Φοβάμαι…

Του Σωκράτη Μαντζουράνη

Τα τελευταία χρόνια βλέπω την κοινωνία, τη συλλογική συνείδηση, την ατομική στάση, να αλλάζουν γρήγορα, δραματικά, ριζικά και μόνιμα.

Λες και ξαφνικά ο χρόνος έκανε ένα άλμα και περάσαμε σε μια άλλη ιστορική περίοδο.

Νοιώθω πως ζω σε μιαν άλλη ζωή.

Μια ζωή που δεν έμαθα να τη ζω, αλλά να την αντιμάχομαι.

Και συχνά, νοιώθω μετέωρος και «αλλού».

Λες και ξαφνικά όλα αυτά για το οποία πάλευα, αυτά που «ζούσα», φαντάζουν σαν μια ουτοπία, ένα κατασκεύασμα του μυαλού μου.

Δεν είναι έτσι.

Ό,τι «όνειρο» κι αν ζούσα, αυτό που αντιπάλευα, το ξέρω με σιγουριά, πως ήταν η πραγματικότητα.

Μια σκληρή και απάνθρωπη πραγματικότητα.

Σκλαβιά του νου και του κορμιού.

Ένας καπιταλισμός που αναδιοργανώνεται και ξεσαλώνει.

Απλοϊκές σκέψεις, απλοϊκού αριστερού

Του Σωκράτη Μαντζουράνη

Τo θέµα «κοινωνία», ήταν και είναι για κάθε πολιτικό φορέα, πρωτεύον ζήτηµα.
Ανέκαθεν, «η στάση της κοινωνίας- υπήρξε θέµα-κλειδί για τους παντός είδους διεκδικητές της εξουσίας, για τη διαµόρφωση πολιτικών συσχετισµών, καταλύτης της έκβασης ταξικών συγκρούσεων και κοινωνικών εξεγέρσεων.
Θα έλεγα πως όλη η πορεία εξέλιξης της ανθρωπότητας, κατά βάση, δεν είναι παρά µια προσπάθεια διαµόρφωσης και οικειοποίησης της «κοινωνίας», από τους εραστές και τους βιαστές της.


Έχω την αίσθηση ότι η «κοινωνία» ήταν, ανέκαθεν, για την Αριστερά αυτό που λέµε «ένα το κρατούµενο». Στο όνοµα της «κοινωνίας» θεµελιώνει και δικαιολογεί την πολιτική της ύπαρξη, την κοινωνική της χρησιµότητα και τη νοµιµοποίηση των αγώνων της.
Παρ’ όλο που η Αριστερά έχει αρκετές φορές απογοητεύσει την «κοινωνία» κι εκείνη, επίσης, αρκετές φορές την έχει «εγκαταλείψει», πάντα η σχέση τους ήταν αλληλοτροφοδοτούµενη και αλληλεξαρτώµενη.

Σήµερα, όµως, τα πράγµατα στη σχέση «κοινωνία» -Αριστερά είναι νοµίζω άσχηµα και δυστυχώς αυτό συµβαίνει σε µια στιγµή που η κατάσταση είναι δύσκολη και για την «κοινωνία» και για την Αριστερά.
Ενώ η «κοινωνία» φαίνεται να προκρίνει τον ΣΥΡΙΖΑ για τη διακυβέρνηση της χώρας, την ίδια στιγµή του αρνείται την ενεργητική στήριξή της και είναι δύσπιστη απέναντι του.  


Από την άλλη, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ διακηρύσσει πως θέλει την κυβέρνηση «για το λαό, µε το λαό», οµολογεί δηµόσια πως ακόµα δεν κατάφερε να γειωθεί στην κοινωνία, να αφουγκραστεί τα προβλήµατα και τις ανάγκες της.

Χούντα συνειδητή και καραμπινάτη είναι

Του Σωκράτη Μαντζουράνη

Μη μου πείτε πάλι για πολιτική ευγένεια, αφήστε την κριτική για υπερβολές και το φόβο μήπως παρεξηγηθούμε. Τίποτα απ' αυτά δεν μπορεί να επικαλεσθεί κάποιος τώρα πια, για να μου πει πως ο χαρακτηρισμός είναι λάθος.
Είναι χούντα.
Είναι μια συστημική χούντα ευρωπαϊκών προδιαγραφών και προέλευσης, με προκαθορισμένους στόχους, με ανάθεση έργου, με κατανομή ρόλων και αντιμίσθιου.

Γίνεται πια όλο και σε περισσότερους αντιληπτό ότι η κρίση, το χρέος, τα μνημόνια, ήταν τελικά το «όχημα» για ριζικές και μακροπρόθεσμες... 
κοινωνικές, εργασιακές και πολιτικές ανατροπές. Ανατροπές-ανάσες ζωής, για ένα σύστημα που σχετικά έγκαιρα αντιλήφθηκε πως η ζωή του έχει εξαντληθεί, η «προωθητική» του δυνατότητα έχει τελειώσει, η ανάδειξη νέων παγκόσμιων συσχετισμών επιβάλει με κάθε τρόπο και μέσον την «καταστροφική ανασυγκρότηση» ενός νέου συστημικού μοντέλου.