Η διαχρονική σημασία του «ΟΧΙ» για την εθνική στρατηγική και την επιβίωση ενός κράτους

Του Παναγιώτη Ήφαιστου

Το «ΟΧΙ» των Ελλήνων κατά του εισβολέα το 1940 είναι μια διαχρονικά αναλλοίωτη αξίωση ελευθερίας. Είναι ένα «ΟΧΙ» μορφικά πανομοιότυπο με χιλιάδες άλλα πολλών κοινωνιών της ιστορικής διαχρονίας. Όποτε και όταν απειλούνται οι έσχατες λογικές ενός έθνους και εφόσον τα μέλη του είναι έτοιμα να τις υπερασπιστούν επαναλαμβάνεται το «ΟΧΙ».

«ΌΧΙ» είπαν αναρίθμητες φορές οι πρόγονοί των Ελλήνων αλλά και οι πρόγονοι πολλών άλλων εθνών. «ΟΧΙ» λένε και σήμερα όσοι επειδή τους αξίζει να είναι ελεύθεροι υπερασπίζονται την ανεξαρτησία τους. «ΟΧΙ» είπαμε το 1955-59 κατά της συνέχισης της αποικιοκρατίας στην Κύπρο και «ΟΧΙ» είπαμε στην ξενόφερτη επταετή Χούντα. ΟΧΙ είπαν οι Έλληνες της Μεγαλονήσου Κύπρου το 2004 κατά του ξενόφερτου σχεδίου Αναν. Λογικά, ΟΧΙ θα πούνε οι Έλληνες εάν αποπειραθεί να τεθεί υπό τουρκικό έλεγχο η Ελληνική Επικράτεια που προβλέπουν οι Συνθήκες και το διεθνές δίκαιο για το Αιγαίο. 

Οι τρεις αλληλένδετες αξονικές έννοιες «εθνική ανεξαρτησία» «ελευθερία» και «δημοκρατία». Αποτελούν πάγιο προσανατολισμό και πάγια αξίωση όλων των διαμορφωμένων εθνών όλων των εποχών. Θα συνδεθούν με την Ελλάδα, την Κύπρο και τις προϋποθέσεις εθνικής στρατηγικής για να υπερασπιστούν οι πολίτες την ελευθερία τους.

Ο αμερικανικός ηγεμονισμός και οι ελληνικές φαντασιώσεις

Του Παναγιώτη Ήφαιστου

Μια ηγεμονική δύναμη όπως οι ΗΠΑ αυτό που επιδιώκει είναι ο απρόσκοπτος έλεγχος των πλουτοπαραγωγικών πόρων, των διαρκών ανακατανομών ισχύος, των γεωπολιτικών προσβάσεων και των νέων ισορροπιών ισχύος και συμφερόντων, όπως επέρχονται εν μέσω καταιγιστικών στρατηγικών εξελίξεων. Μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα αυτό που έχει σημασία για τις ΗΠΑ είναι η γεωπολιτικά σημαίνουσα Μικρά Ασία να κυριαρχείται από κράτος ή κράτη που θα εκπληρώνει τους στρατηγικούς τους σκοπούς.

Αυτή η καθημερινά καταμαρτυρούμενη αμερικανική στρατηγική (όπως παρόμοια και των άλλων ηγεμονικών δυνάμεων επί αιώνες) σημαίνει ότι όσα κράτη είναι απρόσεκτα ή για αντικειμενικούς λόγους αδύναμα, είναι αναλώσιμα και υποψήφια για την Κλίνη του Προκρούστη για κατακρεούργηση και διασκορπισμό. Αντίστροφα, οι Αμερικανοί συμβιβάζονται με όσα κράτη διαθέτουν ισχύ, στρατηγική και ικανή πολιτική ηγεσία, η οποία γνωρίζει πώς να συναλλάσσεται στη βάση των εθνικών συμφερόντων και αξιόπιστων κόκκινων γραμμών. Προφανώς, συναλλάσσονται επί ζητημάτων που δεν είναι ζωτικής σημασίας, ή που εύκολα εντάσσονται σε άλλο μακροπρόθεσμο στρατηγικό σχέδιο της υπερδύναμης.

Για παράδειγμα, οι ΗΠΑ, αλλά και άλλες ηγεμονικές δυνάμεις, θα προσαρμόσουν την στρατηγική τους ανάλογα και αντίστοιχα εάν οι Έλληνες αυτοκτονήσουν αποδεχόμενοι την διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας μέσω της Δικοινοτικής Διζωνικής Ομοσπονδίας και την με αυτό τον τρόπο ένταξη της Κύπρου στην τουρκική σφαίρα επιρροής. Το ίδιο εάν η Ελλάδα συνεχίσει να συρρικνώνεται στο Αιγαίο και στα Βαλκάνια, κάνοντας την μια γκάφα μετά την άλλη.

Ο "δικτάτορας" Καποδίστριας οικοδομεί κράτος – Η δολοφονία του έφερε την ξενοκρατία

Του Παναγιώτη Ήφαιστου

Ο "δικτάτορας" Καποδίστριας οικοδομεί κράτος – Η δολοφονία του έφερε την ξενοκρατία - slpress.gr: Ο Καποδίστριας πέτυχε να ανακηρυχθεί ανεξάρτητο ελληνικό κράτος και άρχισε να το οικοδομεί από τα ερείπια. Η δολοφονία του άνοιξε τον δρόμο στην ξενοκρατία.

Ευχαριστώ τον φίλο Μάκη Δ.

Χρειαζόμαστε κράτος όχι υποκατάστασή του από think tanks και ΜΚΟΑ

Του Παναγιώτη Ήφαιστου

Στον σύγχρονο ανελέητα ανταγωνιστικό κρατοκεντρικό κόσμο μια κοινωνία επιβιώνει εάν διαθέτει κράτος. Κράτος ισχυρό, άρτια οργανωμένο και ανεξάρτητα πολιτικών ομάδων ή προσώπων επιτελικά προικισμένο με κρατικούς λειτουργούς και όχι περιφερόμενους ιδιώτες. Επίσης, πραγματική και όχι κατ’ όνομα δημοκρατία. Μπορεί κάποια στιγμή οι ευεργέτες να δημιούργησαν κάποια ιδρύματα ή να έδρασαν φιλανθρωπικά πλην αυτό δεν αρκούσε.

Οι κακοτυχίες που όλοι βιώνουμε σήμερα οφείλονται στην ανυπαρξία ενός πολιτικά κυρίαρχου / εθνικά ανεξάρτητου κράτους. Στην κατάσταση που βρισκόμαστε, όπου τα μέλη της κοινωνίας είναι πλέον πανεύκολος στόχος μεταμφιεσμένων πυροβολητών ενός μεταμοντέρνου πολέμου, ή ανεξαρτήτως κόστους αποκτούμε κράτος ή μάλλον τελειώσαμε.

Η δύσμοιρη και κακότυχη κατάσταση των νεοελλήνων αρχίζει, βασικά, από την δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια. Εν μέσω ενός δυσμενέστατου διεθνούς και ελληνικού περιβάλλοντος (ηγεμονικό κονσέρτο δυνάμεων στην Βιέννη το 1815 που απαγόρευσε επαναστάσεις και δημοκρατικές αξιώσεις, ηττημένοι και διαλυμένοι) ο Καποδίστριας πάσχισε μεγαλοφυώς να δημιουργήσει και να επεκτείνει ένα δημοκρατικά δομημένο νεοελληνικό κράτος.

Σκοπιανός δονκιχωτισμός και ελληνικός νομικισμός!!!

Του Παναγιώτη Ήφαιστου

Εντός και εκτός Βουλής οι περί το Μακεδονικό συζητήσεις πάσχουν λογικά, νομικά και πολιτικά. Το έλλειμμα γνώσης για την διεθνή πολιτική του σύγχρονου κρατοκεντρικού κόσμου και η απορρέουσα καταφυγή στον νομικισμό βλάπτει σοβαρά τα εθνικά μας συμφέροντα. Το μείζον ζήτημα είναι να μην υπάρξει διασπορά αλυτρωτισμών και αυτό δεν επιτυγχάνεται με τον κατευνασμό των Σκοπίων. Επιτυγχάνεται μόνο εάν το ισχυρότερο κράτος των Βαλκανίων ασκεί στρατηγική εποπτεία και συναλλάσσεται ορθολογιστικά με τις μεγάλες δυνάμεις.

Επί της ουσίας, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το «Βόρεια Μακεδονία», εν δυνάμει, εγγράφει αστάθεια στα Βαλκάνια και διασπορά των αλυτρωτισμών. Δημιουργεί θολές διακρατικές σχέσεις οι οποίες, επιπλέον, διευκολύνουν τα εν εξελίξει ανελέητα στρατηγικά παίγνια των ηγεμονικών δυνάμεων στην περιφέρειά μας.
Θλίψη προκαλούν οι ομιλίες πολλών εντός και εκτός Βουλής. Μεταξύ άλλων, έγιναν αποσπασματικές, εκτιμάται, αναφορές στην Πηνελόπη Δέλτα, αλλά όχι μόνο. Ανεπίγνωστα σίγουρα, καλλιεργούν τις προϋποθέσεις που θα φουντώσουν τον επίπλαστο μακεδονικό εθνικισμό των Σκοπίων. Ακόμη πιο θλιβερό είναι το γεγονός ότι πολλοί από αυτούς οι οποίοι εμφανέστατα στηρίζουν τον σκοπιανό εθνικισμό μιλούν με εθνομηδενιστική προαίρεση. Τι αντίφαση!
Η εσωτερικά βαθύτατα διαιρεμένη FYROM δεν είναι βιώσιμο κράτος. Αυτό το μη βιώσιμο κρατίδιο δεν μπορεί να απειλήσει την Ελλάδα παρά μόνο κάτω υπό ορισμένες προϋποθέσεις που η επίμαχη συμφωνία αναπόδραστα θα καλλιεργήσει. Εξάλλου, με δεδομένο τον –για εγγενείς λόγους– θνησιγενή χαρακτήρα του, ελάχιστη σημασία έχει η μέχρι σήμερα αναγνώρισή του από άλλα κράτη.
Σημασία έχει: Πρώτον, η Ελλάδα να απορρίπτει σταθερά τον αλυτρωτισμό. Δεύτερον, ποτέ να μην τον νομιμοποιήσει η ίδια (τόσα άλλα κράτη έτσι στέκονται η Ελλάδα γιατί όχι!). Τρίτον, να αναπτύξει στρατηγική εποπτεία στην περιφέρειά της (κυρίως να αποτρέψει την τουρκική απειλή και να εφαρμόσει τις Συνθήκες για το Δίκαιο της θάλασσας). Τέταρτον, να συναλλάσσεται επωφελώς με τα πιο ισχυρά κράτη και όχι να υποκύπτει στους τακτικισμούς, όπως ολοφάνερα γίνεται στην συγκεκριμένη περίπτωση.

Το Αλφαβητάριο της Αποτρεπτικής Στρατηγικής

Τα λεπτά σύνορα κρίσεων χαμηλής έντασης, ενδοπολεμικής αποτροπής-κλιμάκωσης και γενικευμένου πολέμου

Του Παναγιώτη Ήφαιστου

Ο πόλεμος είναι μια μεγάλη αλυσίδα με πολλούς κρίκους εκ των οποίων μόνο τελευταίος είναι η ένοπλη σύρραξη. Στην εποχή του πολιτικού πολιτισμού ισχύει η Κλαουζεβιτσιανή ρήση «ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα», δηλαδή, εντάσσεται στην λογική εκπλήρωσης πολιτικών σκοπών. Δεν είναι αυτοσκοπός. Για τον αμυνόμενο σκοπός είναι η ασφάλεια της Επικράτειάς και σύνορα σύμφωνα με την διεθνή νομιμότητα. 

Όταν ένα κράτος αμύνεται κατά αναθεωρητικών απειλών οι «μικρές» εμπλοκές, οι ενδιάμεσες πολεμικές αναμετρήσεις και πολύ περισσότερο ο γενικευμένος πόλεμος σημαίνουν, βασικά, ότι η αποτρεπτική στρατηγική απέτυχε.

Αυτή είναι η περίπτωση της Ελλάδας εδώ και δεκαετίες, καθότι οι αναθεωρητικές αξιώσεις της Τουρκίας, η επιθετική ανάπτυξη δυνάμεων στην Θράκη, στο Αιγαίο με την «Στρατιά του Αιγαίου» και στην Κύπρο και επί δεκαετίες παρουσία μεγάλου στρατού στην Μεγαλόνησο, συνοδεύονται και με διαρκείς παραβιάσεις της κρατικής Επικράτειας της Ελλάδας σε πεδία μάλιστα τα οποία η Άγκυρα διεκδικεί κατά παράβαση της διεθνούς νομιμότητας. 

«Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης»

Του Παναγιώτη Ήφαιστου

«Έπρεπε» να γίνει η Επανάσταση το 1821 ή οι Έλληνες «έπρεπε» να αναμένουν κάποια άλλη ευνοϊκότερη ιστορική συγκυρία; Τέτοια ερωτήματα δεν απαντώνται γιατί αφορούν κάτι που δεν γνωρίζουμε: Πότε και πως κοχλάζει και πότε εκρήγνυται ο συλλογικός υπαρξιακός πυρήνας ενός έθνους για να αξιώσει εθνική ανεξαρτησία; Ο Καποδίστριας, πάντως, μας άφησε παρακαταθήκη ότι «ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης«.

Στοιχειώδης κατανόηση κάποιων αιτίων που προκάλεσαν την ελληνική επανάσταση απαιτεί σωστή αντίληψη της τρισχιλιετούς διαδρομής της Ελληνικότητας και του τι έγινε μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης μέχρι και το 1821. Των Ελλήνων οι Πόλεις και τα Κοινά κατόρθωσαν να διαιωνιστούν επί αιώνες. Πριν την Βυζαντινή Αυτοκρατορία και στην συνέχεια μέσα στο βυζαντινό κοσμοσύστημα, οι πόλεις αυτό-θεσπίζονταν.

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ από ισχυρές προσωπικότητες για το Κυπριακό! “Μη δώσετε και την υπόλοιπη Κύπρο στην Τουρκία“

Πολύ ισχυρές προσωπικότητες υπογράφουν την κάτωθι Διακήρυξη Για Την Κύπρο εκφράζοντας ύση τις ανησυχίες τους για τις επερχόμενες διπλωματικές εξελίξεις και τη διαβόητο “λύση” του Κυπριακού.

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Υπεράσπιση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Όχι σε κίβδηλη, δήθεν λύση.

Γ. Κασιμάτης. Β. Φίλιας, Π. Νεάρχου, Λ. Αξελός, Π. Ήφαιστος, Μ. Ευρυβιάδης, Δ. Αλευρομάγειρος, Θ. Στοφορόπουλος.

Παρακολουθούμε, με μεγάλη ανησυχία, την ενορχήστρωση μιας προπαγάνδας ότι έχει επιτευχθεί μεγάλη πρόοδος στις διεξαγόμενες διακοινοτικές συνομιλίες και ότι το Κυπριακό βαίνει προς τη λύση του και ότι αυτή ενδέχεται μάλιστα να επιτευχθεί μέσα στο 2016.

Ούτε τα μέχρι τώρα γνωστά αποτελέσματα των διακοινοτικών συνομιλιών ούτε η Τουρκική αδιαλλαξία δικαιολογούν μια τέτοια αισιοδοξία.

Η Τουρκική αδιαλλαξία εκφράσθηκε επανειλημμένα και προσφάτως, στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, διά στόματος του Τούρκου Πρωθυπουργού Αχμέτ Νταβούτογλου και του Προέδρου Ταγίπ Ερντογάν. Η σκόπιμη αυτή καλλιέργεια αισιοδοξίας πρέπει να προκαλεί, αντιθέτως, ανησυχία και κινητοποίηση για την αποτροπή ενός νέου σχεδίου καταστροφικής λύσεως.

15 ΙΟΥΛΙΟΥ 1974: Ένας από τους πολλούς κρίκους στην αλυσίδα της νεοελληνικής συμφοράς

Του Παναγιώτη Ήφαιστου

Εάν ερωτήσεις σήμερα, 15 Ιουλίου 2016 στον δρόμο ή σε μια αίθουσα πανεπιστημίου, οι πλείστοι δεν θα ξέρουν ότι είχαμε χούντα από το 1967 μέχρι το 1974 και ότι οι άφρονες, παράφρονες ή και πράκτορες που ηγούνταν εκτέλεσαν ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας, ίσως μεγαλύτερο και από την Μικρασιατική καταστροφή. Μεγαλύτερο γιατί οι συνθήκες και οι ιστορικοί συσχετισμού αρχές της δεκαετίας του 1920 ήσαν διαφορετικοί. Το πραξικόπημα στην Κύπρο το 1974 για να το εκτελέσει κάποιος πρέπει να ήταν ένας συνδυασμός προδότη, νηπίου, τρελού και παρανοϊκού. Λίγοι θα διαφωνήσουν ότι αυτών των ιδιοτήτων ήταν φορείς τα ηγετικά στελέχη της χουντικής ηγεσίας και ότι δεν τους άξιζε να φορούν την τιμημένη στολή του Έλληνα αξιωματικού.

Πολλοί κατηγορούν για πολλά τον Αρχιεπίσκοπο και Πρόεδρο της Κύπρου Μακάριο κατά του οποίου έγινε το πραξικόπημα το 1974. Όσο προχωρούμε και όσο περισσότερο βιώνουμε, σπουδάζουμε, συναρτούμε γεγονότα και κυρίως όσο περισσότερο τα συνδέουμε με το στρατηγικό περιβάλλον της εποχής αλλά και με τα βιώματά μας στο νεοελληνικό κράτος τις τελευταίες δεκαετίες, τόσο περισσότερο πειθόμαστε ότι ένα ήταν το μοιραίο και μεγάλο σφάλμα του Μακαρίου: Όντας Εθνάρχης εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων ενός διαχρονικά Ελληνικού νησιού, πίστεψε ότι υπάρχει εθνικά ανεξάρτητη Ελλάδα με την οποία μπορούσε να ενωθεί η Κύπρος σε συμμαχία με τους εκάστοτε κυβερνώντες την Αθήνα. Υπολόγισε πολύ στην Αθήνα, συνέπραξε με την Αθήνα και τελικά υποχώρησε δεχόμενος της συμφωνία της Ζυρίχης.

Εναλλαγή φίλων και εχθρών μέσα στο θολό βασίλειο και η Ελλάδα στο πάτο

Του Παναγιώτη Ηφαιστου

Διαπληκτισμοί φίλων και εχθρών που εναλλάσσουν φίλους και εχθρούς όπως τα πουκάμισά τους. Και όλα αυτά μέσα σε ένα θολό βασίλειο χωρίς προορισμό, χωρίς προοπτική, χωρίς κοσμοθεωρία και κυριολεκτικά χωρίς μέλλον. Θυμίζω ότι η πρόβλεψη πριν από πολλές δεκαετίες ήταν ότι θα πάψουν να υπάρχουν ευρωπαϊκά έθνη γιατί τα μέλη τους «θα μετατόπιζαν την πίστη, την νομιμοφροσύνη τους» (Ernst Haas, o ταγός το νεολειτουργισμού), τις εξουσίες και τις προσδοκίες στην υπερεθνική κοινότητα» στην βάση μιας ωφελιμιστικής ανθρωπολογίας. Πιο απλά, οι άνθρωποι θα εκκενώνονταν εθνικά-πνευματικά, θα συγκροτούνταν ως νέα υπερεθνική οντότητα γύρω από ηδονιστικά υλιστικά συμφέροντα, θα δημιουργούσαν ένα πολιτικά αδιάφορο πεδίο αλληλεξαρτημένων ατομιστών και θα έφθαναν πρώτοι στο … τέλος της ιστορίας.

Το εγχείρημα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, βέβαια, είναι κάτι πολύ πιο σύνθετο από αυτό. Δεν θα επεκταθούμε εδώ γιατί το έχουμε αναλύσει εκτενώς σε χιλιάδες σελίδες. Αποκρυσταλλώνουμε μόνο λέγοντας ότι μετά από ένα αιώνα σφαγών, γενοκτονιών και εθνοκαθάρσεων κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου μέσα στο στρατηγικό θερμοκήπιο που έστησαν οι Αμερικανοί στην Ευρώπη για να αποτρέψουν τους Σοβιετικούς οι Ευρωπαίοι είχαν την πολυτέλεια μέσα σε ένα στρατηγικό θερμοκήπιο να αναπτύξουν υπερεθνικές πολιτικές στο υλιστικό πεδίο. Αυτό άνοιξε παράθυρο ευκαιρίες σε όλους τους αφελείς και αιθεροβάμονες να πετάξουν στα σύνεφα.
Πιο σοβαρά τώρα, αναρτώ κάποια παραθέματα που θεωρώ ότι λένε πολλά όσον αφορά τα σύντομα σχόλια που μόλις έκανα.

ΟΝΕ: Ο μηχανισμός της καταστροφής και έγκαιρες προειδοποιήσεις...

Ακολουθούν τρεις επιφυλλίδες πριν την ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ. Υπάρχουν πολλά άλλα μικρότερα δημοσιευμένα κείμενα. Αυτές τις επιφυλλίδες «αλίευσαν» στο διαδίκτυο φίλοι πριν δύο χρόνια και μου τις έστειλαν. Πολλοί τις ανάρτησαν τότε μαζί ή ξεχωριστά. Δεν αναπτύσσονται σοφίες και εξεζητημένα επιστημονικά πράγματα. Το αλφαβητάριο είναι για ένα πολιτικό επιστήμονα. Αποτελούν πάντως αποκρυσταλλωμένα πορίσματα για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση που αναπτύχθηκαν σε πολλά βιβλία. Είναι ζητήματα που εντάσσονται σε μια διαχρονική επιστημονική προβληματική και διδάσκω σε δευτεροετείς και τριτοετείς προπτυχιακούς φοιτητές. Τόσο απλά είναι.

Του Παναγιώτη Ήφαιστου

Καθηγητής Διεθνών σχέσεων – Στρατηγικών σπουδών

Το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας και εκατοντάδες συνάδελφοί μου οικονομολόγοι και ειδικοί της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης (εξαιρουμένων ελάχιστων συναδέλφων) δεν τα γνώριζαν, ή δεν τα γνώριζαν επαρκώς για να έχουν αυτοπεποίθηση και να παρέμβουν στην δημόσια συζήτηση για να αποσοβήσουν μια βεβαία καταστροφή.

Ναύαρχος Χρήστος Λυμπέρης: «ΟΨΟΜΕΘΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΘΩΣ ΕΣΤΙ, 1994-1996»

Του Παναγιώτη Ήφαιστου

Πρόσφατα αναρτήθηκε στο διαδίκτυο συνομιλία μου με τον Ναύαρχο Λυμπέρη με αφορμή το τελευταίο του βιβλίο Οψόμεθα την αλήθεια καθώς εστί, 1994-1996. Το βιβλίο αυτό θα είναι πλέον βιβλίο αναφοράς για πολλά πράγματα της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας. Τις τόσες πολλές πληροφορίες, τεκμηριώσεις, εκθέσεις και εκτιμήσεις κανείς δεν μπορεί να τις αγνοήσει εάν θέλει να μάθει ή να γράψει για την κρίση των Ιμίων, τα αίτιά της και τα προσδιοριστικής σημασίας γεγονότα των δύο χρόνων που προηγήθηκαν.

Την Παρασκευή 20 Μαρτίου σε μια κατάμεστη αίθουσα εκατοντάδων συμπολιτών μας –εκκωφαντική η απουσία της ηγεσίας των ΕΔ για ένα γεγονός που την αφορά άμεσα και ζωτικά και μια συζήτηση από την οποία θα είχε πολλά να μάθει– παρουσίασαν το βιβλίο του Ναυάρχου. Κατά σειρά, οι Παντελής Σαββίδης, Σάββας Καλεντερίδης, Γιώργος Κοντογιώργης και ο ίδιος ο Ναύαρχος. Ο κάθε ένας από τους ομιλητές συνεισέφερε με τον δικό του τρόπο στην κατανόηση της σημασίας των αναλύσεων του νέου βιβλίου του πρώην Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου. Εξαιρετικά σημαντικό γεγονός.

"Περιμένοντας τους βαρβάρους"

Του Παναγιώτη Ήφαιστου

Όπως λένε ακόμη και οι BLOOMBERG, FINANCIAL TIMES: ««Οι υφεσιακές πολιτικές είναι λανθασμένες για όλα τα κράτη». Μόνο για τους καρεκλοκένταυρους «σωτήρες μας» των τελευταίων δεκαετιών δεν είναι μιας και η μόνη τους δεξιότητα είναι η δουλική και αδιαμαρτύρητη υπογραφή διαταγμάτων αργής θανάτωσης της Ελλάδας.

Δεν είναι ότι δεν το ξέραμε πολλοί το λέμε εδώ και χρόνια. Δεν χρειαζόμαστε γκάλοπ το ακούμε καθημερινά όπου κι’ πάμε από τα ελληνικά νοικοκυριά που ενώ επιβίωσαν ενάντια στο εξαρτημένο κράτος επί δύο αιώνες με κόπο και μόχθο αποκτώντας πλούτο και ευημερώντας τώρα τα πυροβολούν εγχώριοι εντολοδόχοι οικονομικοί πραιτοριανοί κατ’ εντολή ξένων.  Άσκοπα, άχαρα και θηριωδώς. Οι πριν τώρα και επίδοξοι μελλοντικοί «σωτήρες». Το ζήτημα  όμως είναι ότι παγιδευτήκαμε. Των Ελλήνων οι Κοινότητες και τα νοικοκυριά είτε θα προκαλέσουν μια ειρηνική πολιτική επανάσταση με μια «Σοφή Ανεξάρτητη Πολιτική Ψήφο» είτε ήλθε το τέλος τους μαζί και του νεοελληνικού κράτους. Διαθέτουν οι Έλληνες συλλογικό ένστικτο αυτοσυντήρησης και επαρκή συλλογική νοημοσύνη να αντισταθούν στην  θηριώδη προπαγάνδα; Εάν όχι, εάν φοβηθούν και δειλιάσουν, εάν επικρατήσουν λογικές ιδιωτείας και φλούδες ελπίδες πως «εγώ θα σώσω το τομάρι μου» κτλ, το τέλος είναι κοντά. Το ίδιο εάν δεν καταλάβουν πως όταν πάσχει η πολιτεία οι πολίτες πάσχουν και πως ακόμη και εάν γίνουν απάτριδες και φύγουν η Πόλη θα τους ακολουθεί.

Νέα τάξη και Ελληνισμός

” Η απορία του αιώνα: Γιατί δεν κάνουν “δικοινοτική/διζωνική με πολιτική ισότητα” στην Ουκρανία;; “

Του Παναγιώτη Ήφαιστου

Η κρίση της Ουκρανίας είναι ιδανική περίπτωση για να θυμηθούμε και να υπογραμμίσουμε ότι η συμφορά που πλήττει την Ελλάδα και την Κύπρο δεν είναι τυχαία. Τα αίτια είναι η τύφλωση για τις προϋποθέσεις που συγκροτούν και συγκρατούν ένα κράτος, τύφλωση για τον ανελέητα ανταγωνιστικό χαρακτήρα του κρατοκεντρικού διεθνούς συστήματος, τύφλωση για τις στρατηγικές των ηγεμονικών δυνάμεων, τύφλωση όσων κομμουνιστών ή φιλελεύθερων πίστεψαν στην μια ή άλλη εκδοχή ένωσης του πλανήτη και σίγουρα τύφλωση για τον ρόλο του εθνικού συμφέροντος στο άναρχο διεθνές σύστημα και τύφλωση για τον εξαρτημένο χαρακτήρα των διεθνών θεσμών..

Ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 μερικοί επισημαίναμε ότι ο μεταψυχροπολεμικός διεθνής βίος δεν θα είναι ανθόσπαρτος. Με βάση την θεωρία-γρανίτης της Θουκυδίδειας επιστημονικής παράδοσης των διεθνών σχέσεων, μπορούσε κανείς να προβλέψει ότι η αλλαγή της πλανητικής κατανομής ισχύος μετά την διάλυση της ΕΣΣΔ και η τροχιά προς αναζήτηση νέων ισορροπιών μαζί και η αναμενόμενη σταδιακή ανάδυση νέων περιφερειακών δυνάμεων που θα αναζητούσαν πλανητική προβολή ισχύος, διάνοιγε ένα μακρόχρονο πεδίο αστάθειας.

Κύπρος: Πάνω στην κλίνη του Προκρούστη των στρατηγικών παιγνίων

Διαπραγματεύσεις ναι ή όχι; Το ζήτημα είναι η αφετηρία, οι αρχές και οι προϋποθέσεις

Του Παναγιώτη Ήφαιστου

Οι αυτοκτονικές αφελείς και ασυνάρτητες γνώμες για τις διαπραγματεύσεις γύρω από το κυπριακό οργιάζουν. Επισκιάζουν το γεγονός αφενός ότι για κάθε κοινωνία προϋπόθεση συλλογικής ελευθερίας είναι η πολιτική της κυριαρχία που διασφαλίζεται από ένα κυρίαρχο κράτος σύμφωνα με τις Υψηλές Αρχές του διεθνούς δικαίου και αφετέρου ότι προϋπόθεση πολιτικής ελευθερίας είναι ανεξαρτησία του κράτους, οι δημοκρατικές αρχές και η απουσία κάθε εσωτερικής διαίρεσης των πολιτειακών θεσμών. Οτιδήποτε άλλο αποτελεί πολιτειακή σχιζοφρένεια και πολιτικό μαζοχισμό. 

Η κυριαρχία ανορθολογικών πολιτικών θέσεων στην Ελλάδα και Κύπρο δεν είναι τυχαίο γεγονός. Είναι αποτέλεσμα της συντρέχουσας κρίσης που ανέδειξε όλες τις αδυναμίες μας, της εργολαβικής επί δεκαετίες πνευματικής αποδυνάμωσης με την καταπολέμηση της φιλοπατρίας, την καλλιέργεια ακραία ανορθολογικών αντιλήψεων για την διεθνή πολιτική, την υιοθέτηση της πολιτικά εγκληματικής άποψης ότι «στον σύγχρονο κόσμο η κρατική κυριαρχία είναι αναλώσιμη» και της υπονόμευσης των σχέσεων Κύπρου και νεοελληνικού κράτους, αρχής γενομένης με το εγκληματικό πραξικόπημα του 1974. 

Δραχμή, ευρώ, επιβίωση, όσπρια, Βελεστινλής και έσχατες λογικές

Του Παναγιώτη Ήφαιστου

Πολλά γράφονται τελευταία για ευρώ, δραχμές κτλ. Εν τούτοις, το κυριότερο ζήτημα ευρύτερα και βαθύτερα σκεπτόμενοι, εν τούτοις, δεν είναι κάποιο δίλημμα ευρώ ή δραχμή αλλά ορθολογιστική στρατηγική διαχείρισης της διεθνούς και ευρωπαϊκής πολιτικής του νεοελληνικού κράτους με σκοπό την εθνική επιβίωση. Γιατί όποιοι δεν το κατάλαβαν ας το καταλάβουν, επιτέλους: Τα πολιτικό προσωπικό της μεταπολίτευσης και κάποια ξεπεσμένα, παρωχημένα και ξεθωριασμένα μεταμοντέρνα ιδεολογήματα λόγω επιστημονικοπνευματικής παρακμής μας έριξαν στα βράχια και στους κρημνούς της διεθνούς πολιτικής και ιδιαίτερα των διεθνών χρηματοοικονομικών καταγωγίων που δημιουργεί το έλλειμμα διεθνούς και ευρωπαϊκής οικονομικής και πολιτικής διακυβέρνησης. Εκεί κρεμόμαστε τώρα και από κάτω είναι άβυσσος. Είμαστε σε «κατάσταση εκτάκτου ανάγκης» κάτι που πολλοί από καιρό επισημαίνουμε.

Προϋπόθεση διάσωσης, βέβαια, είναι η κυριαρχία έσχατων λογικών και παραδοχών που δεν φαίνεται να κυριαρχούσαν στην παγκοσμιόπληκτη ελληνική πραγματικότητα της μεταπολίτευσης (παρά μόνο ως γραφικές ή ηρωικές και απομονωμένες εξάρσεις). Όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να δει μια πρόσφατη θεώρηση αναρτημένη στην διεύθυνσηhttp://www.ifestosedu.gr/130strategyandStatePower.htm (κρατική ισχύς και έσχατες λογικές της διεθνούς πολιτικής / Waltz) όπου εξετάζονται έσχατες λογικές της διεθνούς πολιτικής οι οποίες εάν δεν κυριαρχούν ένα οποιοδήποτε κράτος υπόκειται βαρύτατες συνέπειες.

"Άμεση έξοδος από τα Μνημόνιο γιατί αλλιώς θα ωχριά το 1922 από αυτό που θα συμβεί"!

Μια τοποθέτηση που αξίζει να μελετηθεί καθώς υποδεικνύει την εθνική ανάγκη αποτίναξης του εθνικού ζυγού της τρόικα και παραθέτει ενας "οδικό χάρτη" για το πως μπορεί αυτό να συμβεί" ο καθηγητής  Διεθνών - Στρατηγικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς Παναγιώτης Ήφαιστος στην ιστοσελίδα του υποστηρίζοντας ότι "Τα όσα έρχονται για την Ελλάδα γράφει θα κάνουν τη καταστροφή του 1922 να μοιάζει με ασήμαντο ιστορικό γεγονός". 

Καίριο ρόλο στον "οδικό χάρτη" εξόδου από την κρίσηθα παίξουν οι Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας.

Η πρόταση συμποσούται στα εξής πέντε σημεία:

ΠΡΩΤΟΝ, η εντολέας κοινωνία επιβάλλει ένα ειρηνικό ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΌ ΕΞΑΝΑΓΚΑΣΜΌ να αποχωρήσουν οι φαύλοι, οι υπάλληλοι των ξένων και οι εγχώριοι μεταπράτες-τεχνοκράτες. Εάν χρειαστεί όλοι οι πολίτες κάθονται στις πλατείες μέχρι νεοτέρας μέχρι τα μέλη του φαυλοκρατικού παλαιοκομματισμού να πάνε σπίτια τους.

Η καταστροφή έρχεται - Το τέλειο μεταμοντέρνο έγκλημα

Του Παναγιώτη Ήφαιστου

Οι Έλληνες επί μακρό μόχθησαν. Μετανάστες, ναυτικοί, ξενιτεμένοι επιστήμονες, γεωργοί, εργάτες, νοικοκυραίοι και επιχειρηματίες κάθε είδους επί δεκαετίες με μόχθο και κόπο έκτισαν σπίτια, υποδομές, επιχειρήσεις και Ένοπλες Δυνάμεις που προασπίζουν την ελευθερία τους. Τα κεκτημένα συρρικνώνονται ραγδαία και σύντομα θα εκμηδενιστούν. Η Ελλάδα βυθίζεται μέσα σε μια οικονομική, πολιτική, κοινωνική και διπλωματική δίνης θανάτου. Στην δε καλή «Βαλκανική γειτονιά μας» –διατύπωση του συρμού ασπόνδυλων οργανικών διανοουμένων της ξενοκρατίας την δεκαετία του 1990–, στα καρναβάλια ντυμένοι κανίβαλοι παρελαύνουν με σεντούκια πάνω στα οποία γράφεται «Ελλάδα: Επιτέλους πέθανε».

Μπορεί οι Έλληνες πολίτες να έκαναν λάθος με το να εμπιστευτούν κάποιους λαοπλάνους κομματάρχες της ξενοκρατίας –κατά κανόνα λόγω αφέλειας και κατ’ εξαίρεση λόγω σύμπραξης με το φαύλο κομματικό πελατειακό σύστημα– αλλά η κλίμακα της καταστροφής που συντελείται είναι εκτός αναλογιών και γι’ αυτό η Ελληνική κοινωνία δεν φέρει ευθύνη. Εν τέλει, ποιο σύγχρονο κράτος δεν είναι ατελές; Δεν είμαστε ουτοπιστές: Η ιδεατή πολιτεία ακόμη δεν υπήρξε και μάλλον ποτέ δεν θα υπάρξει. Ο προσανατολισμός και η φορά κίνησης προς δημοκρατία και ελευθερία ενδιαφέρει και γι’ αυτό μιλάμε. Είναι κατεπείγον λοιπόν το κράτος να τεθεί υπό τον έλεγχο των εντολέων Ελλήνων πολιτών.

Ο εθνομηδενισμός, η κρίση και το μέλλον της Κύπρου και της Ελλάδας

Ο Παναγιώτης Ήφαιστος απαντά στις ερωτήσεις του «Εμπροσθοφύλακα»

1. Έχετε κάνει συχνά αναφορές στα μεταμοντέρνα εθνομηδενιστικά ιδεολογήματα. Ποιο ρόλο διαδραματίζουν οι επιστήμονες και τα πανεπιστημιακά τμήματα που θέτουν ως προμετωπίδα τους τα μεταμοντέρνα ιδεολογήματα με σκοπό να πλήξουν και να αποδομήσουν το έθνος και την κυριαρχία, θεοποιώντας τον κοσμοπολιτισμό; Ποιοι μπορούν τελικά να αποτελέσουν τον αντίποδα αυτών;

Υποχρεωτικά θα πρέπει να μιλήσουμε συντομογραφικά για ένα πολύ μεγάλο ζήτημα. Από την σκοπιά της πολιτικής θεωρίας του διεθνούς συστήματος το έχω αναπτύξει στην τελευταία μου μονογραφία «Κοσμοθεωρία των Εθνών» (Εκδόσεις Ποιότητα),  κυρίως στα κεφάλαια 4 και 5. Αφορά την πορεία από τον Μεσαίωνα στους Νέους Χρόνους, την διολίσθηση της Νεοτερικότητας στον μοντερνιστικό υλισμό, και στην συνέχεια στον μηδενιστικό μεταμοντερνισμό ή εθνομηδενισμό. Χωρίς να σκιαγραφήσουμε την διαδρομή του μοντερνισμού δεν θα καταλάβουμε τι είναι ο μεταμοντερνισμός.