μπουρδολογία και το κενό της, ο «εκλεκτός» των διεθνών αφεντικών, ετερόκλητο όχλο χαρακτήρισε τον λαό που διαδήλωσε στο Σύνταγμα, με τραγική κραυγή για το συνολικό κατάντημά του: «Μη, παρακαλώ σας, μη, λησμονάτε τη χώρα μου!».

Κι αυτός ο υποτιμητικός, ανέντιμος και ανήθικος χαρακτηρισμός δεν δημιούργησε καμία αντίδραση από τους ταγούς της «επανάστασης»! ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Λ.Α.Ε, αποκόμματα των Εξαρχείων, γκρουπούσκουλα του κ@λου, μπεκρήδες ποικιλώνυμων δικτύων και δικαιωμάτων, κυρίες αριστερής φιλανθρωπίας-«αλληλεγγύης» και άλλα ψευδοκουλτουριάρικα ναρκισσιστικά ραπανάκια, μουγκάθηκαν. Επειδή στην ουσία το ίδιο πιστεύουν για τον λαό. Αυτοί είναι η πρωτοπορία και ο διαφωτισμός και ο λαός η πλέμπα. Άξεστος και απολίτιστος, χρειάζεται κάποιον να τον εκπολιτίσει. Βαθιά ολιγαρχικοί και ελιτιστές, το ίδιο με τη δεξιά! Οι παλιότεροι λαϊκοί κομμουνιστές, απλοί άνθρωποι που έδωσαν τη ζωή τους για τον λαό και τη χώρα, αδιάβαστοι από τσιτάτα, όμως μύστες μιας λαϊκής κοσμικής θρησκείας για το δίκιο, αν ζούσαν θα έφτυναν πάνω τους.

Θεόδωρος Ι. Ζιάκας : Ο σύχγρονος Μηδενισμός

Ο Θεόδωρος Ι. Ζιάκας και ο Νίκος Μαυρίδης συζητούν για τον Μηδενισμό, τα αδιέξοδα και τις εξόδους διαφυγής του σύγχρονου κόσμου. Επίκεντρο της συζήτησης είναι η γενεαλογία του μηδενισμού με γνώμονα την σύγκρουση ανάμεσα στον ατομικισμό και το κοινωνείν.

Γιάπικος μηδενισμός εναντίον αστικού πολιτισμού

Τις τελευταίες δύο ημέρες, βρέχει στην πόλη μας ανθρώπους. Μια μεγάλη μερίδα ψηφοφόρων του Γιάννη Μπουτάρη πέφτουν από τα σύννεφα, καθώς βλέπουν τον άνθρωπο που ψήφισαν για να σώσουν τον αστικό πολιτισμό από την παπαγεωργοπούλεια παρακμή, να τον ενταφιάζει με πράξεις όπως το κλείσιμο του 12ου Δημοτικού Σχολείου, την έγκριση ώστε να καταπατηθεί ο δημόσιος χώρος στον πεζόδρομο της Αγίας Σοφίας και στα πάρκα της νέας Παραλίας από τα τραπεζοκαθίσματα, την ταύτιση του τουριστικού προφίλ της πόλης με αστέρα του… Σαρβάιβορ, την ανάδειξη ενός αποκρουστικά αλαζονικού προφίλ διακυβέρνησης από τους νεώτερους συνεργάτες του δημάρχου.

Τρομοκρατία, μηδενισμός και Ιερά Εξέταση

Του Σπύρου Κουτρούλη

Η τρομοκρατία και ο μηδενισμός, ενώ επικαλούνται τη δικαιοσύνη και τη ριζική απελευθέρωση, αναγεννούν την Ιερά Εξέταση. Πίσω από τη μηδενιστική εξέγερση υπάρχει το όραμα της απόλυτης εξουσίας που θεμελιώνεται πάνω στην βία. Ενώ μιλούν για απελευθέρωση, οι πράξεις τους οδηγούν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Σύμφωνα με τον συγγραφέα Μάικλ Άλεν Γκιλέσπι, υπήρξε ένας μηδενισμός πριν από τον Νίτσε, με κυριότερο εκπρόσωπο τον Φίχτε, που μέσα από το σύστημα του υπερβατικού ιδεαλισμού προβάλλει το υπερβατικό Εγώ ως τον τελικό κριτή. Ο Τουργκένιεφ, με το έργο του Πατέρες και γιοί περιγράφει το ρεύμα του ρωσικού μηδενισμού. Στην αρχετυπική μορφή του νεαρού Μπαζάρωφ ενσαρκώνεται ο ιδεότυπος του μηδενιστή. Οργανώσεις όπως η Ναρόνταγια Βόλια δημιουργούνται σε μεγάλο βαθμό από πρίγκιπες και αριστοκράτες. Ενώ χρησιμοποιούν μια ρητορική που προέρχεται από τις δυτικές κοινωνίες, η νοοτροπία τους έχει μεταφυσική υπόσταση. Με εσχατολογικό τρόπο επιδιώκουν τον επίγειο παράδεισο, αλλά κατορθώνουν την επίγεια κόλαση. Χρησιμοποιούν τη βία, αν και πολλές από τις πράξεις που τους αποδίδονται είναι έργο της ρωσικής μυστικής αστυνομίας.

Ανακοίνωση για την μηδενιστική ασυλία, που τελειώνει

από ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΕΝΤΥΠΟ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ 

ΜΕΤΑ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ, Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΧΑΡΑ ΟΠΩΣ ΕΧΟΥΜΕ ΞΑΝΑΓΡΑΨΕΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ...

«Ο ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΧΩΡΟΣ ΔΕΝ ΜΑΣ ΧΩΡΑΕΙ ΟΛΟΥΣ»

Η ανοχή απέναντι στην μηδενιστική παράνοια εξαντλείται, μέρα με την μέρα, σε σημείο που η όποια περαιτέρω σιωπή, θα σημάνει την απόλυτη συνενοχή μας. Ορισμένοι ας το βάλουν καλά στο μυαλό τους πλέον αυτό.

Βολεμένα παιδάκια που στο όνομα της αναρχίας κάνουν ότι γουστάρουν, παίζουν το παιχνιδάκι των χρήσιμων ηλίθιων του κράτους, που τους δίνει άπλετο χώρο, σπιλώνοντας κάθε πτυχή αγώνα, με κινήσεις άνευ περιεχομένου και αποτελέσματος. Η κυριαρχία δεν τρίβει τα χέρια της απλά, με τα καλομαθημένα παρτάκια, αλλά έχει βρει τον τρόπο για την πλήρη αποπολιτικοποίηση και απαξίωση του αναρχικού χώρου.

Χαύνοι του μιντιακού θεάματος, που στριμώχτηκαν από την φάπα της μαμάς και συμπορεύονται με την λούμπεν πλέμπα του μικροαστισμού και της χουλιγκανοκαρικατούρας, δεν είναι και δεν θα γίνουν τίποτα άλλο, εκτός από την απαραίτητη εικόνα του μιντιακού κατεστημένου, που τόσο πολύ ερωτοτροπούν με αυτή. Χωρίς την ιδιότητα αυτή, του μαϊντανού δηλαδή, δεν θα είχαν λόγο ύπαρξης, δεν θα ασχολούνταν κανένας μαζί τους.

Χρήστος Γιανναράς παρουσίαση βιβλίου «Finis Graeciae»

Με αφορμή την επανέκδοση του βιβλίου του με τίτλο Finis Graeciae, ο Χρήστος Γιανναράς συζήτησε με το κοινό της Χαλκίδας καλεσμένος του  Θοδωρή Παντούλα εκδότη του περιοδικού manifesto, στο βιβλιοπωλείο «Πορθμός», τον Ιανουάριο του 2015.

Το 1986 γράφεται και δημοσιεύεται η επιφυλλίδα Finis Graeciae: η Ελλάδα τέλειωσε, τη σκοτώσαμε εμείς. Είκοσι πέντε χρόνια πριν από την κατάρρευση του κράτους, την οικονομική καταστροφή, την απώλεια ανεξαρτησίας της χώρας. Δεν χρειαζόταν προφητικό χάρισμα για την πρόβλεψη, αρκούσε ελάχιστη οξυδέρκεια. Ήταν φανερή η κατεδάφιση κάθε στοιχείου ζωντανής συνέχειας του Ελληνισμού, μεθοδική σαν προγραμματισμένη: Μονοτονικό, εξοβελισμός των Αρχαίων από τα σχολειά, στρέβλωση της Ιστορίας, καταργημένη η αξιολόγηση της ποιότητας, σε διωγμό η αριστεία. Χλεύη μανιασμένη για τον πατριωτισμό, για κάθε όσιο και ιερό στις ρίζες των Ελλήνων. Μοναδική χαρά ζωής για τον Έλληνα η καταναλωτική ευωχία — ποδοσφαιρολαγνία, κρετινικὴ τηλεθέαση.

Θ. Ζιάκας: Σύγχρονος Μηδενισμός και παιδεία

1.Φεύγοντας προς την Εσπερία εγκαταλείψαμε την ελληνική παιδεία για να την αντικαταστήσουμε με τη νεωτερική. Σήμερα ζούμε την κατάρρευση της νεωτερικής παιδείας. Δεν έχουμε πλέον παιδεία ούτε παραδοσιακή ούτε νεωτερική.

2. Η κρίση της παιδείας είναι βασική πτυχή της γενικότερης κρίσης του σύγχρονου πολιτισμού. Είναι κρίση δομική, γιατί η εστία της βρίσκεται στην αποσύνθεση του Ατόμου, του ανθρωπολογικού υποκειμένου της νεωτερικότητας.

3.Η σύγκριση της νεωτερικής με την ελληνική παιδεία – της νεωτερικής που την χάσαμε πριν την αποκτήσουμε, με την ελληνική που την είχαμε και την εγκαταλείψαμε- διαυγάζει τον δομικό χαρακτήρα της κρίσης και το διακύβευμά της.

Η πολιτισμική παρακμή ως «μηδενισμός»

Η «Εταιρεία Μελέτης Ελληνικού Πολιτισμού» και το περιοδικό Νέος Λόγιος Ερμής οργάνωσαν κύκλο διαλέξεων με θέμα “Πέραν της Παρακμής”.

Στα πλαίσια των διαλέξεων, “Πέραν της Παρακμής” την Τρίτη 27  Ιανουαρίου 2015 πραγματοποιήθηκε διάλεξη με θέμα:

«Η πολιτισμική παρακμή ως “μηδενισμός”- το ελληνικό και νεωτερικό υπόδειγμα»

με εισηγητή τον συγγραφέα Θεόδωρο Ζιάκα. 

Κρατική Καταστολή και κοινωνικός μηδενισμός

Η επέμβαση των ΜΑΤ στον πεζόδρομο της Ικτίνου ήταν μια πράξη που είχε χρόνια να γίνει, από την εποχή που η Ναβαρίνου υπήρξε αντίστοιχο κέντρο συνάντησης και ψυχαγωγίας της νεολαίας.

Μαθαίνοντας για αυτήν, νοιώσαμε οργή, αλλά ταυτόχρονα και θλίψη: Πώς να αναμετρηθείς με ένα γεγονός όπου καταδεικνύει με πολύ άσχημο τρόπο, ότι έχουμε φτάσει σ’ ένα σημείο όπου εξαπολύεται η αστυνομοκρατία για να «ειρηνεύσει» ένας… πεζόδρομος στο κενό στοιχειωδών κανόνων συμβίωσης, σεβασμού του άλλου και του δημόσιου χώρου;

Τι σόι πόλη έχει καταντήσει να είναι η Θεσσαλονίκη, όπου ως υπαρκτές εναλλακτικές χρήσεις του δημόσιου χώρου προκρίνονται η… κατάληψή τους από τα τραπεζοκαθίσματα, η αστυνομοκρατία ή την ασχήμια του κοινωνικού μηδενισμού;

Η αστυνομοκρατία εκφράζει την ολοκληρωτική παρακμή των θεσμών. Κανείς φορέας, και κυρίως ο Δήμος, δεν μπήκε σε μια λογική να παρέμβει πυροσβεστικά με όρους συναίνεσης. Να διοργανώσει μια κοινή συνάντηση όλων που συμμετέχουν στην γειτονιά, να θεσπιστούν κάποιοι κοινοί κανόνες διαβίωσης, να βοηθήσει δηλαδή να γίνει αυτό που δυστυχώς δεν μπορεί να γίνει μόνο του. Αντίθετα, έρχονται τα ΜΑΤ και ‘ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε’!

Το Τίμημα της Εθνοκρατικής Μετάλλαξης

Του Θεόδωρου Ζιάκα

Η εμφάνιση του νεωτερικού ατομοκεντρικού Συστήματος στη Δύση θα δώσει φτερά στο απωθημένο εθνοκρατικό όνειρο του υστεροβυζαντινού «αναγεννημένου» ελληνισμού. Η νεωτερική έλξη θα παρασύρει τον Ελληνισμό στη δίνη της εθνοκρατικής του μετάλλαξης. Η μνήμη του αποικιακού εξανδραποδισμού του, μετά το 1204 από τους Φράγκους, δεν θα μπορέσει να ενεργοποιήσει σε πολιτική αντιπρόταση τη ριζοσπαστική παρακαταθήκη του Ησυχασμού. Η «φιλοκαλική αναγέννηση»[1] του 18ου αιώνα θα επηρεάσει περισσότερο τη Ρωσία παρά την Ελλάδα.

1. Η καταστροφή του κοινοτικού και οικουμενικού Ελληνισμού.

Η εθνοκρατική μετάλλαξη του Ελληνισμού καταγράφεται από τη νεωτερική ιστοριογραφία ως «πρόοδος».

 

Αν λάβουμε όμως ως κριτήριο της προόδου τον βαθμό ενσάρκωσης της ελευθερίας θα διαπιστώσουμε ότι πρόκειται για αδιαμφισβήτητη οπισθοδρόμηση: Μετέφερε τον ελληνικό κόσμο σε ένα προ-αντιπροσωπευτικό σύστημα. Δηλαδή δυόμισι χιλιάδες χρόνια πίσω, σε σχέση με τα κεκτημένα των Κοινών. Κρινόμενη όμως, η οπισθοδρόμηση αυτή, με κριτήριο την εθνική επιβίωση στην ανατέλλουσα εποχή των εθνοκρατικών τιτάνων και γιγάντων εμφανίζεται ως εθνική στρατηγική κατ’ οικονομίαν ορθή.

Ποιο ήταν όμως το τίμημα; Ήταν η ολοσχερής καταστροφή, τόσο της κοινοτικής όσο και της οικουμενικής διάστασης του Ελληνισμού:

α) Το ουσιαστικό περιεχόμενο της ιστορικής λειτουργίας του νεωτερικού ελλαδικού κράτους θα είναι η εξάλειψη της κοινοτικής διάστασης του Ελληνισμού, μέσω της εγκατάστασης ενός φαυλοκρατικού πολιτικού συστήματος, διχαστικού και εξανδραποδιστικού. Η καταστροφή αρχίζει με τον ειδικό Νόμο του 1833, βάσει του οποίου καταργείται το σύστημα των Κοινών και ολοκληρώνεται με την τελική εκτόπιση των ελληνικών πληθυσμών από τα ιστορικά τους οικοσυστήματα.

…το δικαίωμα στη πλήρη απελευθέρωση του ατόμου, από κάθε εξαναγκασμό και προσδιορισμό!

Του Δημήτρη Ναπ. Γ.

«Ο εφήμερος πια παιδόφιλος Ευρωδυτικοανατολίτης, απολάμβανε τη βόλτα του στο φημισμένο πάρκο των πάσης φύσεως ηδονοβλεψιών κάποιου ακαθόριστου χώρου, μια και οι χώρες είχαν καταργηθεί στο όνομα ενός άκρατου μεταμοντέρνου «προοδευτισμού», ώστε όλοι και όλα να «κυκλοφορούν» ανεμπόδιστα και η ατρόμητη ιδέα της εξέλιξης και προόδου να επιβάλλεται και αυτή «ελεύθερα» ως …νομοτέλεια της ανθρώπινης φύσης και της αγοράς. Δεν θυμόταν πότε κατακτήθηκαν τα δικαιώματα αυτά, εφόσον η νέα επαναστατική θεωρία (δεξιά και αριστερή) αδιαφορούσε για τη μνήμη, λάτρευε το «εδώ και τώρα«, ενώ εξυμνούσε το μηδέν ως συνεχές σημείο εκκίνησης και προορισμό του ατόμου, αλάργα από κάθε εξουσιαστική … πρόσθεση ή αφαίρεση. 

Πέραν της Παρακμής – Διάλεξη Θεόδωρου Ζιάκα

Στα πλαίσια των διαλέξεων, “Πέραν της Παρακμής” – δώδεκα διαλέξεις την Τρίτη 27  Ιανουαρίου στις 19.00 ακριβώς θα πραγματοποιηθεί η ένατη διάλεξη με εισηγητή τον συγγραφέα Θεόδωρο Ζιάκα. Η διάλεξη έχει τίτλο:

“Η πολιτισμική παρακμή ως “μηδενισμός”- το ελληνικό και νεωτερικό υπόδειγμα”

Σύγχρονος Μηδενισμός και παιδεία

Του Θεόδωρου Ζίακα

20 + 1 ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ  
Ι
1. Φεύγοντας προς την Εσπερία εγκαταλείψαμε την ελληνική παιδεία για να την αντικαταστήσουμε με τη νεωτερική. Σήμερα ζούμε την κατάρρευση της νεωτερικής παιδείας. Δεν έχουμε πλέον παιδεία ούτε παραδοσιακή ούτε νεωτερική.
2. Η κρίση της παιδείας είναι βασική πτυχή της γενικότερης κρίσης του σύγχρονου πολιτισμού. Είναι κρίση δομική, γιατί η εστία της βρίσκεται στην αποσύνθεση του Ατόμου, του ανθρωπολογικού υποκειμένου της νεωτερικότητας.
3.Η σύγκριση της νεωτερικής με την ελληνική παιδεία – της νεωτερικής που την χάσαμε πριν την αποκτήσουμε, με την ελληνική που την είχαμε και την εγκαταλείψαμε- διαυγάζει τον δομικό χαρακτήρα της κρίσης και το διακύβευμά της.

ΙΙ
4. Η σύγχρονη κοινωνία είναι κοινωνία συστημάτων. Τα συστήματα διαμεσολαβούν τις ανθρώπινες σχέσεις με απρόσωπους τυποποιημένους ρόλους, σύμφωνα με το πρότυπο της Μηχανής. Τα συστήματα είναι λογικές μηχανές ενσαρκωμένες σε απρόσωπες κοινωνικές δομές. Το θεμελιώδες ανθρωπολογικό δίπολο είναι εδώ ο κυρίαρχος-μάνατζερ και ο καταναλωτής-χρήστης.
5. Ουσιαστική λειτουργία της σημερινής παιδείας είναι η αναπαραγωγή του συστημικού διπόλου διαχειριστή-χρήστη. Σκοπός της είναι η κατασκευή του συστημικού ανθρώπου. Οι λίγοι εκπαιδεύονται για να γίνουν κατασκευαστές και διαχειριστές συστημάτων. Και οι πολλοί για να γίνουν απλοί χρήστες των συστημάτων, υποδιαιρούμενοι σε έχοντες και μη έχοντες θέση στο Σύστημα.