To Αφγανιστάν και εμείς

Φωτογραφία: Press.gr

Του 

Ηλία 

Παπαναστασίου

 

 

Οι ταχύτατες εξελίξεις στο Αφγανιστάν με την επικράτηση των Ταλιμπάν σηματοδοτούν συγκλονιστικές εξελίξεις, όχι μόνο στην Κεντρική Ασία αλλά και στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και Ευρωπαϊκής Ένωσης. Συνοπτικά, θα μπορούσαμε να συγκεντροποιήσουμε τα συμπεράσματα ως εξής.

 

Η επικράτηση των Ταλιμπάν δεν αποτελεί μια ήττα μόνο των ΗΠΑ αλλά συνολικά του Δυτικού Κόσμου. Επειδή μάλιστα είναι πολύ «μοδάτες» οι επιθέσεις αναλυτών κατά των Αμερικάνων, χωρίς να είμαστε υποστηρικτές τους, θα μπορούσαμε να αποδώσουμε την ήττα τους σε τέσσερα αίτια: 

Την έλλειψη «Αποικιοκρατικής παράδοσης» – δηλαδή Αποικιοκρατίας «Ιστορικού τύπου»– των Αμερικάνων που σημαίνει κραυγαλέος ερασιτεχνισμός και εντυπωσιασμός με χολιγουντιανά χαρακτηριστικά. Οι Αμερικανοί δεν επεμβαίνουν για να «μείνουν» αλλά για να βομβαρδίσουν σε στυλ Συλβέστερ Σταλλόνε και μετρά αυτοϊκανοποιούνται πως είναι «νικητές», «αήττητοι» και φυσικά «στρατιώτες της ελευθερίας». Έχεις την εντύπωση πως επικρατεί ο προϋπολογισμός των χολιγουντιανών ταινιών για διεθνή και εσωτερική κατανάλωση, μαζί με όλη την «αύρα» ηλιθιότητας και κακοήθους κρετινισμού που χαρακτηρίζει σχεδόν όλες τις αμερικάνικες επεμβάσεις έως σήμερα μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ελλείψει Διπλωματίας και Διπλωματικής Παράδοσης, οι Αμερικανοί πρώτα «αδειάζουν» τα Βομβαρδιστικά και μετά σκέφτονται μήπως πρέπει να λυθεί το πρόβλημα που δημιουργήθηκε, βασικά με δική τους ευθύνη. Και όλα τα παραπάνω, συνοδευόμενα με μια απίστευτη προπαγάνδα των Μέσων Ενημέρωσης που πρώτα παράγουν «Εικόνες» και μετά από χρόνια μαθαίνουμε πως είναι ψεύτικες, μια καθαρόαιμη απάτη που θυμίζει το «Κοινωνία, εικόνα σου είμαι και σου μοιάζω» της Γαλάτειας Καζαντζάκη! Τέτοια χώρα, τέτοιες εικόνες, τέτοια «Διπλωματία», τέτοια «δημιουργικά» αποτελέσματα έχει. Μόνο τους περίφημους Κορμοράνους του Περσικού Κόλπου που ήταν – υποτίθεται– βουτηγμένοι στο πετρέλαιο και μόνο τα (δήθεν) χημικά όπλα του Σαντάμ να θυμηθούμε αρκεί. Και φυσικά, να μην ξεχνάμε και τον μεγάλο Όσκαρ Γουάλντ που έγραφε προφητικά στα τέλη του 19^ου αιώνα πως «Η Αμερική είναι το μοναδικό παράδειγμα της ανθρώπινης Ιστορίας που μια χώρα πέρασε κατευθείαν από την Βαρβαρότητα στην Παρακμή χωρίς να παράξει ποτέ Πολιτισμό». Μεγάλος ο Όσκαρ, μεγάλα και τα αποφθέγματά του!

ΜΚΟ θα επιλέξουν 500 Αφγανούς που θα πάρουν άσυλο από Ελλάδα!

Της Κόμπρας

Σε λίγες ημέρες τελειώνει η προθεσμία που έχουν συμφωνήσει οι Ταλιμπάν για την αποχώρηση από το Αφγανιστάν και μόλις σήμερα το πρωί –πολύ καθυστερημένα– μετέβη στην Καμπούλ ο διαπιστευμένος και στο Αφγανιστάν Έλληνας πρέσβης στο Πακιστάν Ανδρέας Παπασταύρου για να φέρει στην Ελλάδα Αφγανούς συνεργάτες της ελληνικής αποστολής. Το τι θα επιτύχει θα το δούμε σύντομα.

Εκτός από τους διερμηνείς με τις οικογένειές τους υπάρχει και μία δεύτερη ομάδα Αφγανών (δύο στρατιωτικοί που έχουν σπουδάσει στη Σχολή Ευελπίδων, ένας σκηνοθέτης και ένα ακόμα άτομο με τις οικογένειές τους), οι οποίοι πρέπει να ταυτοποιηθούν και να μπορέσουν να φθάσουν στο αεροδρόμιο για να μεταφερθούν σε ασφαλή προορισμό.

Το πρόβλημα θα μπορούσε να είχε λυθεί γρήγορα εάν είχε σταλεί ένα από τα δύο ελληνικό κυβερνητικά αεροσκάφη με 2-3 διπλωμάτες, τα οποία διαθέτουν και όλα όσα απαιτούνται για την ασφάλειά τους. Αυτό δεν συνέβη, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να εκλιπαρεί από εδώ και από εκεί, επαφιόμενη στην υπηρεσία της ΕΕ, της οποίας προΐσταται ο γνωστός Ζοζέπ Μπορέλ.

Εκτιμήσεις και συμπεράσματα μετά την κατάρρευση των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν

Του Ερρίκου Φινάλη

Έχει περάσει μια εβδομάδα από την απρόσμενα γρήγορη πτώση της Καμπούλ στα χέρια των Ταλιμπάν, και η Δύση δεν λέει να συνέλθει. Ο Μπάιντεν ψελλίζει απολογητικές εξηγήσεις και δίνει διαβεβαιώσεις που κανείς δεν πιστεύει. Το αμερικανικό στρατιωτικό επιτελείο διαρρέει ότι «εμείς σας τα λέγαμε». Οι μυστικές υπηρεσίες αλληλομαχαιρώνονται για το πόσο έξω έπεσαν στις εκτιμήσεις τους. Οι Ευρωπαίοι και λοιποί Δυτικοί συνεταίροι της κατοχής του Αφγανιστάν αερολογούν ζαλισμένοι, ενώ ταυτόχρονα αρπάζονται μεταξύ τους για το πώς δεν θα φορτωθούν τις συνέπειες της πλήρους ευθυγράμμισής τους με τις ΗΠΑ. Ακολουθούν οι αναλύσεις επιφανών Δυτικών «ειδικών», που ιδρώνουν για να καλλωπίσουν την ταπείνωση και να πείσουν την κοινή γνώμη ότι θα μπορούσε να αποφευχθεί αν γινόταν αυτό ή το άλλο, σε στιλ ελληνικού καφενείου: «αν ήμουν εγώ πρωθυπουργός, να δείτε τι θα έκανα»…

Το γεγονός, πάντως, παραμένει: μετά από 20 χρόνια κατοχής, κι αφού ξοδεύτηκαν 2,3 τρισεκατομμύρια δολάρια μόνο από τις ΗΠΑ (συν ό,τι ξόδεψαν οι σύμμαχοί τους) προκειμένου να στηθεί και να στηριχτεί ένα κατοχικό καθεστώς απίστευτης διαφθοράς, το μοναδικό επίτευγμα του οποίου ήταν ότι μέσα σε δυο δεκαετίες τριακονταπλασίασε την παραγωγή οπίου, κι αφού έχασαν τη ζωή τους εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, στην πλειοψηφία τους άμαχοι, μετά από όλα αυτά λοιπόν… οι Ταλιμπάν επέστρεψαν στην Καμπούλ. Να σημειώσουμε εδώ ότι οι απολογητές των εγκληματικών πολιτικών της Δύσης, περιλαμβανομένων διεθνούς φήμης δημοσιογράφων και αναλυτών, αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι τη λέξη κατοχή, και την αντικαθιστούν με άλλες, πιο ανώδυνες… Ό,τι κι αν κάνουν όμως, όλοι πια βλέπουν ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός.

Οι πόλεμοι των ΝΑΤΟ και ΕΕ...

Ανάρτηση από: Τρία Κόκκινα Γράμματα

25 χρόνια από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, 25 χρόνια μονοκρατορίας της Υπερεθνικής Ελίτ

Γνωρίζουμε ότι η Σοβιετική Ένωση και το Πρώην Ανατολικό Μπλοκ δεν ήταν φυσικά σοσιαλιστικοί παράδεισοι, παρότι τουλάχιστον κάλυπταν τις βασικές ανάγκες των πολιτών τους, κάτι που ήταν τεράστιο επίτευμα δεδομένου του επίπεδου ανάπτυξης της Ρωσίας το 1917 — Σε σύγκριση, οι ΗΠΑ ακόμα δεν καλύπτουν τις βασικές ανάγκες σχεδόν του 1/3 του πληθυσμού της! Και ακόμα, διατηρούσαν μια αίσθηση της κοινότητας περισσότερο απ’ότι οι σημερινές «Δημοκρατίες» της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Η ύπαρξη, όμως, ενός ρωμαλέου αντίπαλου πόλου απέναντι στις Δυτικές και Αμερικανικές ιμπεριαλιστικές βλέψεις ήταν καταλυτικής σημασίας για την επικράτηση ενός πολύ πιο ειρηνικού και ελπιδοφόρου κόσμου. Επιπλέον, η επιρροή που ασκούσε το μαζικό κομμουνιστικό κίνημα, (ανεξάρτητα από το γεγονός ότι δεν πέτυχε τελικά τους στόχους του) στους λαούς και στην Αριστερά στη Δύση, ήταν ο βασικός λόγος για την ενωμένη εναντίωση τους στις Αμερικάνικες επεμβάσεις παγκοσμίως, η οποία πετύχαινε συχνά την αποτροπή τους. Σε αντίθεση, σήμερα, όχι μόνο δεν υπάρχει μαζικό κίνημα ενάντια στις εγκληματικές επεμβάσεις  της Υπερεθνικής Ελίτ στη Λιβύη, τη Συρία, την Ουκρανία, ή ενάντια στη συστηματική περικύκλωση της Ρωσίας από το ΝΑΤΟ κλπ., αλλά το μεγαλύτερο μέρος της παγκοσμιοποιητικής «Αριστεράς» φτάνει στο σημείο, έμμεσα, να υποστηρίζει αυτές τις κτηνωδίες ενάντια στην εθνική και λαϊκή κυριαρχία των λαών, για το καλό της προάσπισης των «δικαιωμάτων», όπως τα ορίζουν ο κάθε Σόρος, τα Ινστιτούτα και οι ΜΚΟ της Νέας Διεθνούς Τάξης!

Πρεζοαμερκάνοι

Photoshop (ξε)Photoshop την αλήθεια παρουσιάζει...