«Όταν ο λαός δεν θα έχει τίποτα άλλο να φάει, θα φάει τους πλούσιους»

Προς το παρόν οι πλούσιοι τρώνε εμάς και μάλιστα ενίοτε κυριολεκτικώς, όπως αποδεικνύουν τα μισά από τα αρχεία Έπσταϊν τα οποία βλέπουμε ...

Του Θέμη Τζήμα *

Ο Ζαν-Ζακ Ρουσσώ κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης: «Όταν ο λαός δεν θα έχει τίποτα άλλο να φάει, θα φάει τους πλούσιους». Το συγκρότημα Ten Years After ενέταξε αυτόν τον στίχο στο τραγούδι του «I ‘d love to change the World”, ένα κατά τα λοιπά μάλλον ηττοπαθές τραγούδι.

Προς το παρόν και ενώ όπως ο Έπσταϊν συζητούσε με τους κολλητούς του, τύποι σαν τον Jay Z ( η κοινωνία του θεάματος) μας κρατούν υπνωτισμένους ή ενόσω περσόνες και σελέμπριτις μας πείθουν ότι η μεγάλη σύγκρουση συνίσταται στο αν τα φύλα είναι 2 ή 82, οι πλούσιοι τρώνε εμάς και μάλιστα ενίοτε κυριολεκτικώς, όπως αποδεικνύουν τα μισά από τα αρχεία Έπσταϊν τα οποία βλέπουμε.

Κάποια βασικά συμπεράσματα τα οποία θα πρέπει κάθε μέρα να επαναλαμβάνουμε γιατί είναι πολύ δύσκολο με τόσων ετών προπαγάνδα να τα πιστέψουμε ακόμα και όταν οι ίδιοι τα ομολογούν:

• Οι συνωμοσίες υπάρχουν και είναι μάλλον πιο τερατώδεις από τις θεωρίες συνωμοσίας.
• Στις περισσότερες συνωμοσίες (αν όχι σε όλες) εμπλέκονται οι ΗΠΑ, το Ισραήλ και ακολουθούν το ΗΒ και ορισμένα ακόμα κράτη της Δύσης όπως και σύμμαχοί τους.
• Τον πλανήτη (θέλει να) τον διοικεί ένα πολύ στενό κατεστημένο, μικρότερο στην πραγματικότητα του 0,1%, το οποίο απαρτίζεται από παραδοσιακές οικογένειες, κορυφαία πολιτικά πρόσωπα, υπερπλουσίους, διαμορφωτές κοινής γνώμη, επιφανείς οργανικούς διανοουμένους και διαχειριστές κεφαλαίων.
• Αυτό το κατεστημένο είναι αδιανόητα σάπιο και εγκληματικό (βιασμοί, δολοφονίες, παιδική κακοποίηση, νομότυπες και παράνομες απάτες, λεηλασία, κανιβαλισμός, αποκρυφιστικές τελετές, ρατσισμός, ευγονική, αντί-ανθρωπιστική χρήση της τεχνολογίας, παρακολουθήσεις σε τεράστια κλίμακα, πρόκληση πολέμων, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας κλπ.). Ας φανταστούμε το πλέον απεχθές έγκλημα και μας έχουν ξεπεράσει.

Ευρωπαϊστές χαμένοι στο διάστημα

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Αν το καλοσκεφτείς έχει πλάκα. Και θα έπρεπε πράγματι να κάνουμε πλάκα, αν αυτό που συμβαίνει στην κατακερματισμένη «ενιαία ευρωπαϊκή αγορά» δεν μεταφραζόταν σε μελλοντική οικονομική οδύνη για τις υποτελείς τάξεις της Ε.Ε. Οι πολιτικές και επιχειρηματικές ηγεσίες ξαφνικά ξύπνησαν από τον λήθαργο της αλαζονείας και της αυτάρκειας. Και αναγνωρίζουν ότι η Ε.Ε., αντί για πιο ανοιχτή και ανταγωνιστική οικονομία στον κόσμο που ήθελε να γίνει, εξελίσσεται σε παρηκμασμένη περιφέρεια του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού.

Ακούγοντας τις ιερεμιάδες του Εμ. Μακρόν, του Σαρλ Μισέλ, του Ολαφ Σολτς, ή διαβάζοντας το ευρωπαϊκό μανιφέστο του δικού μας ΣΕΒ, που ξαφνικά ανακάλυψε την ανάγκη «επαναβιομηχάνισης» της Ευρώπης, αναρωτιέται κανείς αν όλοι τους μόλις προσγειώθηκαν στη Γη έπειτα από ένα τουλάχιστον 30ετές ταξίδι στο διάστημα. Ανακαλύπτουν ότι όσο έλειπαν αυτοί, lost in space, η Ε.Ε. έχει αποτύχει σε όλους τους μεγαλεπήβολους στόχους της και μένει πίσω σε ανταγωνιστικότητα, παραγωγικότητα, καινοτομία, αναπτυξιακή ικμάδα, ικανότητα να δημιουργεί θέσεις εργασίας, να προσελκύει παραγωγικά κεφάλαια, να στηρίζει το εισόδημα των κατοίκων της.

Η Ευρώπη χάνει στον πρωτογενή τομέα, δρέποντας τους καρπούς μιας τιμωρητικής προς τους αγρότες αναδιάρθρωσης, χάνει στον δευτερογενή τομέα έχοντας για δεκαετίες πριμοδοτήσει τη μετεγκατάσταση της μεγάλης βιομηχανικής παραγωγής σε άλλες ηπείρους, χάνει ακόμη και στον τριτογενή τομέα. Αν και έχει μετατραπεί σε οικονομία υπηρεσιών και κατανάλωσης εισαγόμενων αγαθών, αδυνατεί να ελέγξει τη φυγή των κερδοσκοπικών κεφαλαίων που κάνουν στην Ευρώπη και τις αρπαχτές τους πριν καταλήξουν σε φοροκαταφύγια όπου γης.

Προσοχή...

"Δικέ μου... τώρα που θα βγεις έξω στη γειτονιά, πρόσεχε το πορτοφόλι σου. Εδώ μένουν μόνο πλούσιοι.

Και οι πλούσιοι δε χορταίνουν ποτέ..."

Δεν έχουν θέμα με τους ξένους... με τους φτωχούς το έχουν!

Αυξημένες ανισότητες πλούτου και εργαζόμενοι

Του Κώστα Μελά

Ο συνδυασμός οικονομικής στασιμότητας και πληθωρισμού ρίχνει το βάρος του και στο μέτωπο της εργασίας. Η ύφεση στην παγκόσμια οικονομία, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία (προβλέψεις) πιθανόν να είναι ελαφρότερη από αυτή που προβλεπόταν την προηγούμενη περίοδο, αλλά η γενική επιβράδυνση θα εξαναγκάσει όλο και μεγαλύτερο αριθμό εργαζομένων να αποδεχθούν θέσεις εργασίας χαμηλής ποιότητας, χαμηλών αποδοχών, χωρίς καμία ασφαλιστική ή θεσμική κάλυψη.

Μια συνέχιση των διαφορών που έγιναν εκρηκτικές την περίοδο της πανδημίας με την τρομακτική αύξηση των ανισοτήτων. Σύμφωνα με την έκθεση της Oxfam, (Survival of the richest, Oxfam briefing paper – January 2023) που παρουσιάστηκε στις 16/01/2023 στο World Economic Forum στο Davos, οι ανισότητες την περίοδο 2019-2021 παρουσίασαν μεγάλη αύξηση, κάτι που δεν είχε συμβεί στο πρόσφατο παρελθόν.

ΜΕΤΑΞΥ του τέλους 2019 και 2021 το πιο πλούσιο 1,0% του παγκόσμιου πληθυσμού εισέπραξε ποσοστό της αύξησης του παραχθέντος πλούτου σχεδόν διπλάσια από αυτή που εισέπραξε το υπόλοιπο 99,0% του πληθυσμού. Για κάθε αύξηση κατά 100 δολάρια του παγκόσμιου πλούτου, την περίοδο 2019-2021, τα 63 δολάρια εισπράχθηκαν από το 1,0% (σύμφωνα με τους υπολογισμούς της Oxfam, αυτό μεταφράζεται σε 26 τρισ. δολάρια) και μόνο 10 δολάρια εισπράχθηκαν από το φτωχότερο 90,0%. Λόγω του πληθωρισμού, της επισιτιστικής κρίσης, και πανδημίας λόγω Covid, το 2022 έπεσαν στην ακραία φτώχεια μεταξύ 75 και 95 εκατομμύρια άνθρωποι. Αντιστοίχως οι δισεκατομμυριούχοι, που δημοσιεύει το Forbes, κάθε μέρα του 2022, εισέπραξαν περίπου 2,7 δισ. δολάρια.

Ρε τι ψηφίζουν οι μ@λ@κες...

Κυρανάκης: Δεν μειώνουμε τον ΦΠΑ «πχ» στα μακαρόνια γιατί οι πλούσιοι καταναλώνουν περισσότερα (video)

Τουλάχιστον άστοχο το παράδειγμα του βουλευτή της ΝΔ

Ξανά στο προσκήνιο βρίσκεται ο βουλευτής της ΝΔ, Κωνσταντίνος Κυρανάκης, με μία νέα δήλωση σχετικά με την επιμονή της κυβέρνησης να μην μειώνει τον ΦΠΑ σε βασικά είδη διατροφής.

Ο κ. Κυρανάκης φαίνεται να πήρε τη σκυτάλη από τον υπουργό Ανάπτυξης, Άδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος είχε δηλώσει σε αντίστοιχο πνεύμα ότι «η κυβέρνηση δεν μειώνει τον ΕΦΚ στα καύσιμα γιατί θα ευνοηθούν όσοι έχουν Καγιέν», αλλά και τον Θόδωρο Σκυλακάκη που είπε πως με την μείωση των φόρων θα ευνοηθούν μόνο οι πλούσιοι διότι οι φτωχοί δεν έχουν ΙΧ.

Ο νεαρός βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας επιχειρώντας να δώσει ένα παράδειγμα που θα ενισχύσει τα επιχειρήματα του είπε χαρακτηριστικά: «Ο πλούσιος και ο φτωχός, δεν μου αρέσουν αυτές οι λέξεις αλλά ας τις χρησιμοποιήσω για την οικονομία της συζήτησης, έχουν διαφορά στην κατανάλωση.

Δηλαδή τι συμβαίνει εδώ; Θα πληρώσουν τον ίδιο φόρο στα μακαρόνια, όμως ένας πλούσιος που έχει περισσότερα χρήματα θα καταναλώσει και περισσότερο. Άρα η μεγαλύτερη κατανάλωση, τα περισσότερα πακέτα μακαρόνια, να το πω έτσι, αποδίδουν παραπάνω ΦΠΑ στα κρατικά ταμεία από τα οποία επιλέγει η κυβέρνηση να ενισχύσει τους αδύναμους και τη μεσαία τάξη».

Δείκτες (αν)ισότητας για το 2020-21 από ΕΛΣΤΑΤ – Οι πλούσιοι πλούτισαν περισσότερο εις βάρος φτωχών και νεότερων

Τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η Ελληνική Στατιστική Αρχή επιβεβαιώνουν πως εν μέσω πανδημίας εκείνοι που πλούτισαν είναι οι πλούσιοι και οι ανισότητες μεγάλωσαν.

Τα δεδομένα για την οικονομική ανισότητα για την περίοδο 2020-2021 δημοσίευσε σήμερα η Ελληνική Στατιστική Αρχή (δείτε τα πλήρη δεδομένα εδώ), με τον Δείκτη κατανομής εισοδήματος (S80/S20), που μετρά τη σχετική ανισότητα στη διανομή του εισοδήματος, να υπογραμμίζει τη σύγκριση του ισοδύναμου διαθέσιμου εισοδήματος που κατέχει το 20% των πλουσιότερων ατόμων με αυτό που κατέχει το 20% των φτωχότερων και να αναφέρει:

– Το 2021, με περίοδο αναφοράς εισοδήματος το 2020, αυξήθηκε κατά 0,6 ποσοστιαίες μονάδες (σε σχέση με την προηγούμενη αντίστοιχη χρονική περίοδο 2019) και ανέρχεται σε 5,8, δηλαδή, το μερίδιο του εισοδήματος του πλουσιότερου 20% του πληθυσμού είναι 5,8 φορές μεγαλύτερο από το μερίδιο του εισοδήματος του φτωχότερου 20% του πληθυσμού

– Η οικονομική ανισότητα μεταξύ των ατόμων ηλικίας 65 ετών και άνω αυξήθηκε κατά 0,2 ποσοστιαίες μονάδες και διαμορφώνεται στο 4,2 έναντι 4,0 το προηγούμενο έτος. Αντίστοιχα, η οικονομική ανισότητα μεταξύ των ατόμων κάτω των 65 ετών αυξήθηκε κατά 0,7 ποσοστιαίες μονάδες και διαμορφώνεται στο 6,4 έναντι 5,7 το προηγούμενο έτος.

Η μεταφυσική του κέρδους

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Εχουμε φτάσει σε σημείο καμπής για τον οικονομικό πολιτισμό μας. Διακυβεύονται αξίες και σταθερές αιώνων. Πρέπει να αποφασίσουμε: Το κέρδος είναι καλό πράγμα και αξίζει να το υπερασπίσουμε ως υπέρτατο υπαρξιακό κίνητρο της παραγωγικής μας δραστηριότητας ή το αντίθετο; Το κέρδος είναι η δίκαιη επιβράβευση της επιχειρηματικότητας και οι διεκδικητές του πρέπει να υπερηφανεύονται γι’ αυτό ή αντιθέτως είναι προϊόν μιας ανήθικης, σκοτεινής και αντικοινωνικής συμπεριφοράς και πρέπει να το κρύβουν κάτω από το χαλί, στα ψιλά γράμματα των ισολογισμών ή σε μια τροπική οφσόρ στον Ειρηνικό; Μήπως υπάρχει κάποιο όριο ηθικής, πολιτικής και κοινωνικής ανοχής του κέρδους και πρέπει απλώς να το βάλουμε κι αυτό στη διατίμηση; 

Οι αποσαφηνίσεις είναι απαραίτητες καθώς φαίνεται ότι με τη μεγαλοθυμία και την πυγμή του Μωυσέως η Ελλάδα θα γίνει πιθανότατα η πρώτη πραγματικά κομμουνιστική κοινωνία στην ιστορία της ανθρωπότητας, αφού προτίθεται να φορολογήσει με το ιλιγγιώδες 90% τα υπερκέρδη των ηλεκτροπαραγωγών, άρα να προβεί στη σχεδόν ολοσχερή απαλλοτρίωση των απαλλοτριωτών, υποχρεώνοντας τα αποκαΐδια της ουτοπίας να σκίσουν τις επαναστατικές περγαμηνές τους. Να τα απαλλοτριώσει, εφόσον βέβαια μετρηθούν, ζυγιστούν και ευρεθούν επαρκή. Διότι ακούμε ακόμη στ’ αυτιά μας την αγωνιώδη ανάσα του Αδώνιδος και τελικώς τον ανακουφιστικό αναστεναγμό του πριν κραυγάσει στεντορείως «Να, είδατε, δεν υπάρχουν υπερκέρδη!». 

Έτσι νομίζουν...

Δεν το ξέρατε αλλά στην πανδημία γίνατε πλούσιοι. Έτσι νομίζει ο Στουρνάρας και ο Μητσοτάκης.

Τι ωραία φάση;

Πλουτοκρατία και Τριλάτεραλ

Του Ρούντι Ρινάλντι

Από την παγκοσμιοποίηση και τον αχαλίνωτο νεοφιλελευθερισμό έχουμε περάσει στην ανοικτή πλουτοκρατία (άμεση εξουσία του πλούτου), δηλαδή την κυριαρχία στη δημόσια ζωή τάξεων και ατόμων που κατέχουν τον πλούτο, γενικότερα την άμεση κυριαρχία των χρηματιστών, των τραπεζιτών, των μεγαλοεπιχειρηματιών. Στη σημερινή Ελλάδα, με απενοχοποιημένο εκπρόσωπο τον Μητσοτάκη, και σύμβολα το Κολωνάκι και τη Μύκονο, η πλουτοκρατία κατορθώνει εύκολα να έχει ανθρώπους της άμεσα εντός του Μαξίμου. Η πλουτοκρατία αγοράζει τα πάντα (και αποζημιώνει για να βουλώσει στόματα), συρρικνώνει τον πολιτικό και δημόσιο βίο, ιδιωτικοποιεί-εκποιεί (δηλαδή πλουτίζει από) τη δημόσια περιουσία, βλέπει την πραγματικότητα μέσα από το κέρδος και την επιχείρηση.

Το πολιτικό σύστημα έχει δεσμούς με τη μικρή (εγχώρια) κλεπτοκρατία και τη μεγάλη (διεθνή) κλεπτοκρατία της Ευρωένωσης, του ΔΝΤ, των αγορών. Δεν κρύβει και τους απευθείας δεσμούς με τύπους σαν τον Μπουρλά, κλείνοντας παραγγελίες που πληρώνει το ελληνικό Δημόσιο. Ομοίως, έχει φανερότατους δεσμούς με όλες τις Δυτικές πρεσβείες. Η φανερή υπαγωγή του πολιτικού συστήματος και των θεσμών του στην πλουτοκρατία είναι γεγονός. Έργα διάσημων οικονομολόγων (π.χ. Τομά Πικετί) και πρόσφατες μελέτες οργανισμών δείχνουν την κυριαρχία της πλουτοκρατίας σε διεθνές και τοπικό επίπεδο. Μια αντίστροφη πορεία θα μπορούσε να επέλθει μόνο μετά από έναν λαϊκό ξεσηκωμό.
Το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας είναι συνένοχο και υπηρέτησε πάντα τα ίδια κέντρα, αλλά σε εποχές που υπήρχαν κάποιοι κανόνες, υπήρχε κάποιο μείγμα δημόσιου και ιδιωτικού. Τώρα, απογυμνωμένο από κάθε φύλλο συκής, αντιμετωπίζει την οργή και τη δυσπιστία του κόσμου, πέρασε από τις κρισάρες των μνημονίων που το ταρακούνησαν, αποκτήθηκαν δεσμοί αίματος ανάμεσα στις συστημικές παρατάξεις (π.χ. το 3ο μνημόνιο ψηφίστηκε από 222 βουλευτές των κομμάτων ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι), μαζί έχουν θεσπίσει το Ακαταδίωκτο, αυτοσυστήνονται παντού σε όλους τους τόνους ως συστημικοί και προσκείμενοι στη Δύση. Δεν υπάρχει αντιπολίτευση. Κινούνται στην ίδια πίστα του ελληνικού μεταπρατισμού, της Χάγης, της ακραίας λιτότητας.

Η ... «ρεαλιστική» μείωση του ΕΝΦΙΑ

Του Κ.Μ.

Η κυβέρνηση ανακοίνωσε χτες τη μείωση του ΕΝΦΙΑ κατά 13%, υλοποιώντας - όπως είπε - τη δέσμευση για συνολική μείωση έως και 30% της φορολογίας που βαρύνει τη λαϊκή κατοικία. Φρόντισε όμως εκ των προτέρων να διαβεβαιώσει κάθε «ενδιαφερόμενο» ότι η μείωση αυτή «είναι μία κίνηση ρεαλιστική, που δεν υπερβαίνει τα δημοσιονομικά όρια. Γιατί κάθε βήμα προς τα εμπρός πρέπει να γίνεται με τρόπο που δεν θα οδηγεί σε δύο βήματα προς τα πίσω».

Με άλλα λόγια, πρόκειται για μια απόφαση «δημοσιονομικά ουδέτερη», που σημαίνει ότι από κάποια άλλη τσέπη του λαού έχει προϋπολογίσει να εισπράξει τα 350 εκατ. ευρώ, όση είναι η «ελάφρυνση» από την έκπτωση στον ΕΝΦΙΑ. Και για να μην υπάρξει καμία αμφιβολία ως προς αυτό, λίγες ώρες μετά τις κυβερνητικές εξαγγελίες ανακοινώθηκε ότι μέσα στο 2022 θα εφαρμοστούν οι νέες αντικειμενικές αξίες ακινήτων σε 1.500 περιοχές που παραμένουν εκτός συστήματος, συμπαρασύροντας προς τα πάνω και τον ΕΝΦΙΑ.

Με έναν σμπάρο δυο τρυγόνια δηλαδή για την κυβέρνηση: Από τη μια μονιμοποιεί διά των ...εκπτώσεων ένα χαράτσι που τόσο η ίδια όσο και η προηγούμενη του ΣΥΡΙΖΑ έλεγαν ότι θα καταργήσουν, και από την άλλη, με μια «εσωτερική ανακατανομή» του ληστρικού φόρου, ισοσκελίζει τη δημοσιονομική χασούρα, με τον λογαριασμό να καταλήγει φυσικά ξανά στον λαό.

* * *

Οσο για την προσπάθεια να παρουσιαστεί η μείωση του ΕΝΦΙΑ ως «ανάσα» τάχα για το λαϊκό εισόδημα, όπως και η αποπληρωμή του σε 10 δόσεις αντί για 6 που ίσχυαν μέχρι πέρυσι, η πρόκληση ξεπερνάει κάθε όριο. Τι να πρωτοσημειώσει κανείς;

Νεοφιλελευθερισμός: Αύξηση της μισθολογικής απόκλισης και φορολογικά δώρα στο Κεφάλαιο

Το ΑΒ του Κεφαλαίου στον 21ο αιώνα του Τομά Πικετί*

Τρίτο μέρος

Του Eric Toussaint

Η εξέλιξη χαμηλών και υψηλών μισθών από τη δεκαετία του 1960 και δώθε

Δεν έχουμε εδώ χώρο για να συνοψίσουμε την εξέλιξη των εισοδηματικών ανισοτήτων στη διάρκεια των δυο τελευταίων αιώνων. Θα περιοριστούμε λοιπόν να υπογραμμίσουμε την εξέλιξη στη Γαλλία από το 1968. Η γενική απεργία του Μάη του 1968 στη Γαλλία και οι συμφωνίες της Γκρενέλ που ακολούθησαν οδήγησαν σε πολύ μεγάλη αύξηση του κατώτατου μισθού για 15 χρόνια : « Το αποτέλεσμα ήταν ότι η αγοραστική δύναμη του κατώτατου μισθού αυξήθηκε συνολικά περίπου κατά 130 % μεταξύ 1968 και 1983, ενώ στην ίδια χρονική περίοδο ο μέσος μισθός δεν αυξήθηκε παρά κατά 50 %, εξ ου και μια πολύ μεγάλη συμπίεση των μισθολογικών ανισοτήτων. Η ρήξη με την προηγούμενη περίοδο είναι μαζική και πλήρης: η αγοραστική δύναμη του κατώτατου μισθού είχε αυξηθεί μόλις κατά 25% μεταξύ 1950 και 1968”.

Η γενική απεργία του Μάη 1968 στη Γαλλία επέτρεψε μια μεγάλη αύξηση του ελάχιστου μισθού για 15 χρόνια

Η αλλαγή κατεύθυνσης έγινε το 1982-1983 όταν η κυβέρνηση του σοσιαλιστή Φρανσουά Μιτεράν κάνει δεξιά στροφή. Οι πιο υψηλοί μισθοί, εκείνοι του 1 %, αυξάνονται κατά 30 % μεταξύ του τέλους της δεκαετίας του 1990 και της δεκαετίας του 2010, εκείνοι του 0,1 % αυξάνονται κατά 50 % μέσα σε συνθήκες στασιμότητας των μισθών.

Η αλλαγή κατεύθυνσης γίνεται το 1982-1983 όταν η κυβέρνηση του Φρανσουά Μιτεράν κάνει δεξιά στροφή.

Αν περάσουμε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, θα παρατηρήσουμε ότι ο νόμιμος κατώτατος μισθός εισάχθηκε το 1933 στην αρχή της προεδρίας του Φ. Ρούζβελτ, 20 χρόνια πριν από τη Γαλλία. Το απόγειο του σημειώθηκε το 1969 (προεδρία του Λίντον Τζόνσον) όταν ο κατώτατος μισθός αντιπροσώπευσε το ισοδύναμο των 10 δολαρίων την ώρα του 2013. Από τότε μέχρι σήμερα, μειώθηκε, και κατά την προεδρία του Μπαράκ Ομπάμα, έφτανε μόλις και μετά βίας τα 7,25 δολάρια την ώρα.

Η εξέλιξη των περιουσιακών ανισοτήτων κατά τους δύο τελευταίους αιώνες

Το ΑΒ του Κεφαλαίου στον 21ο αιώνα του Τομά Πικετί

Δεύτερο μέρος

Του Eric Toussaint

Την παραμονή της Επανάστασης του 1789 στη Γαλλία, το τμήμα της εθνικής περιουσίας που κατείχε το πλουσιότερο δεκατημόριο πλησίαζε το 90% και το τμήμα που κατείχε το πλουσιότερο 1% έφτανε το 60% (1). Μετά από την Επανάσταση, το τμήμα του πλουσιότερου εκατοστημορίου μειώθηκε κάπως μετά από την αναδιανομή των γαιών της αριστοκρατίας και του κλήρου προς όφελος της αστική τάξης (οι 9% και λίγο πέρα από αυτούς).

Σχετικά με τη μερίδα του λέοντος που κατείχε το πλουσιότερο εκατοστημόριο το 1789, ο Πικετί τονίζει ότι η καταγγελία του πλουσιότερου 1% από το Occupy Wall Street συνδυασμένη με την εξαγγελία “Είμαστε οι 99%” (“We are the 99%) θυμίζει κατά κάποιο τρόπο τον περίφημο λίβελο « Qu’est-ce que le tiers état ? » (Τι είναι η τρίτη τάξη; Δηλαδή, η αστική τάξη+ο λαός) που δημοσιεύθηκε το Γενάρη του 1789 από τον αββά Σεγιές (2).

Ο Τομά Πικετί έφτιαξε μια γραφική παράσταση που περιγράφει την εξέλιξη του μεριδίου του πλουσιότερου δεκατημόριου και εκατοστημόριου μεταξύ 1810 και 2010. Περιέλαβε τις κυριότερες ευρωπαϊκές χώρες στην κατηγορία Ευρώπη και παρουσίασε χωριστά τις ΗΠΑ.

Η συγκέντρωση του πλούτου προς όφελος του 1%

Το ΑΒ του Κεφαλαίου στον 21ο αιώνα του Τομά Πικετί

Πρώτο μέρος

Του Eric Toussaint

Το βιβλίο “Το κεφάλαιο στον 21ο αιώνα” (1) είναι απαραίτητο σε όλες και όλους εκείνους που θέλουν να μάθουν περισσότερα για την άνιση αναδιανομή του πλούτου στους κόλπους της κοινωνίας. Διαβάζοντας αυτό το τεράστιο έργο (950 σελίδες, στις οποίες προστίθεται μεγάλη ποσότητα στατιστικών δεδομένων και πινάκων προσβάσιμων μέσω του διαδικτύου (2), μας έρχεται στο νου ένα πρώτο συμπέρασμα: το κίνημα Occupy Wall Street και άλλα που το ακολούθησαν είχαν απόλυτα δίκιο να στοχοποιήσουν το πιο πλούσιο 1%.

Πράγματι, στη Γαλλία, το 2013, το πλουσιότερο 1% κατέχει το 25% της συνολικής περιουσίας της χώρας (3). Στο Ηνωμένο Βασίλειο (ΗΒ), κατέχει το 30%. Στη Σουηδία, το 20%. Στις ΗΠΑ, το 32% (4). Αν συμπεριλάβουμε το τμήμα τηε περιουσίας που έχει αποκρυβεί στους φορολογικούς παραδείσους ή με άλλες μορφές, το ποσοστό θα αυξανόταν τουλάχιστον κατά 2 ή 3 τοις εκατό. Με απλά λόγια, το 1% του πληθυσμού, είναι χοντρικά η καπιταλιστική τάξη και συγκεντρώνει ένα εντυπωσιακό μέρος της περιουσίας (5).

Αν διευρύνουμε τη μελέτη στο 10% των πιο πλούσιων, φτάνουμε το 2013 στα εξής ποσοστά: στη Γαλλία, το 10% των πιο πλούσιων κατέχουν το 60% της περιουσίας. Στο Η.Β. το 70%, στη Σουηδία, το 60%, στις ΗΠΑ, το 70%. Χοντρικά, μπορούμε να θεωρήσουμε ότι το 9% που προστέθηκαν αντιπροσωπεύουν το περιβάλλον ή τους συμμάχους με την ευρεία έννοια της καπιταλιστικής τάξης.

Αυτή η συγκέντρωση του πλούτου επιδεινώθηκε παραπέρα από τότε που εκδόθηκε το βιβλίο του Πικετί.

Κυβερνά ο πλούτος

Η τούρτα του Γουόρεν Μπάφετ

 

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Ο Γουόρεν Μπάφετ έγινε 90 ετών. Αποκλείεται να μην τον ξέρετε, αλλά και να μην τον ξέρετε, τα παγκόσμια ΜΜΕ θα φροντίσουν να τον μάθετε μέσα από τις αγιογραφίες που φιλοτεχνούν με τη μέγιστη επιμέλεια για κάθε άνθρωπο που η προσωπική ή εταιρική του περιουσία ξεπερνά μερικές δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια. Αυτομάτως εντάσσεται στις λίστες των υπερπλουσίων, που μοιάζουν με τα συναξάρια των χριστιανών αγίων, οσίων και μαρτύρων. Μόνο που αντί για μαρτύρια, θαύματα κι ευεργεσίες, μας πληροφορούν για την αξία των επενδυτικών τους χαρτοφυλακίων, τις εξαγορές, τα χρηματιστηριακά τους ανδραγαθήματα, τα ακριβά τους διαζύγια, τα πολυτελή τους γούστα ή τον λιτό βίο που συνοδεύει την τεράστια περιουσία τους. Α, και τις φιλανθρωπίες τους. Τη γενναιοδωρία με την οποία μοιράζουν λεφτά σε κοινωφελείς σκοπούς. Σ’ αυτό μοιάζουν κάπως με τους αγίους των συναξαρίων που μοίραζαν τις περιουσίες τους στους αθλίους της εποχής τους, πριν αφιερωθούν στην πίστη τους. Μόνο που οι άγιοι των συναξαρίων του Forbes το ρίχνουν στη φιλανθρωπία εκ του ασφαλούς, αφού η περιουσία τους απογειωθεί κι ένα ευφυές σύστημα φοροαπαλλαγών ερεθίσει τη γενναιοδωρία τους.

Ο Μπάφετ έγινε 90 ετών. Να τα χιλιάσει ο άνθρωπος, το λέω και το εννοώ χωρίς ίχνος ταξικής μνησικακίας, χωρίς τον σαρκασμό του ψοφοδεούς Καραγκιόζη που ευχόταν στον πολυχρονεμένο του πασά «ο θεός να του κόβει μέρες (του πασά) και να του δίνει χρόνια (του Καραγκιόζη)». Να τα χιλιάσει, γιατί ο χρόνος κι ο κύκλος του καθενός είναι λαχνός ατομικός και μοναδικός. Προφανώς ο Μπάφετ έχει χίλιες φορές περισσότερες πιθανότητες να τα χιλιάσει από μένα και πολύ περισσότερο από ένα παιδί που γεννιέται τώρα στο Τσαντ ή στη Σιέρα Λεόνε, αλλά κανείς μας δεν ζει στις στατιστικές και τις πιθανότητες, καθένας κολυμπά στη δική του πισίνα τύχης και αναγκαιότητας. Καθένας μπορεί να τα χιλιάσει ή να τα κακαρώσει στο επόμενο δευτερόλεπτο.

Οι όμορφες φούσκες, όμορφα σκάνε

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Τελικά, η πιθανότητα να φέρνω γρουσουζιά είναι ισχυρή. Γι’ αυτό συνιστώ προσοχή σ’ όποιον πιάσω στο στόμα μου. Είπα δυο-τρεις καλές κουβέντες (λέμε τώρα) για την Tesla, για την Apple, για τη Microsoft, για την Alphabet (Google) κι εδώ και δυο βδομάδες πάνε κατά διαόλου. Οι μετοχές τους πέφτουν του σκοτωμού. Βεβαίως, όταν έχεις καταγράψει άνοδο 500% σε ένα χρόνο (Tesla) το να χάσεις το ένα πέμπτο των κερδών σου δεν το λες και καταστροφή. Αντε, όμως, να το πεις αυτό στον ταλαντούχο κ. Μασκ που εδώ και μία εβδομάδα είναι με αντικαταθλιπτικά. Αντε να το πεις στον Μπέζος της Amazon, στον Ζούκερμπεργκ του Facebook. Εχθρός του καλού είναι το καλύτερο, εχθρός του πολύ είναι το περισσότερο κι εχθρότερος όλων είναι το απεριόριστο. Μ’ αυτόν τον ονειρο-εφιάλτη κοιμούνται και ξυπνούν οι κυνηγοί του πλούτου, που θεωρούν ότι όλη η υπόλοιπη ανθρωπότητα τους χρωστάει και τους οφείλει απεριόριστη μεγέθυνση.

Αν, για παράδειγμα, λείπει μία μόλις ρουπία για να φτιάξει ο Τζεφ Μπέζος το στρογγυλό του ρεκόρ των 200 δισ. δολαρίων προσωπική περιουσία, αν πρέπει να την πάρει από τον τελευταίο Ινδό «ανέγγιχτο», θα το κάνει. Οχι απαραίτητα από απανθρωπιά κι αναλγησία. Αλλά γιατί έτσι απαιτεί το ασανσέρ της λίστας Forbes. Αυτό το χρηματιστήριο κύρους, πρεστίζ, ανταγωνισμού ισχύος, συσσώρευσης κι επίδειξης πλούτου έχει τη δική του αυτόνομη ζωή, συχνά ανεξάρτητη ακόμη και από τις επιδόσεις των μετοχών, τα ντιλ, τις επενδύσεις, τις παραγωγικές και εμπορικές επιτυχίες.

Οι εχθροί δεν έρχονται με βάρκες αλλά με λιμουζίνες

Αγαπημένε μου πιτσιρίκο, και πάλι καλησπέρα.
Η φωτιά στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στη Μόρια δεν άναψε προχθές, μέσα στη νύχτα.

Άναψε μέσα στις λάσπες και καίει εδώ και χρόνια.

Hot spot, πιτσιρίκο, Hot spot!

Αυτό εννοούσαν οι προηγμένοι εθνοσωτήρες,για τα εκτρώματα που έφτιαξαν στη Μόρια, την Αμυγδαλέζα, στον Ελαιώνα, στην Κω, για να στοιβάξουν ανθρώπινες ψυχές, των οποίων το μόνο “έγκλημα” είναι η φυγή από συνθήκες πολέμου, εμφυλίου, διωγμών, τρομοκρατίας και ακραίας φτώχειας.

Η Μόρια, πιτσιρίκο, και η κάθε Μόρια είναι κληρονομιά των προηγούμενων ξεπουλημένων προς τους τωρινούς “φιλελεύθερους”. Τιποτένια, μικροαστά ανθρωπάκια.

Σαν τον Άδωνη Γεωργιάδη που κραυγάζουν για άμεση απέλαση όσων συμμετέχουν στα επεισόδια, παραγνωρίζοντας -εσκεμμένα- πως ό,τι συμβαίνει είναι αποτέλεσμα της πολιτικής “να τους κάνουμε τον βίο αβίωτο” που προωθούσαν τόσα χρόνια μαζί με τα ακροδεξιά κολλητάρια τους.

«Χριστιανισμός και πλούτος». Γιώργος Ροδίτης: Ένας πεινασμένος για δικαιοσύνη

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου

Διδάσκων (ΕΔΙΠ) στην Ανώτατη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθήνας

Αρχισυντάκτης του περιοδικού «Σύναξη»

Ο Γεώργιος Ροδίτης (+ 22-8-2020) ήταν θεολόγος. Νομίζω όμως πως δεν θα πέφταμε έξω αν τον αποκαλούσαμε και καπετάνιο παγοθραυστικού. Αυτή την ιδιότητα προσέλαβε εν τοις πράγμασι με τη συγγραφή του βιβλίου του «Χριστιανισμός και πλούτος. Το πρόβλημα της κατανομής και της χρήσης των βιοτικών αγαθών υπό το φως της Αγίας Γραφής και της εκκλησιαστικής παραδόσεως των τεσσάρων πρώτων αιώνων».

Ο Ροδίτης κόπιασε για τη διάνοιξη περασμάτων σε ένα πολικό τοπίο, με μαχητική πλώρη τη μαρτυρία του Ευαγγελίου και τον πόθο της Βασιλείας του Θεού. Με δυο λόγια, το εμβληματικό πλέον αυτό βιβλίο φωτίζει το δράμα που εκτυλίσσεται ασταμάτητα στο μάτι της βελόνας (Λουκ. 18:25). Και καταδεικνύει ότι η πείνα για κοινωνική δικαιοσύνη δεν είναι στοιχείο παράπλευρο (ή και αντίρροπο!) προς την πνευματική προκοπή του Χριστιανού, αλλά σύμφυτο προς αυτήν. Ουσιώδης όρος της και καρπός της, ταυτόχρονα!