Semper Fi!

Του Θανάση Κ. 

Το να φωνάζουν τα παρελαύνοντα τμήματα "μη εγκεκριμένα" συνθήματα είναι παράπτωμα. Όντως...

Ίσως και σοβαρό πειθαρχικό παράπτωμα.

Αλλά μέχρις εκεί. 

 

Υπάρχουν, βέβαια, διαφορετικών ειδών πειθαρχικά παραπτώματα. 

Άλλο πράγμα να διαπράξει κανείς μιαν "αβλεψία" κι εντελώς διαφορετικό να υπονομεύσει το "συνεκτικό πνεύμα" (esprit de corps) του στρατεύματος...

Γιατί χωρίς πειθαρχία - αν κάθε ένστολος μπορεί να κάνει ό,τι θέλει ατιμώρητα - ουσιαστικά δεν υπάρχει στράτευμα...

* Τις ένοπλες δυνάμεις τις χρειάζεται μια χώρα, για να είναι έτοιμες να "πολεμήσουν μέχρις εσχάτων". 

Χωρίς μαχητική διάθεση δεν πρόκειται να πολεμήσουν. 

Οπότε η σοβαρότητα του πειθαρχικού παραπτώματος εξαρτάται από ένα πράγμα:

Από το πόσο η αμφισβήτηση της πειθαρχίας υπονομεύει τη μαχητική προδιάθεση των στρατεύματος. 

* Μια απλή "αβλεψία", π.χ. το να ξεχάσει κάποιος να "αναφερθεί" σωστά, δεν υπονομεύει την μαχητική διάθεση κι αντιμετωπίζεται με επιείκεια. 

Το να αψηφήσει συνειδητά μια διαταγή ανωτέρου του, είναι πολύ πιο σοβαρό. 

Το να φωνάζουν οι παρελαύνοντες ό,τι θέλουν, κατά τη διάρκεια παρέλασης είναι, όντως, πιο σοβαρό. 

Ο μύθος των «αντί-παγκοσμιοποιητών»

Καιρός είναι να αρχίζει να ξεχωρίζει η «ήρα από το στάρι».

Του Θέμη Τζήμα

Μιας από τις βασικότερες και εντελώς κίβδηλες διαιρετικές τομές που χρησιμοποιούν δεξιές τάσεις και κινήσεις είναι η υποτιθέμενη διάκριση μεταξύ «παγκοσμιοποιητών» (globalists) και αντί-παγκοσμιοποιητών (anti-globalists). Τόσο οι δυνάμεις που υποστηρίζουν τον Τραμπ στις ΗΠΑ, όσο και άλλες ιδίως στην Ευρώπη, έχουν χρησιμοποιήσει κατά κόρον αυτήν την υποτιθέμενη διάκριση.

Οι «παγκοσμιοποιητές» υποτίθεται ότι είναι φιλελεύθεροι ή ακόμα και αριστεροί ενώ οι «αντί-παγκοσμιοποιητές», εθνικιστές ή πατριώτες. Πρόκειται φυσικά περί μιας καλοστημένης ιδεολογικής και πολιτικής απάτης. Η διαδικασία της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης δεν αποτελεί πρωτίστως μιας ιδεολογικώς προσανατολισμένη διαδικασία, παρότι γεννά και ιδεολογία αλλά μια υλική διαδικασία. Η τάση του καπιταλισμού και ειδικότερα των πλέον κινητικών μερίδων κεφαλαίου είναι να «ανοίγουν» ολοένα περισσότερες αγορές, όπως και να καταστρέφουν παλιές για να φτιάξουν καινούριες. Αυτή η διαδικασία επέκτασης αλλά και δημιουργικής καταστροφής δεν συντίθεται από ιδεολόγους πολιτικούς αλλά από στρατιές κατόχων και διαχειριστών πρωτίστως μεγάλων κεφαλαιακών μερίδων. Οι πολιτικοί των εθνικών κρατών και των διεθνών οργανισμών ακολουθούν (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο ρόλος τους είναι ασήμαντος) διευκολύνοντας την κεφαλαιακή επέκταση, αναλόγως της ισχύος τους.

Οι μεγάλες καπιταλιστικές μητροπόλεις επιφυλάσσουν για τους εαυτούς τους το δικαίωμα να προστατεύουν τους τομείς των δικών τους οικονομιών στους οποίους μειονεκτούν και να καταλαμβάνουν τους αντιστοίχους των ξένων εθνικών οικονομιών, εφόσον οι δικές τους κεφαλαιακές τους μερίδες διεκδικούν την είσοδό τους εκεί. Είναι «πατριώτες» και «εθνικιστές» υπέρ του «έθνους» του πολύ μεγάλου κεφαλαίου τους. Κανένας πρόεδρος των ΗΠΑ δεν είχε πρόβλημα με την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση εφόσον υπηρετούσε τα συμφέροντα του πολύ μεγάλου κεφαλαίου των ΗΠΑ. Το μόνο πρόβλημα που έχουν ανακύπτει όταν αυτό το παιχνίδι δεν συμφέρει συγκεκριμένες μερίδες κεφαλαίων στις ΗΠΑ.

Λεξιλογικά

Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Και για να τελειώνουμε και μ' αυτούς που κάνουν τρομοκρατία με το φανατικό τους πατριωτισμό και με αυτούς που μας τρομοκρατούν μην τυχόν και βάλουμε στην κουβέντα μας τη λέξη «γένος», «έθνος» και «πατρίδα». Ε, λοιπόν, η ονομάτων επίσκεψις μας καθοδηγεί να πλησιάζουμε με σεμνότητα και νηφαλιότητα τις έννοιες.

Και η λέξη «γένος» παράγεται από το ρήμα γίγνομαι (κι όχι γεννώμαι), που σημαίνει εξελίσσομαι, άρα το γένος είναι μια οντότητα προερχόμενη από μια συνεχή εξέλιξη.

Από την ίδια ρηματική ρίζα προέρχεται η «Γένεσις» της Αγίας Γραφής, που σημαίνει τη νομοτελειακή εξέλιξη του σύμπαντος κόσμου μετά το Γενηθήτωσαν του Δημιουργού ή της τύχης ή της Φύσης· δεν πέφτω στην παγίδα, εγώ, των ιδεολογημάτων.

Η λέξη «έθνος» σημαίνει ομάδα που έχει κάποια αναγνωρίσιμα κοινά χαρακτηριστικά. Στον Ομηρο και στους αρχαίους υπάρχουν και τα έθνη των ορνίθων, το σμάρι των πουλιών, π.χ. τα αποδημητικά, τα λιμναία, τα αρπακτικά κ.τ.λ.

Και η λέξη «πατρίς» είναι επίθετο, αδελφοί, επίθετο. Στον Ομηρο ευρίσκεται ως επίθετο του ουσιαστικού γαία, πατρίς γαία, η γη του πατέρα μου. Εκεί που γεννήθηκε, μόχθησε, παντρεύτηκε, τεκνοποίησε, όργωσε, ψάρεψε και πέθανε και θάφτηκε ο πατέρας μου.

Το όνειρο του Οσμάν και ο επεκτατισμός του Ερντογάν

Του Δημήτρη Μάρτου

Οι χρόνιες συνοριακές δολοπλοκίες του τουρκικού κράτους και οι συνεχείς αναφορές της τουρκικής πολιτικής ελίτ στο οθωμανικό παρελθόν με αναβιώσεις κατακτητικών στιγμών, δεν είναι απλά μια επιτηδευμένη εμμονή, απότοκος της μεγαλομανίας της, αλλά προέρχεται από τις ίδιες τις ιστορικές διαδικασίες πολιτικής συγκρότησης των Τούρκων, δηλαδή τις διαδικασίες εθνικοποίησής τους.

Οι Τούρκοι εμφανίζονται, αυτοκρατοροποιούνται και εθνικοποιούνται σαν πολεμιστές συνόρων. Το εθνικό τους αφήγημα σφυρηλατείται γύρω από την αυτοτροφοδοτούμενη πίστη ότι έχουν το δικαίωμα να κατακτούν. Και αυτή η “μεθοριακότητα” του εθνι(κι)σμού τους συνιστά μια σημαντική παράμετρο του λεγόμενου “τουρκικού προβλήματος”.

Οι Σελτζούκοι και οι Οσμανλήδες Τούρκοι ήταν ανοργάνωτα λεφούσια επιδρομέων, πλιατσικολόγων, που ξεσπούσαν πάνω σε αγρότες, κατέστρεφαν, βίαζαν και άρπαζαν. Οι Οσμανλήδες, ιδιαίτερα, φτάσανε στο Βυζάντιο με τον Μογγόλο Τζένγκις Χαν, το 13ο αιώνα, ως μισθοφόροι του. Αυτοί έκαναν μόνιμο επάγγελμα τις λεηλασίες και τους φόνους για χάρη του μισθωτή τους. Μετά έφερναν, στα μέρη που άρπαζαν, τις οικογένειές τους.

Η ενηλικίωση του κινεζικού εθνικισμού – Το Κίνημα της 4ης Μαΐου

Του Αντώνη Πολέντα

Η 4^η Μαΐου του 1919 είναι μια ημερομηνία με πλούσιο συμβολικό περιεχόμενο για τη σύγχρονη Κίνα. Όχι τόσο για τα γεγονότα της ημέρας, όσο για το νόημα που απέκτησαν στις συνειδήσεις Κινέζων που έπαιξαν σημαντικό ρόλο εκείνα τα χρόνια στη διαμόρφωση των συνθηκών που τελικά θα οδηγούσαν στην ανάδυση της σημερινής Κίνας. Αυτό που ονομάστηκε λίγες μέρες αργότερα “Κίνημα της 4^ης Μαΐου” αποτέλεσε σημείο αναφοράς τόσο για το εθνικιστικό, όσο και για το κομμουνιστικό κόμμα.

Το “Κίνημα της 4^ης Μαΐου” συνδέθηκε (και συχνά ταυτίστηκε) με το κίνημα “Νέας Κουλτούρας” στην Κίνα και αποτέλεσε έναν σημαντικό οδηγό ερμηνείας των εξελίξεων και δράσης απέναντι στις ξένες δυνάμεις, αλλά και στους κινέζους πολέμαρχους που είχαν διασπάσει την Κίνα σε σφαίρες επιρροής.

Το Κίνημα επηρέασε όχι μόνο την πολιτική, αλλά και τομείς όπως η λογοτεχνία και έδωσε ώθηση στις γλωσσικές μεταρρυθμίσεις που κατέληξαν στην ανάδειξη της σημερινής “Κοινής Κινεζικής” (ή “Εθνικής Γλώσσας”) ως επίσημης στην Κίνα. Επίσης, το “Κίνημα της 4^ης Μαΐου” αποτέλεσε σημείο αναφοράς για εκδηλώσεις διαμαρτυρίας τις επόμενες δεκαετίες, όπως κατά την Πολιτιστική Επανάσταση και στην Τιεν Αν Μεν το 1989.

Το ιστορικό πλαίσιο 

Ο σύγχρονος κινεζικός εθνικισμός έχει τις ρίζες του στα γραπτά και τις δράσεις Κινέζων Χαν κατά της δυναστείας των Qing που ήταν Μαντσού. Οι αντιδράσεις πύκνωσαν το 19^ο αιώνα και κυρίως μετά τους Πολέμους του Οπίου, που εξέθεσαν την αδυναμία της Κίνας σε σχέση με τις σύγχρονες δυτικές δυνάμεις. Παρά τις προσπάθειες εκσυγχρονισμού, η Κίνα δεν κατάφερε αυτό που πέτυχε η Ιαπωνία το 2^ο μισό του 19^ου αιώνα (λόγω έκτασης, ισχυρής κομφουκιανής παράδοσης, αλλά και λόγω των ξένων δυνάμεων).

Συνέχεια εδώ: Η ενηλικίωση του κινεζικού εθνικισμού – Το Κίνημα της 4ης Μαΐου

Ανάρτηση από: https://slpress.gr/

Η συντριπτική νίκη Όρμπαν και ο ακήρυχτος πόλεμος στην ΕΕ

«Θα θυμόμαστε αυτή τη νίκη μέχρι το τέλος της ζωής μας, γιατί έπρεπε να παλέψουμε ενάντια σε ένα τεράστιο πλήθος αντιπάλων: την τοπική αριστερή πτέρυγα, τη διεθνή αριστερή πτέρυγα, τους γραφειοκράτες των Βρυξελλών, όλα τα χρήματα και τους θεσμούς της αυτοκρατορίας του Σόρος, τα διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης, και τον Ουκρανό πρόεδρος επίσης. Ποτέ δεν είχαμε τόσους πολλούς αντιπάλους ταυτόχρονα.»

– Ο Βίκτορ Όρμπαν στην ομιλία του αμέσως μετά τον εκλογικό θρίαμβο της 3^ης του Απρίλη.

Η συντριπτική νίκη Όρμπαν και ο ακήρυχτος πόλεμος στην ΕΕ 

Οι εθνικές εκλογές της Ουγγαρίας πριν μερικές εβδομάδες ανέδειξαν, σαφώς, με συντριπτική πλειοψηφία νικητή για 4^η φορά τον Βίκτορ Όρμπαν και τον πολιτικό σχηματισμό του Fidesz (Φίντες). Σπάνια έχει συναντήσει κανείς σε εθνικές εκλογές σε χώρα της Ευρώπης να τίθενται συμπυκνωμένα και ταυτόχρονα τόσα πολλά βασικά ζητήματα –και μάλιστα ρητά–, τα οποία, στη συγκεκριμένη περίπτωση, καθορίζουν το μέλλον του Ουγγρικού λαού και της χώρας. Τα διλήμματα αυτά διατυπώθηκαν καθαρά τόσο από τον ηγέτη του Fidesz, όσο και από την ενωμένη αντιπολίτευση έξι κομμάτων που προσπάθησε ανεπιτυχώς να σπάσει την λαϊκή πλειοψηφία και κυριαρχία υπό τον Βίκτορ Όρμπαν.

Όπως ο ίδιος το έθεσε προεκλογικά,οι εκλογές στην Ουγγαρία είναι ζήτημα «ειρήνης ή πολέμου», λέγοντας ότι η ήττα του θα είχε ως αποτέλεσμα μεγαλύτερη στρατιωτική υποστήριξη για την Ουκρανία.«Εάν η αριστερά κερδίσει τις εκλογές της Κυριακής, οι αποστολές όπλων στην Ουκρανία θα ξεκινήσουν αμέσως… Γι’ αυτό λέω ότι το διακύβευμα στις εκλογές είναι πλέον η ειρήνη ή ο πόλεμος. Η αριστερά αποτελεί σοβαρό κίνδυνο για την ειρήνη, ενώ το Fidesz αποτελεί εγγύηση», τόνισε ο Όρμπαν.

Φυσικά, όταν μιλούσε για την Αριστερά εννοούσε όλες τις τάσεις τις φιλοευρωπαϊκής παγκοσμιοποιητικής «αριστεράς», «σοσιαλιστών» κ.λπ., που συνασπίστηκαν με τα άλλα (φιλελεύθερα-συντηρητικά ως …ακροδεξιά!) φιλοδυτικά κόμματα, μήπως και καταφέρουν να τον ρίξουν και εμπλέξουν την Ουγγαρία στον πόλεμο, στο πλευρό της Υπερεθνικής Ελίτ (Υ/Ε). Ο Peter Marki-Zay (Πίτερ Μάρκι-Ζάι), ηγέτης του αντιπολιτευόμενου συνασπισμού, κατηγόρησε τον Όρμπαν για «προδοσία» του ΝΑΤΟ και της ΕΕ υιοθετώντας μια φιλορωσική στάση που συνδέεται με τη στενή του σχέση με τον Πρόεδρο Πούτιν. Όπως διατύπωσε το δίλημμα από τη μεριά του, «ο Όρμπαν πρόδωσε την Ουγγαρία, πρόδωσε την Ευρωπαϊκή Ένωση, πρόδωσε το ΝΑΤΟ, πρόδωσε όλους εμάς», είπε ο Marki-Zay. «Δεν μπορεί να είναι για πάντα η μαριονέτα του Πούτιν. Πρέπει να ταχθεί με την Ευρώπη και πρέπει να ταχθεί με το ΝΑΤΟ». Και όπως το έθεσε ξεκάθαρα, το διακύβευμα αυτών των εκλογών είναι «ή με τη Δύση ή με την Ανατολή».

Στη μάχη κατά του πατριωτισμού και τα "αριστερά" σαπρόφυτα τρολ

Του Στάθη Σταυρόπουλου

Ουδέν κακόν αμιγές καλού, κι έτσι ανάμεσα σε όλα τα κακά που ταλανίζουν τα τελευταία πολλά χρόνια τον τόπο μας, συμβαίνουν και λίγα καλά, ανάμεσα στα οποία κι ένα σημαντικό, η χρεωκοπία δηλαδή εκείνων που συκοφαντούν τους πατριώτες για εθνικιστές. Η ιστορία αυτή είναι μακρά, άρχισε να έχει κοινωνική βαρύτητα στα μέσα της δεκαετίας του 1990, όταν η κυρίαρχη ιδεολογία επαναδιαμορφωνόταν στη βάση του πολυπολιτισμού, του μεταμοντερνισμού και της εθνικής αποδόμησης.

Ήταν η εποχή που ο "εκσυγχρονισμός" και η παγκοσμιοποίηση θεμελίωναν την ιδεολογική και πολιτική τους κυριαρχία, δίνοντας στη (διαρκή) Νέα Τάξη επικαιροποιημένα χαρακτηριστικά, στο πλαίσιο του νεοφιλελευθερισμού. Η προσχώρηση μεγάλου μέρους της Αριστεράς σε αυτήν τη διαδικασία επέτρεψε, με τη συνακόλουθη επικουρία των ΜΜΕ και των ΑΕΙ, να ανακηρυχθεί σιγά-σιγά ο πατριωτισμός σε υπ’ αριθμόν 1 εχθρό του Λαού!

Η (κυρίαρχη) Αριστερά απεκδύθηκε τα πατριωτικά της χαρακτηριστικά και ο λαός πιέσθηκε να αποκοπεί από τον πολιτισμό του και τη λαϊκή παράδοση. Ένας κούφιος πολιτισμός των κρατικών επιδοτήσεων και των χορηγούμενων ιδρυμάτων βάλθηκε να αποξενώσει τον λαό από την εθνική του ταυτότητα, δοξάζοντας σοφιστείες όπως ο αυτοπροσδιορισμός και κάθε άλλη αμερικανιά.

Ο Μακρόν… ο απελευθερωτής των λαών θα μας σώσει από τους Τούρκους!

1. Αποτελεί έσχατη κατάπτωση του Ελληνικού λαού, τη στιγμή που είναι φανερό ότι οι ελίτ του (όπως εκπροσωπούνται από ΟΛΑ τα κόμματα) δεν διανοούνται να κάνουν το παραμικρό για να τον κινητοποιήσουν σε ένα αγώνα εθνικής και κοινωνικής κυριαρχίας όλων των λαών (και όχι βέβαια ενάντια σε έναν άλλο λαό που τον φανατίζουν αντίστοιχα οι δικές του ελίτ), ότι φαίνεται να παρακολουθεί αδιάφορος τα τεκταινόμενα, αντί να πρωτοστατεί σε ένα παρόμοιο αγώνα, παραμερίζοντας τις ελίτ αυτές. Έτσι οι ελληνικές ελίτ, όντας οι ίδιες απλά πιόνια της Υπερεθνικής Ελίτ (Υ/Ε) μέσα στη Νέα Διεθνή Τάξη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, αλλά και οι (ισχυρότερες) τουρκικές ελίτ, που απλώς εκμεταλλεύονται τα «κενά εξουσίας» μέσα στο σύστημα αυτό για να προωθήσουν τις δικές τους επιδιώξεις (σε βάρος βέβαια άλλων λαών), ουσιαστικά παίζουν και οι δύο το παιχνίδι που, σε τελική ανάλυση, ελέγχει «από πάνω» η Υπερεθνική Ελίτ.

Η χαμηλή πνευματικότητα του τουρκικού εθνικισμού

Του Δημήτρη Μάρτου

Η πολιτική της τουρκικής κυβέρνησης πρέπει να κατανοείται εντός της ιστορικής δυναμικής του τουρκικού συστήματος, των σημείων και της πνευματικότητάς του, δηλαδή του εθνικισμού του. Η εκφοβιστική ρητορική του ευφάνταστου Ερντογάν συνάδει περισσότερο ως αισθητική στην ιμπεριαλιστική πνευματικότητα του τουρκικού κοινωνικού σχηματισμού. 

Οι πολιτικές, στρατιωτικές και πνευματικές ελίτ της Τουρκίας, αντλούν τα σημεία διαμόρφωσης της ιστορικής μνήμης και του εθνικισμού της τουρκικής κοινωνίας από τρείς ιστορικές περιοχές, ''χαμηλής κουλτούρας'', εννοώντας ότι αυτές υπακούουν στο Δίκαιο του ισχυροτέρου, απωθώντας ιστορικές περιοχές που έχουν αναπτυχθεί στο έδαφός της και έχουν καταγραφεί στην παγκόσμια συνείδηση ως ''υψηλός'' πολιτισμός ή κουλτούρα, όπως την αρχαία ελληνική και ελληνιστική. 

To έθνος ως πολιτισμικό ιδίωμα Η οριοθετησή του από τον εθνικισμό, τον εθνομηδενισμό και την εθνοκαπηλεία.

O Θεόδωρος Ζιάκας καλεσμένος του δικτύου πολιτών Μεσογείων μίλησε μεταξύ άλλων για: To έθνος ως αφήγημα ή ως κοινωνική αναγκαιότητα, την σχέση μεταξύ κράτους - έθνους- κοινωνίας, τις διαφορετικές προσεγγίσεις για την ανθρώπινη υπόσταση και την έννοια της αλήθειας μεταξύ των πολιτισμών, τον ρόλο και τις έννοιες των κοινών και της ελευθερίας στους πολιτισμούς. 

Η κρίση της εθνικής ταυτότητας σήμερα

Του Θεόδωρου Ζιάκα

Το θέμα που σκοπεύω να σας αναπτύξω είναι πολύ δύσκολο. Γίνεται δύσκολο από την απουσία της κοινής γλώσσας.

Επειδή ο σκοπός της ομιλίας μου είναι να φτάσουμε σε μια κοινή κατανόηση του θέματος πρέπει να ξεκινήσω αποκαθιστώντας μια κοινή γλώσσα. Έχουμε τρεις έννοιες: «κρίση», «εθνική ταυτότητα», «σήμερα». Τi νόημα τους δίνουμε; Ας τις πάρουμε μία-μία, ξεκινώντας από την εθνική ταυτότητα.

Η ΕΘΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ
Οι απόψεις χωρίζονται κατ’ αρχάς σε δύο κατηγορίες: Στη μία ανήκουν εκείνοι, που πιστεύουν ότι η εθνική ταυτότητα δεν υπάρχει καν. Αυτοί είναι οι εθνομηδενιστές. Στην άλλη κατηγορία ανήκουν όλοι εκείνοι, που πιστεύουν ότι η εθνική ταυτότητα είναι κάτι το υπαρκτό, το πραγματικό. Αυτοί αποκαλούνται από τους πρώτους εθνικιστές. Ας αρχίσουμε από τον εθνομηδενισμό.

Α) Ο ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ
Οι εθνομηδενιστές υποστηρίζουν ότι η εθνική ταυτότητα υπάρχει μόνο στη φαντασία των εθνικιστών. Είναι λένε μια ταυτότητα «νοερή». Μια ιδεολογική ψευδαίσθηση, που δεν έχει κανένα αντίκρυσμα στην πραγματικότητα. Ένα κούφιο ιδεολόγημα. Επί πλέον είναι ένα ιδεολόγημα πέρα για πέρα αντιδραστικό και παθολογικό.
Δεν ξέρω εδώ στη Λευκωσία, αλλά στην Αθήνα ο εθνομηδενισμός κυριαρχεί απόλυτα: στα ΜΜΕ, στα Πανεπιστήμια, στη διανόηση. Είναι η κυρίαρχη νοηματοδότηση της εθνικής ταυτότητας. Οι καθηγητές του ΕΛΙΑΜΕΤ π.χ, οι θεωρητικοί σύμβουλοι του ελλαδικού ΥΠΕΞ είναι όλοι θιασώτες του εθνομηδενισμού. Επιχειρηματολογούν αναφανδόν υπέρ του «νοερού» χαρακτήρα της εθνικής ταυτότητας. .

Παν. Κονδύλης: Ο σύγχρονος εθνικισμός και οι λειτουργίες του

Παν. Κονδύλης: Εθνικισμός ανάμεσα σε ριζοσπαστικοποιημένη παράδοση και μαζικοδημοκρατικό εκσυγχρονισμό

Κείμενο: Παναγιώτης Κονδύλης

Οι ρωμαλέοι και μαχητικοί εθνικισμοί που ξεπετάχτηκαν από τα ερείπια της σοβιετικής αυτοκρατορίας προκάλεσαν σε πολλούς στη Δύση απορία και αμηχανία. Η μακρά εμβριθής απασχόληση με τη μαζική κατανάλωση και η αντίστοιχη εκλέπτυνση των ηθών και των ψυχών διαμόρφωσαν βαθμηδόν εδώ μιαν άλλη αντίληψη για τον προορισμό του ανθρώπου επί της γης, έτσι ώστε δεν μπορούσε πιά κανείς να καλοκαταλάβει πως είναι δυνατό πολιτισμένα όντα να ενθουσιάζονται για κάτι τόσο πρωτόγονο όσο το έθνος. Σ’ αυτό προστέθηκε κι ένα αίσθημα αόριστης και εν μέρει ανεξομολόγητης ανησυχίας, γιατί μπροστά σε μια τέτοια έκρηξη παθών, τα οποία από καιρό θεωρούνταν ξεπερασμένα, αναγκαστικά γεννήθηκαν αμφιβολίες ως προς το κοινό μάλλον, δηλ. ανέκυψε το ερώτημα μήπως οι δυτικές, και μάλιστα οι δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες θα μπορούσαν κι αυτές να υποτροπιάσουν.

Δημοσθένης Συνοδινός. Πλατεία Συντάγματος. Ναύπλιο

Ακόμα και οι φυσιολογικοί, ας πούμε συζυγικοί, καυγάδες ανάμεσα στα δυτικά έθνη παρακολουθούνται από δω κι εμπρός με τέτοιες κρυφές σκέψεις, και πολλοί αρχίζουν κιόλας να θεωρούν επισφαλείς τους εν τω μεταξύ δημιουργημένους διεθνείς θεσμούς και να αναρωτιούνται κατά πόσον είναι ανεπίστροφη η κατεύθυνση που ακολουθήθηκε ή κατά πόσο μπορεί να ολοκληρωθεί το κοινό έργο. Άλλωστε η απόπειρα να τεθούν τελειωτικά ad acta οι δυτικοευρωπαϊκοί εθνικισμοί με την Ευρωπαϊκή Κοινότητα στηριζόταν σε ιδιαίτερες πολιτικές προϋποθέσεις, δηλ. έκτος από την αύξουσα συγχώνευση δυναμικών οικονομιών υπήρχε για πρώτη φορά ένας κοινός εχθρός όλων των δυτικοευρωπαϊκών εθνών, απ’ τον όποιο φαινόταν να εκπορεύεται απειλή κατά πολύ μεγαλύτερη από την αμοιβαία τους δυσπιστία, και υπήρχε επίσης η αμερικάνικη πολιτική και στρατιωτική σκέπη. Μετά την έκλειψη των δύο τελευταίων προϋποθέσεων θα μπορούσε ίσως και η πρώτη να αποδειχθεί εύθραυστη ή τουλάχιστο δευτερεύουσα από πολιτική άποψη. Τέτοιες αμφιβολίες για την έκβαση των δυτικοευρωπαϊκών πραγμάτων, έστω κι αν καταστέλλονται εν μέρει, ωστόσο συχνά εμφιλοχωρούν στον διαπρύσιο ή σιωπηρό φόβο μπροστά στον ανατολικοευρωπαϊκό και στον βαλκανικό εθνικισμό. Η πολιτικά και στρατηγικά απολύτως δικαιολογημένη μέριμνα για τις πιθανές αλυσιδωτές συνέπειες πολέμων ή αναταραχών σε άλλα μέρη της ηπείρου θα ήταν πάντως μικρότερη, αν η Ευρωπαϊκή Κοινότητα μπορούσε να είναι εκ των προτέρων βέβαιη για την ενότητα και την αποφασιστικότητα της δράσης της. Αντί γι’ αυτό η έλλειψη ακατάλυτης ομοψυχίας στο παρόν ζωντανεύει αναμνήσεις γύρω από τις συγκρούσεις συμφερόντων στο εθνικιστικό παρελθόν – και μάλιστα όσον άφορα στους ίδιους χώρους και στα ίδια δρώντα υποκείμενα.

Η ΝΔ αντιμέτωπη με το πραγματικό της πρόσωπο, αυτό του εθνικισμού και της πατριδοκαπηλείας

Η υπόθεση της ονομασίας της πΓΔΜ αναδεικνύει τις σοβαρές αντιθέσεις ανάμεσα στις διαφορετικές γραμμές που υπάρχουν στο εσωτερικό της ΝΔ, αλλά και τις συμπληγάδες από τις οποίες καλείται να περάσει τώρα ο αρχηγός της, Κ. Μητσοτάκης. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τα πρώτα κιόλας συλλαλητήρια που οργάνωσαν ακροδεξιοί και εθνικιστικοί κύκλοι σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη στις αρχές του χρόνου και στα οποία η ηγεσία της ΝΔ παρείχε έμμεση, αλλά όμως σαφή στήριξη. Άλλωστε τον τόνο είχαν δώσει τότε κεντρικά στελέχη της -με αιχμή τον Σαμαρά- ται οποία, είτε με τα λεγόμενά τους ή ακόμα και με την ίδια τη φυσική παρουσία τους, υπογράμμιζαν τη στήριξή τους στις εκδηλώσεις εθνικισμού. Στο ίδιο μήκος κύματος στάθηκε η ΝΔ και στις πρόσφατες εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν ταυτόχρονα σε αρκετές πόλεις της βόρειας Ελλάδας, και στις οποίες έδωσαν το “παρών” δεκάδες στελέχη και βουλευτές του κόμματος.

Οι εκδηλώσεις όμως αυτές ξεπερνούν κατά πολύ το πλαίσιο μιας αντιπολιτευτικής αντιπαράθεσης ανάμεσα στη ΝΔ και την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ για το ζήτημα της ονοματοδοσίας. Αντίθετα, επιβεβαιώνουν τους πολύ σοβαρούς εσωκομματικούς τριγμούς που υπάρχουν και εκδηλώνονται στο εσωτερικό της δεξιάς παράταξης. Από τη μια μεριά η ακροδεξιά πτέρυγα, με κύριους εκφραστές τον Σαμαρά, αλλά και τους Βορίδη – Γεωργιάδη, αναπαράγει και διαιωνίζει τον εθνικισμό, τη μισαλλοδοξία και τον αλυτρωτισμό ανοίγοντας διαύλους επικοινωνίας προς ένα ακροδεξιό κοινό και ακροατήριο. Αυτό ακριβώς επιβεβαι­ώνει και η πρόσφατη δημόσια τοποθέτηση – επίθεση του Α. Σαμαρά ενάντια στον Παυλόπουλο κάνοντας λόγο για “ανιστόρητη σύμπλευση με τον Τσίπρα”.

Οικονομικός Εθνικισμός και Φιλελευθερισμός Μερικές προϋποθέσεις και συνέπειες

Του Ευάγγελου Κοροβίνη

Οι συζητήσεις και η εκπόνηση μελετών πάνω στην σχέση οικονομίας και εθνικισμού αφορούσαν μέχρι πρόσφατα μόνον τις αναπτυσσόμενες οικονομίες. Τελευταία όμως οι συζητήσεις και οι διενέξεις για τον οικονομικό εθνικισμό εμπλέκουν και το μέλλον των αναπτυγμένων οικονομιών, ιδιαίτερα μετά την ανάδυση κομμάτων και κινημάτων με εθνικιστική ατζέντα στα ίδια τα παλιά δυτικά κέντρα του Συστήματος.

 Α. Η αποδυνάμωση των ΗΠΑ και ο νεοπροστατευτισμός 

Η αιτία για την μετατόπιση της συζήτησης περί οικονομικού εθνικισμού από τις αναπτυσσόμενες στις αναπτυγμένες οικονομίες και ειδικότερα στην οικονομία των ΗΠΑ, έχει να κάνει με την προϊούσα αποδυνάμωση της οικονομίας αυτής της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες.

Είναι μάλιστα εντυπωσιακή η αντιδιαστολή μεταξύ της αποδυνάμωσης της αμερικανικής οικονομίας και της αναμφισβήτητης επιτυχίας της στρατηγικής των ανώτερων τάξεων της Αμερικής. Οι ανώτερες τάξεις των ΗΠΑ αύξησαν και αποκατέστησαν την εξουσία και το εισόδημα τους κατά τις τρεις δεκαετίες της κυριαρχίας της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, συντρίβοντας τη διαπραγματευτική ισχύ της εργατικής τάξης μέσω της αυτοματοποίησης της παραγωγής και της αύξησης των μεταναστευτικών ροών, αφ’ ενός, και μέσω αφ’ ετέρου, της μετακίνησης μέρους της παραγωγής σε μια σειρά χωρών της περιφέρειας του Συστήματος, όπως η Κίνα, με φθηνή και πειθαρχημένη εργατική δύναμη. Επιδιώκοντας αυτούς τους στόχους οι ανώτερες τάξεις αδιαφόρησαν πλήρως αν τα κέρδη των πολυεθνικών τους εταιρειών πραγματοποιούνταν στις ΗΠΑ ή σε οποιοδήποτε άλλο μέρος του κόσμου.

Το αντίτιμο που κλήθηκε να καταβάλλει η εθνική οικονομία της Αμερικής, για να προωθηθούν οι στόχοι των ανωτέρων τάξεων ήταν τεράστιο. Κατ’ αρχήν η οικονομία των ΗΠΑ βρέθηκε να εξαρτάται ολοένα και περισσότερο από την ξένη χρηματοδότηση. Ύστερα το κρατικό χρέος και το χρέος των νοικοκυριών έβαινε (και όπως θα δούμε συνεχίζει να βαίνει) συνεχώς αυξανόμενο. Όλα αυτά την στιγμή που οι ρυθμοί ανάπτυξης της αμερικανικής οικονομίας υπολείπονταν σαφώς των ρυθμών ανάπτυξής της κατά τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες.

Τα «εθνικιστικά» συλλαλητήρια και η «αστική» αριστερά

Του Γιάννη Παπαμιχαήλ

Το συλλαλητήριο της Αθήνας για το Μακεδονικό ενόχλησε με τον όγκο του, εξόργισε με τις πολλές γαλανόλευκες σημαίες του και προβλημάτισε με τον πατριωτικό του παλμό όλους τους γνωστούς κύκλους του πολιτικά ορθού υποπατριωτισμού, οι περισσότεροι εκ των οποίων διαπλέκονται με τα φαντάσματα της πολιτικά εκφυλισμένης «αριστεράς».

Με πολύ λοιπόν δυσφορία, υπεροπτικά ξινό ύφος και μπόλικη «ορθολογικώς σκεπτόμενη» αγανάκτηση, διάφοροι, μάλλον φαιδροί πολιτικοί στοχαστές, συνήθεις παρατρεχάμενοι των δημοσιογράφων που πρόσκεινται στην κυβέρνηση του είκοσι τοις εκατό των ψηφοφόρων που εξακολουθεί εντούτοις να κυβερνά, συνεχίζουν ακούραστα να προβάλλουν τις ίδιες ενστάσεις για τα συλλαλητήρια. Το ίδιο καθώς και κάτι άλλα παλικάρια του αναρχοφιλελεύθερου συρμού που στελεχώνουν ή προπαγανδιστικούς μηχανισμούς ή ομάδες κρούσης.

Βαρυσήμαντη συνέντευξη του Τάκη Φωτόπουλου στον Barry Seidman για τη μαζική άνοδο των κινημάτων κυριαρχίας ενάντια στη Νέα Διεθνή Τάξη και την ανάγκη για μέτωπα Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης (ΜΕΚΕΑ) σε κάθε χώρα

Δημοσιεύουμε σήμερα μια εξαιρετικά σημαντική συνέντευξη του Τάκη Φωτόπουλου, η οποία εξετάζει τόσο τις σεισμικές αλλαγές που επέφερε η Νέα Διεθνής Τάξη (ΝΔΤ) της Νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης όσο και τις αντίστοιχες επιπτώσεις από την εμφάνιση των κινημάτων κυριαρχίας ενάντια στη ΝΔΤ, τα οποία αναδύθηκαν ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη αλλά και στην Αμερική. Τα κινήματα αυτά, που αποτελούνται κυρίως από τα θύματα της παγκοσμιοποίησης και τα οποία συκοφαντεί σύσσωμη σχεδόν η παγκοσμιοποιητική «Αριστερά», σε συγχορδία με το σύστημα, συλλήβδην ως ρατσιστικά ή ακόμα και φασιστικά, μπορούν δυνητικά να αποτελέσουν τον πυρήνα ενός αγώνα για την Εθνική Απελευθέρωση και στη συνέχεια την Κοινωνική Αλλαγή, μέσα από Μέτωπα Κοινωνικής και Εθνικής Απελευθέρωσης (MEKEA). Τα λαϊκά Μέτωπα αυτά, όπως αυτό που προσπαθεί να χτίσει το ΜΕΚΕΑ στην Ελλάδα και διεθνώς, είναι, κατά τη γνώμη μας, η μοναδική διέξοδος από τον ολοκαίνουργιο “hi-tech” Μεσαίωνα που ανατέλλει για  τους λαούς.

Η συνέντευξη αυτή δόθηκε στις 16 Νοεμβρίου 2017 στην Αμερικανική ραδιοφωνική εκπομπή “Equal Time for Free Τhought” του Μπάρρυ Σάιντμαν (Barry Seidman) σχετικά με το νέο βιβλίο του Τ. Φωτόπουλου «Η Νέα Διεθνής Τάξη εν δράσει: Παγκοσμιοποίηση, η επανάσταση του Brexit και η “Αριστερά”» (Progressive Press, Δεκέμβριος 2016–υπό έκδοση στα Ελληνικά από τις Εκδόσεις Γόρδιος, 2018). Το Αγγλικό πρωτότυπο του κειμένου της συνέντευξης δημοσιεύθηκε στο διεθνές περιοδικό  The International Journal of Inclusive Democracy (vol.13, no 1-2, 2017).

Ασκήσεις εθνικισμού και λατρεία της πολυπολιτισμικότητας: Η κυριαρχία επελαύνει…

«Οι ειρηνιστές και οικουμενιστές ή «ευρωπαϊστές» έχουν τον δικό τους τρόπο για να παρακάμπτουν τις οδυνηρές πραγματικότητες. Φαντάζονται ότι είναι πιο ρεαλιστές, αφού ξεπέρασαν τους «εθνικούς αταβισμούς» και συμπορεύονται με τη νέα παγκόσμια κατάσταση, όπου τάχα το εμπόριο και ο διάλογος θα αντικαταστήσουν τον πόλεμο. Οι θέσεις, όμως, αυτές διόλου δεν είναι ρεαλιστικότερες από τις πομφόλυγες του εθνικισμού, συνιστούν απλώς την αντίστροφη ιδεολογία, και μάλιστα μιαν ιδεολογία διόλου πρωτότυπη, αφού δεν περιέχει παρά κοινοτοπίες του καπιταλιστικού φιλελευθερισμού διατυπωμένες πριν από 300 χρόνια και διαψευσμένες επανειλημμένα έκτοτε. Όντας ιδεολογία, εκπληρώνουν και τις ψυχολογικές λειτουργίες της ιδεολογίας, δηλαδή επιτρέπουν σε «προοδευτικούς» διανοούμενους ελαφρών βαρών και σε αστείους δημοσιογραφίσκους να αναβαθμίζουν το μικρό τους εγώ εμφανιζόμενοι ως εκπρόσωποι υψηλών ιδεωδών· συνάμα υποθάλπουν σε μικρομεσαίους πολιτικούς την ανακουφιστική ψευδαίσθηση ότι μπορούν να συρρικνώσουν την πολιτική σε διαχείριση και διάλογο, αποτινάζοντας από τους ισχνούς ώμους τους το βάρος έσχατων ιστορικών ευθυνών». (Π. Κονδύλης)

Η αρχική σημασία της λέξης «πατρίδα» σε αρκετές γλώσσες (Heimat, Homeland, Patrie, Patria), αφορούσε αποκλειστικά την αρχική καταγωγή. Η αναφορά στην «πατρίδα», έκφραζε μια θεμελιώδη ανθρώπινη προτίμηση για το οικείο, μια βαθύτερη πίστη στην πατρική γη, στους ισχυρούς δεσμούς μ’ αυτή και σ’ όσα δημιουργήθηκαν σε συνθήκες ελευθερίας από μια φυλή, ένα γένος ή μια κοινότητα ανθρώπων. Ο βίαιος ξεριζωμός, επειδή ακριβώς έτεινε στην καταστροφή της συλλογικής μνήμης, της δημιουργικής παράδοσης σ’ όλες της εκφράσεις, θεωρούνταν –και δικαίως– ότι έτεινε στην καταστροφή των ισχυρών δεσμών μεταξύ των ανθρώπων, που διαβίωναν από κοινού σ’ έναν τόπο.

Μπιτσάκης για Μακεδονία: Οι αριστεροί αντιεθνικιστές βλέπουν μόνο τον ελληνικό εθνικισμό

Του Ευτύχη Μπιτσάκη

Το πρόβλημα δεν είναι σημερινό και ο ελληνικός εθνικισμός δεν είναι τωρινό φαινόμενο. Εθνικισμός σε βάρος των Σλαβομακεδόνων, των Μουσουλμάνων και των Πομάκων της Θράκης. Οξύνθηκε όμως τελευταία με την επιμονή των Σλαβομακεδόνων της FYROM να ονομάζουν τους εαυτούς τους Μακεδόνες και το κράτος τους Μακεδονία. Λοιπόν;

Ο αριστερός αντιεθνικιστής θα αντιτείνει: Κάθε λαός έχει δικαίωμα να επιλέγει το όνομα του έθνους ή της κρατικής του υπόστασης. Σύμφωνοι. Όμως με μια προϋπόθεση: ότι δεν θα πλαστογραφεί την ιστορία, δεν θα διεκδικεί τίτλους ή εδάφη που δεν του ανήκουν, και δεν θα απειλεί γειτονικούς λαούς. Ας δεχτούμε λοιπόν ότι υπάρχει έθνος Σλαβομακεδόνων (επ’ αυτού φαντάζομαι έχουν γνώμη οι ιστορικοί). Το έθνος αυτό δικαιούται να επιλέξει όποιο όνομα θέλει, σεβόμενο τα αυτονόητα τα οποία σημείωσα.

Τι γίνεται λοιπόν με τη γειτονική Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας, τη FYROM; Κατ’ αρχάς, στη FYROM συνυπάρχουν δύο εθνότητες: οι Σλαβομακεδόνες και οι Αλβανοί. Ας αγνοήσουμε όμως τις μεταξύ τους διαφορές και ας ασχοληθούμε μόνο με την ισχυρότερη εθνότητα: τους Σλαβομακεδόνες. Επίσης ας αναγνωρίσουμε το καθεστώς του έθνους σε αυτή την εθνότητα. Και ρωτάμε: Πότε εμφανίστηκαν οι Σλάβοι στον ελληνικό χώρο, και ειδικά στην ιστορική Μακεδονία; Γνωστό: τον 6ο, 7ο, 8ο αιώνα μ.Χ. Δηλαδή χίλια χρόνια περίπου μετά το Μακεδονικό βασίλειο και τον Αλέξανδρο. Δεν πάσχω από κανένα είδος προγονοπληξίας. Οι Μακεδόνες εξάλλου θεωρούνταν βάρβαροι από τους κατοίκους της Νότιας Ελλάδας. Είναι γνωστό ότι τα σλαβικά φύλα έφτασαν μέχρι την Πελοπόννησο και βαθμιαία αφομοιώθηκαν. Έμειναν βεβαίως τα τοπωνύμια, που πολλά επιβιώνουν μέχρι και σήμερα, παρ’ όλες τις μετονομασίες στις οποίες προχώρησε το ελληνικό κράτος. Όμως συμπαγείς σλαβικοί πληθυσμοί, πλειοψηφικοί, υπήρχαν μόνο σε ορισμένες περιοχές της βόρειας ελληνικής Μακεδονίας, και κυρίως στη βόρειο Μακεδονία, στη σημερινή FYROM. Πού στηρίζεται λοιπόν ο σλαβομακεδονικός, όψιμος και ανιστορικός εθνικισμός και ο συνακόλουθος αλυτρωτισμός;

Αριστερός αντιεθνικισμός

Του Ευτύχη Μπιτσάκη

(κείμενο δημοσιευμένο στις 24/6/2008 στο περιοδικό Ουτοπία)

Ένας ιδιότυπος αριστερός αντιεθνικισμός ευδοκιμεί τα τελευταία χρόνια σε ορισμένους χώρους της ελληνικής Αριστεράς. Αλλά οι αριστεροί είναι εξ ορισμού αντιεθνικιστές. Ακόμα περισσότερο: είναι διεθνιστές. Πού βρίσκεται λοιπόν το πρόβλημα; Το πρόβλημα δεν είναι σημερινό και ο ελληνικός εθνικισμός δεν είναι τωρινό φαινόμενο. Εθνικισμός σε βάρος των Σλαβομακεδόνων, των Μουσουλμάνων και των Πομάκων της Θράκης. Οξύνθηκε όμως τελευταία με την επιμονή των Σλαβομακεδόνων της FYROM να ονομάζουν τους εαυτούς τους Μακεδόνες και το κράτος τους Μακεδονία. Λοιπόν;

Ο αριστερός αντιεθνικιστής θα αντιτείνει: Κάθε λαός έχει δικαίωμα να επιλέγει το όνομα του έθνους ή της κρατικής του υπόστασης. Σύμφωνοι. Όμως με μια προϋπόθεση: ότι δεν θα πλαστογραφεί την ιστορία, δεν θα διεκδικεί τίτλους ή εδάφη που δεν του ανήκουν, και δεν θα απειλεί γειτονικούς λαούς. Ας δεχτούμε λοιπόν ότι υπάρχει έθνος Σλαβομακεδόνων (επ’ αυτού φαντάζομαι έχουν γνώμη οι ιστορικοί). Το έθνος αυτό δικαιούται να επιλέξει όποιο όνομα θέλει, σεβόμενο τα αυτονόητα τα οποία σημείωσα.

Πως η παγκοσμιοποίηση εξωθεί στον εθνικισμό

Του Κώστα Βεργόπουλου 

Ο ιδεολογικός ορίζοντας της παγκοσμιοποίησης κάλυψε το κενό από την κατάρρευση του διπολικού συστήματος στα τέλη της δεκαετίας 1980-90. Σε αντίθεση με τον πρώτο μεταπολεμικό καπιταλισμό, που είχε αποδεχθεί τις αρχές του Kοινωνικού Kράτους και της κοινωνικής συνοχής, η παγκοσμιοποίηση τις απεμπολεί. Sτο κενό τους εισβάλλει το «βρόμικο έργο» της κοινωνικής αποπροστασίας και αποδόμησης.

Με τις σταθερές νομισματικές ισοτιμίες προς διευκόλυνση της διεθνούς κινητικότητας των κεφαλαίων, η προσαρμογή κάθε χώρας στον διεθνή περίγυρο επιρίφθηκε αποκλειστικά στο εσωτερικό της, στη συμπίεση του εργασιακού κόστους και στην επιβολή της «ευέλικτης εργασίας». Αυτό είχε ως συνέπεια την επέκταση των κοινωνικών αποκλεισμών και την πολυδιάσπαση των κοινωνιών. Η έννοια «κοινωνία» στιγματίστηκε, ώστε η παγκόσμια συνοχή να αναζητείται στις ευλογίες των διεθνών αγορών του χρήματος.

Το ιδεολογικό στίγμα της παγκοσμιοποίησης δεν παρέπεμψε σε κάποιον πραγματικά νέο ορίζοντα. Μέχρι σήμερα παραμένει στην εμμονική αντιστροφή των όρων της προηγούμενης περιόδου. Τον στόχο της κοινωνικής ενσωμάτωσης και συνοχής έχει αντικαταστήσει αυτός της κοινωνικής αποσάρθρωσης και των κοινωνικών αποκλεισμών.