Η εγγονή του Τίτο: Ο όρος «Μακεδονία» δεν λειτουργεί

Της Σβετλάνας Μπροζ

Παρότι ο παππούς μου, Γιόζιπ Μπροζ Τίτο, έδωσε το όνομα «Μακεδονία» σε μία από τις έξι δημοκρατίες που συνιστούσαν τη Γιουγκοσλαβία, είναι ξεκάθαρο ότι αυτή η κίνηση δεν είχε σκοπό να δημιουργήσει αλυτρωτικές διεκδικήσεις προς τις γειτονικές χώρες, με τις οποίες η Γιουγκοσλαβία ανέπτυξε φιλικές σχέσεις και γόνιμη συνεργασία. 

Επί πολλά χρόνια, οι αρχές των Σκοπίων παρουσιάζαν χάρτες της «Μεγάλης Μακεδονίας», επεκτείνοντας «τα γεωγραφικά και εθνοτικά σύνορα της» στη Βουλγαρία, την Αλβανία και την Ελλάδα. Είναι αυτό το μοντέλο της περιφερειακής συνεργασίας που οι φίλοι μας στα Σκόπια διακηρύττουν, ότι θα ακολουθήσουν; 

H Ευρωπαϊκή Ένωση, τα Ηνωμένα Έθνη και η διεθνής κοινότητα έχουν επενδύσει σημαντικό πολιτικό και οικονομικό κεφάλαιο και έχουν καταβάλει μεγάλες προσπάθειες όσον αφορά την ειρήνευση και τη διατήρηση της ειρήνης στην πρώην Γιουγκοσλαβία και την ανθρωπιστική βοήθεια στα Βαλκάνια. Αυτό δεν ήταν μάταιο. Είναι προφανές ότι οι διεθνής κοινότητα επιδιώκει ένα κλίμα σταθερότητας, συνεργασίας και συγκατάθεσης, σε μία περιοχή, όπου το μέλλον είναι συνδεδεμένο με την ανάπτυξη. 

Την έλεγαν «Γιουγκοσλαβία»…

Του Νίκου Μπογιόπουλου

 Ήταν 24 Μάρτη 1999, πριν από δεκαοκτώ χρόνια, όταν άρχιζε το μακελειό που κράτησε 78 μέρες. Ήταν η αρχή του τέλους για την Γιουγκοσλαβία. Μια χώρα που ο λαός της όρθωσε το ανάστημά του στις μεραρχίες του Χίτλερ, δεν υπάρχει πια. Τη διέλυσε το ΝΑΤΟ σε συνεργασία με την ΕΕ.
   Οι χειροκροτητές της θηριωδίας των χιλιάδων νεκρών, των «παράπλευρων απωλειών», των ΝΑΤΟικών «λαθών», των εκτελέσεων αμάχων, του βομβαρδισμού νοσοκομείων, σχολείων, ΜΜΕ και νεκροταφείων (!), αυτοί που κόβουν και ράβουν στα μέτρα τους το Διεθνές Δίκαιο, υποστήριζαν τότε ότι τα αμερικανικά «Στελθ» αποτελούσαν προάγγελο της «δημοκρατίας» και της «ειρήνης» στα Βαλκάνια και τον κόσμο.
   Η αλήθεια είναι ότι εκείνος ο πόλεμος, που έγινε με πρόσχημα τα «δικαιώματα των μειονοτήτων», εξελίχτηκε σε «προληπτικό πόλεμο» στο Αφγανιστάν και μετεξελίχτηκε σε «ανθρωπιστικό πόλεμο» στο Ιράκ. Μετά ακολούθησαν από Λιβύη μέχρι Συρία.
   Στον έναν μόλις χρόνο από τη λήξη των βομβαρδισμών στο «απελευθερωμένο» Κοσσυφοπέδιο είχαν συμβεί τα εξής:

25 χρόνια από την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, 25 χρόνια μονοκρατορίας της Υπερεθνικής Ελίτ

Γνωρίζουμε ότι η Σοβιετική Ένωση και το Πρώην Ανατολικό Μπλοκ δεν ήταν φυσικά σοσιαλιστικοί παράδεισοι, παρότι τουλάχιστον κάλυπταν τις βασικές ανάγκες των πολιτών τους, κάτι που ήταν τεράστιο επίτευμα δεδομένου του επίπεδου ανάπτυξης της Ρωσίας το 1917 — Σε σύγκριση, οι ΗΠΑ ακόμα δεν καλύπτουν τις βασικές ανάγκες σχεδόν του 1/3 του πληθυσμού της! Και ακόμα, διατηρούσαν μια αίσθηση της κοινότητας περισσότερο απ’ότι οι σημερινές «Δημοκρατίες» της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Η ύπαρξη, όμως, ενός ρωμαλέου αντίπαλου πόλου απέναντι στις Δυτικές και Αμερικανικές ιμπεριαλιστικές βλέψεις ήταν καταλυτικής σημασίας για την επικράτηση ενός πολύ πιο ειρηνικού και ελπιδοφόρου κόσμου. Επιπλέον, η επιρροή που ασκούσε το μαζικό κομμουνιστικό κίνημα, (ανεξάρτητα από το γεγονός ότι δεν πέτυχε τελικά τους στόχους του) στους λαούς και στην Αριστερά στη Δύση, ήταν ο βασικός λόγος για την ενωμένη εναντίωση τους στις Αμερικάνικες επεμβάσεις παγκοσμίως, η οποία πετύχαινε συχνά την αποτροπή τους. Σε αντίθεση, σήμερα, όχι μόνο δεν υπάρχει μαζικό κίνημα ενάντια στις εγκληματικές επεμβάσεις  της Υπερεθνικής Ελίτ στη Λιβύη, τη Συρία, την Ουκρανία, ή ενάντια στη συστηματική περικύκλωση της Ρωσίας από το ΝΑΤΟ κλπ., αλλά το μεγαλύτερο μέρος της παγκοσμιοποιητικής «Αριστεράς» φτάνει στο σημείο, έμμεσα, να υποστηρίζει αυτές τις κτηνωδίες ενάντια στην εθνική και λαϊκή κυριαρχία των λαών, για το καλό της προάσπισης των «δικαιωμάτων», όπως τα ορίζουν ο κάθε Σόρος, τα Ινστιτούτα και οι ΜΚΟ της Νέας Διεθνούς Τάξης!

Λεγόταν Μιλόσεβιτς, τον θυμάστε;

Ως γνωστόν ο Μιλόσεβιτς ήταν «χασάπης». Και «εγκληματίας». Και «δολοφόνος». Και έκανε «γενοκτονία». Και ειδικά στο Κόσσοβο έκανε και «εθνοκάθαρση». Για να καταλάβετε πόσο «κάθαρμα» ήταν, ακόμα κι αυτός ο Πρετεντέρης - όπως έγραφετότε - μόλις τον είδε στο εδώλιο της Χάγης (τον Μιλόσεβιτς ) «ανατρίχιασε» (ο Πρετεντέρης…).

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Στις 11 Μαρτίου 2006, ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς πέθανε στις φυλακές της Χάγης. Προηγουμένως είχε καταγγείλει τους δεσμοφύλακές του ότι τον οδηγούσαν στο θάνατο, αρνούμενοι να του παράσχουν την αναγκαία ιατροφαρμακευτική αγωγή για τα καρδιακά προβλήματα που αντιμετώπιζε.

Δέκα χρόνια αργότερα, πριν από ένα περίπου μήνα, ο Μιλόσεβιτς… αθωώθηκε. Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης τον απάλλαξε – μετά θάνατο – από την κατηγορία για την υποτιθέμενη συνενοχή του Βελιγραδίου στη σφαγή 8.000 Βοσνίων μουσουλμάνων στη Σρεμπρένιτσα, τον Ιούλιο του 1995.

To NATO έφτασε! – KILLERS GO HOME!

Του Ηλία Σκυλλάκου

Τα πρώτα ΝΑΤΟϊκά πλοία έφτασαν στο Αιγαίο. Αυτό έγινε γνωστό μετά από ανάρτηση στο twitter από το καναδικό ναυτικό το οποίο ανακοίνωσε ότι από χθες ξεκίνησε περιπολίες στην περιοχή.

Η εξέλιξη αυτή σημαίνει πως με αφορμή το προσφυγικό βρισκόμαστε προ των πυλών μιας defacto εμπλοκής στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς που έχουν επίκεντρο την Συρία.

Είναι προφανές,πως με βάση αυτή την εξέλιξη προχωράει καταρχήν μια νέου τύπου «γκριζοποίηση»του Αιγαίου, ενώ με πρόσχημα το δόγμα της «ασύμμετρης απειλής» σχεδιάζονται να επιβληθούν έκτατα μέτρα στον ελληνικό λαό.

Όταν η ΑΕΚ νίκησε τον φόβο και τον πόλεμο (video)

Μανώλης Γλέζος: «Τι με έκανε να δεθώ με την ΑΕΚ; Το παιχνίδι της ΑΕΚ με την Παρτιζάν την περίοδο των ΝΑΤΟϊκών επιθέσεων εναντίον της Σερβίας. Εκεί τους γνώρισα και έγινα ΑΕΚτζής, γιατί εκεί είδα μια αθλητική ομάδα η οποία τίθεται επικεφαλής ενός αγώνα που ξεφεύγει από το στενό αθλητικό πλαίσιο και κινείται μέσα στα πολιτικά και τα ελληνικά πράγματα. Το γεγονός ότι στάθηκε στο πλευρό ενός λαού που τον καταπίεζε το ΝΑΤΟ εμένα, που δεν άνηκα σε καμία ομάδα, με έκανε να την αγαπήσω».

"Never forget-never forgive 24.03.1999. NATO war criminal"

Alba Berlin vs Ερυθρός Αστέρας 73 - 68 

26.03.2015 Support Delije

Ανάρτηση από: Ultra Style

The 1999 NATO Crime Against Serbia - Theos An Ine (Alexiou-Bregovic)

Είναι άνοιξη κι εγώ μένω στη Σερβία (24/3/1999) Μαύρη Επέτειος

Της Μίλιτσα Κοσάνοβιτς

Στις 24 Μαρτίου του 1999 το ΝΑΤΟ, η πιο ισχυρή στρατιωτική δύναμη του κόσμου,γιόρταζε τα 50 χρόνια της ίδρυσής του και χάρισε στον εαυτό του ένα «μεγάλο δώρο» με το οποίο έπρεπε να δικαιολογήσει και την ύπαρξη του: την έναρξη των βομβαρδισμών κατά της Σερβίας!

Η Αμερική και οι δεκαεννέα χώρες της Ατλαντικής Συμμαχίας (ανάμεσα τους και πρώην χώρες του Άξονα), όλοι μαζί, «εχθροί» και σύμμαχοι από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (εκτός της Ρωσίας), βομβάρδιζαν ανελέητα κάθε νύχτα, για 78 μέρες, τη Σερβία. Οι «έξυπνες» βόμβες αναζητούσαν τους στόχους τους από ύψος 10.000 μέτρων και δεν έδιναν πολύ σημασία στις «παράπλευρες απώλειες». Άλλωστε εκείνοι που τις εκτόξευαν δεν ήταν ήρωες, αλλά κάποιοι καλοί ή κακοί παίκτες των πολεμικών video games. Μόνο που αυτή τη φορά οι στόχοι ήταν πραγματικοί. Για αυτούς άραγε υπήρχε καμία διαφορά; 

Πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία: «Νατοϊκή» εναντίον «Κανονικής Αριστεράς»

Του Άκη Κοσώνα*

Σε αυτόν τον ιδιότυπο πόλεμο, τον από πολλές απόψεις παράδοξο, δεν πρωταγωνίστησε η παραδοσιακή, ή η φιλελεύθερη παγκόσμια δεξιά.

Πρωταγωνιστής ήταν η προοδευτική παράταξη, ή πιο σωστά αυτό που κατά καιρούς ο κ. Κων. Σημίτης αποκαλεί “κεντροαριστερά”. Γιατί και στις ΗΠΑ, τηρουμένων των (ευρωπαϊκών) αναλογιών ο πρόεδρος Κλίντον και η κυβέρνησή του είναι εκφραστές της κεντροαριστεράς μια και προσεγγίζουν σε ιδέες, απόψεις και προβληματισμούς την σύγχρονη ευρωπαϊκή κεντροαριστερά, έτσι όπως αυτή εκφράστηκε από τους Τ.Μπλαίρ, Γκ.Σρέντερ, Λ.Ζοσπέν (με τις όποιες αποχρώσεις) Μ. ντ΄Αλέμα, Α Γκουτιέρες, Κ. Σημίτη, κ.α . Οι προηγούμενοι επισημοποίησαν την παρουσία τους ως σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας με τη συνάντησή τους στη Φλωρεντία (21 Νοεμβρίου 1999) και αντικείμενο το σχήμα και το περιεχόμενο της κεντροαριστεράς (εφημερίδες Δευτέρας 22 Νοεμβρίου 1999) στον 21ο αιώνα! Μια μέρα πριν, ο πρόεδρος Κλίντον είχε επισκεφθεί την Ελλάδα όπου παρέμεινε 22 ώρες συνεργαζόμενος με την ελληνική κυβέρνηση, ενώ την επομένη της παρουσίας του στην Ιταλία, μετέβη στη Βουλγαρία (22 Νοεμβρίου) προκειμένου να διασφαλίσει τη συνεργασία της βαλκανικής χώρας στα νέα σχέδια των ΗΠΑ για την περιοχή. Τυχαία ή όχι, την ίδια μέρα στη Σόφια βρισκόταν και ο πρωθυπουργός του κρατιδίου των Σκοπίων για συνομιλίες με την βουλγαρική κυβέρνηση. Επίσης, λίγο νωρίτερα -δύο Κυριακές πριν- είχε νικήσει στις προεδρικές εκλογές της Π.Γ.Δ.Μ. για την διαδοχή του Κίρο Γκλιγκόρωφ ο κυβερνητικός εθνικιστής δεξιός υποψήφιος με αποτέλεσμα να ενισχυθεί στα Σκόπια η φιλοβουλγαρική τάση σε βάρος της φιλοσερβικής. 

Το βάρος των αλυσίδων (ταινία)