Περικυκλώνουν την Αττική με αιολικά «για να εξοικειωνόμαστε»

Του Τάσου Σαραντή

Σάλο και έντονες αντιδράσεις προκάλεσε στα κοινωνικά δίκτυα η προ ημερών γνωστοποίηση επιστολής της Ελληνικής Επιστημονικής Ενωσης Αιολικής Ενέργειας (ΕΛΕΤΑΕΝ) προς το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, με την οποία προτείνει την εγκατάσταση τριών μικρών αιολικών σταθμών, από τρεις ανεμογεννήτριες στον καθένα, διαμοιρασμένων στα τρία μεγάλα βουνά του λεκανοπέδιου: την Πάρνηθα, την Πεντέλη και τον Υμηττό. Αν και η εγκατάσταση αιολικών στους τρεις ορεινούς όγκους που περικλείουν την Αττική δεν επιτρέπεται, η απόπειρα για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο δεν είναι καινούργια.

Το βασικό σκεπτικό της πρότασης της ΕΛΕΤΑΕΝ για την τοποθέτηση ανεμογεννητριών στους ορεινούς όγκους που φιλοξενούν τα τελευταία δάση γύρω από την Αθήνα είναι ότι η εγκατάσταση μικρών αιολικών σταθμών στα βουνά αυτά έχει «επιδεικτικό σκοπό», αφού αποσκοπεί στη «διεύρυνση της αποδοχής τους από το ευρύ κοινό».

Ουσιαστικά, αυτό που προτείνεται είναι η έναρξη του αφανισμού του τελευταίου πρασίνου των ορεινών όγκων της Αθήνας, με την εγκατάσταση των πρώτων ανεμογεννητριών και των βαρέων έργων που τις συνοδεύουν, καθαρά για προπαγανδιστικούς λόγους που εξυπηρετούν αποκλειστικά τα οικονομικά συμφέροντα της αιολικής βιομηχανίας στη χώρα μας. Με άλλα λόγια, η ΕΛΕΤΑΕΝ υποστηρίζει ότι στο όνομα της πράσινης ανάπτυξης στην οποία στηρίζεται το αιολικό λόμπι είναι θεμιτή η επέμβαση ακόμη και μέσα στα τελευταία δάση, τους τελευταίους πνεύμονες πρασίνου στην Αττική.

Είναι κάτι γενιές…

Του Τάσου Σαραντή

Υπάρχουν κάποιες γενιές για τις οποίες ο ήλιος δεν θέλει να λάμψει ποτέ. Για παράδειγμα, οι γενιές του τέλους της δεκαετίας του ’60 και των αρχών της δεκαετίας του ’70. Πρόκειται για γενιές που πριν να εισέλθουν στην αγορά εργασίας γνώρισαν τι θα πει υποτίμηση της δραχμής. Κι όταν επιχείρησαν να ενταχθούν σε αυτήν, διαπίστωσαν ότι δεν τους χωράει όλους. Τουλάχιστον ως μισθωτούς. Τότε αναγκάστηκαν να το «παίξουν» ελεύθεροι επαγγελματίες. Κι έμαθαν τι θα πει μπλοκάκι, επισφαλής εργασία και κρατικό φορολογικό νταβατζιλίκι.

Το πέρασμα του χρόνου τούς έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσουν τη μισθωτή εργασία. Για να κατανοήσουν τι θα πει μισθωτή σκλαβιά και σε κάποιες περιπτώσεις να λαμβάνουν κάτι σαν ανταποδοτικό για τα χρόνια της ζωής που τους έκλεβε το λιώσιμο στη δουλειά. Ηταν τότε που υπήρχαν οι λεγόμενες τριετίες. Πριν προλάβουν να συνηθίσουν, ήρθε το ακριβό ευρώ. Και τότε είδαν την πραγματική αξία των μισθών τους να λιανίζεται. Ακόμα δεν μπορούν να καταλάβουν πώς διάολο έγινε τότε ανατίμηση της δραχμής. Βλέπετε, το θέμα ήταν νομισματικό και αφορούσε μόνο την κεντρική ισοτιμία της δραχμής με το ευρώ. Οχι τις τσέπες.

«Η καύση απορριμμάτων, δώρο στα συμφέροντα»

Του Τάσου Σαραντή

Το νέο Εθνικό Σχέδιο Διαχείρισης Αποβλήτων (ΕΣΔΑ), που κατατέθηκε για διαβούλευση, εμφανίζει την καύση ως «αναγκαία» μέθοδο διαχείρισης στη χώρα, ώστε να επιτευχθούν οι ευρωπαϊκοί στόχοι. Ωστόσο η απόφαση για καύση απορριμμάτων-υπολειμμάτων δεν είναι μια επιστημονικά τεκμηριωμένη επιλογή, αλλά μια πολιτική επιλογή που απλώς θα ωφελήσει κάποια ελάχιστα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα και πρόσωπα, επισημαίνουν οι περιβαλλοντικές οργανώσεις Οικολογική Εταιρεία Ανακύκλωσης, Μεσόγειος SOS, Greenpeace και WWF Ελλάς και καλούν το ΥΠΕΝ και τον ίδιο τον πρωθυπουργό να επανεξετάσουν και να απορρίψουν την επιλογή της καύσης η οποία τόσο πρόχειρα τέθηκε μέσα στο ΕΣΔΑ.

Δραστικά μέτρα

Οπως αναφέρουν, η «Πρόληψη» και η «Προετοιμασία προς Επαναχρησιμοποίηση» είναι φραστικά παρούσες στο ΕΣΔΑ, αλλά δεν φαίνεται να επηρεάζουν πρακτικά τη διαχρονική μείωση των αποβλήτων. Παρότι η ευρωπαϊκή οδηγία 2018/851 κάνει σαφές πως τα κράτη-μέλη πρέπει να λάβουν δραστικά μέτρα για την πρόληψη παραγωγής αποβλήτων προβλέποντας τη θέσπιση δεικτών και τη στενή παρακολούθηση αυτών, το νέο ΕΣΔΑ λαμβάνει ως δεδομένη τη σταθερή ή αυξητική παραγωγή αποβλήτων ώς το 2030, κάτι που έρχεται σε καταφανή αντίθεση με την ευρωπαϊκή νομοθεσία.

Ο «άσχημος» θάνατος των φωτοβολταϊκών

Του Τάσου Σαραντή

Καθώς μια τεράστια ποσότητα ηλιακών πάνελ που χρησιμοποιούνται στην υφήλιο πλησιάζουν στην «ημερομηνία λήξης» τους, επείγει η εύρεση μιας λύσης για την αποτελεσματική ανακύκλωσή τους αφού αποτελούν πολύ επιβλαβή για το περιβάλλον απορρίμματα.

Τα ηλιακά πάνελ αποτελούν μια ολοένα και πιο σημαντική πηγή ανανεώσιμης ενέργειας, αλλά είναι επίσης πολύπλοκα κομμάτια τεχνολογίας που γίνονται μεγάλα, ογκώδη, τοξικά ηλεκτρονικά απορρίμματα στο τέλος της ζωής τους. Και αυτή τη στιγμή, στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη δεν υπάρχει ένα σχέδιο αντιμετώπισης για το ζήτημα, εκτός των νεκροταφείων φωτοβολταϊκών.
Ενα τέτοιο σχέδιο είναι απαραίτητο να αναπτυχθεί σύντομα, καθώς πλησιάζει ο κορεσμός των ηλιακών ηλεκτρονικών αποβλήτων.

Μέχρι το 2050, ο Διεθνής Οργανισμός Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας προβλέπει ότι έως και 78 εκατομμύρια μετρικοί τόνοι ηλιακών συλλεκτών θα έχουν φτάσει στο τέλος της ζωής τους και ότι ο κόσμος θα παράγει περίπου 6 εκατομμύρια μετρικούς τόνους νέων ηλιακών ηλεκτρονικών αποβλήτων ετησίως. Ενώ ο τελευταίος αριθμός είναι ένα μικρό κλάσμα του συνόλου των ηλεκτρονικών αποβλήτων που παράγει η ανθρωπότητα κάθε χρόνο, οι τυπικές μέθοδοι ανακύκλωσης ηλεκτρονικών δεν αρκούν για τους ηλιακούς συλλέκτες.

«Επιχείρηση» άμβλυνσης των αντιδράσεων για τα βιομηχανικά αιολικά πάρκα

Του Τάσου Σαραντή

Το Πράσινο Ταμείο μετατρέπεται σε μηχανισμό στήριξης του αιολικού λόμπι στη χώρα μας, εγκρίνοντας πρόγραμμα ύψους 130.000 ευρώ, ώστε να καμφθεί η εναντίωση των τοπικών κοινωνιών στο ανεξέλεγκτο στήσιμο χιλιάδων ανεμογεννητριών ανά την επικράτεια ● Την υλοποίησή του αναλαμβάνουν το Ινστιτούτο EPLO και το Φόρουμ «Συγκλίσεις», που ιδρύθηκε από την Αλεξάνδρα Μητσοτάκη

Την εκκίνηση προγράμματος, κόστους 130.000 ευρώ, που έχει στόχο την αντιμετώπιση των κοινωνικών αντιδράσεων και την απόκτηση κοινωνικής συναίνεσης για την εγκατάσταση των βιομηχανικών αιολικών, ώστε να συνεχιστούν απρόσκοπτα οι επενδύσεις στα αιολικά και μαζί η χρυσή κερδοφορία των ιδιωτικών εταιρειών που τα εκμεταλλεύονται, αποφάσισε το Δ.Σ. του Πράσινου Ταμείου.

Την υλοποίηση του προγράμματος θα αναλάβει μια κοινή πρωτοβουλία του Convergences Greece Forum- «Συγκλίσεις» και του Ινστιτούτου για τη Μεσόγειο του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Δημοσίου Δικαίου (EPLO) που έκανε και τη σχετική πρόταση προς το Πράσινο Ταμείο. Το αξιοσημείωτο είναι ότι ιδρύτρια του φόρουμ «Συγκλίσεις» είναι η Αλεξάνδρα Μητσοτάκη, αδελφή του πρωθυπουργού Κυριάκου και της Ντόρας Μπακογιάννη.

Τα αιολικά βάζουν πλώρη για Ιο, Αμοργό, Ανάφη και Γυάρο

Του Τάσου Σαραντή

Φαραωνικές ανεμογεννήτριες στήνονται στην άγονη γραμμή του Αιγαίου, δίχως να το γνωρίζουν οι τοπικές κοινωνίες και, κυρίως, χωρίς να έχουν καν ερωτηθεί.

Σε κάποια νησιά η απόπειρα εγκατάστασης βιομηχανικών αιολικών έχει γίνει γνωστή εξαιτίας των αντιδράσεων των κατοίκων τους. Σε άλλα, οι χορηγήσεις αδειών για φαραωνικά αιολικά πάρκα έχουν δοθεί χωρίς να έχουν γνώση γι’ αυτό οι τοπικές κοινωνίες και πόσο μάλλον χωρίς να έχουν ρωτηθεί. Αν μάλιστα πρόκειται για κάποιο ακατοίκητο νησί, η καταστροφή του στο όνομα της «πράσινης ενέργειας» θεωρείται ακόμη πιο εύκολη υπόθεση.

Ως λιγότερο γνωστή θα μπορούσε να θεωρηθεί η περίπτωση τεσσάρων νησιών σε Κυκλάδες και Δωδεκάνησα που, αν και τουριστικοί προορισμοί, έχουν παραδοθεί ολοκληρωτικά στην κρατική γαλλική εταιρεία ηλεκτρισμού ΕDF, όπως προκύπτει από σχετική άδεια που έχει εκδοθεί από το 2011 από τη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας.

«Φλέγεται» ο Βόλος από την καύση σκουπιδιών στην ΑΓΕΤ-Lafarge

Του Τάσου Σαραντή

Τόνοι απορριμμάτων καταφτάνουν από τη Νότια Ιταλία και υπάρχουν μέρες που η πόλη πνίγεται κυριολεκτικά από τη μυρωδιά του καμένου πλαστικού. Ενώ καταγράφονται ρυπαντικά επεισόδια από την τσιμεντοβιομηχανία, οι μετρήσεις δεν διαπιστώνουν την παραμικρή ατμοσφαιρική ρύπανση. Νέο συλλαλητήριο προγραμματίζεται για αύριο ενω στα κάγκελα βρίσκονται οι κάτοικοι και φορείς για τη δημιουργία εργοστασίου SRF που θα καταδικάσει την πόλη σε αποτεφρωτήρα των εγχώριων και εισαγόμενων απορριμμάτων και με αποτέλεσμα την περαιτέρω επιβάρυνση της υγείας των κατοίκων, του περιβάλλοντος και της τοπικής οικονομίας

Συλλαλητήριο κατά της καύσης σκουπιδιών από την τσιμεντοβιομηχανία ΑΓΕΤ-Lafarge και της δημιουργίας εργοστασίου SRF από τον δήμο διοργανώνεται αύριο στον Βόλο. Πρόκειται για την τέταρτη μεγάλη κινητοποίηση που διοργανώνεται στην πόλη ενάντια στην καύση σκουπιδιών για την παραγωγή ενέργειας από την τσιμεντοβιομηχανία, έπειτα από τρία χρόνια δυναμικών αγώνων.

Είχαν προηγηθεί ένα πρωτόγνωρο για τα δεδομένα του Βόλου μεγαλειώδες συλλαλητήριο στις 5 Μαΐου 2018, όπου 10.000 Βολιώτες διαδήλωσαν στους δρόμους της πόλης κατά της καύσης σκουπιδιών και του εργοστάσιου παραγωγής SRF του Δήμου Βόλου. Ανάλογος, αν όχι μεγαλύτερος, ήταν ο αριθμός των Βολιωτών που συμμετείχε και στο συλλαλητήριο τον Απρίλιο του 2019, ενώ το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς χιλιάδες μαθητές και φοιτητές κατέβηκαν στους δρόμους της πόλης με τα ίδια αιτήματα.

Βορά στις πολυεθνικές το εμπόριο σπόρων

Του Τάσου Σαραντή

Σύμφωνα με νέο νόμο, θα είναι παράνομο να αναπτυχθούν, να αναπαραχθούν ή να ανταλλαχθούν προς σπορά κηπευτικών ή δέντρων σπόροι που δεν έχουν ελεγχθεί και εγκριθεί από τον Οργανισμό Φυτικών Ποικιλιών της Ε.Ε. Καταλυτικό ρόλο στη διαμόρφωση των κατευθυντήριων οδηγιών της ευρωπαϊκής νομοθεσίας έπαιξε το λόμπι της βιομηχανίας σπόρων διά μέσου της Ευρωπαϊκής Ενωσης Σπόρων, της Copa-Cogeca, που εκπροσωπεί τη βιομηχανοποιημένη αγροτική παραγωγή, και της FoodDrinkEurope, που εκπροσωπεί τις μεγάλες πολυεθνικές τροφίμων 

 Εδώ και 50 χρόνια, η ευρωπαϊκή νομοθεσία σχετικά με την εμπορία σπόρων στρώνει το κόκκινο χαλί για τις σύγχρονες ποικιλίες τους που είναι προστατευμένες από δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, είναι δηλαδή πατενταρισμένες από πολυεθνικές εταιρείες που τις κατέχουν και τις εκμεταλλεύονται. Σήμερα, η Ε.Ε. είναι έτοιμη να μεταρρυθμίσει εκ βάθρων την ευρωπαϊκή νομοθεσία σχετικά με την εμπορία των σπόρων. Οι καινούργιοι κανόνες που θα αφορούν την εμπορία τους θα είναι ένα από τα τελευταία καυτά θέματα που θα συζητηθούν στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πριν από τις ευρωεκλογές. Κι απ’ ό,τι φαίνεται, πρόκειται για μια μοναδική ευκαιρία για τη βιομηχανία των σπόρων να εδραιώσει την κυριαρχία της στην ευρωπαϊκή αλλά και στην παγκόσμια αγορά -η εμπορική αξία της οποίας υπολογίζεται σε περίπου 45 δισ. δολάρια και της ευρωπαϊκής σε 9 δισ. δολάρια ετησίως- και να απαλλαγεί διά παντός από τους «ανταγωνιστές» της.