Του Γιώργου Κουτσοδιάκου
«Σε
παρακαλώ, Δέσποτα, να επιτρέψεις να διαβαστεί αυτό το γραπτό μου: Είμαι ο
Ναυπλιώτης Εμμανουήλ του Νικολάου
και της Αικατερίνης. Γεννήθηκα τη 10η Αυγούστου 1924, ημέρα Σάββατο και ώρα 11
το πρωί στον ηρωικό Βύρωνα, στην οδό της Αγίας Σοφίας 7, από προσφυγική
οικογένεια [...]. Φυλακίστηκα, εξορίστηκα στην έρημο της αφρικανικής Ελ-Ντάμπα,
κακοποιήθηκα σε μπουντρούμια και αποφάσισα να γίνω χριστιανοκομμουνιστής. Ναι!
Διάλεξα το πιο λογικό. Να κάνω, όσο μπορώ, το καλό γύρω μου σαν πιστός
Χριστιανός, αλλά να αγωνίζομαι και να υπερασπίζομαι τους φτωχούς και την
πατρίδα σαν κομμουνιστής διεθνιστής φίλος όλων των λαών [...]. Ευχαριστώ όλους
τους συγγενείς, φίλους, γείτονες για όλα. Όχι κλάματα γιατί δεν είμαι για
κλάματα. Εγώ σας λυπάμαι που μένετε παλεύοντας να ζήσετε τη δύσκολη ζωή του
πλανήτη μας, λόγω της αθεόφοβης αχορταγιάς των ιμπεριαλιστών υπερπλουσίων. Όχι μαυροφορέματα και στενοχώριες. Εδώ
κοντά σας είμαι κι αν θα μου επιτραπεί θα σας βοηθώ. Το σιδερένιο κομμάτι της
νάρκης που βρίσκεται στον πνεύμονά μου, μετά τρία χρόνια που θα γίνει η εκταφή
μου, κρεμάστε το με τα μετάλλια του ΕΑΜ, Εθνικής Αντίστασης και του
Δημοκρατικού Στρατού. Κουράγιο... Σας φιλώ, Μανώλης» [1]
