«Η οικονομία της Τουρκίας μας προσπερνά» - Κοσμάς Μαρινάκης

Επιστολή του καθηγητή Κωνσταντίνου Φωτιάδη στον Θάνο Πλεύρη για την υπόθεση Γιαϊλαλί!

Επιστολή στον υπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου Θάνο Πλεύρη απέστειλε ο Ομότιμος Καθηγητής Ιστορίας Κωνσταντίνος Φωτιάδης με αφορμή την υπόθεση του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί, του οποίου η αίτηση ασύλου, όπως σας ενημέρωσε το Geopolitico.gr, απορρίφθηκε και αντιμετωπίζει την απέλαση στην Τουρκία, όπου κινδυνεύει η ζωή του. Είναι μια υπόθεση που αγγίζει τον πυρήνα της ιστορικής μνήμης, της εθνικής ευθύνης και της ηθικής συνέπειας της ελληνικής Πολιτείας.

Πρόκειται για έναν άνθρωπο που γεννήθηκε ως Ιμπραήμ Γιαϊλαλί στην Τουρκία, αλλά μέσα από προσωπική αναζήτηση, έρευνα σε αρχεία και μαρτυρίες, αποκάλυψε τις ποντιακές ελληνικές του ρίζες. Βαπτίστηκε Ορθόδοξος χριστιανός στην Ελλάδα, βρήκε συγγενείς, εγκαταστάθηκε και έζησε ειρηνικά τα τελευταία χρόνια στη χώρα που θεωρεί πατρίδα του. Την ίδια στιγμή, στην Τουρκία βαραίνουν εις βάρος του πολλαπλές διώξεις, κατηγορίες και εντάλματα σύλληψης, συνδεδεμένα με τη δημόσια στάση του υπέρ της αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, τη δράση του στα ανθρώπινα δικαιώματα και την καταγγελία αυθαιρεσιών του τουρκικού κράτους.

Η απόφαση απέλασής του προκαλεί εύλογα ερωτήματα: Πώς αξιολογείται η έννοια της «εθνικής ασφάλειας» όταν αφορά έναν άνθρωπο που δηλώνει Έλληνας στην καταγωγή και συνείδηση, και ο οποίος έχει υποστεί διώξεις, βασανιστήρια και καταδίκες για τη δημόσια έκφραση των απόψεών του; Ποια είναι η στάση της Ελλάδας απέναντι σε απογόνους βίαια εξισλαμισμένων Ελλήνων, οι οποίοι επιλέγουν να επανασυνδεθούν με την ιστορική τους ταυτότητα;

Η επιστολή του Ομότιμου Καθηγητή Ιστορίας Κωνσταντίνου Φωτιάδη προς τον Υπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου, Θάνο Πλεύρη, δεν περιορίζεται σε μία νομική ένσταση. Αποτελεί δημόσια παρέμβαση με ιστορικό, ηθικό και πολιτικό βάρος. Θέτει το ζήτημα της εφαρμογής των διεθνών δεσμεύσεων της χώρας, της ευθύνης απέναντι στους απογόνους των εξισλαμισμένων Ελλήνων της Μικράς Ασίας και του Πόντου και της ανάγκης να μην καταστεί η Ελλάδα μέρος μιας απόφασης που ενδέχεται να οδηγήσει έναν διωκόμενο άνθρωπο σε σοβαρό κίνδυνο.

Το PKK παραδίδει τα όπλα

Ιστορικό βίντεο με τον Οτσαλάν να καλεί σε παράδοση όπλων τους Κούρδους και στροφή στη νόμιμη δράση

O Αμπντουλάχ Οτσαλάν, ο ηγέτης του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK), εμφανίστηκε σε βίντεο την Τετάρτη, για να δηλώσει ότι ο ένοπλος αγώνας εναντίον της Τουρκίας έχει τελειώσει. Ο ίδιος ήταν μπροστά στην κάμερα μαζί με άλλα 6 φυλακισμένα στελέχη του PKK, ενώ το κείμενο πρέπει να ήταν προσυμφωνημένο με την τουρκική κυβέρνηση, που τον κρατά φυλακισμένο στο Ιμραλί, εδώ και 26 χρόνια.

Το όνειρο του Οσμάν και ο επεκτατισμός του Ερντογάν

Του Δημήτρη Μάρτου

Οι χρόνιες συνοριακές δολοπλοκίες του τουρκικού κράτους και οι συνεχείς αναφορές της τουρκικής πολιτικής ελίτ στο οθωμανικό παρελθόν με αναβιώσεις κατακτητικών στιγμών, δεν είναι απλά μια επιτηδευμένη εμμονή, απότοκος της μεγαλομανίας της, αλλά προέρχεται από τις ίδιες τις ιστορικές διαδικασίες πολιτικής συγκρότησης των Τούρκων, δηλαδή τις διαδικασίες εθνικοποίησής τους.

Οι Τούρκοι εμφανίζονται, αυτοκρατοροποιούνται και εθνικοποιούνται σαν πολεμιστές συνόρων. Το εθνικό τους αφήγημα σφυρηλατείται γύρω από την αυτοτροφοδοτούμενη πίστη ότι έχουν το δικαίωμα να κατακτούν. Και αυτή η “μεθοριακότητα” του εθνι(κι)σμού τους συνιστά μια σημαντική παράμετρο του λεγόμενου “τουρκικού προβλήματος”.

Οι Σελτζούκοι και οι Οσμανλήδες Τούρκοι ήταν ανοργάνωτα λεφούσια επιδρομέων, πλιατσικολόγων, που ξεσπούσαν πάνω σε αγρότες, κατέστρεφαν, βίαζαν και άρπαζαν. Οι Οσμανλήδες, ιδιαίτερα, φτάσανε στο Βυζάντιο με τον Μογγόλο Τζένγκις Χαν, το 13ο αιώνα, ως μισθοφόροι του. Αυτοί έκαναν μόνιμο επάγγελμα τις λεηλασίες και τους φόνους για χάρη του μισθωτή τους. Μετά έφερναν, στα μέρη που άρπαζαν, τις οικογένειές τους.

Αυτούς τους εξ επαγγέλματος πολεμιστές συνόρων τους έφερε στο Βυζάντιο η φήμη του πλούτου του. Ήταν διαδεδομένο σε όλο τον κόσμο τότε ότι «τα περισσότερα από τα μισά πλούτη όλου του κόσμου βρίσκονται στις πόλεις των Βυζαντινών». Αυτή η φήμη έτρεφε τους τυχοδιώκτες και τους κατακτητές, προδιέγραφε το φθόνο, τα ληστρικά σύνδρομα και, τελικά, το ολέθριο μέλλον της αυτοκρατορίας. Οι υλιστικές προσδοκίες συναρθρώνονταν με θρησκευτικές–σωτηριολογικές ιδεοληψίες. Έτσι, οι Δυτικοί κατήγγειλαν το «αιρετικό Βυζάντιο» και οι Τούρκοι το «Βασίλειο των απίστων».

Η βαρβαρότητα υπερίσχυσε του πολιτισμού

Ερχόμενοι σε επαφή με το Βυζάντιο έμειναν εκεί για να ζήσουν ληστεύοντας τις πλούσιες πόλεις του. Έμαθαν, όμως, και τρόπους ζωής πολιτισμένων κοινωνιών, γιατί το Βυζάντιο είχε πόλεις, θεσμούς και οργανωμένη οικονομία. Προκαλούσε, αλλά και εκπολίτιζε. Αρχικά το λεηλάτησαν και σταδιακά το κατέκτησαν. Σταδιακά έμαθαν και αυτοί να συγκροτούν την αρπακτικότητά τους σε συνθήκες ειρήνης. Εμπνεύστηκαν την οθωμανική αυτοκρατορία με πρωτοπόρο τον Οσμάν ή Οθμάν (1288-1326), παίρνοντας ανθρώπους και ιδέες από το Βυζάντιο, ιδιαίτερα σε πεδία διοίκησης και φορολογίας.

Μιχάλης Χαραλαμπίδης: Το σχέδιο της ολικής εξόντωσης των Ελλήνων του Πόντου

Για τους μπατριώτες που αναπολούν τη Χούντα

Η ΕΕ γίνεται απέραντο ορυχείο για την… πράσινη μετάβαση

Όταν μπλέκουν η γεωπολιτική, ο εμπορικός πόλεμος που κήρυξε ο Τραμπ, η πράσινη μετάβαση και η πλήρης εξάρτηση της ΕΕ από ξένες χώρες για την εξασφάλιση κρίσιμων πρώτων υλών, το αποτέλεσμα οδηγεί σε ένα γόρδιο δεσμό που η λύση του σκιαγραφείται μέσα από αμφιλεγόμενες στρατηγικές, με αντικρουόμενα αποτελέσματα και άγνωστες επιπτώσεις.

Η ιστορία που θα ξετυλίξουμε είναι αυτή τη στιγμή ένα από τα μεγαλύτερα project της Κομισιόν, μια φιλόδοξη – και για πολλούς υπερφίαλη – στρατηγική απόφαση με τεράστιο οικονομικό και περιβαλλοντικό κόστος για το… καλό της οικονομίας και του περιβάλλοντος.

Αν η εισαγωγή του θέματος σας φαντάζει αντιφατική και οξύμωρη, η ανάλυση του θέματος θα καταδείξει ότι αυτή είναι, αυτή τη στιγμή, η πολιτική της Κομισιόν. Μια πολιτική, τρικυμία εν κρανίω.

Οι κρίσιμες πρώτες ύλες

Ήταν Μάρτιος του 2024 όταν η ΕΕ θέσπισε τον ευρωπαϊκό κανονισμό για τις κρίσιμες πρώτες ύλες (CRM), με την πρόβλεψη ότι η ζήτηση για σπάνιες γαίες αναμένεται να αυξηθεί εκθετικά τα επόμενα έτη.

Σύμφωνα με την Κομισιόν δύο ήταν οι λόγοι για τη θέσπιση του κανονισμού και συγκεκριμένα:

1] Η ζήτηση της ΕΕ για βασικά μέταλλα, υλικά μπαταριών, σπάνιες γαίες, καθώς η ΕΕ απομακρύνεται από τα ορυκτά καύσιμα και στρέφεται σε συστήματα καθαρής ενέργειας που χρειάζονται τέτοιου είδους πρώτες ύλες.

2] Η πράσινη μετάβαση της ΕΕ προϋποθέτει την επαρκή τοπική παραγωγή μπαταριών, ηλιακών συλλεκτών, μόνιμων μαγνητών και άλλων προϊόντων καθαρής τεχνολογίας. Προκειμένου να καλυφθεί η αυξημένη ζήτηση θα απαιτηθεί ανάλογη πρόσβαση σε διάφορες πρώτες ύλες.

Λύσαμε τα χέρια του Ερντογάν για να πνίξει Ελλάδα-Κύπρο

Eλλάδα και Κύπρος, μέσω των κυβερνήσεων τους «αυτοκτονούν», επιτρέποντας στην Τουρκία να εισέλθει ανενόχλητη στην ΕΕ και να επωφεληθεί τα μέγιστα για την αμυντική της βιομηχανία και την στρατιωτική της ισχύ! Με αυτή την τελευταία η Τουρκία απειλεί ευθέως την Ελλάδα και εξακολουθεί να κατέχει έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος είναι καταιγιστικός για τα όσα απίθανα διαπράττουν οι κυβερνήσεις Ελλάδος και Κύπρου στο «σχέδιο» της ΕΕ περί «πολεμικής οικονομίας» και «πολεμικής αμυντικής βιομηχανίας» για να αντιμετωπιστεί ο «μπαμπούλας» της Ρωσίας.

«Τέμπη» και στην εξωτερική πολιτική: Μητσοτάκης και Χριστοδουλίδης εξαπατούν τους πολίτες και εκμηδενίζουν Ελλάδα και Κύπρο

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη και ο πρόεδρος Χριστοδουλίδης ακολουθούν μια πολιτική που οδηγεί με γρήγορους ρυθμούς σε καθολική και μη αναστρέψιμη γεωπολιτική εκμηδένιση.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η υπόθεση των Τεμπών (που ακολούθησε το τεράστιο ατιμώρητο σκάνδαλο των παρακολουθήσεων) ανέδειξε παραστατικά το είδος των δυνάμεων που έχουν καταλάβει την εξουσία στην Ελλάδα και έπεισε εκατομμύρια Έλληνες για το ότι η απομάκρυνση αυτής της κυβέρνησης, αλλά και της ηγεσίας κρίσιμων κρατικών θεσμών, είναι προϋπόθεση ακόμα και για να υπάρχει μια στοιχειωδώς βιώσιμη και ελάχιστα πολιτισμένη κοινωνία σε μια Ελλάδα που δεν θα επηρεάζεται από εγκληματικά κυκλώματα στην ίδια την κορυφή της.

Θα ήταν όμως αφελής κάποιος αν θεωρούσε ότι το καταστροφικό έργο της ελληνικής κυβέρνησης (κατ’ εξοχήν της κυβέρνησης, αλλά σε ένα βαθμό και του πολιτικού και κρατικού συστήματος στην πλειοψηφία του) περιορίζεται ή μπορεί να περιοριστεί στους τομείς της εσωτερικής πολιτικής. Η πολιτική τάξη και ιδίως η κυβέρνηση δεν μεταβάλλονται βέβαια σε πατριώτες, θαρραλέους και αξιοπρεπείς  διαχειριστές όταν ασκούν εξωτερική πολιτική. Αντίθετα, στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής μπορεί να αποδειχθεί πιο καταστρεπτικός ο ρόλος τους, εκτός των άλλων και γιατί δεν γίνεται τόσο εύκολα γνωστός και αντιληπτός.

Η διπλή τουρκική διείσδυση στην ευρωπαϊκή άμυνα

Του Γιώργου Μαργαρίτη

Υπάρχει ένα αξίωμα στην πολιτική – ή στην οικονομία αν προτιμάτε. Λέει ότι ένα κράτος μπορεί να αγοράσει οτιδήποτε η χώρα του μπορεί να παράγει. Με πιο απλά λόγια τα χρήματα δεν ήταν ποτέ πρόβλημα για τις κρατικές προμήθειες. Το χρήμα είναι μονοπώλιο του κράτους και μπορεί να παραχθεί κάτω από οποιαδήποτε μορφή, όταν παρουσιαστεί ανάγκη.

Χαρτονόμισμα, δανεισμός, ομόλογα, διατακτικές έστω, ανταποκρίθηκαν στις αγοραστικές ανάγκες του κάθε κράτους ακόμα και στις πλέον αντίξοες συνθήκες και εποχές. Η εξεύρεση λοιπόν των 800 δισεκατομμυρίων για την αρχική χρηματοδότηση του προγράμματος εξοπλισμού των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των συμμάχων της (Τουρκίας), δεν παρουσιάζει καμία δυσκολία. Η δυσκολία προκύπτει στο δεύτερο μέρος της φράσης – “οτιδήποτε η χώρα του μπορεί να παράγει”.

Τα χρήματα πρέπει να γίνουν όπλα και εφόδια και ως εκ τούτου να παραχθούν. Πλην όμως η Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως και το σύνολο του δυτικού καπιταλισμού έχει περιορίσει κατά πολύ την ικανότητά του να παράγει. Ετούτο όμως είναι κομβικό: οι ΗΠΑ με ποσοστό στρατιωτικών δαπανών μικρότερο του 1% του ΑΕΠ στα 1938 έγιναν από το 1941-1942 βασικός τροφοδότης του συμμαχικού στρατοπέδου σε εξοπλισμούς. Αιτία η ύπαρξη ισχυρής βιομηχανικής βάσης και η διαθεσιμότητα σημαντικού εργατικού δυναμικού – η ένταξη των γυναικών στην βασική παραγωγική διαδικασία.

Ξανά στην αγχόνη η Κυπριακή Δημοκρατία!

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Αν χαθεί η Κύπρος, θα χαθεί και η Ελλάδα»

Ανδρέας Παπανδρέου

Για ακόμα μια φορά, οι κυβερνήσεις της Κύπρου και της Ελλάδας συμφώνησαν για τη συμμετοχή τους σε μια πενταμερή διάσκεψη για το Κυπριακό που θα διεξαχθεί στις 17 και 18 Μαρτίου και, εάν επιτύχει, θα έχει ως μόνο δυνατό αποτέλεσμα την καταστροφή του κυπριακού κράτους, κάτι που, αν συνέβαινε, θα αποτελούσε καταστροφή για τον κυπριακό λαό, ασφαλώς όμως και για το σύνολο του ελληνισμού.

Όταν μιλάμε για καταστροφή του κυπριακού κράτους και του κυπριακού λαού, χρησιμοποιούμε τον όρο κυριολεκτικά και αυστηρά, όχι ως σχήμα λόγου. Θα εξηγήσουμε ακριβώς τι εννοούμε και γιατί χρησιμοποιούμε αυτό τον όρο στη συνέχεια.

Η σύγκλιση της πενταμερούς γίνεται χωρίς να έχει προκληθεί καμία αντίδραση από τα κόμματα της αντιπολίτευσης σε Κύπρο και Ελλάδα. Αν όχι οι κοινωνίες οι ίδιες, πάντως το κυπριακό και ελλαδικό πολιτικό σύστημα πρέπει να θεωρούνται τώρα κλινικά νεκρά, όπως και ολόκληρο το σύστημα ενημέρωσης του ελληνικού λαού. Τα μεν συστημικά μέσα είναι μέσα φτηνής προπαγάνδας και εργαλεία αποβλάκωσης. Αλλά και το επίπεδο των μη συστημικών πόρων απέχει από το να μπορεί να ενημερώσει ικανοποιητικά τον ελληνικό λαό, είτε στην Ελλάδα, είτε στην Κύπρο, για τις πολύ μεγάλες προκλήσεις που στέκονται μπροστά του.

Η πενταμερής διάσκεψη για το κυπριακό συγκαλείται από τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ και έχουν προσκληθεί να συμμετάσχουν σε αυτή η Ελλάδα, η Τουρκία, η Βρετανία και εκπρόσωποι των Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.

Σε μια διεθνή διάσκεψη για το κυπριακό, συμβαίνει το αδιανόητο. Δεν έχει προσκληθεί από τον ΟΗΕ η ίδια η Κυπριακή Δημοκρατία, κράτος μέλος του ΟΗΕ και της ΕΕ, το οποίο αναγνωρίζουν όλα τα κράτη του κόσμου πλην της Τουρκίας, που εισέβαλε μάλιστα στο έδαφός του το 1974 και κατέχει έκτοτε μεγάλο τμήμα της επικράτειάς του, από το οποίο έφυγε η συντριπτική, ελληνικής καταγωγής πλειοψηφία του πληθυσμού του!

Ελλάδα, Αριστερά και πόλεμοι. Ο άξονας Τουρκίας-Ισραήλ και το Αφγανιστάν της Μεσογείου

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Παρά το οτιδήποτε μπορεί κανείς να του καταλογίσει και πολλά τώρα του καταλογίζονται -oυαί τοις ηττημένοις (Vae Victis) έλεγαν οι Ρωμαίοι -παρά τον σταδιακό εκφυλισμό του, πρέπει πάντως να σημειώσουμε ότι το καθεστώς του Μπάαθ στη Συρία υπήρξε ανάχωμα και στον αμερικανικό και ισραηλινό επεκτατισμό στη Μέση Ανατολή και στην άνοδο του Ισλαμισμού στην περιοχή. Κάτι θετικό πρέπει να είχε διάολε για να καταφέρει να αντέξει 23 χρόνια υπονόμευσης και προσπαθειών ανατροπής του από το ΝΑΤΟ και ιδίως τα τελευταία 13 χρόνια που αντιμετώπισε, εκτός από τη δράση των τζιχαντιστών, οικονομικές κυρώσεις που έφεραν τη χώρα στο οικονομικό επίπεδο του Τσαντ, την κλοπή των πετρελαίων του από τους Αμερικανούς και τους καθημερινούς βομβαρδισμούς του Ισραήλ, ακόμα και την απάνθρωπη άρνηση της ανθρωπιστικής και δημοκρατικής Δύσης για οποιαδήποτε βοήθεια προς τα εκατομμύρια των σεισμοπαθών στη Συρία.

Άξονας Τουρκίας και Ισραήλ

Η Συρία υπήρξε επίσης ιστορικά ο σπουδαιότερος σύμμαχος της Ελλάδας στη Μέση Ανατολή και νιώθει κανείς ντροπή να ακούει τον εκπρόσωπο της ελληνικής (;) κυβέρνησης να χαιρετίζει την ανατροπή του Άσαντ ως περίπου νίκη της δημοκρατίας.  Σήμερα, οι ανιστόρητοι προπαγανδιστές μιας δήθεν, κατά φαντασίαν συμμαχίας Ελλάδας και Ισραήλ, αυτοί που παρέδωσαν στο Τελ Αβίβ την Ελλάδα και την Κύπρο, την άμυνα και τις υπηρεσίες μας, δυσκολεύονται βέβαια να μας εξηγήσουν την αγαστή συνεργασία Τουρκίας και Ισραήλ στη Συρία, όπως και την προηγούμενη συνεργασία στον Καύκασο, για την εθνοκάθαρση των Αρμενίων του Ναγκόρνο – Καραμπάχ και την προώθηση του ΝΑΤΟ προς την Κασπία. Αποκαλύφθηκε ότι όχι μόνο δεν υπάρχει μια κάποια «συμμαχία» Ελλάδας και Ισραήλ, υπάρχει αντίθετα έμπρακτη στρατηγική συμμαχία Τουρκίας και Ισραήλ.

Το φαλίρισμα της εξωτερικής πολιτικής στα ελληνοτουρκικά και τα γιουσουφάκια!

Ένας Έλληνας που ζει στο Όσλο αποψινός καλεσμένος του militaire channel. Χριστουγεννιάτικο το σκηνικό στο χιονισμένο Όσλο, αλλά η συζήτηση με τον Παναγιώτη Παύλο, ερευνητή στο Πανεπιστήμιο του Όσλο και επί χρόνια αρθρογράφο-αναλυτή των ελληνοτουρκικών σχέσεων, δεν μπορεί δυστυχώς να συμπλεύσει με το αισιόδοξο μήνυμα των Χριστουγέννων. Οι εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά είναι δυσάρεστες και το 2025 που σε λίγες μέρες ξεκινά θα είναι πολύ δύσκολο για την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων που ευθέως αμφισβητεί η Τουρκία.

Μια σύνοψη του τι συμβαίνει στη Συρία

Του Κώστα Ράπτη

Όταν ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Βενιαμίν Νετανιάχου ανακοίνωνε την κατάπαυση του πυρός στον Λίβανο έστελνε δημοσίως το μήνυμα στον Μπασάρ αλ Άσαντ της Συρίας ότι "παίζει με τη φωτιά”. Μόλις ένδεκα μέρες αργότερα, το καθεστώς που εγκαθιδρύθηκε το 1970 από τον πατέρα Άσαντ και που για περισσότερο από δεκατρία χρόνια έδινε μάχη για την επιβίωσή του δεν υπήρχε πια.

Αλλά αυτός που εμφανίσθηκε ενδιαμέσως στο προσκήνιο της δράσης δεν ήταν το Ισραήλ, παρά η Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος την Παρασκευή, εγκαταλείποντας τις διπλωματικές κοινοτοπίες, ουσιαστικά ανέλαβε την "πατρότητα” της προέλασης των αντικυβερνητικών ανταρτών στη Συρία, εκφράζοντας μάλιστα την "ελπίδα” ότι σύντομα θα εισέλθουν στη Δαμασκό, όσο και αν διατύπωσε επιφυλάξεις για το ποιον ορισμένων εξ αυτών.

Η είσοδος των ανταρτών στη Δαμασκό πραγματοποιήθηκε σήμερα Κυριακή και ο Άσαντ αγνοείται, μαζί με το αεροπλάνο που τον φυγάδευσε από την πρωτεύουσα. Όμως η "θανατική καταδίκη” του καθεστώτος είχε υπογραφεί από χθες Σάββατο στην Ντόχα του Κατάρ, όπου σε μία προσπάθεια "αναβίωσης”, κατά την χαρακτηριστική έκφραση του Χακάν Φιντάν, της τριμερούς "Διαδικασίας της Αστάνα”, οι υπουργοί Εξωτερικών της Τουρκίας, της Ρωσίας και του Ιράν συμφώνησαν ότι υπάρχει περιθώριο εξομάλυνσης των τουρκο-συριακών σχέσεων και συμφιλίωσης της κεντρικής εξουσίας της Δαμασκού με την "νόμιμη” αντιπολίτευση.

Η Ανεξάρτητη Συρία, η Συρία της Αντίστασης στο Ισραήλ, στις ΗΠΑ, στην Τουρκία, στον ISIS έπαψε να υπάρχει σήμερα το πρωί.

Του Γιάννη Ραχιώτη

Η Ανεξάρτητη Συρία, η Συρία της Αντίστασης στο Ισραήλ, στις ΗΠΑ, στην Τουρκία, στον ISIS έπαψε να υπάρχει σήμερα το πρωί. 

Η Συρία κέντρο του άξονα της αντίστασης, στυλοβάτης της ανεξαρτησίας του Λιβάνου, στρατηγικό βάθος της  Χεζμπολάχ  και της αντικατοχικής αντίστασης στο Ιράκ η σύμμαχος  του Ιράν ανήκει πλέον στο ηρωικό παρελθόν του αραβικού κόσμου.  

Μαζί της τελειώνει  και ο άξονας της αντίστασης και - τουλάχιστον για αυτή την ιστορική περίοδο- οι αραβικές ελπίδες για απελευθέρωση από τη δυτική νεοαποικιοκρατία. Η Μέση Ανατολή περνάει στον ολοκληρωτικό έλεγχο των ΗΠΑ  - Ισραήλ που θα προσφέρουν βέβαια το κατάλληλο αντάλλαγμα στη χώρα που αποδείχθηκε ο πολυτιμότερος σύμμαχός τους την κρίσιμη στιγμή. Στην Τουρκία. 

Το σχέδιο που είχε εξαγγείλει ο πατέρας Μπους στις αρχές τις 10ετίας του '90 για μιά νέα = υποτελή στις ΗΠΑ, Μέση Ανατολή ολοκληρώθηκε σήμερα.  Μετά τους αραβικούς λαούς, ο δεύτερος μεγάλος χαμένος είναι η Ρωσία, αλλά η ίδια δεν φαίνεται να το έχει καταλάβει ακόμη.

Με τη συναίνεση Ελλάδας και Κύπρου εξελέγη Τούρκος στη θέση του ΓΓ του ΟΑΣΕ

 

Συμμαχία Τουρκίας, Ισραήλ και Ουκρανίας κατά Συρίας. Τα ανταλλάγματα ΗΠΑ προς Άγκυρα

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Λίγες μέρες μετά τη σύναψη εκεχειρίας στον Λίβανο, αν υποθέσουμε ότι πρόκειται όντως περί εκεχειρίας και ενώ συνεχίζεται, προσλαμβάνοντας όλο και πιο άγριες μορφές, η γενοκτονία των Παλαιστινίων, μια νέα φωτιά πολέμου άναψε στη Μέση Ανατολή.

Στις 18 Νοεμβρίου ο αρχηγός της Ισραηλινής υπηρεσίας κατασκοπείας Σιν Μπετ πραγματοποίησε μυστική συνάντηση με την ηγεσία της τουρκικής ΜΙΤ. Στις 25 Νοεμβρίου ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Ρούτε συναντήθηκε με τον Ταγίπ Ερντογάν. Στις 26 Νοεμβρίου, τρομοκράτες της ISIS και της Αλ Κάιντα πραγματοποίησαν μεγάλη αιφνιδιαστική επίθεση κατά της Συρίας, που συνεχίζεται καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές.

Η επίθεση αυτή θα ήταν αδύνατο να γίνει χωρίς την υποστήριξη της Τουρκίας, αφού η μόνη πρόσβαση των Ισλαμιστών ανταρτών της Συρίας προς τον έξω κόσμο είναι μέσω Τουρκίας. Η χρηματοδότησή τους από ορισμένες αραβικές χώρες διοχετεύεται μέσω Τουρκίας και μέσω Τουρκίας επίσης εξοπλίζονται. Σύμφωνα με το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων AFP οι μαχητές της συνδεόμενης με την Αl-Qaeda οργάνωση Hayat Tahrir al-Sham (HTS) δρουν στο Χαλέπι υπό τις διαταγές της τουρκικής μυστικής υπηρεσίας. Κατά τη συνήθως καλά πληροφορημένη ρωσική Izvestia, την επίθεση των τζιχαντιστών στο Χαλέπι συντόνισαν οι τουρκικές, ουκρανικές και γαλλικές υπηρεσίες, με την υποστήριξη των Ισραηλινών και την έγκριση των Αμερικανών. Σχεδιαζόταν εδώ και δύο μήνες και επρόκειτο να εκδηλωθεί τον Μάρτιο, αλλά οι εξελίξεις στον Λίβανο την επιτάχυναν.

Δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι και γιατί συμβαίνει τώρα στη Συρία αν δεν εντάξουμε τη σύγκρουση στο γενικότερο πλαίσιο εντός του οποίου διεξάγεται.

Γιατί η Ελλάδα σιωπά;

Κραυγή αγωνίας από την Ελληνική Οργάνωση της Αντιόχειας, η οποία με επιστολή της στον υπουργό Εξωτερικών της Ελλάδας Γιώργο Γεραπετρίτη, καλεί σε βοήθεια.

Του Γιώργου Τασιόπουλου

Στη βόρεια Συρία, οι κουρδικές και άλλες εθνικές και θρησκευτικές μειονότητες αντιμετωπίζουν τις επιθέσεις των ισλαμοφασιστών υπό την καθοδήγηση των Τούρκων.

Η Τουρκία χρησιμοποιεί τζιχαντιστές για να καταλάβει τη Συρία. 

Ανάμεσα στους αμυνόμενους οι Ρωμιοί της Συρίας στο έλεος των βαρβάρων. Οι χριστιανικοί πληθυσμοί αναζητούν καταφύγιο στις κουρδικές περιοχές.

Το νεο-οθωμανικό όραμα σε πλήρη εξέλιξη. Παρά τη σοβαρότητα των εξελίξεων, η Ελλάδα ως τώρα δεν έχει βγάλει ούτε μια ανακοίνωση.

Οι απειλούμενοι είναι αυτές οι κοινότητες, που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ήττα του ISIS και στη διατήρηση της σταθερότητας στην περιοχή, απειλούνται τώρα με διωγμό κα γενοκτονία.

Καθώς πλησιάζουμε τη 10η επέτειο από την απελευθέρωση του Κομπάνι -μια ιστορική νίκη κατά του ISIS που επιτεύχθηκε με τεράστιες θυσίες- είναι αποκαρδιωτικό να βλέπουμε τον κουρδικό λαό και τους συμμάχους του για άλλη μια φορά να εκτοπίζονται και να κινδυνεύουν. 

Πάνω από 12.000 Κούρδοι μαχητές έδωσαν τη ζωή τους στον αγώνα κατά του ISIS, προστατεύοντας τις αξίες της δημοκρατίας, της θρησκευτικής ανεκτικότητας και της εθνικής συνύπαρξης που όλοι αγαπάμε.

Για το μεγάλο Κουρδιστάν και τις «ευαισθησίες» των ισχυρών

Του Αλέκου Μιχαηλίδη 

Τι αποδέχονται πραγματικά Ισραήλ και ΗΠΑ, ποια η σχέση με το PKK και τι δικαιούται ο κουρδικός λαός που αντιστέκεται αδιάλειπτα από το 1978;

Στις 27 Νοεμβρίου 1978, μετά από ένα διήμερο συνέδριο στο χωριό Φις της κουρδικής Αμίδας (Ντιγιάρμπακιρ), ιδρύεται το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν. Το πασίγνωστο πια PKK εκλέγει επταμελής επιτροπή αποτελούμενη από τους Αμπντουλάχ Οτσαλάν, Σαχίν Ντονμέζ, Μαζλούμ Ντογάν, Μπακί Καρέρ, Μεχμέτ Χαϋρί Ντουρμούς, Μεχμέτ Καρασουνγκούρ και Τζεμίλ Μπαγίκ. Αυτή η ιστορική στιγμή αποτέλεσε την κορύφωση μιας μεγάλης κινητοποίησης με μπροστάρη τον τότε φοιτητή Οτσαλάν και πυλώνα την εγκαθίδρυση γλωσσικών, πολιτιστικών και πολιτικών δικαιωμάτων για την κουρδική μειονότητα της Τουρκίας.

Έξι χρόνια μετά την ίδρυσή του, στις 15 Αυγούστου 1984, το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν ανακοίνωσε την έναρξη της κουρδικής επανάστασης. Το PKK στελεχώνεται με 35-40 χιλιάδες άτομα και ο ένοπλος αγώνας εκφράζεται με ναρκοθετήσεις οδών, ενέδρες, επιθέσεις σε χωροφύλακες, εκτελέσεις εντεταλμένων της τουρκικής χωροφυλακής και πυρπολήσεις τουρκικών χώρων. Η Τουρκία επιβάλλει στρατιωτικό νόμο, εκκενώνει 900 κουρδικές πόλεις και 3.000 χωριά, βαφτίζει «τρομοκράτη» τον Οτσαλάν και «τρομοκρατική οργάνωση» το PKK. Τη δεκαετία του ’90, το τουρκικό καθεστώς εντείνει τον «ειδικό πόλεμο» εναντίον των Κούρδων και επιτείνει την ανάγκη σύλληψης του ηγέτη του PKK. Ο Οτσαλάν συλλαμβάνεται το 1999 στο Ναϊρόμπι της Κένυας και παραδίδεται στις τουρκικές Αρχές, με την εμπλοκή της ελλαδικής κυβέρνησης και των ελλαδικών μυστικών υπηρεσιών.

Όλα αυτά επαναλαμβάνονται για να σημειωθεί εκ νέου η ανάγκη αναγνώρισης του μεγάλου Κουρδιστάν, το οποίο οριοθετείται επί των σημερινών συνόρων τεσσάρων χωρών (Τουρκία, Συρία, Ιράκ, Ιράν). Αλλά και για να αμφισβητηθούν οι όψιμες ευαισθησίες, κυρίως από το Ισραήλ, όσον αφορά την ίδρυση κουρδικού κράτους και την προστασία του κουρδικού λαού. Έσχατη ένδειξη αυτής της «ευαισθησίας» η δήλωση του προσφάτως διορισθέντα Ισραηλινού Υπουργού Εξωτερικών, Γκιντόν Σάαρ. Παραλαμβάνοντας το υπουργείο, ο Σάαρ επεσήμανε πως ο κουρδικός λαός είναι «φυσικός σύμμαχος» του Ισραήλ και τόνισε πως η χώρα του οφείλει να προσφέρει «χείρα βοηθείας. Παρόμοιες δηλώσεις έγιναν τα τελευταία χρόνια -μετά το 2010 και τη διάρρηξη των σχέσεων Τουρκίας και Ισραήλ ασφαλώς- και από άλλους Ισραηλινούς αξιωματούχους.