Του Δημήτρη Ναπ. Γιαννάτου
(με αφορμή μια υπέροχη κουβέντα με τον καλλιτέχνη Γιάννη Γίγα, που μου έμαθε πολλά)
[….Στο επισκεπτήριο έλεγα στη μάνα μου να μου φέρνει εσώρουχα (κομπινεζόν και βρακιά), μόνο άσπρα και γαλάζια. Επέμενα και εκείνη απορούσε… (…) Είχαμε μετατρέψει ένα κελί σε εκκλησιά. Ερχόταν ο παπάς κάθε Κυριακή μας ευλογούσε και από εκεί έπαιρνα κεριά, τα άναβα κρυφά στο κελί και άρχισα να κόβω τα εσώρουχα σε λωρίδες. Δυο χρόνια με το φως του κεριού έραβα τη σημαία!…»
Μια μεγαλειώδης πράξη αντίστασης μέσα στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα της Κύπρου. 1955 και ΕΟΚΑ! Μέρες ζοφερές μα πέρα για πέρα ηρωικές. Η ελληνική σημαία, σύμβολο ελευθερίας μας, αλλά και σε ευθεία αντιπαραβολή με την αποικιοκρατία της Μεγάλης Βρετανίας. Από μια μαθήτρια 17 ετών, την Χαραλαμπία(Πίτσα) Κωνσταντίνου. Ο …φεμινισμός της, να το πούμε έτσι, αυτονόητος και μια ολόκληρη αγκαλιά θυσίας για την Ελλάδα και τους ανθρώπους . Ύφαινε ένα ιστορικό σύμβολο ταυτότητας, με τα γυναικεία υλικά και χαρακτηριστικά φροντίδας, πλέκοντας την προσωπική με την συλλογική αντίσταση και απελευθέρωση. Στις μέρες μας, η Πίτσα δεν θα λογιζόταν φεμινίστρια, αλλά «εθνίκι», αυτή η κόρη του αντάρτη. Επειδή τίμησε και διεύρυνε την δύναμη του εθνικού-κοινωνικού συμβόλου και δεν το ποδοπάτησε με μνησικακία, δεν το εξουδετέρωσε, φορτώνοντας του όλες τις κακίες και τη βία του κόσμου και των ανθρώπων.
«Ο πατέρας μου είχε πολεμήσει το 1940 κατά των Γερμανών. Ήταν αντάρτης και μάλιστα είχε δική του ομάδα πάνω στα βουνά. Γερόλυκο τον λέγανε, ήτανε καπετάνιος. Είμαστε μια πολύτεκνη οικογένεια, εφτά αδέρφια. Οι πέντε έχουν φύγει πια από τη ζωή, μείναμε η αδερφή μου στην Κύπρο κι εγώ στην Ελλάδα. Η αγάπη του πατέρα μας για την πατρίδα ήταν το έναυσμα για μένα. Στο σχολείο ακούγαμε για τους αγώνες του ελληνισμού, την 25η Μαρτίου και την 28η Οκτωβρίου, κι όλα αυτά ήταν έμπνευση για μας. Γέμισαν την ψυχή μας με μια μεγάλη αγάπη για την Ελλάδα. Κανένα μέλος της οικογένειας μου δεν ήξερε ότι είχα ενταχθεί στην ΕΟΚΑ»
