Υπάρχουν κάποια θεμελιώδη γεγονότα που αγνοεί η πολιτική ανάλυση στη σύγχρονη Ελλάδα, ή που έστω τα αποσιωπεί, επειδή έχουν εξοριστεί από τη σφαίρα του πολιτικά ορθού. Θα τα περιγράψω εν τάχει και εκ του προχείρου, αλλά στο μέλλον θα μπορούσαν να αποτελέσουν το σκελετό για έναν βαθύτερο προβληματισμό. H πανδημία του κορονοϊού επιταχύνει τις εξελίξεις και εισάγει επιθετικά νέα δεδομένα, τα οποία προσπάθησα να συμπεριλάβω.
Πρώτον, βασικός στόχος της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης δεν είναι μόνο η ενοποίηση των αγορών, αλλά και η δικτατορία τους πάνω στους λαούς. Για να επιτευχθεί αυτή η δικτατορία σταδιακά τα κράτη χάνουν τις εξουσίες τους και αυτές μεταβιβάζονται σε υπερεθνικούς οργανισμούς και διεθνή ταμεία. Ειδικά η αντιλαϊκή και υπέρ-γραφειοκρατική Ευρωπαϊκή Ένωση είναι το μεγαλύτερο πρότζεκτ της παγκοσμιοποίησης.
Δεύτερον, βασικός κινητήριος μοχλός της παγκοσμιοποίησης είναι το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο.
Δεύτερον, βασικός κινητήριος μοχλός της παγκοσμιοποίησης είναι το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο.
Οι περίφημες αγορές είναι η συγκαλυμμένη ονομασία του. Αυτό ήταν η πραγματική μεγάλη δύναμη του 20ου αιώνα και όχι οι ΗΠΑ με τη Σοβιετική Ένωση. H πρώτη μεγάλη του επιτυχία είναι ότι πέτυχε να καταστήσει τις Κεντρικές Τράπεζες στις δυτικές χώρες και όχι μόνο, ανεξάρτητες από τις εκλεγμένες κυβερνήσεις των κρατών. Και η δεύτερη ότι έχει καταστήσει όλες τις χώρες εξαρτημένες από αυτό, μέσω υπέρογκων δανείων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Σοβιετική Ένωση που κατέρρευσε όταν οι δυτικές τράπεζες της έκοψαν την πίστωση.
