Μπράβο στον σύντροφο Π. Λαφαζάνη

Του Δημήτρη Χρυσικού

 Διάβασα ένα απόσπασμα από τη συνέντευξη του συντρόφου – έτσι τον αισθάνομαι και θεωρώ – Παναγιώτη Λαφαζάνη στο MEGA (20-10-14), στον ιστοχώρο του ΣΥΡΙΖΑ. Κρίμα και πάλι κρίμα που δεν  άκουσα ζωντανά και ολόκληρη τη συνέντευξη του. Αλλά αυτό το απόσπασμα που διάβασα με ενθουσίασε. Είπε ορθά-κοφτά:

«Εμείς θα ακυρώσουμε το μνημόνιο. Θα ακυρώσουμε το μνημόνιο μόλις αναλάβουμε την κυβέρνηση με τον ίδιο τρόπο που το φέρανε (δηλαδή με νόμο). Μάλιστα θα το ακυρώσουμε με δημοκρατικό τρόπο, γιατί ψηφίστηκε πραξικοπηματικά σε μία νύχτα» και τόνισε «πως το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, που ανακοίνωσε ο Αλέξης Τσίπρας από τη ΔΕΘ, θα εφαρμοστεί από την πρώτη μέρα διακυβέρνησης χωρίς καμία συζήτηση ή διαπραγμάτευση με τους δανειστές». Για να συνεχίσει διευκρινίζοντας : «Δεν θα πάρουμε σφουγγάρι και θα το σβήσουμε, θα διεκδικήσουμε τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους….Η χώρα διαλύεται. Αυτό μας υποχρεώνει στην εφαρμογή μίας ριζοσπαστικής πολιτικής για να αντιμετωπιστούν τα οξύτατα προβλήματα» και τόνισε «Εμείς δε χρωστάμε μόνο, μας χρωστάνε». Ανέφερε δε ακόμη «πως από τη στιγμή που θα αναλάβει τη διακυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ στον προϋπολογισμό του κράτους θα αρχίσουν να εγγράφονται και οι απαιτήσεις της Ελλάδας από το κατοχικό δάνειο.”

«Αριστερός» λόγος στην υπηρεσία του καπιταλισμού / ιμπεριαλισμού

Του Δημήτρη Χρυσικού

       Περίεργο! Δεν μου έκαναν εντύπωση αυτά που είπε  ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κ. Αλέξη Τσίπρα, στην συνέντευξη του στο CNBC. Τα θεώρησα λογική κατάληξη όσων έχει υποστηρίξει το τελευταίο χρονικό διάστημα – λίγο μετά τις εκλογές του Ιουνίου 2012 – και πασχίζει να επιτύχει με τα ταξίδια και τις επαφές του.

       Ο πρόεδρος και ο στενός περί αυτόν πυρήνας, προσπαθούν να πείσουν εκείνους που αποφασίζουν για τις τύχες των λαών – φυσικά και της Ελλάδας – ότι είναι «καλά παιδιά», ότι το «σύστημα» δεν κινδυνεύει από αυτούς και τον ΣΥΡΙΖΑ, αν και όποτε ο ελληνικός λαός του αναθέσει τη διακυβέρνηση της χώρας. Για να μην τους αδικούμε δεν θεωρούμε ότι τόσο τα μέλη – ή τουλάχιστον η συντριπτική πλειοψηφία τους – του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και όσοι των ψήφισαν, έχουν πάρει απόφαση να συγκρουστούν με τις ντόπιες και ξένες δυνάμεις διεκδικώντας μια «άλλη» Ελλάδα, μια «άλλη» κοινωνία και ζωή. Ακόμα ονειρεύονται επιστροφή στην προ της κρίσης, προ Μνημονίων, κατάσταση τους.

Δεν απορώ πια…..

Του Δημήτρη Χρυσικού

      Ειλικρινά δεν απορώ πια για το θράσος του υποψήφιου δημάρχου Αθηνών Γαβριήλ Σακελλαρίδη να προβάλλει δημόσια  τα «πάθη» του, στην κυριολεξία τα εμετικά βίτσια του: τον καλύπτουν θαυμάζοντας μάλιστα το θάρρος του, μαζικά μέσα «ενημέρωσης», υποτίθεται δημοκρατικά.

       Η «Εφημερίδα των Συντακτών» φιλοξένησε στο φύλλο της 30^ης Ιουνίου μια βαρυσήμαντη συνέντευξη του Γαβριήλ. Ο τίτλος της «Από την πρώτη στιγμή η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ήταν στο πλευρό μου». Η πέμπτη ερώτηση που του έκανε ο δημοσιογράφος της εφημερίδας – ο Νίκος Σβέρκος – έχει ως εξής:

       « Πρόσφατα καταγγείλατε δημοσίως ότι εξαπολύθηκε εναντίον σας «επίθεση με όλα τα χαρακτηριστικά του πολιτικού εκβιασμού». Η δήλωσή σας συζητήθηκε, όχι τόσο για την ουσία της καταγγελίας, αλλά για την αποφασιστική στάση σας. Πώς το σχολιάζετε;» Προσέξτε παρακαλώ πόσο πονηρά ο ερωτών δημοσιογράφος μετατοπίζει την προσοχή του αναγνώστη. Δεν τον ρωτάει για αυτό που έκανε – που πιθανόν οι αναγνώστες να το αγνοούν ή να είναι πρόθυμοι να πιστέψουν ότι όλα αυτά είναι αποτέλεσμα εκβιασμού – αλλά του ζητάει να σχολιάσει τη δήλωση που έκανε και που αυτή συζητήθηκε και όχι βέβαια η ουσία της καταγγελίας. Και που αυτή η δήλωση του προκάλεσε το ενδιαφέρον επειδή έδειξε πόσο αποφασιστικός είναι ο Γαβριήλ. Βέβαια τέτοια αποφασιστικότητα έχουν κατά καιρούς επιδείξει τα μεγαλύτερα καθάρματα της Ιστορίας. Αλλά ακόμα και ο «δικός» μας, ο Άδωνης Γεωργιάδης [όλοι σχεδόν οι υπουργοί των μνημονίων].

Είναι να απορείς…..

Του Δημήτρη Χρυσικού

Το άρθρο του Λ. Ριζά «Σε εποχές κρίσης η κρίση αμβλύνεται»  υπήρξε καλό ερέθισμα – με παρακίνησε – να γράψω κι εγώ μερικές γραμμές, για το ζήτημα που θίγει στο τέλος του άρθρου του: τα «ατομικά» βίτσια του εκλεκτού του ΣΥΡΙΖΑ για την δημαρχεία της Αθήνας, Γαβριήλ Σακελλαρίδη.

       Είχα διαβάσει στην ΕΠΟΧΗ (22-6-14) ένα άρθρο με τον «καμαρωτό τίτλο» «Ο Γαβριήλ μας ξανακάνει περήφανους». Σε αυτό ο συντάκτης του και προφανώς με τη σύμφωνη γνώμη της Συντακτικής   Επιτροπής της εφημερίδας, μας πληροφορούσε ότι:

 «Ο Γαβριήλ, στους λίγους μήνες που διήρκεσε η καμπάνια μίλησε στη καρδιά του κόσμου της Αριστεράς, αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας που πλήττεται, που παλεύει για την επιβίωση, που ψάχνει ένα άλλο πολιτικό και δημόσιο ήθος, που προτάσσει την αξιοπρέπεια.  «Ο Γαβριήλ έχει το πρόσωπο της Αριστεράς για την οποία παλέψαμε και την οποία ονειρευτήκαμε», λέγανε ορισμένοι από τους παλιούς συντρόφους που βρέθηκαν εκείνο το βράδυ εκεί» και συνέχιζε «Ένα μήνα μετά, ο Γαβριήλ μάς ξανακάνει περήφανους.  Ενάντια στην υποκρισία, το συντηρητισμό, τον ψευτοηθικισμό. Απέναντι στη χειρότερη πτυχή του φασισμού, αυτή που προσπαθεί, πατώντας πάνω στα χειρότερα ένστικτα και στα πιο σαθρά κατάλοιπα των πιο σάπιων αντιλήψεων, να πετάξει ανθρώπους στον κίτρινο βόθρο των εκβιασμών και της κλειδαρότρυπας, στάθηκε με τον πιο αξιοπρεπή τρόπο.»

Κάτι δεν πάει καλά…

Του Δημήτρη Χρυσικού

        Με τον ΣΥΡΙΖΑ εννοώ και τον πρόεδρο του Αλέξη Τσίπρα. Αυτή η πρωτιά, δια της «στασιμότητας»,[1] που σημείωσε στις Ευρωεκλογές  τους έχει μάλλον αγχώσει και ολίγον τι (;;!!) ζαλίσει. Στη λαϊκή γλώσσα θα λέγαμε ότι «έχουν καβαλήσει το καλάμι». Δεν είναι μόνο ότι πιστεύουν πως είναι ήδη κυβέρνηση και γι αυτό δίνουν περίπου εντολές τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνουν οι άλλοι-η κυβέρνηση, ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, κλπ – είναι ότι τώρα πια κάνουν και υποδείξεις, θέτουν όρους και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

        Μιλώ γι αυτό που είπε ο κ. Τσίπρας στη συνέντευξη του στο Blooomberg [μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, 4.52 μ.μ. της 31^ης Μαΐου, η συνέντευξη πλήρης δεν έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα του ΣΥΡΙΖΑ]. Σε αυτήν, λοιπόν, ο μέγας ηγέτης του μεγάλου «ευρωπαϊκού» κόμματος ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς κανέναν ενδοιασμό απαντώντας σε σχετική ερώτηση είπε «Θα είμαστε ανοικτοί στη συνεργασία (με τους Σοσιαλιστές) υπό τον όρο ότι θα επιστρέψουν στις πολιτικές τους ρίζες και θα σταματήσουν να αποδέχονται ότι η λιτότητα είναι η μόνη επιλογή. Δεν θα συνεργασθούμε, εάν παραμείνουν υπό την ηγεμονία της Μέρκελ».

Πότε και για τί η αριστερά διεκδικεί την εξουσία

Του Δημήτρη Χρυσικού

Ο συμπαθής στον ευρύτερο χώρο της αριστεράς Γιάννης Μαύρος * εμφανίστηκε με άρθρο του στην «Εφημερίδα των Συντακτών» (25/7/13) – άρθρο που αναδημοσιεύτηκε και στον ΟΙΣΤΡΟ – με τον πολλά υποσχόμενο τίτλο «Τρία στρατηγικά λάθη του ΣΥΡΙΖΑ». 

          Το πρώτο στρατηγικό λάθος του ΣΥΡΙΖΑ, σύμφωνα με τον Γ.Μ, είναι ότι διεκδικεί την εξουσία σε «ανώμαλες» συνθήκες. Για να διευκολύνουμε τον αναγνώστη παραθέτουμε αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα: 

«1) Υπό ομαλές συνθήκες, η επιδίωξη μιας «κυβέρνησης της Αριστεράς», όπως ευαγγελίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ, θα ήταν και εύλογη και θεμιτή, εφόσον βέβαια συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις άσκησης πραγματικής εξουσίας, δηλαδή -πρώτα και κύρια- η στιβαρή παρουσία λαϊκού κινήματος, ικανού όχι μόνο να δώσει την εντολή στις πολιτικές δυνάμεις που το εκπροσωπούν αλλά και να απαιτήσει στη συνέχεια -και στην ανάγκη να επιβάλει- την εκτέλεσή της.» 

Απορίες από την συνάντηση Νταβούτογλου και Βενιζέλου

Του Δημήτρη Χρυσικού

Η επίσκεψη του κ. Ε. Βενιζέλου, ως υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας,  στην Άγκυρα και η συνάντηση του με τον ομόλογο του υπουργό εξωτερικών της Τουρκίας  κ. Αχμέτ Νταβούτογλου, δεν φάνηκε να απασχόλησε σοβαρά  τα αντιμνημονιακά και αριστερά μας κόμματα. Μόνο η πανταχού παρούσα και τα πάντα «πληρούσα» βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Ρένα Δούρου, φρόντισε να σχολιάσει το ταξίδι του κ. Βενιζέλου στην Τουρκία. Διαμαρτυρήθηκε γιατί ο κ. Βενιζέλος ασκεί αδιαφανή εξωτερική πολιτική και δεν την ενημέρωσε σχετικά με τον πραγματικό σκοπό της επίσκεψης του. Αλλά όταν ενημερώθηκε όπως όλοι μας από την κοινή συνέντευξη τύπου, δεν μίλησε.  Έτσι και αλλιώς το πρόβλημα μας δεν είναι οι ανακοινώσεις ή οι σχολιασμοί τους των εκπροσώπων των κόμματων. Αλλά το τι είπανε οι δύο υπουργοί εξωτερικών.

       Στην κοινή  συνέντευξη τύπου που  παραχώρησαν αμέσως μετά το πέρας  των συνομιλιών τους, είπανε πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Πρώτα – πρώτα μάθαμε πώς εκτός από συνάδελφοι είναι και «φίλοι».  «Φίλο» αποκάλεσε ο κ. Αχμέτ Νταβούτογλου τον κ. Βενιζέλο και φυσικά ο «δικός» μας του το ανταπέδωσε. Τώρα πότε πρόλαβαν να γίνουν φίλοι, ένας Θεός και ένας Αλλάχ το ξέρουν. Όσο και αν αυτές οι προσφωνήσεις αποτελούν μέρους του διπλωματικού τρόπου επικοινωνίας, ουσιαστικά ρηχαίνουν την έννοια της φιλίας. Και κάνει πολύ κακό στη διαπαιδαγώγηση της νέας γενιάς. Αλλά το θέμα μας δεν είναι η φιλία. Γι αυτό πάμε παρακάτω.