Επαγγελματίες, έμμισθοι "αντιρατσιστές"! Ευχαριστούμε τις ΗΠΑ που μας στέλνουν πρόσφυγες!

2015: Η χρονιά της μεγάλης διάψευσης

Του Γιάννη Ανδρουλιδάκη*

Σε λίγες μέρες τελειώνει και το 2015. Μια χρονιά που ξεκίνησε με πολλές ελπίδες για ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού και κλείνει με την απόλυτη διάψευση τους. Πέρυσι τέτοιον καιρό η αναμονή των εκλογών δημιούργησε αισιοδοξία ότι πλησιάζει το τέλος της καταστροφικής πολιτικής των μνημονίων και της λιτότητας, ότι πέφτουν οι τίτλοι του τέλους για τη μεταπολιτευτική Ελλάδα, ότι τερματίζεται η κατατρομοκράτηση του ελληνικού λαού και το σκληρό αστυνομικό κράτος. Η πλειοψηφία των πολιτών πίστεψε ότι ήρθε η ώρα να ξαναβρούν τη χαμένη τους αξιοπρέπεια , ότι έφτασε η στιγμή η χώρα να υψώσει το ανάστημα της και να ανακτήσει την τσαλακωμένη της περηφάνια. Να πει όχι στους δανειστές – εκβιαστές. Πολλοί θεώρησαν ότι ο λαός θα έπαιρνε τις τύχες στα χέρια του και η Ελλάδα θα γύριζε σελίδα. Όλα αυτά πριν από ένα χρόνο. Σήμερα τα πάντα είναι ίδια. Σαν να μην άλλαξε η κυβέρνηση. Σαν να εξουσιάζουν οι ίδιοι άνθρωποι. Σαν να ήταν όλα μια χίμαιρα.

Η χαμένη ηθική της ''κυβερνώσας αριστεράς''

Του Γιάννη Ανδρουλιδάκη*

            Τις τελευταίες δεκαετίες στη χώρα μας  μαζί με το ρουσφέτι και τις πελατειακές σχέσεις άνθισαν η διαπλοκή, η διαφθορά και τα σκάνδαλα. Ενεπλάκησαν κυβερνητικά κόμματα, πρωθυπουργοί, υπουργοί, πολιτικοί και ανώτερα στελέχη του κομματικού και κρατικού μηχανισμού. Ο ελληνικός λαός άναυδος διάβαζε για ιλιγγιώδη ποσά και για πρόσωπα υπεράνω πάσης υποψίας. Παράλληλα κυριάρχησε  η δημαγωγία, οι κούφιες υποσχέσεις και η πολιτική ανηθικότητα. Όλα μαζί αποτελούν μερικά  από τα διαχρονικά και  βασικά χαρακτηριστικά της μεταπολιτευτικής περιόδου.

            Η αριστερά στην ιστορική της διαδρομή είχε πάντα ένα πλεονέκτημα έναντι των αντιπάλων της  για το οποίο δικαιολογημένα υπερηφανευόταν: το ηθικό.  Η ιδεολογία και οι  αγώνες της, αλλά και το  ό,  τι δεν είχε κυβερνήσει μέχρι τώρα την προστάτευαν . Το τελευταίο διάστημα, όμως, εκείνο που ονομάζεται «κυβερνώσα αριστερά», δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ, άρχισε να χάνει  αυτό το ατού.  Αιτία  η πολιτική ανηθικότητα που προέκυψε από τις  απραγματοποίητες προεκλογικές υποσχέσεις, αλλά και οι σκιές που δημιούργησαν οι  υποθέσεις δύο κορυφαίων υπουργών, των κκ  Φλαμπουράρη και Σταθάκη. 

O κόσμος μας είναι γεμάτος υπέροχους ανθρώπους, που στο τέλος θα τον αλλάξουν

Του Γιάννη Ανδρουλιδάκη

Χθες το βράδυ γυρίσαμε σπίτι από το Σαββατιάτικο ποτό κάπου κοντά στη 1 π.μ. Εξω έριχνε καρέκλες, τραπέζια και τραπεζαρίες -από τη βροχή δεν έβλεπες μπροστά σου. Κάτω από τη μικροσκοπική τέντα του υπαίθριου μανάβικου συνωστίζονταν μια 50αριά πρόσφυγες, ανάμεσά τους πολλές μανάδες με μωρά στην αγκαλιά τους.

Η εξώπορτα στο σπίτι άνοιξε, το νεύμα έγινε και οι πρόσφυγες μπήκαν μέσα. 50 άνθρωποι στα σκαλιά, από την εξώπορτα μέχρι τον ημιόροφο. Εξω από την πόρτα μας μια οικογένεια με μωρά: η μικρή είχε 37,4. Δώσαμε παιδικό ντεπόν και μπανάνες, η Δήμητρα έφτιαξε τοστάκια και η Πέγκυ από δίπλα έπλυνε σταφύλια, βγάλαμε κουβέρτες και μαξιλάρια.
Ξαπλώσαμε, αλλά δεν μας ερχόταν ύπνος. Ωσπου γύρω στις 2:30 διακρίναμε το καρούμπαλο ενός περιπολικού να φωτίζει στο δρόμο και βγήκαμε να δούμε τι συμβαίνει. Ενας χίπστερ, όχι πάνω από 30 χρονών, από τον 4ο είχε καλέσει την αστυνομία για να τους διώξει. Ακούσαμε έκπληκτοι τους αστυνομικούς να του ζητούν να δείξει κατανόηση και να τους αφήσει να ξημερώσουν στην είσοδο λέγοντάς του “Είναι μητέρες με παιδιά, δεν πρόκειται να σας κλέψουν. Σας ζητάμε να αποσύρετε την καταγγελία και αν φοβάστε να κλειδώσετε δύο φορές”. Επέμενε: δεν ήταν δικό του πρόβλημα λέει. Κατεβήκαμε κάτω, κάναμε καβγά. Εφυγε όταν έφυγαν και οι πρόσφυγες. Εμειναν μόνο δύο ή τρεις οικογένειες μπροστά στην πόρτα μας.

Αριστερά των καταθέσεων ή της αλληλεγγύης; Πρέπει τα λόγια να συμβαδίζουν με έργα

Του Γιάννη Ανδρουλιδάκη

Τον τελευταίο καιρό πολύ μελάνι χύθηκε με την ευκαιρία της δημοσιοποίησης των περιουσιακών στοιχείων των αρχηγών των πολιτικών κομμάτων και των βουλευτών. Σχολιάστηκε δε ιδιαιτέρως αρνητικά και ως κάτι πολύ ασυνήθιστο από τα περισσότερα μέσα μαζικής ενημέρωσης το γεγονός ότι ορισμένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ έχουν καταθέσεις εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ.

Θεωρήθηκε πολύ φυσιολογικό ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης να είναι ο πλουσιότερος πολιτικός αρχηγός, ο πρωθυπουργός να έχει μεγάλη κινητή και ακίνητη περιουσία, όπως και διάφοροι υπουργοί και βουλευτές της συμπολίτευσης. Ο πλούτος όμως ορισμένων βουλευτών του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης χαρακτηρίστηκε ως ασύμβατος με την ιδεολογία τους. Είναι αντιφατικό δηλαδή να είσαι πλούσιος και αριστερός;

Πιστεύω ότι καθένας (και ο πλούσιος) μπορεί να δηλώνει αριστερός, όπως κάνουν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, ο πλούτος των οποίων αποκτήθηκε νόμιμα, βρίσκεται στην Ελλάδα και φορολογείται, όσο και αν προκαλούν ίλιγγο και προβληματισμό τα πολλά μηδενικά των καταθέσεών τους σε μένα και σε πολλούς άλλους με μηδενικές ή σχεδόν μηδενικές καταθέσεις. Αυτά ακριβώς τα πολλά μηδενικά εκμεταλλεύτηκε ο γνωστός μηχανισμός προπαγάνδας προκειμένου να πετάξει λάσπη συνολικά στην Αριστερά ακόμη μία φορά.