Οι τρεις (αυτ)απάτες του Ευρωπαϊσμού

Του Ορφέα Ρούσσου

Στις μέρες μας, συχνά ακούμε πολιτικούς ή διανοούμενους να αναφέρονται στην «Ευρώπη» και στις «ευρωπαϊκές αξίες» σαν να πρόκειται για κάποιου είδους ιδέα. Ειδικά στις τελευταίες εκλογές στην Ελλάδα υπήρξαν πολλές αναφορές σε υποτιθέμενες ευρωπαϊκές ή αντι-ευρωπαϊκές δυνάμεις. Ακόμα και κομμάτια της Αριστεράς δέχονται το διαχωρισμό και παλεύουν να αποδείξουν ότι συγκαταλέγονται στις πρώτες. Είναι ξεκάθαρο ότι η ευρωπαϊκή ενότητα έχει γίνει ένα σημαντικό στοιχείο της κυρίαρχης ιδεολογίας – άρα σαν τέτοια πρέπει να την αντιμετωπίσουμε και να της κάνουμε την αναγκαία κριτική.

Σκοπός αυτού του άρθρου δεν είναι να αποδείξει ότι αυτή η ιδεολογία της ευρωπαϊκής ενότητας είναι σωστή ή λάθος. Ο στόχος του είναι να συνεισφέρει στην κατάρριψη μερικών βασικών μύθων της, οι οποίοι στο δημόσιο λόγο γίνονται δεκτοί σχεδόν χωρίς κριτική. Μ’ αυτόν τον τρόπο, ίσως βοηθήσει και στο να γίνει ο διάλογος γύρω απ’ αυτό το θέμα πιο λογικός και πιο γόνιμος.

1. Η ύπαρξη της ευρωπαϊκής ηπείρου

Έχουμε συνηθίσει σήμερα να μιλάμε για την Ευρώπη ως μια από τις ηπείρους, στις οποίες χωρίζεται η στερεή επιφάνεια της Γης. Αυτό παρουσιάζεται ως κάτι τόσο αυτονόητο, που σχεδόν κανένας δεν αναρωτιέται αν έχει και μια πραγματική γεωγραφική βάση ή αν βρίσκεται μόνο στο μυαλό μας. Κι όμως, μια ματιά μόνο σ’ έναν παγκόσμιο άτλαντα φτάνει, για να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να ορίζει την Ευρώπη σαν μια ξεχωριστή από την Ασία μεγάλη μάζα στεριάς – σε αντίθεση με όλες τις άλλες ηπείρους.

«Είμαι ευρωπαϊστής επειδή ακριβώς είμαι αριστερός»

Του Θύμιου Παπανικολάου

Στη σημερινή εποχή της καπιταλιστικής αποσύνθεσης και παρακμής αποκτούν «ανταλλακτική αξία» το γελοίο, η βλακεία και ο δωσιλογισμός, ιδιαίτερα στην ακραία έκφρασή του με το πρόσωπο του ανδρείκελου και τη μοχθηρία του λακεδισμού… Δεν είναι τυχαίο το γιατί κυριαρχούν στην πολιτική, την πνευματική και δημοσιογραφική μας ζωή οι «επιπλέοντες φελλοί»…

Και δεν είναι, βεβαίως, καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι οι τελευταίοι Πρωθυπουργοί της χώρας (τα ανδρείκελα της ευρώ-χούντας και του 4ου Ράιχ), ιδιαίτερα οι πρωθυπουργοί της μεταλλαγμένης «αριστεράς», της σοσιαλδημοκρατικής και της κομμουνιστικής (από το Σημίτη και τον ΓΑΠ μέχρι τον Τσίπρα), χαρακτηρίζονται από καταθλιπτική πνευματική κενότητα, πολιτική ανεπάρκεια και βροντώδη ανοησία…

Τα πλακάτ των #παραιτηθείτε

Ανάρτηση από: https://jodi.graphics

Ευρωρεβιζιονισμός

Του Π. Γ. 

«Θα έρθουν λέει με τα τανκς (συγνώμη τα τρακτέρ εννοούσα) στην Αθήνα, για να κάνουν τι; Να εξοργίσουν ακόμα περισσότερο τους υπόλοιπους έλληνες πολίτες με τους εκβιασμούς και την αδιαλλαξία. Καλώς να έρθουν...».

Αν σας το θέταμε ως κουίζ, θα σκαλίζατε τη μνήμη σας για να βρείτε ποιος υπουργός της ΝΔ ή του Π ΑΣΟΚ εκστόμισε αυτά τα λόγια ενόψει κάποιας αγροτικής κινητοποίησης. Υποθέτουμε, όμως, πως γνωρίζετε ότι τα λόγια είναι φρέσκα και... αριστερά. Τα έγραψε στο αγαπημένο του facebook ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Εργασίας Ανδρέας Νεφελούδης, προβεβλημένο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ.

Την ίδια μέρα, ευρισκόμενος στην Τεχεράνη, ο Τσίπρας μίλησε off the record στους δημοσιογράφους και χαρακτήρισε τους αγρότες «εξαιρετικά εγωιστές», αντιπαραθέτοντάς τους στους άνεργους, τους συνταξιούχους, την κοινωνία. «Αυτοί δεν έχουν φωνή;» ήταν η κατακλείδα της θυμωμένης αναφοράς του.

Δυτικισμός: γεωπολιτισμική οπτική και νόθος ευρωπαϊσμός

Του Δημήτρη Μάρτου

Από τότε που ο τραπεζίτης Μάρκος  Ρενιέρης διατύπωσε το μανιφέστο ενός νόθου –επαρχιώτικου και καιροσκοπικού γεωπολιτισμού: «η Ελλάς είναι Δύση… γιατί αυτό μας συμφέρει να είμαστε» (1842), έχουν πολλαπλασιαστεί οι οπαδοί του «ανήκειν». Καθημερινά γράφονται κείμενα* που δεν κάνουν διάκριση της Δύσης με την Ευρώπη, που ταυτίζουν το δυτικισμό με τον ευρωπαϊσμό και, τελικά, εξασθενούν τις γεωπολιτισμικές δυνατότητες της Ελλάδας.

Ενώ, οι ίδιοι οι Δυτικοί δεν συμπεριλαμβάνουν την Ελλάδα στον κόσμο τους, οι εγχώριοι Δυτικιστές πλειοδοτούν υπέρ μια Δυτικής νοηματοδότησης της Ευρώπης. Τη Δύση την αποτελούν λατινικές καθολικές και προτεσταντικές χώρες, ενώ, ο ελληνικός ορθόδοξος Ανατολικός κόσμος αποτελεί αυτόνομη πολιτισμική οντότητα. Τα κοινά πολιτισμικά υποστρώματα: ελληνική αρχαιότητα, Ρώμη, χριστιανισμός, έχουν συντεθεί διαφορετικά στις δύο ευρωπαϊκές κουλτούρες, κυρίως λόγω του ότι η Δυτική καθολική λατινική μπολιάστηκε από βαρβαρικούς θεσμούς (Οστρογότθων, Βησιγότθων κά), τις σταυροφορίες και την αποικιοκρατία, ενώ, η Ανατολική ορθόδοξη ελληνική δεν υποκατέστησε την πολιτική εξουσία των Βυζαντινών με βαρβαρικούς θεσμούς, ούτε εκπαιδεύτηκε σε σταυροφορικές και αποικιοκρατικές εκστρατείες κ.λπ.

Εκπαιδευμένοι στο δυτικομονόδρομο αποκρύβουν σκοπίμως ότι η αρχαία ελληνική φιλοσοφία και επιστήμη δεν αποτέλεσε πηγή έμπνευσης μόνο για τη Δύση, αλλά και για όλους τους μεγάλους πολιτισμούς στην Ανατολή, ακόμη και για τη δική της αυθύπαρκτη γεωπολιτισμική παρουσία.  Στην πραγματικότητα, η Δύση, με τις παπικές μεταρρυθμίσεις του 11ου-12ου αιώνα, την Αναγέννηση και το Διαφωτισμό, αξιοποίησε περισσότερο τα έργα μεγάλων φιλοσόφων και επιστημόνων της Ελλάδας, της Κίνας, της Ινδίας, της Περσίας και της Αραβίας, παρουσιάζοντας τα δάνεια σαν δικές της ανακαλύψεις. Ενώ, όμως, η ανάπτυξη της σκέψης και της επιστήμης στους πολιτισμούς της Ανατολής βασίστηκε στις  ανταλλαγές και τη φιλοξενία, στη Δύση βασίστηκε κυρίως στην κλοπή και την εξαπάτηση. Η Δύση έκανε την παγκόσμια γνώση να υπηρετεί τη δύναμή της, τον ιμπεριαλισμό της.

Eυρωπαϊσμός, η ανίατη αρρώστια των παρασιτικών μεσοστρωμάτων

Του Φώτη Τερζάκη

Έβλεπα πάλι τις προάλλες τον ίδιο εφιάλτη: απόγευμα στην Πλατεία Συντάγματος, ένα πλήθος συνωστισμένων με Lacoste και με iPod και με τα μεγάλου κυβισμού τζιπ αραγμένα στους παραδρόμους, αφρίζοντας έξαλλο με κονκάρδες και πλακάτ ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΥΡΩΠΗ, να θερίζεται από οπλοπολυβόλα στηριγμένα στα μπαλκόνια του «Μεγάλη Βρετάνια», όπως εκείνες τις πρώτες ημέρες του Δεκέμβρη του 1944 ένα άλλο, ρακένδυτο πλήθος σωριαζόταν από τις ριπές των Εγγλέζων τού Σκόμπι… Εκείνο που πιο πολύ με τρόμαξε, ήτανε η άγρια χαρά που ένιωσα στην εικόνα τόσου αίματος, λες κι ένα αρχαϊκό, βαθιά καταχωνιασμένο ένστικτο εκδίκησης ήρθε στην επιφάνεια και βρήκε για πρώτη φορά ικανοποίηση.