Με την ευκαιρία της επιστροφής στην έδρα μας, την Νέα Φιλαδέλφεια!

Του Σταύρου Νουχάκη

Η ΑΕΚ ΟΠΩΣ ΤΗΝ ΓΝΩΡΙΣΑ – Η ΠΡΟΙΣΤΟΡΙΑ!

Με τα χρόνια να περνούν νόμιζα ότι είχα αποτοξινωθεί από το ποδόσφαιρο ! Μπορεί να φταίει το γκρέμισμα του γηπέδου το 2003, η πτώση της ομάδας στην Γ Εθνική το 2013, τα πέτρινα χρόνια, η εμπορευματοποίηση του ποδοσφαίρου, οι αστοχίες στις μεταγραφές, οι ήττες σε τρεις συνεχόμενους τελικούς κυπέλλου από τον ΠΑΟΚ...

Μπορεί και το ότι οι προτεραιότητες στην ζωή είναι πια διαφορετικές καθώς μεγαλώνω... Οι "άσσοι των γηπέδων" της παιδικής μου ηλικίας έδωσαν την θέση τους σε άλλους...

Έτσι λοιπόν είμαι από αυτούς που δεν πήραν διαρκείας για το "Αγιά Σοφιά". Άπιστος Θωμάς που για να πιστέψω θέλω να βάλω το "δάκτυλο επί τον τύπων των ύλων". Να δω την ΑΕΚ να νικάει και όχι μόνο να ακούω κούφια λόγια. Τα μεγάλα γήπεδα δεν  κάνουν τις μεγάλες ομάδες. Το αντίθετο συμβαίνει. Οι μεγάλες ομάδες γεμίζουν τα γήπεδα.

Πριν λίγο καιρό  όμως που πέρασα από την οδό Κοραή και μπήκα στο μουσείο της εθνικής αντίστασης - όπου κατά την κατοχή ήταν τα γραφεία της Γερμανικής κομαντατουρας - είδα κάτι που μου ξύπνησε μνήμες. Περιφερόμενος στους σκοτεινούς θαλάμους και στα κελιά, το μάτι μου κόλλησε σε τρία γράμματα χαραγμένα στον τοίχο δίπλα από έναν δικέφαλο:

- ΑΕΚ.

 Ένα όνομα που "ζει" στον τοίχο μιας φυλακής 80 περίπου χρόνια...