Διαδρομές των Ναζί μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο...

Ο ναζισμός σηκώνει κεφάλι. Οι εκπρόσωποι του ιμπεριαλισμού προσπαθούν με κάθε ευκαιρία να τον ξεπλύνουν, να σβήσουν τις μνήμες των λαών, να ξαναγράψουν την ιστορία όπως τους βολεύει για τα σύγχρονα αιματηρά τους σχέδια στην Ουκρανία, την Παλαιστίνη, την Αφρική και σε όποιο σημείο του πλανήτη οι λαοί τολμούν να αμφισβητούν την ηγεμονία τους.

Υπερήλικας Ουκρανός Εθελοντής των SS χειροκροτείται από το κοινοβούλιο του Καναδά και γίνεται γραμματόσημο στην Ουκρανία. «Δεν διέπρατταν όλα τα μέλη των SS σφαγές», γράφει το Politico. Στην Ουκρανία αγάλματα του Μπαντέρα παίρνουν τη θέση μνημείων της Αντιφασιστικής Νίκης.

Οι αναχωρητές

ή «κοίτα να γυρίσεις στην Ελλάδα, ο τόπος χρειάζεται σπουδαγμένους ανθρώπους»

Του Κώστα Ηλιόπουλου 

Οι ήρωες των παιδικών μου χρόνων φεύγουν ένας-ένας. Διαβάζω τις αναχωρήσεις τους στην προτελευταία σελίδα της τοπικής εφημερίδας της γενέθλιας πόλης, συνήθως τα απογεύματα, λίγο πριν κλείσω τον υπολογιστή στο γραφείο. Κατόπιν, στο σπίτι, πάνω απ’ το μάτι της κουζίνας και ενόσω ετοιμάζω το αργοπορημένο μεσημεριανό μου, τους θυμάμαι έναν-έναν.
Κοιτάζω απ’ το παράθυρο τη μέρα που φεύγει, τα χρώματα του δειλινού θυσιασμένα πίσω από τις πολυκατοικίες, και τους άγνωστους στα απέναντι μπαλκόνια. Κάτι γέροι, που οι ρυτιδιασμένοι λαιμοί τους αρδεύουν τη φαντασία μου και γίνονται μέσα μου τα πρόσωπα των αναχωρούντων παιδικών ηρώων. Τους τελευταίους ενδόμυχα τους ευγνωμονώ, που με τις αργές κινήσεις τους τροφοδοτούν περαιτέρω τη μνήμη μου.

Μια κυβέρνηση της αριστεράς στη Χιλή (1970-1973) (video)

40 χρόνια μετά το πραξικόπημα του Πινοτσέτ

Του Κρίτωνα Ηλιόπουλου

Αμέσως μετά το πραξικόπημα του Πινοτσέτ στις 11 Σεπτέμβρη 1973 υπήρξε μια συσπείρωση της χιλιάνικης και της παγκόσμιας αριστεράς κατά της φρίκης της δικτατορίας. Όμως πρωτύτερα, στα τρία χρόνια της κυβέρνησης Λαϊκής Ενότητας, 1970-73, υπήρχαν πολλές διαφωνίες μέσα στο αριστερό στρατόπεδο της μεγάλης «μάχης της Χιλής». Επιπλέον, για πολλά χρόνια, η ευθύνη για την ήττα αποδιδόταν από αρκετούς σε εκείνες τις διαφωνίες ή στα λάθη τακτικής και στρατηγικής της Λαϊκής Ενότητας (Λ.Ε). Εάν ρίξουμε μια πιο ψύχραιμη ματιά, σήμερα 40 χρόνια μετά το βομβαρδισμό του προεδρικού μεγάρου της Χιλής, μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι δεν ήταν οι εσωτερικές αδυναμίες που έφταιξαν για την ήττα αλλά μάλλον η «υπεροπλία» και η μεγαλύτερη ισχύς του αντίπαλου. Επίσης από την απόσταση του χρόνου θα διαπιστώσουμε ότι οι επιτυχίες της αριστερής κυβέρνησης ήταν εντυπωσιακές και πολύ περισσότερες από τις αποτυχίες. Η κριτική για τις ευθύνες της ήττας βασίζεται ακριβώς σ’ αυτές τις επιτυχίες. Εφόσον επί τρία «ατέλειωτα» χρόνια απίστευτων καθημερινών αλλαγών και συγκρούσεων στην κοινωνία της Χιλής, το κίνημα της Λαϊκής Ενότητας κατάφερε αυτά που κατάφερε χωρίς να ανατραπεί, θα μπορούσε να είχε νικήσει. Μερικοί υποστήριξαν ότι δεν θα μπορούσε. Άλλοι επικέντρωσαν στη δύναμη που έχουν οι κάννες και ότι ήταν ζήτημα όπλων. Ωστόσο στην κοντινή Αργεντινή ηττήθηκε λίγο αργότερα και αυτή η άποψη. Στις κουτσομπολίστικες στήλες μπορεί να διαβάσουμε για τη διαμάχη περί του αν αυτοκτόνησε ή σκοτώθηκε ο Αλιέντε, για το αν έπινε ή δεν έπινε ουίσκι και άλλες θεωρίες που έχουν στόχο να μειώσουν την αξία της κυβέρνησης Λαϊκής Ενότητας και της προσωπικότητας του προέδρου της. Δεν έχει νόημα να κάνουμε μαντείες και «μετά Χριστόν» προφητείες, η συζήτηση αυτή κράτησε πολλά χρόνια και αποδείχτηκε άγονη.