Κύπρος 1974 Μαρτυρίες και Τεκμήρια! Ένας άνθρωπος πολεμά τη λήθη με ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ - Οδ. Χρήστου

 

Όσοι προσπαθούν να οδηγήσουν το Κυρπιακό στο κελί της λήθης και της «λύσης», βρίσκουν ακόμη μαχητές που αντιστέκονται.... Ανθρώπους που μόνοι τους, χωρίς καμία βοήθεια συγκεντρώνουν στοιχεία για την τουρκική εισβολή, αλλά και για εκείνους που χάθηκαν. Για τους αγνοούμενους... Ένας απ΄ αυτούς τους μαχητές που υπερασπίζονται την ιστορία και πολεμούν τη λήθη, μιλά στο militaire channel.

Ο κ.Οδυσσέας Χρήστου, έχει δημιουργήσει μια απίστευτη «δεξαμενή» με ντοκουμέντα από τις ημέρες της τουρκικής εισβολής. Φωτογραφίες Κυπρίων που αιχμαλωτίστηκαν από τα τουρκικά στρατεύματα, στοιχεία για την τύχη τους, ντοκουμέντα για το πως έγινε η εισβολή, ποιοι γνώριζαν, ποιοι παρακολουθούσαν την τουρκική αποβίβαση.... Από τα στοιχεία που συγκεντρώνει, έχει κατορθώσει να δώσει τέλος στην αγωνία ανθρώπων που είχαν αγνοούμενους. Όχι με ευχάριστα μαντάτα.

Για την Αθήνα η Κύπρος κείται πιο μακριά από ό,τι το 1974!

Του Γιώργου Αϋφαντή

Πριν 50 ακριβώς χρόνια, ο Ελληνισμός έχασε έναν πόλεμο στην Κύπρο. Γι` αυτό υπάρχει σήμερα κατοχή στο βόρειο τμήμα του νησιού. Είναι διαδεδομένη, ιδίως στους κύκλους των Ελλήνων στρατιωτικών, η άποψη ότι η Ελλάδα δεν πολέμησε και γι’ αυτό χάθηκε ο πόλεμος. Και συμπληρώνεται από τον ισχυρισμό ότι εάν πολεμούσαμε, ή όποτε πολεμήσουμε, θα τους κατατροπώσουμε.

Πρόκειται για ανιστόρητη θέση, ίσως για κάποιο εφεύρημα συλλογικού μας ψυχοθεραπευτή, προκειμένου να αντέξουμε –μέσα από μια βολική φαντασίωση– τη σκληρή πραγματικότητα, την οποία όσο δεν συνειδητοποιούμε, δεν πρόκειται ποτέ να μπορέσουμε να την αλλάξουμε. Η Ελλάδα πολέμησε το 1974, όπως μπορούσε ένα μη-κυρίαρχο κράτος να πολεμήσει. Δηλαδή, κομμένη στα δύο, ή και στα τρία. Θυσιάστηκαν επί του πεδίου ο Κατούντας, ο Σταυριανάκος, ο Καλμπουρτζής και πολλοί άλλοι. Πολέμησαν και έπεσαν για την Ελλάδα. Τους κάναμε ονόματα στρατοπέδων, στην καλύτερη περίπτωση.

Δεν πολέμησε ο Ιωαννίδης και οι πραιτωριανοί του. Ο Ιωαννίδης πέθανε στην φυλακή, όχι όμως για το πραξικόπημα και την εν συνεχεία λιποταξία του. Δεν πολέμησαν ο Μπονάνος και οι τρεις αρχηγοί Στρατού, Αεροπορίας και Ναυτικού. Γιατί πίστευαν –να το πούμε με τα λόγια του Μπονάνου– ότι “άλλο Κύπρος και άλλο Ελλάς”. Πέθαναν στο κρεβάτι τους, πλήρεις ημερών και βαθμών. Διότι –όπως ισχυρίσθηκαν στο γραπτό τους υπόμνημα προς τους Καραμανλή και Αβέρωφ– «απετράπη ελληνο-τουρκικός πόλεμος και η διάλυση της Νοτιοανατολικής Πτέρυγας του ΝΑΤΟ».

Το ντοκιμαντέρ “Βαρώσια: Η ευρωπαϊκή περίκλειστη πόλη”

Η Varosha International Initiative επιχειρεί μέσω του ντοκιμαντέρ “Varosha European Enclosed City” να γνωστοποιήσει με επιστημονικό και τεκμηριωμένο τρόπο στο κοινό το ζήτημα της περίκλειστης πόλης των Βαρωσίων στην Κύπρο.

Ο στόχος μας μέσα από την πρωτοβουλία αυτή, είναι να διαδοθεί και να προβληθεί σε όλο τον κόσμο η απαράδεκτη κατάσταση που επικρατεί στην περιφραγμένη πόλη των Βαρωσίων, τα τελευταία 49 χρόνια. Το ντοκιμαντέρ διανθίζεται με συνεντεύξεις από εξέχουσες προσωπικότητες που προβάλλουν την ψυχή της Αμμοχώστου Βασιλεύουσας.

Η περίκλειστη πόλη αριθμούσε πέραν των 20.000 κατοίκων το 1974. Με την κατοχή, ο εισβολέας προκήρυξε αυθαίρετα την περιοχή ως στρατιωτική ζώνη απαγορεύοντας την επιστροφή των κατοίκων της, αλλά ακόμα και την επίσκεψη τους, ενώ η πόλη, ερειπωμένη και εγκαταλειμμένη, καταρρέει (το trailer του ντοκιμαντέρ είναι διαθέσιμο στο Youtube).

Κύπρος: 49 χρόνια μετά – Δεν Ξεχνώ!

49 χρόνια έχουν περάσει από την τουρκική εισβολή και κατοχή της Κύπρου. Σχεδόν μισός αιώνας που η αδικία και η παρανομία παρουσιάζεται ως τετελεσμέν κρατώντας διχοτομημένο το νησί και επιβάλλοντας τον ρεαλισμό του διαλόγου και της «όποιας λύσης» ως μοναδική σώφρονα επιλογή. Και όμως, οι αγνοούμενοι, οι νεκροί, οι πρόσφυγες και μαζί οι μνήμες από τις εκκλησιές και τις οικίες στα κατεχόμενα εδάφη είναι εδώ για να μας θυμίζουν το άδικο. Εδώ είναι και η πράσινη γραμμή και τα συρματοπλέγματα για να θυμίζουν πόσο απέχει το «status quo» από την όποια κανονικότητα.

Κυπριακό: Πορεία προς τον γκρεμό

Του Κώστα Βενιζέλου

Λίγο μετά την τουρκική εισβολή, ο Ραούφ Ντενκτάς, είχε συναντηθεί στα Κατεχόμενα με Αμερικανούς βουλευτές. Συνοδεύοντας τους στην έξοδο του γραφείου του, μετά τη συνάντηση, τους είχε πει τα εξής: «Δώστε μου χρόνο, να περάσουν δυο-τρεις γενιές και το Κυπριακό θα λυθεί μόνο του».

Κάποιοι, αν όχι όλοι οι βουλευτές, ενδεχομένως να μην είχαν λάβει υπόψη τα όσα τους είχε αναφέρει. Δεν μπορούσαν, άλλωστε, να εκτιμήσουν πως το Κυπριακό θα έμενε, βάση σχεδιασμού, άλυτο, ώστε μέσα από την εδραίωση των κατοχικών δεδομένων, να προκύψει και η "λύση", συμφωνημένη ή μη. Στο παιχνίδι αυτό, που είναι μια παγίδα, έπεσε η ελληνική πλευρά από την αρχή.

Κάτω από το βάρος των εξελίξεων, με τις ηγεσίες να κυριαρχούνται από το σύνδρομο της ήττας, ξεκίνησαν ατέρμονες διαδικασίες διαπραγματεύσεων, με ατζέντα την μέσω του διαλόγου νομιμοποίηση των αποτελεσμάτων της εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής. Η ακολουθούμενη πολιτική στηρίχθηκε και στηρίζεται μέχρι σήμερα, στη λογική του «δώσε-δώσε» και αυτό επειδή διαχρονικά θεωρήθηκε πως με τον εξευμενισμό της τουρκικής πλευράς, θα σπάσει το αδιέξοδο και θα φέρει λύση.

Ευτυχώς δεν πάσχουν όλοι από "αμνησία"! Δεν ΞΕΧΝΟΥΜΕ τη προδοσία!

Κοινή Αντικατοχική Πορεία

Νεολαία ΕΔΕΚ

Δ.Κ.Κ.Φ. Αγώνα

και Μαθητική Κίνηση ΑΓΩΝΑ

"Δεν ΞΕΧΝΟΥΜΕ τη προδοσία"

Το μεγάλο παζάρι Πούτιν-Ερντογάν στο Σότσι - Οι ΗΠΑ γαβγίζουν εκτός γηπέδου

Του Σταύρου Λυγερού

Όπως αποδεικνύεται από τα γεγονότα, ο τουρκικός στρατός δεν χρειάσθηκε να πολεμήσει και πολύ για να εξασφαλίσει η Άγκυρα ένα μεγάλο μέρος από όσα ήθελε στη βορειοανατολική Συρία. Και τα εξασφάλισε παίζοντας αποφασιστικά το στρατιωτικό χαρτί. Έτσι, της τα έδωσε αρχικά ο Τραμπ και τα κατοχύρωσε, αν δεν τα διεύρυνε, στη συνάντηση Πούτιν-Ερντογάν στο Σότσι.

Εκτός από τους βομβαρδισμούς που στοίχισαν ζωές στους Κούρδους, η εμπλοκή τουρκικών δυνάμεων στις συγκρούσεις ήταν μάλλον περιορισμένη. Το βάρος της εισβολής σήκωσαν κυρίως οι ισλαμιστές μισθοφόροι του FSA (Ελεύθερος Συριακός Στρατός), τους οποίους οι Τούρκοι χρησιμοποίησαν ως εμπροσθοφυλακή, με αποτέλεσμα οι ίδιοι να έχουν ελάχιστες απώλειες.

Υπενθυμίζουμε ότι ο πρόεδρος Τραμπ άναψε το "πράσινο φως" για την έναρξη της τουρκικής εισβολής, αφού προηγουμένως ο Ερντογάν του είχε ασκήσει πιέσεις, εμφανιζόμενος αποφασισμένος να εισβάλει έτσι κι αλλιώς. Η τουρκική διπλωματία, άλλωστε, είχε προετοιμάσει το έδαφος, εμφανίζοντας την Τουρκία να απειλείται από τους Κούρδους μαχητές του YPG, παρότι δεν έχει σημειωθεί καμία επίθεση που να δικαιολογεί τη ρητορική της Άγκυρας.

Αποδέχονται την κατοχή και τα βάζουν με τον 16χρονο που κατέβασε την κατοχική σημαία!

Του Κώστα Βενιζέλου

Καταστροφή! Θα χαλάσει το κλίμα των διαπραγματεύσεων, που δεν διεξάγονται, αλλά μπορεί και να επαναρχίσουν εάν και εφόσον θελήσει ο πολυχρονεμένος νεοσουλτάνος. Κι όλα αυτά γιατί; Επειδή, άκουσον–άκουσον, ένας 16χρονος Ελληνοκύπριος κατέβασε την τουρκική σημαία από το δημοτικό σχολείο της κατεχόμενης Λύσης. Όπως έχει μεταδοθεί, το περιστατικό σημειώθηκε την περασμένη Κυριακή, όταν κάτοικοι της κατεχόμενης κωμόπολης, μετέβησαν στη Λύση με την ευκαιρία της εορτής της Παναγίας.

Τότε, στη διάρκεια της εκεί παρουσίας των κατοίκων, που ειρήσθω εν παρόδω εκδιώχθηκαν βίαια το 1974 από τον τουρκικό στρατό κατοχής, ο 16χρονος μαθητής, χωρίς να γίνει αντιληπτός μπήκε στο δημοτικό σχολείο ανέβηκε στον ιστό και κατέβασε την τουρκική σημαία. Με βάση τα όσα ανέφεραν τουρκικά ΜΜΕ, που παρουσίασαν και βίντεο από το κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης του σχολείου, ο 16χρονος μπήκε και σε αίθουσα του σχολείου και έσπασε την φωτογραφία του Ραούφ Ντενκτάς. Αυτά είναι, όπως παρουσιάσθηκαν, τα γεγονότα.

Οι κατοχικές δυνάμεις σε επιθετική διάταξη, αλλά οι πλείστοι πολίτες ζουν στον κόσμο τους

ΣΚΙΤΣΟ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ ΓΚΟΥΜΑ

Του δρα Αυγουστίνου (Ντίνου) Αυγουστή*

Αν κατά τύχη βρεθείς σε μια παρέα στην Κύπρο κάθε ηλικίας και αρχίσεις να μιλάς για το Κυπριακό και τα άλλα εθνικά προβλήματα και τα όσα ζούμε μετά την τουρκική εισβολή του 1974, κινδυνεύεις να θεωρηθείς περιθωριακός, παρανοϊκός, «κολλημένος», γραφικός, μην σας πω ακόμα και εξωγήινος (όχι πως στην Ελλάδα είναι καλύτερα τα πράγματα). Το έζησα αυτό πολλές φορές, το βλέπω να συμβαίνει και τώρα.

Αποτελεί, δίχως άλλο, παγκόσμια πρωτοτυπία, ένας τόπος να στενάζει κάτω από τη μπότα ενός άρπαγα και απολίτιστου εισβολέα (τώρα κάτι σας είπα), και οι πολίτες του να μη αντιλαμβάνονται το δράμα της πατρίδας τους. Εισβολέας και κατακτητής της γης μας ασφαλώς είναι η Τουρκία και όχι (εκτός λιγοστών εξαιρέσεων φυσικά), οι Τούρκοι Κύπριοι (εξισλαμισθέντες Έλληνες για να μην ξεχνιόμαστε), οι πλείστοι των οποίων εγκατέλειψαν τα κατεχόμενα μετά την τουρκική εισβολή του 1974 και αντικαταστάθηκαν από κουβαλητούς εξ Ανατολίας. Τα επίσημα στοιχεία λένε ότι ο πληθυσμός των κατεχομένων αποτελείται κατά 70%, τουλάχιστον, από εποίκους!

Δεν ξεχνώ...την εισβολή και κατοχή

Πρόβλημα Τουρκικής εισβολής και κατοχής το Κυπριακό...
Όχι επικοινωνίας των δύο κοινοτήτων.

Άκου, Ανθρωπάκο

Του Αλέκου Μιχαηλίδη 

Συμπληρώνονται σαράντα πέντε καταραμένα χρόνια από τις άγριες μέρες του Ιούλη του 1974. Σαράντα πέντε χρόνια από την επιβολή της βαρβαρότητας, από τον εκφασισμό, από το τέλος της αθωότητας που περιέργως εδραιώθηκε τα προηγούμενα 14 χρόνια. Σαράντα πέντε χρόνια από τότε, που ένας λαός αγροτών, αγροτοπαίδων, γεωργών, εργατών, ψαράδων, βοσκών υποχρεωνόταν να «στριμωχτεί» στη μισή του πατρίδα, καθώς άλλοι αποφάσισαν να τον προδώσουν. Σαράντα πέντε χρόνια από τότε που η Τουρκία, από χώρα-απειλή για το καινούργιο κυπριακό κράτος, μετατρεπόταν σε καθημερινή απειλή για τη φυσική επιβίωση των πολιτών του. Σαράντα πέντε χρόνια μετά, που η ειρήνη εξαφανιζόταν διά παντός και ο πόλεμος χαραζόταν στα πεζούλια, στα οδοφράγματα, στις ψυχές μας.

Μόλις σαράντα πέντε χρόνια μετά, ο ίδιος λαός, που έβαλε μπρος τα δυο του χέρια και σηκώθηκε, επιβίωσε, μεγάλωσε τα παιδιά του, έσφιξε μάγκικα τα δόντια και δημιούργησε, αιθεροβατεί ανυπόφορα γύρω από τη φράση «εν καιρώ ειρήνης». Μια φράση που δημιούργησαν οι ασφυκτικά κατώτεροι των περιστάσεων ηγέτες και ηγετίσκοι που χώνεψαν το έγκλημα, την κατάσταση των πραγμάτων και έκτισαν καριέρες στη λύση ή στη μη λύση του εθνικού μας ζητήματος. Όλοι –παρόλες τις διαφωνίες τους– αβάστακτα αγνώμονες για την αγωνία αυτού του τόπου. Για την αξιοπρέπεια, την ελευθερία, τη δικαιοσύνη, τη δημοκρατία.

Η Αποφράδα 20η Ιουλίου, και η 45χρονη συνέχεια…

Του Λάζαρου Μαύρου

Α Π Ο Φ Ρ Α Δ Α των Πανελλήνων 20η Ιουλίου 1974 στην Κύπρο, ημέρα Σάββατο.

Τηρουμένων των αναλογιών:

- Ίδια και χειρότερη από την αποφράδα
Τρίτη 29η Μαΐου 1453 στην Κωνσταντινούπολη.

- Ίδια και χειρότερη από την αποφράδα
Σάββατο 27 Αυγούστου 1922 στη Σμύρνη.

Το «ίδια», συζητήσιμο.
Το «χειρότερη», αναντίρρητο.

Δ Ι Ο Τ Ι , προφανώς, από το 1453 έως το 1974 και ξανά και πάλιν από το 1922 έως το 1974 θα έπρεπε να ισχύσει και να επικρατήσει, μα, αλίμονο, δεν ίσχυσε καθόλου, εκείνο που έγραψε - μετά την Καταστροφή του 1974 - ο ποιητής μας Κυριάκος Χαραλαμπίδης στην «Αμμόχωστος Βασιλεύουσά» του.

«Αν ο λαός μας δεν μπορεί,
ν' αντλήσει απ' τα δεινά του,
τότε του δόθηκε άδικα,
μια τέτοια τραγωδία».

Ο ΛΑΟΣ ΜΑΣ, το σύνολο που αυτοπροσδιορίζεται ως ο Ελληνισμός και οι εκάστοτε, διαχρονικώς, ηγέτες του, δεν άντλησαν από τα δεινά - όχι μόνο του 1453, ή του 1922 και τα μετέπειτα, αλλά και από τα διδακτικότερα, εξ αποστάσεως ικανής, πανάρχαια:

- Απ’ την Ιλιάδα του Ομήρου, τον Ηρόδοτο, τον Θουκυδίδη και τον Μακρυγιάννη.

- Ούτως ώστε, «παθός - μαθός», να καταστεί σοφότερος και πιο επιδέξιος, μορφωτικά, κοινωνικά, οικονομικά, στρατιωτικά, ενωτικά - παλλαϊκά κυρίως, και, προπάντων, πολιτικά - στρατηγικά, για την εθνική του επιβίωση.

Πλάνα από την τουρκική εισβολή του 1974 (video)

Πλάνα από την τουρκική εισβολή της 20ης Ιουλίου 1974 στην Κύπρο. Δείτε το video.

20 Ιούλη 1974 - 20 Ιούλη 2019: 45 χρόνια Κατοχής, 45 χρόνια Αντίστασης!

"Πάντως εμείς θα τους αντισταθούμε. 

Όποιοι κι αν είναι. 

Όσο δυνατοί κι αν είναι" 

Δώρος Λοίζου

Η επιδέξια τακτική της Άγκυρας για τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας

Του Κώστα Βενιζέλου

Η ανάδειξη, μετά την εισβολή στην Κύπρο, ενός αφηγήματος για το Κυπριακό, που προωθήθηκε χαμηλόφωνα, ψιθυριστά, απέτυχε να αναδειχθεί διεθνώς, έχει αφαιρέσει από τα εργαλεία των διαχειριστών στην ελληνική πλευρά σημαντικές δυνατότητες για την επίτευξη μιας συμφωνίας, στη βάση των πραγματικών δεδομένων. Το Κυπριακό είναι πρόβλημα εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής. Αυτό αποτελεί ένα γεγονός, το οποίο αναγνωρίζεται και αναδεικνύεται μόνο εντός των γεωγραφικών ορίων του ελληνισμού.

Σε κανένα ψήφισμα του ΟΗΕ, ακόμη και σε εκείνο που εκδόθηκε την 20η Ιουλίου 1974, δεν γίνεται λόγος σε εισβολή.

Το Ψήφισμα 353 της 20ής Ιουλίου 1974 του Συμβουλίου Ασφαλείας, ο ΟΗΕ κάνει εκκλήσεις για «άμεσο τερματισμό της ξένης στρατιωτικής επέμβασης στην Κυπριακή Δημοκρατία» και για «απομάκρυνση χωρίς καθυστέρηση από την Κυπριακή Δημοκρατία του ξένου στρατιωτικού προσωπικού που η παρουσία του δεν προβλέπεται από διεθνείς συμφωνίες».

Γι΄ αυτό και το Κυπριακό συνδέθηκε και μετά την εισβολή, με τις συζητήσεις που πραγματοποιούνταν τα προηγούμενα χρόνια –πριν από τα γεγονότα του 1974– στα πλαίσια του διακοινοτικού διαλόγου. Το αφήγημα του θύματος της εισβολής δεν υποστηρίχθηκε πειστικά από το ίδιο, από την εν γένει συμπεριφορά του. Η απουσία της Τουρκίας από τη μεγάλη εικόνα, η συζήτηση επί ίσοις όροις με τους εκπροσώπους της στα κατεχόμενα, διαμόρφωσε και τη διεθνή εικόνα του Κυπριακού, ως ενός θέματος εσωτερικής διαφοράς και συνταγματικών ρυθμίσεων.

«Οι ΗΠΑ έλεγαν να μην κτυπήσουμε την τουρκική απόβαση γιατί ήταν άσκηση ΝΑΤΟ»!

Νέες αποκαλύψεις έρχονται στο φως της δημοσιότητας αναφορικά με τον «Φάκελο της Κύπρου» ιδιαίτερα διαφωτιστικές για το πως φτάσαμε στον ακρωτηριασμό του Ελληνισμού: «Οι συνεχείς και έντονες υποσχέσεις από τας ΗΠΑ ότι η Τουρκία δεν θα επενέβαινε, αλλά και η διαβεβαίωση ότι δεν επρόκειται περί απόβασης αλλά περί ασκήσεως του ΝΑΤΟ» ήταν οι βασικές αιτίες της μη αντίδρασης της ελληνικής πλευράς τον Ιούλιο του 1974.

Τα επτασφράγιστα ως χθες μυστικά για την τραγωδία της Κύπρου άρχισαν να έρχονται στη δημοσιότητα μέσα από τους πρώτους τέσσερις τόμους των πρακτικών της εξεταστικής επιτροπής της Βουλής (2/1986-3/1988).

Ο Φάκελος της Κύπρου άρχισε να αποκαλύπτεται και μαζί και ο ρόλος προσώπων, όπως ο Ιωαννίδης και οι άλλοι πρωτεργάτες της χούντας, αλλά και ο ρόλος των Αμερικανών στα γεγονότα που εκμεταλλεύτηκαν οι Τούρκοι και οδήγησαν στην εθνική τραγωδία.

Οι άμεσες επαφές που είχε ο Ιωαννίδης της χούντας με τον σταθμάρχη της CIA στην Αθήνα, ο τρόπος που πίεζε τους υπόλοιπους Απριλιανούς να κάνουν πραξικόπημα και να φύγει ο Μακάριος απ’ την Κύπρο, αλλά και τα σχόλια των Αμερικανών για τη συμπεριφορά των Απριλιανών και τη μεγάλη ευκαιρία που έδωσαν στους Τούρκους.

20 Ιουλίου 1974: 43 χρόνια από την τουρκική εισβολή - (ΒΙΝΤΕΟ+ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ)

20 Ιουλίου 1974. Είναι η μέρα που ο χρόνος για την Κύπρο σταματά. Είναι η μέρα που αλλάζει τον ρου της ιστορίας για «το ριγμένο στο πέλαγος χρυσοπράσινο φύλλο».

Η Τουρκική εισβολή στην Κύπρο ξεκίνησε στις 5 το πρωί της 20ής Ιουλίου 1974, όταν οι ναυτικοί σταθμοί επιτήρησης ΣΕΠ “Α” και ΣΕΠ “Δ” δέχτηκαν τα πρώτα πυρά. Στις 5.15′ Τούρκοι αλεξιπτωτιστές έπεσαν στον τουρκικό τομέα της Λευκωσίας, ενώ η πόλη δεχόταν αεροπορικό βομβαρδισμό. 

Στις 6 π.μ. άρχισε η απόβαση των τουρκικών στρατευμάτων στην Κερύνεια.

Ο λαός προσπαθεί να αντισταθεί με κάθε μέσο αλλά το πραξικόπημα της χούντας και ΕΟΚΑ Β είχε διαλύσει κάθε αμυντικό μηχανισμό. Επικρατεί χάος στις στρατιωτικές δυνάμεις, που απλώς υποχωρούν κάτω από τις διαταγές των χουντικών αξιωματικών που έκρυβαν τον οπλισμό για να μη έρθει στα χέρια του λαού. Εξάλλου είναι γνωστό ότι μέχρι και την τουρκική εισβολή, μέρος της εθνικής φρουράς παρέα με τις συμμορίες της ΕΟΚΑ Β΄ κυνηγούσαν ακόμα μακαριακούς και αριστερούς και επιδίδονταν σε σφαγές.

Μεγάλες μάχες στη Λευκωσία !!! 20 Ιουλίου 1974

21η Απριλίου… και Κύπρος

«Θέλω να τρέξω ως την Κερύνεια»

Του Σταύρου «Ππούνιου» Ζαχαρία

ΤΙ ΠΑΘΟΣ ΑΤΕΛΕΙΩΤΟ

«Θέλω να τρέξω ως την Κερύνεια». Αυτά τα λόγια είχαν σφηνωθεί στο κεφάλι μου πέντε μήνες προηγουμένως, όταν έτρεχα τον πρώτο μου ημιμαραθώνιο στο Βελιγράδι. Ήμουν στο εικοστό χιλιόμετρο, τραυματισμένος, και περνούσα πάνω από τον ποταμό Σάβα. Το γόνατό μου καιγόταν, μα το «Running for our Occupied Island» που ήταν γραμμένο στο μπλουζάκι μου ήταν πολύ βαρύ για να με αφήσει να σταματήσω τον αγώνα.

Από τον Απρίλιο στον Οκτώβριο και από το Βελιγράδι στη Βαλένθια. Ίδια τα λόγια στο μπλουζάκι, ξανά μαζί με τον Μιχάλη Θεοδούλου, «Τρέχω για την κατεχόμενη πατρίδα μου – τρέχω για ελευθερία». Ήμουν ξανά στο εικοστό χιλιόμετρο, γερός αυτήν τη φορά, όταν έβγαλα από το τσαντάκι μου το πανί. Έτρεξα κρατώντας το άλλα 1.097 μέτρα. Λίγο πριν από τον τερματισμό, δεν άντεξα, τα μάτια μου άρχισαν να δακρύζουν, ήταν τόσο έντονη η επιθυμία εκείνην τη στιγμή.