Το Ανατολικό Ζήτημα χθες και σήμερα

Η Μικρασιατική Καταστροφή
και το Ανατολικό Ζήτημα χθες και σήμερα

Του Νικόλαου Μπινιάρη από το Άρδην τ. 103 που κυκλοφορεί 

Πέρα από τα μεταμοντέρνα κείμενα της επανεγγραφής (διαγραφής) της ιστορίας με τις λογοτεχνικές περιγραφές για «συνωστισμό, στις παραλίες της Σμύρνης, το καλοκαίρι του 22, σήμερα παρατηρούμε και πάλι έναν μεγάλο «συνωστισμό» στις απέναντι παραλίες της Ιωνίας, ο οποίος έρχεται προς τις ελληνικές ακτές με κάθε πλωτό μέσον.

Το 1919, ελληνικός στρατός αποβιβάστηκε στη Σμύρνη ως εντολοδόχος της τότε Εγκάρδιας Συμμαχίας, νικήτριας του Α΄ ΠΠ, για την τήρηση των αποφάσεων του Συνεδρίου των Βερσαλλιών. Η οθωμανική Αυτοκρατορία είχε ηττηθεί και ήδη βρισκόταν υπό διαμελισμό από Αγγλία, Γαλλία και Ιταλία. Για πολλούς διπλωμάτες και ιστορικούς το άλυτο και απρόσιτο Ανατολικό Ζήτημα είχε φτάσει σε ένα τέλος όπως το είχε συλλάβει η διπλωματία και πολιτική των ευρωπαϊκών δυνάμεων από την πτώση της Κωνσταντινουπόλεως. Το Ανατολικό Ζήτημα ήταν με λίγα λόγια οι σχέσεις των ευρωπαϊκών δυνάμεων με την οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία βέβαια είχε την επικυριαρχία επί όλων των μουσουλμάνων της Μέσης Ανατολής, Αράβων, αλλά και τον σεβασμό όλων των μη Αράβων μουσουλμάνων, ως το τελευταίο Χαλιφάτο του ισλαμικού κόσμου, το οθωμανικό. Ο Μέτερνιχ, στο Συνέδριο της Βερόνας το 1822, φέρεται να πίστευε πως το ελληνικό ζήτημα θα το τακτοποιούσε ο Σουλτάνος και πως ολόκληρη η περιοχή ήταν πέρα από τα όρια του πολιτισμού. Η τότε ελληνική Επανάσταση δεν ενέπιπτε στα συμφέροντα των Ευρωπαίων. Ήταν μία ενόχληση, ένα εμπόδιο στην γραμμή της Ιεράς Συμμαχίας και των σχέσεων μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων.
Σε μια μελέτη για τον Μέτερνιχ, η λογική του Αυστριακού Καγκελάριου παρουσιάζεται να βασίζεται σε δύο συνιστώσες: στον συντηρητισμό του και στην προσπάθειά του να περιορίσει τις βλέψεις της Ρωσίας. Τα πιστεύω αυτά του Μέτερνιχ φαίνεται πως, ενάμιση αιώνα μετά, ισχύουν ακόμα στα «ανακτοβούλια» της Ευρώπης και των ΗΠΑ.

Προκλήσεις για την Ελλάδα του σήμερα

Η περιοχή μας σε ιστορικές ανακατατάξεις

Του Νίκου Μπινιάρη 

Το σκηνικό της παγκόσμιας ισορροπίας ή ανισορροπίας δυνάμεων, καθώς και οι γεωπολιτικές εξελίξεις των τελευταίων ετών έχουν επιταχυνθεί, αλλάζοντας τις απαιτήσεις για ασφάλεια στην περιοχή μας. Η Ελλάδα, μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, δείχνει εκ πρώτης όψεως να είναι ασφαλής. Ποια είναι όμως η πραγματικότητα;

Από το 2010 η χώρα βρίσκεται στη δίνη μιας τεράστιας οικονομικής κρίσης. Δεν είναι μόνον η συρρίκνωση του ΑΕΠ κατά 25% ή οι 1.300.000 άνεργοι, ως μεγέθη τα οποία πραγματικά πλησιάζουν τις απώλειες μετά από έναν πόλεμο. Η χώρα βρίσκεται μπροστά σε μια κοινωνική και πολιτική κρίση την οποίαν αντιμετωπίζει για πρώτη φορά μετά το 1945. Η καίρια διαφορά από τότε είναι πως η χώρα δεν βρίσκεται σε εμφύλιο πόλεμο. Βρίσκεται όμως σε μία περιοχή η οποία είναι σε ρευστή και απροσδιόριστη κατάσταση.