Η ανεργία είναι επιλογή της Κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ

Του Σπύρου Στάλια

Σε αυτό το άρθρο θα προσπαθήσω να εξηγήσω γιατί η ανεργία είναι επιλογή της Κυβέρνησης του Σύριζα αλλά και όλων των κομμάτων που βρίσκονται στη Βουλή, που θέλουν την χώρα στην ευρωζώνη ή αλλιώς που προτιμούν η χώρα να έχει ξένο νόμισμα.

Η βασική τους θέση είναι, ότι αν όλοι επιθυμούσαν να δουλέψουν με χαμηλότερους μισθούς, και σε ένα περιβάλλον χωρίς καμία εργατική προστασία, τότε η ανεργία ως θέμα θα έκλεινε, ανεξαρτήτως της ασκούμενης δημοσιονομικής πολιτικής. 

Δεν θα ήθελα εδώ αμέσως να τονίσω ποιούς βολεύει ένα τέτοιο επιχείρημα, αλλά μπορώ απλά να πω, ότι σε μια εγχρήματη οικονομία, ο ισχυρισμός αυτός συνιστά «σφάλμα σύνθεσης». 

Σφάλμα σύνθεσης αποτελεί το να ισχυριστεί κάποιος, ότι ισχύει για ένα μέλος μιας ομάδας, ισχύει και για το σύνολο της ομάδας. Με άλλα λόγια αν κάθεται στο σινεμά, στη μπροστινή θέση, ένα ψηλός, και εσείς δεν βλέπετε, αν σηκωθείτε όρθιος θα βλέπετε, άλλα αν όλοι σηκωθούν όρθιοι τότε και πάλι δεν θα βλέπετε. Αυτό συνιστά «σφάλμα σύνθεσης» ή συνιστά «απατηλή σύνθεση». Ότι ισχύει για έναν δεν ισχύει για όλους. 

Έξη Ερωτήματα για τους Νεοφιλελέ και τους Νεοφιλελέφτ

«Γιατί ποθείς τόσο/ την πιο κακιά Θεά, τη Φιλαρχία/ Όχι, είναι άδικη θεά, σ’ ευτυχισμένα/ σπίτια και πόλεις μπαινοβγαίνει/ φέρνοντας χαλασμό κι εσύ έχεις τέτοια/ μανία γι αυτήν; Καλύτερα παιδί μου, να στέργεις την ισότητα που ενώνει/ τις πολιτείες, τους φίλους, τους συμμάχους»

Ευριπίδης, Φοίνισσαι 531-537

Του Σπύρου Στάλια

Πέραν από οποιεσδήποτε ιδεολογίες, μυθολογίες ή βεβαιότητες περί των λύσεων που υποδεικνύει η αριστερά γενικώς, αλλά και η λαϊκή δεξιά, για να ελεγχθεί αν οι λύσεις που προσφέρει είναι λυσιτελείς και αποτελεσματικές, θα πρέπει να απαντηθούν τα παρακάτω ερωτήματα. Από την απάντηση τους με ένα ξερό ναι ή όχι, θα μπορούμε να αντιληφθούμε την αξιοπιστία των λύσεων.

Μια πραγματεία κατά του φόβου...

Το Πολίτευμα της Δραχμής ή ένα γράμμα στα 17αρια Ελληνόπουλα, 

αγόρια και κορίτσια

Του Σπύρου Στάλια

Οικονομολόγου Ph.D

Στο κείμενο που ακολουθεί, περιγράφεται, με όση σαφήνεια είναι δυνατόν, για το πώς λειτουργεί μια οικονομία που εκδίδει το δικό της νόμισμα. Με άλλα λόγια, ποίοι είναι οι σκοποί ενός σύγχρονου κράτους που εκδίδει το νόμισμα του, και πως οι σκοποί αυτοί ικανοποιούνται υπέρ του Λαού. 

Παράλληλα είναι και μια μικρή πραγματεία κατά του φόβου που διακατέχει τους Έλληνες, που ενώ υποφέρουν με το ευρώ, δεν μπορούν να ξεφύγουν από αυτό, γιατί φοβούνται, ως αμνήμονες, ότι με την δραχμή όλα θα γίνουν κόλαση, ενώ ήδη ζουν στην κόλαση. Ο φόβος είναι φοβερό συναίσθημα, γιατί σαν σεισμός διαλύει κάθε αρετή του ανθρώπου και της κοινωνίας. Με τον φόβο η λογική πάει περίπατο.

Η Πρώτη Μέρα της Νέας Ελληνικής Δραχμής

Του Σπύρου Στάλια

Καθώς η ανάγκη διογκώνεται, ο φόβος παραμερίζεται από την ψυχή των Ελλήνων και η λογική πρυτανεύει, πλησιάζει πια ο χρόνος που θα αφήσουμε την ευρωζώνη, και θα πάμε επιτέλους πια στο Εθνικό Νόμισμα, στη Δραχμή. Μέρα που είναι, ανήμερα της Εθνικής Παλιγγενεσίας, ορισμένες πρακτικές απορίες ας τις λύνουμε σιγά-σιγά για να διασκεδάσουμε και τους φοβισμένους νοικοκυραίους.

Ας πούμε λοιπόν ότι αύριο πάμε στη δραχμή ή καλύτερα στη Νέα Ελληνική Δραχμή (ΝΕΔ)!

Το πρώτο ερώτημα που τίθεται είναι πως γίνεται αποδεκτό ένα νέο νόμισμα; Πως θα γίνει αποδεκτή η Νέα Δραχμή;

Η ΝΕΔ, μπορεί να γίνει αποδεκτή μονό αν έχει ισχυρή ζήτηση.

Και πως μπορεί να έχει ισχυρή ζήτηση η ΝΕΔ;

Μονό αν το Κράτος πει ότι εγώ, το Ελληνικό Κράτος, εκδότης της ΝΕΔ, δέχομαι μόνο αυτό το νόμισμα στις συναλλαγές μου με τους Πολίτες του Κράτους.

Μας Κυβερνούν Αγράμματοι, Απάτριδες και Αγύρτες

Του Σπύρου Στάλια

Τι να εννοεί άραγε ο σοφός άνδρας λέγοντας μας ότι ‘ο σύνθετος τόκος (τα πανωτόκια) είναι το 8ο θαύμα του κόσμου, και όποιος τον αντιλαμβάνΝΣεται τον εισπράττει και όποιος δεν τον καταλαβαίνει τον πληρώνει!’

Το παρακάτω γράφημα είναι από αυτά που είναι λίαν αποκαλυπτικά για το πώς αντιλαμβανόμαστε την ανάπτυξη στη ζωή μας και τον κόσμο.

Στο γράφημα αυτό ο κάθετος άξονας απεικονίζει την ανάπτυξη και ο οριζόντιος άξονας τον χρόνο. Οι τρεις καμπύλες Α, B και C απεικονίζουν τρείς μορφές ανάπτυξης μέσα στο χρόνο.

Η καμπύλη Α απεικονίζει την φυσική ανάπτυξη κάθε ζωντανού οργανισμού στη φύση. Ας πούμε ο άνθρωπος μεγαλώνει-αναπτύσσεται έως τα 20-21 του χρόνια και μετά, με αυτή την μορφή, συνεχίζει την ζωή του, με ποιοτικές φυσικά διαφορές, όπου κάποια στιγμή εγκαταλείπει τα εγκόσμια. Αυτό ισχύει γενικά για τα φυτά, τα ζώα, τους ανθρώπους.

Η καμπύλη Β δείχνει την μορφή της δυνητικής γραμμικής οικονομικής ανάπτυξης. Με δεδομένους πόρους, ανθρώπινους και φυσικούς, και την επικρατούσα τεχνολογία, συνεχώς θα μπορούμε να παράγουμε πάνω σε αυτό το πρότυπο, έως ότου λιγότερη τεχνολογία ή λιγότερους πόρους απασχολήσουμε, όποτε δεν θα παράγουμε πάνω σε αυτή την γραμμή, αλλά σε μια άλλη, πιο κάτω από αυτή, αλλά στο ίδιο πρότυπο αλλά όχι πάνω από αυτό.

Η Τραγωδία της Αριστεράς (με μαρξιστικούς όρους)

Του Σπύρου Στάλια

«…..Ο Μαρξ .. κατέδειξε για πρώτη φορά ότι η κρίση είναι νομισματικό φαινόμενο... που μπορεί να οδηγήσει σε μόνιμη μαζική ανεργία. Επίσης είναι ο Μαρξ ο πρώτος που εισήγαγε την αρχή της αποτελεσματικής ζήτησης που μετά έγινε η κεντρική θεωρία του Κέϋνς…..»

Όταν η κοινοβουλευτική αριστερά αποδέχτηκε την συνθήκη του Μάαστριχτ, και αργότερα αποδέχτηκε το ευρώ, απώλεσε την αυτογνωσία της. 

Η αριστερά με τις ενέργειες αυτές, απεκόπει παντελώς από την παράδοση  του μαρξιστικού πολιτικού ορθολογικού ανθρωπισμού.  

Ο σύριζα, ‘η πρώτη φορά αριστερά,’ εκτελεί πια με θαυμαστή επιμέλεια τις πολιτικές λιτότητας.  Αυτό είναι κατάντημα.

Η ευρωπαϊκή και η δική μας αριστερά, με οποιοδήποτε προσωνύμιο, αποδέχτηκαν το γεγονός ότι στην ελεύθερη αγορά δεν μπορεί να υπάρξει  γενική κρίση (ύφεση) και ότι η πλήρης απασχόληση είναι η φυσική κατάσταση της οικονομίας. Σύμφωνα με αυτό τον φυσικό αυτοματισμό της οικονομίας, δεν υπάρχει ανάγκη κρατικής διακυβέρνησης και καθοδήγησης των οικονομικά δρώντων, επιχειρήσεων και εργαζομένων, ή ακόμα να υπηρετηθούν στόχοι  κοινωνικού ενδιαφέροντος. Όλοι αντιδρούν στα ‘σήματα των τιμών’ που στέλνει η αγορά, και μέσω αυτών επιδιώκουν την δική τους μεγίστη ωφέλεια, και κατ επέκταση του κοινωνικού συνόλου.