Η παρέλαση της 25ης Μαρτίου και η πρόσκληση των «Προστάτιδων Δυνάμεων»

(Φωτ.: ΑΠΕ-ΜΠΕ / Ορέστης Παναγιώτου)

Η αποικία γιορτάζει

Του Νικόλα Δημητριάδη

Τις μέρες αυτές φαίνεται ότι γίνονται συζητήσεις για τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου και τη στρατιωτική παρέλαση στην Αθήνα. Το ζήτημα που έχει τεθεί δεν είναι μόνον η πραγματοποίηση ή μη της παρέλασης (τελικώς φαίνεται ότι θα γίνει), ή ο τόπος διεξαγωγής της, αλλά και οι ξένοι επίσημοι που θα προσκληθούν να παραστούν και να τιμήσουν εκ μέρους των χωρών τους την επέτειο. Όπως αναφέρουν δημοσιεύματα στο Βήμα και την Καθημερινή, η ελληνική κυβέρνηση επέλεξε τρεις αρχηγούς κρατών για να τους προσκαλέσει να παραστούν στην παρέλαση: τον βασιλιά Κάρολο της Αγγλίας, τον Γάλλο Πρόεδρο Εμμανουέλ Μακρόν και τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν. Ο συμβολισμός είναι προφανής: πρόκειται για τους αρχηγούς των τριών Προστάτιδων Δυνάμεων, που συμμετείχαν στη ναυμαχία του Ναυαρίνου και έδωσαν τα ονόματά τους στα νεοπαγή «κόμματα» του νέου ελληνικού κράτους.

Δεν πρέπει να μας προκαλεί απορία η επιλογή αυτή. Η στόχευσή είναι συγκεκριμένη: η πρόσκληση των τριών αυτών αρχηγών ανταποκρίνεται στις ιδεοληψίες του σκληρού πυρήνα του εθνομηδενισμού, όπως τις διατύπωσε πρόσφατα και ο καθηγητής Ρόντρικ Μπήτον σε συνέντευξή του: «η ελευθερία μας δεν κατακτήθηκε με αγώνες, μας χαρίστηκε από τους ξένους». Αυτό είναι το μήνυμα-νουθεσία που εκπέμπει ο φιλελεύθερος ακαδημαϊκός εθνομηδενισμός. Γι’ αυτό και η παρέλαση επιδιώκεται να πραγματοποιηθεί υπό την σκέπη των τριών χωρών που υποτίθεται ότι μας χάρισαν την ελευθερία μας.

“Η βιομηχανία της αλληλεγγύης: Το μεταναστευτικό, οι ΜΚΟ και ο εργαλειοποιημένος ανθρωπισμός”

Του Νικόλα Δημητριάδη

Για την πολιτική επιστήμη στην Ελλάδα, το μεταναστευτικό ζήτημα και οι κοινωνικές του συνέπειες αποτελούν εδώ και χρόνια ταμπού. Ο Γιώργος Ρακκάς, πολιτικός επιστήμονας, μέλος της ομάδας του Άρδην και επικεφαλής της δημοτικής κίνησης “Μένουμε Θεσσαλονίκη”, επέλεξε να αφιερώσει τις σπουδές του στο ζήτημα αυτό.

Ήδη κυκλοφορεί από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις το βιβλίο του “Σύγχρονες Βαβέλ: Μετανάστευση, πολυπολιτισμικότητα, συγκρούσεις – Από τον Άγιο Παντελεήμονα στην προσφυγική κρίση“, που έχει βασιστεί στη διδακτορική του διατριβή, αλλά και την προσωπική του έρευνα και εμπειρία, ως κατοίκου του Αγίου Παντελεήμονα.

Στο νέο του βιβλίο “Η βιομηχανία της αλληλεγγύης: Ο Τζωρτζ Σόρος και η νέα ανθρωπιστική αυτοκρατορία“ από τις Εναλλακτικές εκδόσεις, ο Γιώργος Ρακκάς επανέρχεται στο μεταναστευτικό ζήτημα, για να φωτίσει κάποιες επιπλέον πτυχές του, οικονομικές, κοινωνικές και ιδεολογικές. Αναλύει το φαινόμενο των ΜΚΟ, του Τζωρτζ Σόρος και της συναφούς “βιομηχανίας”, τις επιπτώσεις του μεταναστευτικού στην ελληνική κοινωνία και την ιδεολογία των ανοιχτών συνόρων που κυριαρχεί σήμερα στον χώρο των πολιτικών και κοινωνικών κινημάτων.

Πανδημία, μετάβαση και νέα συνείδηση

Του Κώστα Δημητριάδη

Ένα συμβάν που τροποποιεί όλους τους όρους των εξελίξεων

Με την αυγή του 20^ου αιώνα αναδύθηκε για πρώτη φορά με όρους πραγματικών δυνατοτήτων, το ζήτημα της μετάβασης σε μία κατάσταση πέραν της λογικής του κεφαλαιοκρατικού τρόπου οργάνωσης της κοινωνικής ζωής. Διατρέχοντας τον 20^ο αιώνα, συναντάμε ξανά και ξανά την εμφάνιση μιας μεγάλης δομικής παγκόσμιας κρίσης του καπιταλισμού και τεράστια συμβάντα (δύο παγκόσμιοι πόλεμοι) αλλά και διαδικασίες απλωμένες στον χρόνο (νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση) που επιχείρησαν το ξεπέρασμά της κρίσης, τροποποιώντας την ίδια στιγμή καθοριστικά και πολύπλευρα τους όρους για μια πορεία μετάβασης.

Το σημερινό συμβάν της πανδημίας, όπως ανέκυψε μέσα σε μία ακόμα εμφάνιση της δομικής κρίσης του συστήματος, δείχνει να έχει τέτοιας κλίμακας εμβέλεια. Το κεντρικό ερώτημα που πρέπει να θέσουμε είναι με ποιούς τρόπους θα επιδράσει σε μία πορεία μετάβασης.

Η κατάσταση πριν την πανδημία

Η πανδημία προέκυψε στο έδαφος ενός επαπειλούμενου επεισοδίου όξυνσης της δομικής κρίσης του συστήματος. Εκείνης που εκδηλώνεται με αλλεπάλληλα κύματα από τα μέσα της δεκαετίας του 70. Εδώ και αρκετούς μήνες συσσωρεύονταν επικίνδυνα σημάδια για ένα τέτοιο ξέσπασμα και πλήθαιναν οι σχετικές εκτιμήσεις.

Η ελπίδα έρχεται … και στους αρχαιολογικούς χώρους!

Του Νικόλα Δημητριάδη από την Ρήξη (φ. 147) 

Μεγάλη επιτυχία για τη νέα υπουργό Σημιτικού Πολιτισμού κα Μυρσίνη Ζορμπά: Κύκλοι του υπουργείου επιβεβαίωσαν ότι βρίσκεται σε συμφωνία με το Υπερταμείο για την επιστροφή κάποιων αρχαιολογικών χώρων στη δικαιοδοσία του υπουργείου της, με την προϋπόθεση να προχωρήσει στην άμεση αξιοποίησή τους. Η στήλη με τα πρώτα «πρότζεκτ αρχαιολογικής ανάπτυξης» διέρρευσε στον Τύπο και σας τα παρουσιάζουμε με κάθε επιφύλαξη:

Δελφοί: Προωθείται η μετατροπή του χώρου σε «εκπτωτικό χωριό», με σειρά γνωστών διεθνών αλυσίδων στον χώρο της ένδυσης και της εστίασης, αναγνωρισμένων εγχώριων μπραντς, αλλά και πολυκινηματογράφου μούλτιπλεξ. Η έλλειψη τέτοιων καταστημάτων αποτελούσε χρόνιο πρόβλημα των Δελφών, οδηγώντας σε μείωση των εσόδων. Ο ανανεωμένος χώρος αναμένεται να προσελκύσει τουρισμό με υψηλά ποιοτικά χαρακτηριστικά, συμβάλλοντας στην πολιτισμική αναβάθμιση της ευρύτερης περιοχής.

Δημόσια παιδεία και ιδιωτική κοινωνία

Η παιδεία αντιμέτωπη με την ηγεμονία της φιλελεύθερης ιδεολογίας

Του Νικόλα Δημητριάδη (Άρδην τ. 101-102) 

Είναι γνωστή η άποψη της Θάτσερ για την έννοια της κοινωνίας: «Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα, υπάρχουν μόνο μεμονωμένοι άνδρες, γυναίκες και οικογένειες». Η αντίληψη αυτή βρίσκεται στον πυρήνα της φιλελεύθερης σκέψης και στις ημέρες μας τείνει να γίνει κυρίαρχη. Το συλλογικό συμφέρον δεν μπορεί να ιδωθεί αυτόνομα από το ατομικό. Είναι ένα παρακολούθημα/αποτέλεσμα του τελευταίου: Αν τα άτομα ευημερούν, θεωρείται αυτονόητο ότι θα ευημερεί και η κοινωνία. Πρόκειται για την πλήρη ηγεμονία του παράδοξου (και παντελώς ακατανόητου σε παλαιότερες εποχές) προτάγματος του φιλελευθερισμού, σύμφωνα με το οποίο η επιδίωξη του ατομικού εγωιστικού συμφέροντος και μόνο μπορεί να οικοδομήσει μια υγιή κοινωνία. Η ίδια η έννοια του συλλογικού απαξιώνεται: Οι συλλογικές ταυτότητες δαιμονοποιούνται ως καταπιεστικοί αναχρονισμοί και προκρίνεται η εκδίπλωση της ατομικής πλευράς του ανθρώπου, μέσω της «απελευθέρωσης των επιθυμιών», στα πλαίσια της καταναλωτικής «κοινωνίας του θεάματος».

Ο Σόρος και… ο Σώρρας

Η «αποστασία» των διανοουμένων και ο θρίαμβος των απατεώνων

Του Νικόλα Δημητριάδη από το Άρδην τ. 105

Η εξαετής οικονομική κρίση που βιώνουμε σηματοδοτεί το τέλος της ιστορικής περιόδου που ονομάστηκε «Μεταπολίτευση». Καθώς κλείνει ο κύκλος αυτός, είναι χρήσιμο να δούμε την «κληρονομιά» που μας αφήνει. Η κρίση νομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος που έφεραν τα μνημόνια οδήγησε στη συρρίκνωση και απαξίωση των δύο κομμάτων εξουσίας και έφερε στο προσκήνιο νέες πολιτικές δυνάμεις και «προσωπικότητες». Μια ματιά στις δυνάμεις αυτές μπορεί να προσφέρει μια γλαφυρή εικόνα της κοινωνικής παρακμής που αφήνει πίσω της η Μεταπολίτευση: οι απατεώνες της σημερινής συγκυβέρνησης, οι εγκληματίες της Χρυσής Αυγής, ο γραφικός Βασίλης Λεβέντης, οι εκάστοτε δραχμοφαντασιόπληκτοι Καζάκηδες και Βαρουφάκηδες, η ιδιόμορφη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τέλος… ο Αρτέμης Σώρρας! Αυτή είναι η ανανέωση του πολιτικού μας προσωπικού, αυτοί είναι οι άνθρωποι που ανέλαβαν να εκφράσουν τη δυσαρέσκεια της κοινωνίας στα οικονομικά και πολιτικά αδιέξοδα της τεσσαρακονταετίας Πασόκ-Ν.Δ. Η συντελούμενη διάλυση της χώρας αφήνει πίσω της ένα πολιτικό και κοινωνικό χάος, στο οποίο βασιλεύουν, στην καλύτερη περίπτωση, εξημμένες κεφαλές και στην χειρότερη, απατεώνες, εγκληματίες, ουφολόγοι.
Για να εξηγήσουμε την παρακμή αυτή, θα πρέπει να εστιάσουμε σε ένα φαινόμενο που ενισχύεται αποφασιστικά την περίοδο της Μεταπολίτευσης και επηρεάζει τόσο τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου όσο και την κοινή γνώμη: πρόκειται για το διαρκώς διευρυνόμενο χάσμα ανάμεσα στις ελίτ (τις κοινωνικές ομάδες που διαχειρίζονται την πολιτική, οικονομική και πνευματική εξουσία) και το ευρύτερο λαϊκό σώμα. Ειδικά η περίοδος Σημίτη σηματοδοτεί για την Ελλάδα την αποκαλούμενη «αποστασία των διανοουμένων», τη μαζική, δηλαδή, ενσωμάτωση των ανθρώπων του πνεύματος και της τέχνης στους κυρίαρχους μηχανισμούς του χρήματος και της εξουσίας, φαινόμενο που παρατηρείται και στην Ευρώπη. Καθηγητές και πανεπιστημιακοί, επιστήμονες και ερευνητές, δημοσιογράφοι και απασχολούμενοι στα Μ.Μ.Ε., συγγραφείς και καλλιτέχνες, λογοτέχνες και ποιητές αποκόπτονται από την ελληνική κοινωνία, εισερχόμενοι στο στενό κύκλωμα που ορίζουν τα μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα, το κρατικό ταμείο, τα ευρωπαϊκά κονδύλια και τα ποικιλώνυμα ξένα ιδρύματα και ΜΚΟ.

Γιατί ενοχλεί η 28η Οκτωβρίου;

Όταν οι προοδευτικοί του «Ναι σε όλα» καταργούν το… «ΟΧΙ»!

Του Νικόλα Δημητριάδη από την ιστοσελίδα psorokostena.gr

Εκείνο τ’ «όχι» δεν το επανέλαβε η ηχώ,

ήταν πολύ βαρύ για να το μεταφέρει.

Κ. Μόντης

Μέρες που είναι, βλέπουμε να διοργανώνεται σειρά από εκδηλώσεις για τον Πόλεμο του ’40 και την Κατοχή. Στην αρχή παραξενευτήκαμε: από τόσο νωρίς αρχίσανε οι εκδηλώσεις για την 28η Οκτωβρίου; Η απάντηση είναι αρνητική. Οι εκδηλώσεις γίνονται στο πλαίσιο του εορτασμού της… 12ης Οκτωβρίου 1944, ημέρα απελευθέρωσης της Αθήνας. Πως; Τι’ν τούτ; Πρόκειται για μία ακόμη ιδέα της εθνομηδενιστικής ηγεσίας μας, των Λιάκων και των Φίληδων: Η 28η Οκτωβρίου πρέπει να υποβαθμιστείκαι να αντικατασταθεί από την 12η. Όπως γίνεται στας προοδευμένας Ευρώπας, όπου εορτάζεται η νίκη επί των Γερμανών και το τέλος του πολέμου, αντί για την αρχή του. Ο εορτασμός της 28ης Οκτωβρίου ενοχλεί τους προοδευτικούς διανοούμενούς μας, καθώς συνιστά μια γιορτή πολεμοχαρή, εθνικιστική, μέσες άκρες φασιστική – έτσι μας λένε. Όπως και το 1821. Γιατί γιορτάζουμε την αρχή της Επανάστασης και όχι το τέλος της; Tα ίδια και με την 1η Απριλίου, εθνική γιορτή της Κύπρου, όταν, το 1955, ξεκίνησε ο αγώνας της ΕΟΚΑ για Ένωση.

Η επέτειος μιας κοροϊδίας

Το προεκλογικό δημοψήφισμα του Τσίπρα και η απάτη του περήφανου «ΟΧΙ»

Του Νικόλα Δημητριάδη

Έκλεισε ένας χρόνος από το προεκλογικό δημοψήφισμα του Τσίπρα. Έναν χρόνο πριν, το 62% των πολιτών που προσήλθαν στις κάλπες, άκουσε την κυβέρνησή του και αρνήθηκε να αποδεχτεί τα δύο έγγραφα που κατέθεσαν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στο Eurogroup της 25/6/2015, δηλαδή το «Reforms for the completion of the Current Program and Beyond» (Μεταρρυθμίσεις για την ολοκλήρωση του τρέχοντος προγράμματος και πέραν αυτού) και το «Preliminary Debt sustainability analysis» (προκαταρκτική ανάλυση βιωσιμότητας χρέους). Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι και ειπώθηκαν πολλά. Για την «κωλοτούμπα» του Τσίπρα και το τρίτο μνημόνιο, για τα capital control (που κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει, καθώς δεν σχετίζονται με το λεγόμενο «bank run», αλλά είναι μια άσχετη απόφαση που πήρε πραξικοπηματικά ένα πρωινό ο Στουρνάρας), για τους «μενουμευρωπαίους» και τους «δεθελαμαλλαμενουμευρωπαίους» και άλλα πολλά.

Ο «λούμπεν» Μαρίνος Αντύπας στη χώρα των Κατρούγκαλων

Του Νικόλα Δημητριάδη 

Έφτασαν χτες στην Αθήνα οι αγρότες, για να διαδηλώσουν εναντίον του νέου ασφαλιστικού νομοσχεδίου. Ξέρετε, αυτοί οι περίεργοι τύποι με τις γκλίτσες και τις γαλότσες, που χαρακτηρίστηκαν αμέσως από το κυβερνητικό καφενείο και τα παπαγαλάκια του ως «λούμπεν», «ακροδεξιοί» και τα γνωστά (πια) υποκοριστικά με τα οποία στολίζουν οι προφεσόρες των βορείων προαστείων κάθε λαϊκή κινητοποίηση. Κάποιοι από τα τρακτέρ των «λούμπεν» αυτών τύπων συμμετείχαν και στη μεγάλη διαδήλωση, παρελαύνοντας μπροστά από τη Βουλή. Εκεί είδαμε να ανεμίζουν και κάτι περίεργες κίτρινες σημαίες με μια φωτογραφία: το πρόσωπο του Μαρίνου Αντύπα.

Εκσυγχρονιστές όλων των χωρών ενωθείτε!

Δηλώσεις Φίλη: ένα μαζικό προσκλητήριο στις εκσυγχρονιστικές δυνάμεις, για την υποστήριξη του καταρρέοντος κυβερνητικού καφενείου

Του Νικόλα Δημητριάδη 

Ο κύριος Φίλης δεν είναι κάποιος τυχαίος τύπος που ξύπνησε ένα πρωί και είπε να πετάξει μια μπαρούφα. Ανήκει στο βασικό επικοινωνιακό επιτελείο της κυβέρνησης, είναι έμπειρος δημοσιογράφος και ξέρει πολύ καλά τι λέει, που το λέει και πότε το λέει. Οι δηλώσεις που έκανε στον Χατζηνικολάου, τον βασικό επικοινωνιακό δίαυλο του καθεστώτος, είχαν διπλή στόχευση: Από τη μία να δώσει η κυβέρνηση τα διαπιστευτήριά της στον Σουλτάνο, τώρα που επίκειται και η επίσκεψη του Τσίπρα στην Τουρκία. Και από την άλλη, να λειτουργήσουν ως αφορμή συσπείρωσης των διάσπαρτων εκσυγχρονιστών, από το Ποτάμι και το Πασόκ, μέχρι τη Δημάρ και την εξωκοινοβουλευτική αριστερά.

To ’21 του κυρίου Αριστείδη Μπαλτά

Των Γιώργου Καραμπελιά και Νικόλα Δημητριάδη

Ο νέος υπουργός Εθνικής Παιδείας, Αριστείδης Μπαλτάς, εξέδωσε μια ανακοίνωση προς τους καθηγητές των σχολείων, ενόψει της επετείου της 25ης Μαρτίου. Φοβούμενος μήπως η επέτειος φέρει «πλήξη» στους μαθητές, επεχείρησε να της προσδώσει ένα νέο νόημα. Και κατέληξε… στον Θάνο Βερέμη και τη θλιβερή σειρά «1821: η γέννηση ενός έθνους» του Σκάι… Ο κύριος Μπαλτάς προσπάθησε να διασκεδάσει την πλήξη των μαθητών υποστηρίζοντας ότι η ελληνική Επανάσταση υπήρξε… ένα «τέκνο του Διαφωτισμού», ότι ζήτησε ισότητα, αδελφότητα και ελευθερία, ότι ήρθε σε ρήξη με την αυτοκρατορική και θεολογική τάξη του Μεσαίωνα (την «καθαγιασμένη καθεστηκυία τάξη»), ότι ο στόχος της ήταν, όχι βέβαια η εθνική απελευθέρωση αλλά η πολιτειακή αλλαγή… Να φύγει ο Σουλτάνος, δηλαδή, για να κυβερνήσει ο… «κυρίαρχος λαός»…

Ένα Ντουμπάι στα Σούρμενα

Επιτέλους! Η ανάπτυξη έρχεται!

Tο λάιφ στάιλ της μοντέρνας ξενιτιάς

Του Νικόλα Δημητριάδη

Έτσι που τη ζωή σου ρήµαξες 

εδώ στην κώχη τούτη την µικρή, 

 σ’ όλην την γη την χάλασες. 

 Κ. Π. Καβάφης, H Πόλις, 1910 

Aν θέλαμε να αναζητήσουμε την κύρια ψυχολογική παθογένεια που γεννάει η σύγχρονη κοινωνία, αυτή θα ήταν η γενικευμένη ανασφάλεια, που εντοπίζεται σε πολλούς τομείς της καθημερινής ζωής και εκδηλώνεται με ποικίλα συμπτώματα. Κυριαρχεί ο φόβος, η αβεβαιότητα, ο μηδενισμός, η έλλειψη οιουδήποτε οράματος. Δεν πρόκειται για ένα παροδικό φαινόμενο ή μια «κατασκευασμένη» φαντασίωση, αλλά για ένα δομικό χαρακτηριστικό της εποχής μας, που διαρκώς διογκώνεται, καθώς εξαλείφονται οι προϋποθέσεις και οι σταθερές της συλλογικής ζωής, που διατηρούσαν επί δεκαετίες την κοινωνική συνοχή.

Ο τελευταίος κρίκος της αποβιομηχάνισης

Ο θάνατος της ελληνικής πολεμικής βιομηχανίας

Του Νικόλα Δημητριάδη

 
Κυκλοφορούσαν παλαιότερα, προ μνημονίου, διάφορες υστερικές αναφορές στα εξοπλιστικά προγράμματα του υπουργείου Εθνικής Άμυνας και στο γεγονός πως η Ελλάδα υπήρξε κατά καιρούς μια από τις πρώτες χώρες στον κόσμο σε αγορές όπλων (ήταν η εποχή της ευρωλαγνείας, όταν η ύπαρξη στρατού θεωρείτο… παρωχημένη!). Πράγματι, στους σχετικούς πίνακες που δημοσιεύονταν τότε στον Τύπο, η Ελλάδα εμφανιζόταν στις πρώτες θέσεις, μαζί με χώρες όπως η Σαουδική Αραβία και η Νότια Κορέα. Με μια μικρή διαφορά, όμως: Οι πίνακες δεν αναφέρονταν σε αγορές όπλων, αλλά σε εισαγωγές. Η Ελλάδα είναι από τις λίγες χώρες του κόσμου που η ύπαρξη ισχυρών και σύγχρονων ενόπλων δυνάμεων δεν συνοδεύεται από μια ανάλογη αμυντική βιομηχανία. Όταν ο Βενιζέλος αποφάσιζε το 1917 την ίδρυση του Κρατικού Εργοστασίου Αεροπλάνων (πόσες χώρες άραγε είχαν τότε ανάλογη υποδομή;) δεν θα φανταζόταν πως, έναν αιώνα αργότερα, ο περίφημος «εκσυγχρονισμός» θα άφηνε τη χώρα χωρίς μια στοιχειώδη έστω αμυντική βιομηχανία.

Εσάς, ποια γενοκτονία σας αρέσει;

Οι «μοντέρνοι» ιστορικοί μας πληροφορούν ότι δεν υπήρξε γενοκτονία των Ελλήνων της Μ. Ασίας

Του Νικόλα Δημητριάδη

Αρκετός ντόρος έγινε πρόσφατα με την επιστολή της –γραφικής  πλέον– Μ. Ρεπούση, σχετικά με το ενδεχόμενο να μπλεχτούν στο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο οι… καλές γενοκτονίες με τις… κακές. Αν η σχολή ιστοριογραφίας που εκπροσωπεί δεν χάνει ευκαιρία να στηλιτεύει τη «χρήση της Ιστορίας για πολιτικούς σκοπούς», δεν προξενεί εντύπωση το γεγονός ότι κάνει ακριβώς αυτό το οποίο καταγγέλλει. Είναι βασική αρχή της προπαγάνδας να αποδίδεις στους αντιπάλους σου τις δικές σου αδυναμίες. Την ώρα, όμως, που οι «μοντέρνοι» ιστορικοί στην Ελλάδα πληροφορούν τους Έλληνες ότι δεν υπήρξε γενοκτονία των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, συνάδελφοί τους στην Τουρκία πληροφορούν τους Τούρκους για το αντίθετο. Και ενώ οι «αποδομητές» στην Ελλάδα απολαμβάνουν την υλική και ιδεολογική στήριξη της εξουσίας,  οι συνάδελφοί τους στην Τουρκία αντιμετωπίζουν πραγματικές διώξεις.