Αει Σιχτίρ... Οικονομικοί Δολοφόνοι!

Του Λεωνίδα Αποσκίτη

Λέγεται ότι η γνωστή φράση έχει την ρίζα της στο αρχαίο ελληνικό "αεί σε οικτίρω", δηλαδή "σε λυπάμαι στον αιώνα τον άπαντα"..."είσαι για λύπηση".

ΣΙΧΤΙΡΙΣΤΕ ΤΟΥΣ λοιπόν άνετα και σέ άπταιστα Ελληνικά:

Η Ακαδημία Αθηνών, το "ευαγές" αυτό Ιδρυμα του προτεκτοράτου που μόνιμα σιωπούσε στην Κατοχή, που τίμησε με προθυμία την Χούντα, που συναίνεσε απόλυτα στα Μνημόνια...βράβευσε τώρα πανηγυρικά τον κύριο εκπρόσωπο των Τοκογλύφων που διέλυσαν κυνικά τη χώρα μας.

Το τέλος της Αριστεράς όπως την ξέραμε

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

«Σαν θα’ρθει η ώρα της πορείας

Πολλοί δεν ξέρουν

Πως επικεφαλής βαδίζει ο εχθρός τους…»

[Από το Γερμανικό Εγχειρίδιο Πολέμου του Μπέρτολτ Μπρεχτ]

Όπως όλα δείχνουν, η υπαρκτή πλέον Δύση είναι ένα μόρφωμα εχθρικό προς την παραδοσιακή ευρωπαϊκή κουλτούρα, τις ελληνο-ρωμαϊκές αξίες και τα μεγάλα απελευθερωτικά και δημοκρατικά κινήματα που γέννησαν αυτό που συνηθίσαμε να λέμε «δυτικό πολιτισμό» (αν και υπάρχουν πολλές ενστάσεις εδώ).

Σήμερα, δεν βρίσκονται πλέον σε αντίθεση, όπως τους προηγούμενους αιώνες, από την μια, οι υποστηρικτές της (δεξιάς) τάξης της θεσμοποιημένης ανισότητας και, από την άλλη, οι (αριστεροί) κληρονόμοι του Διαφωτισμού. Η τωρινή πραγματικότητα βρίσκει, από την μια πλευρά, εκείνους που, σύμφωνα με την «φιλελεύθερη» παράδοση των Άνταμ Σμιθ, Μίλτον Φρήντμαν και Φρήντριχ Χάγιεκ, ταυτίζουν την ελευθερία με την συνεχή επέκταση της αγοράς και, απ’ την άλλη, είναι αυτοί που πιστεύουν ότι το ζητούμενο είναι η αόριστη επέκταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτό έχει διατυπωθεί με μεγάλη σαφήνεια από τον Γάλλο φιλόσοφο Ζαν-Κλωντ Μισεά (Jean-Claude Michéa), ο οποίος μέσα από το έργο του εξηγεί και τεκμηριώνει το Τέλος της εικόνας της Αριστεράς που γνωρίσαμε μέχρι τις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Αγνοημένος από το κατεστημένο των μίντια και την ενσωματωμένη «προοδευτική» διανόηση για χρόνια, ο Γάλλος φιλόσοφος φαίνεται να δικαιώνεται από τις τελευταίες εξελίξεις στην χώρα του αλλά και στην υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση της οικονομικής κρίσης, των Κίτρινων Γιλέκων και του Brexit.

Η τραγωδία της Συρίας είναι η κληρονομιά των ΗΠΑ

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Η γενική εντύπωση για το τέλος της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και την επιστροφή στο έθνος-κράτος δεν οφείλεται μόνο στην οικονομική αναδίπλωση για την αντιμετώπιση της υπερχρέωσης, αλλά συνδέεται και με το γεγονός της αποτυχίας των πολεμικών τυχοδιωκτισμών της Αμερικής.
Η Ιστορία θα κρίνει την κληρονομιά της εξωτερικής πολιτικής του Ομπάμα ως αποτυχία, όπως γράφουν δεκάδες αναλύσεις του αραβικού τύπου, κάνοντας τον απολογισμό της τελευταίας οκταετίας.
Η τραγωδία της Συρίας, ίσως περισσότερο απ’ όλα, θα συμβολίζει την αμαυρωμένη κληρονομιά των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή.

Το νέο τρυκ του καζινο-καπιταλισμού

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Ο Ουμπέρτο Έκο, στο τελευταίο βιβλίο του «Φύλλο Μηδέν» (Εκδ. Ψυχογιός, 2015), η πλοκή του οποίου είναι ένα τέλειο εγχειρίδιο παραπληροφόρησης, σκιαγραφεί τον σκοτεινό κόσμο της δημοσιογραφίας και των πολιτικών παρασκηνίων της Ευρώπης (CIA, επιχείρηση Gladio, Στοά P2, κ.ά.).

Θέλοντας να περιγράψει την πραγματικότητα των χειραγωγούντων και χειραγωγούμενων δυτικών μίντια, εμφανίζει τον εκδότη μιας εφημερίδας να λέει: «Αρκεί να σπείρουμε την καχυποψία. Κάποιος θάναι μπλεγμένος σε ύποπτες υποθέσεις και, παρ’ όλο που δεν γνωρίζουμε ποιος είναι, μπορούμε να τον τρομοκρατήσουμε. Αυτό είναι αρκετό για τους σκοπούς μας. Τότε θα εισπράξουμε, ο ιδιοκτήτης μας μπορεί να εισπράξει, όταν έρθει ο κατάλληλος χρόνος».

Η Αδελφότητα εναντίον του Έθνους-Κράτους

Ο ισλαμικός εξτρεμισμός ως εργαλείο του “μυστικού ιμπεριαλισμού”

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Ο τρόπος που ο κόσμος σήμερα ενωμένος, μετά την συμφωνία Ρωσσίας-ΗΠΑ, αντιδρά στην βαρβαρότητα του “Χαλιφάτου” (ISIS) δίνει την ευκαιρία να διαλυθούν και οι πολιτικοί μύθοι γύρω από την λειτουργία και τις επιδιώξεις του ισλαμικού εξτρεμισμού.

Η εμφάνιση του ISIS ως μιας δύναμης που δεν αφήνει καμμία επιλογή στους κατοίκους των περιοχών που ελέγχει – να το αποδεχθούν ή να κηρυχθούν αποστάτες και, συνεπώς, να κινδυνεύουν να εκτελεσθούν, έχει προηγούμενο στην μεσαιωνική Δύση μάλλον παρά στην μουσουλμανική ιστορία.

“Ένας μεσαιωνικός Χριστιανός βασιλιάς δήλωνε cuius regio, eius er religio ή σε όποιον ανήκει το βασίλειο ανήκει και η θρησκεία, απαιτώντας από τους υπηκόους του είτε να δεχθούν την θρησκεία του αυθέντη, είτε να φύγουν ή να σκοτωθούν”, όπως γράφει ο Afzal Ashraf (www.aljazeera.com/indepth/opinion/profile/afzal-ashraf.html), ειδικός αναλυτής του βρετανικού ινστιτούτου άμυνας και ασφάλειας (RUSI) σε ένα άρθρο του για το Al Jazeera.

Ένα νέο «Μεγάλο Παιχνίδι» είναι έτοιμο να εξελιχθεί

Επιμέλεια: Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης*

Τα σημάδια είναι ολοφάνερα, παρά τις καθησυχαστικές δηλώσεις των κάθε λογής δυτικών ηγετών, που θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι όλα βαίνουν καλώς όταν δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Η Fed (η αμερικανική τράπεζα) φοβάται πολύ να προχωρήσει με τα επιτόκια, τα σουπερτάνκερ συνωστίζονται στον Κόλπο του Μεξικού, όπου κάτι πολύ περίεργο συμβαίνει, και 487 εκατομμύρια βαρέλια αργού πετρελαίου κάθονται προς το παρόν άπραγα μέσα σε τάνκερ. Ο δείκτης Baltic Dry (BDI), ένα βαρόμετρο του όγκου των παγκόσμιων εμπορικών συναλλαγών, έχει «φθάσει στους 504 βαθμούς, το χαμηλότερο όλων των εποχών». Όλα αυτά είναι ενδείξεις ότι η τάξη του κόσμου μας τελειώνει κάπου εδώ. Η Κίνα, φυσικά, θεωρείται ο σημαντικός παράγοντας για την αλλαγή αυτή.

Μακάρι, όμως, να ήταν η Κίνα η μόνη υπεύθυνη για όλα αυτά.

Μπεσλάν - Μπατακλάν: Ο Πόλεμος του Θεού

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Στις 22:17 (τοπική ώρα για την Γαλλία, μια ώρα πίσω από την Ελλάδα) χθές το βράδυ άλλαξε οριστικά η ρότα της Ευρώπης και τα φώτα έκλεισαν στον Πύργο του Άϊφελ για πρώτη φορά μετά τον 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η όποια εικόνα δημοκρατίας επέζησε μέχρι σήμερα στην Ευρωπαϊκή Ένωση των αυταρχικών θεσμών, της νεοφιλελεύθερης εξαθλίωσης και των μνημονιακών πολιτικών θα καταλυθεί από τα έκτακτα μέτρα, όπως στις ΗΠΑ μετά την 11/9, τον στρατό στους δρόμους, τη νατοϊκή μηχανή που θα ξεδιπλωθεί παντού στα επόμενα εικοσιτετράωρα.

Το τελικό ερώτημα όμως που τίθεται μετά από κάθε τρομοκρατική επίθεση είναι μήπως επρόκειτο για «συγκεκαλυμμένη επιχείρηση»; Αυτό διδάσκει η ιστορική εμπειρία του 20^ου αιώνα, για να μιλήσουμε μόνο για την σύγχρονη εποχή.

Η Ευρώπη δεν θα είναι πια η ίδια γιατί οι λαοί πρέπει να πειθαρχήσουν στη νέα τάξη που επιβάλλουν οι δυτικές ελίτ της παγκοσμιοποίησης και του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας», που αυτοί εξέθρεψαν για στρατηγικούς λόγους. Έντεκα χρόνια μετά την φονική επίθεση στο ρωσσικό σχολείο του Μπεσλάν τον Σεπτέμβριο του 2004, έρχεται η τραγωδία του Μπατακλάν να επιβεβαιώσει ότι η μακρόσυρτη αυτή ανθρωποθυσία, που άρχισε από την πτώση της ΕΣΣΔ, και κορυφώθηκε στις 11 Σεπτεμβρίου 2001, είναι ο μεταμοντέρνος τρίτος παγκόσμιος πόλεμος, τα μαύρα σύννεφα του οποίου πυκνώνουν απειλητικά πλέον.

Το ISIS ήδη ανέλαβε επίσημα την ευθύνη και απειλεί κι άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.

Τα Μη, τα ΟΧΙ και οι ΟΧΙΕΣ

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Όσο κι αν δεν φαίνεται, ή ΔΕΝ το αφήνουν να φανεί, όσο κι αν η κούραση και η πιθανή απογοήτευση εμποδίζει την καθαρή κρίση να το αντιληφθεί, αυτές οι τρίτες φετινές εκλογές είναι οι πιο ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΕΣ για την πορεία των πραγμάτων στην χώρα μας.

Οι κρίσιμες εξελίξεις για το μέλλον μας, των Ελλήνων και όλων των λαών της περιοχής, που έχουν τα τελευταία χρόνια δρομολογηθεί, τώρα πρόκειται να κορυφωθούν.

Το συστημικό κατεστημένο των δωσίλογων υπερπροδοτών το γνωρίζει καλύτερα απ’ όλους αυτό, κι αφού κατάφερε να σωθεί από το ΟΧΙ του Ιουλίου με την υπογραφή του Τσίπρα, τώρα χρησιμοποιεί τον ωχαδερφισμό, τον θυμό, το αίσθημα των διαψευσμένων προσδοκιών και την αδικία που νοιώθουν οι πολίτες για ό,τι τους συμβαίνει για να πετύχει την νεκρανάστασή του.

Έτσι, διάφορες Κασσάνδρες και παπαγαλάκια στα τηλεπάνελ και στο διαδίκτυο προσπαθούν να ακυρώσουν, με το ιδεολόγημα της απόλυτης καταστροφής μέσα στο επτάμηνο που πέρασε, τους αντιμνημονιακούς αγώνες και τους εναλλακτικούς δρόμους που προτάσσει το λαϊκό κίνημα. Η αλήθεια είναι ότι το ευρώδουλο κατεστημένο δεν έδινε δεκάρα τσακιστή μήπως η κυβέρνηση «Κοινωνικής Σωτηρίας» χρεωκοπήσει την χώρα, ούτε νοιάζεται αν πεινάσει ο λαός, αν δεν έχει να φάει ο μαθητής στο σχολείο, αν θα μείνει άστεγος ο συνταξιούχος.

Το παγκόσμιο σώου των Xmas!

Από τα Χριστούγεννα του Παπαδιαμάντη στα ρεβεγιόν της Παγκοσμιοποίησης

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Ο μεγάλος συγγραφέας της Βικτωριανής Αγγλίας, Κάρολος Ντίκενς, στην «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» του (τον Δεκέμβριο του 1843), έδινε το νόημα της γιορτής των Χριστουγέννων όπως ήταν ζωντανό ακόμα στον δυτικό πολιτισμό.

Πρόκειται για την ιστορία του άκαρδου και φιλοχρήματου Σκρουτζ ο οποίος, με την επέμβαση του πνεύματος των Χριστουγέννων, συγκλονίζεται και από φιλάργυρος μετατρέπεται σε άνθρωπο της συμπόνοιας και της γενναιοδωρίας.

Αυτό ήταν το μήνυμα της γιορτής των Χριστουγέννων που επιζούσε στην ψυχή των λαών μέχρι την εισβολή της παγκοσμιοποίησης και του καταναλωτισμού. Όλοι μεγαλώσαμε με την πασίγνωστη ιστορία του, γενηές και γενηές, μέχρι που ήρθε ο νεοεποχίτης Χάρρυ Πότερ να μονοπωλήσει τις παιδικές ψυχές.

Σήμερα γίνεται μια συντονισμένη κατεδάφιση του εορτασμού των Χριστουγέννων, τα οποία η βιομηχανία της διασκέδασης τα θέλει ένα ατελείωτο σώου από «ρεβεγιόν», καζίνο, βιτρίνες και εξωτικές εκδρομές…

Έρχεται η ώρα ενός νέου «Σικελικού Εσπερινού»;

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Υπάρχουν στιγμές στο παρελθόν των λαών και των εθνών όπου η μεγάλη ανομία και αδικία ωθούν τους καταπιεσμένους στην συσσώρευση τέτοιας οργής και μίσους, ώστε να αρκεί ένα τυχαίο γεγονός για να αλλάξει την πορεία της ιστορίας.

Μια τέτοια στιγμή ήταν η σφαγή των Γάλλων στην Σικελία το 1282, που έμεινε γνωστή με τ’ όνομα«Σικελικός Εσπερινός» και ήταν καίριας σημασίας για την ιστορία της Μεσογείου, του Βυζαντίου και των Ελλήνων.

Όπως περιγράφει ο Στήβεν Ράνσιμαν στο σχετικό βιβλίο του Σικελικοί Εσπερινοί (εκδ. Γκοβόστη, 2003), τότε ήταν που, χάρη στους Έλληνες της Κάτω Ιταλίας, σώθηκε η Βυζαντινή Αυτοκρατορία από τα νύχια της Φραγκιάς.

Ήταν το Πάσχα του 1282, όταν οι βασιλικοί πράκτορες του Φράγκου βασιλιά Καρόλου ντ’ Ανζού περιέτρεχαν την Σικελία και επιτάσσανε το βιός των κατοίκων για να οργανωθεί η εκστρατεία για την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης.

Ο παγκόσμιος πόλεμος κατά των Χριστιανών και η ευθύνη της Δύσης

[Προς το παρόν, την εφησυχασμένη και μάλλον απροετοίμαστη Δύση καλούν σε αφύπνιση οι αρχέγονοι Χριστιανικοί πληθυσμοί της Μέσης Ανατολής, όχι μόνον  με διαβήματα, αλλά και με μαρτύριο, ανάλογο των Ρωμαϊκών χρόνων. Και όπως τότε, έτσι και τώρα, αίμα Χριστιανικό, αίμα αγίων και μαρτύρων, αφανών για τα ΜΜΕ, θα θεμελιώσει έναν καλύτερο κόσμο, που τελικά θα επικρατήσει. Το ερώτημα είναι, τι ευθύνη αναλαμβάνουμε εμείς και ποια είναι η δική μας συμβολή σ΄ αυτήν την προοπτική.  
"Οι αρχέγονοι Χριστιανικοί πληθυσμοί της Μέσης Ανατολής καλούν σε Aφύπνιση" του Μητροπολίτη Δημητριάδος κ. Ιγνατίου, από το ένθετο της Δημοκρατίας για την Ορθοδοξία / ΑΜΕΝ. GR - ΠΥΛΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΕΙΔΗΣΕΩΝ, 27 Σεπτεμβρίου 2014]

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Φανταστείτε τους πολεμικούς ανταποκριτές του 1944 να καλύπτουν την μάχη των Αρδεννών, που ήταν η τελευταία επιχείρηση αναχαίτισης των Συμμάχων από τον Άξονα, και να μην εξηγούν ότι ήταν σημείο καμπής για τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Με αυτή την παρομοίωση ξεκινάει το αφιέρωμα του βρετανικού Spectator (John L. Allen, 5 Οκτωβρίου 2013) στον διωγμό των Χριστιανών που συντελείται στις μέρες μας.