Η απάτη για την ανατίναξη των Nord Stream και η σημασία της

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Πριν από δύο χρόνια, μου πήρε λιγότερο από 24 ώρες να καταλάβω και να γράψω, σε ένα άρθρο που θα παραθέσω στο τέλος αυτού του κειμένου, για ιστορικούς λόγους, αλλά και γιατί νομίζω ότι διατηρεί την αξία του, από που είχε οργανωθεί και τι εξυπηρετούσε η ανατίναξη των δύο γερμανορωσικών αγωγών αερίου Nord Stream.

Οι δύο αγωγοί είχαν κατασκευαστεί για να καταστήσουν την ενεργειακή σύνδεση της Γερμανίας με τη Ρωσία, μέσω της Βαλτικής Θάλασσας, ανεξάρτητη από εχθρικούς τρίτους, εν προκειμένω τα αμερικανικά νέο-προτεκτοράτα της ανατολικής Ευρώπης, όπως κατ’ εξοχήν η Πολωνία. Ο μόνος που είχε να ωφεληθεί από την ανατίναξή τους ήταν η Αμερική στο μέτρο που επιδιώκει – και επιδιώκει – την καθυπόταξη και αποικιοποίηση της Ευρώπης.

‘Αλλωστε, ολόκληρος ο πόλεμος του ΝΑΤΟ κατά της Ρωσίας στην και μέσω της Ουκρανίας, αν αποσκοπεί άμεσα στην αλλαγή καθεστώτος και τη διάλυση της Ρωσίας, έμμεσα αποσκοπεί στην πλήρη υποταγή της Ευρώπης στην Ουάσιγκτων.

‘Ηταν ευθύς εξαρχής λοιπόν προφανές τι συνέβαινε με τους αγωγούς και ποιος είχε συμφέρον από την ανατίναξή τους. Αυτό όμως δεν εμπόδισε τη συντριπτική πλειοψηφία της δυτικής πολιτικής τάξης και των «δημοσιογράφων» που διαθέτουμε σήμερα σε όλη τη Δύση (της Ελλάδας περιλαμβανομένης) να επαναλαμβάνει τη βλακώδη προπαγανδιστική θεωρία ότι οι ίδιοι οι Ρώσοι είναι οι πιθανότεροι ύποπτοι, έκαναν δηλαδή σαμποτάζ εις βάρος τους.

Αργότερα ήρθαν οι έρευνες των Αμερικανών δημοσιογράφων Σέιμουρ Χερς και Τάκερ Κάρλσον να επιβεβαιώσουν τη δυτική πατρότητα του σαμποτάζ. Προ ημερών η Γερμανία εξέδωσε ένταλμα σύλληψης για την υπόθεση ενός Ουκρανού και η Wall Street Journal δημοσίευσε ένα αναλυτικό ρεπορτάζ όπου παρουσιάζονται έξη Ουκρανοί δύτες να έχουν ανατινάξει τον αγωγό. Γίνεται τώρα προσπάθεια να αθωωθεί ο Ζελένσκι και να αποδοθούν οι ευθύνες σε έναν Ουκρανό στρατηγό. Νέες βλακώδεις θεωρίες εμφανίζονται τώρα, όπως ότι ο Ζελένσκι προσπαθούσε, αλλά δεν κατάφερε στο τέλος να σταματήσει το σαμποτάζ!

Η Αστική Δημοκρατία Πέθανε, Ο «Μεταδημοκρατικός» Ολοκληρωτισμός Γεννήθηκε

Του Γιάννη Περάκη

Τα όσα τεκταινόμενα συμβαίνουν εδώ και χρόνια με αφορμή την παγκοσμιοποίηση, επισπεύδονται σήμερα με αφορμή την πανδημία. Θα τολμούσε κάποιος να πει μετά βεβαιότητας ότι οι οικονομικό-πολιτικές συνθήκες αλλάζουν προς το χείρον, με ταχύτητα φωτός. Τις βιώνουμε κυρίως σε οικονομικό επίπεδο με:

1) Τις συνθήκες εργασίας

2) Την ποιότητα ζωής

3) Την μαζική εισαγωγή των ρομπότ στην παραγωγή και γενικά στην καθημερινότητα μας

Βασική προυπόθεση της αποδοχής από τους πολίτες των «αλλαγών» αυτών, αποτελεί η αλλαγή των πολιτικών όρων και λειτουργίας αυτής της εναπομείνουσας δημοκρατικότητας της αστικής δημοκρατίας.

Στην Ελλάδα το φαινόμενο αυτό είναι εντονότερο, σε σχέση με τις υπόλοιπες ανεπτυγμένες χώρες της Ε.Ε. Τα μνημόνια από το 2011 ψαλίδισαν ελευθερίες και δικαιώματα. Η χώρα κυβερνάται δια προεδρικών διαταγμάτων, με υποβιβασμό της λειτουργίας των θεσμών και τις απανωτές καταπατήσεις του συντάγματος. Θεσμούς και σύνταγμα που τα ίδια τα κόμματα εξουσίας ψήφισαν και στα λόγια ευαγγελίζονται.

Michel Onfray: Ο άνθρωπος που διχάζει τους Γάλλους

Ο καθηγητής φιλοσοφίας και γνωστή προσωπικότητα της ελευθεριακής αριστεράς και οι χειμαρρώδεις δηλώσεις του

Τριαντάφυλλος Δελησταμάτης

Μichel Onfray: Τα βιβλία και οι δηλώσεις του περί εθνικισμού, ισλαμοφοβίας, ομοφοβίας και λαϊκισμού οξύνουν την ήδη εμφυλιοπολεμική ατμόσφαιρα στη Γαλλία

Κατηγορούν τον Μichel Onfray για εθνικισμό, ισλαμοφοβία, ομοφοβία, λαϊκισμό: Ο Michel Onfray καυτηριάζει το κίνημα της πολιτικής ορθότητας, την «τυραννία των μειονοτήτων» και τον πολιτισμό «του μετανθρωπισμού» τον οποίον αναλύει στο βιβλίο του «Το πλοίο των τρελών» που κυκλοφόρησε στο τέλος του 2020.

Ο Γάλλος φιλόσοφος και συνεκδότης του περιοδικού Front Populaire αφηγείται, ανεκδοτολογικά, εξωφρενικές ιστορίες από τον πολιτισμό του 21ου αιώνα: την περίπτωση μιας 8χρονης μικρής που βγαίνει στην τηλεόραση και δηλώνει ότι θέλει να αλλάξει φύλο· την περίπτωση των vegan που ζητούν την κατάργηση των σκυλιών για τους τυφλούς (τους οποίους θεωρούν «σκλάβους» των ανθρώπων)· την περίπτωση μιας ανθρωπολόγου που παραπονιέται ότι στα μουσεία Φυσικής Ιστορίας υπάρχουν περισσότεροι αρσενικοί απ’ ό,τι θηλυκοί δεινόσαυροι. Ο Michel Onfray δεν χαρίζεται ούτε στην Γκρέτα Τούνμπεργκ, την οποία θεωρεί όργανο των περιβαλλοντολόγων (και των γονιών της), ενώ ο ίδιος δηλώνει ότι δεν έχει γνώμη για την κλιματική αλλαγή εφόσον δεν ξέρει τίποτα από γεωλογία και συναφείς επιστήμες. Μεταξύ άλλων, επιτίθεται με σφοδρότητα στους δημοσιογράφους και στους πολιτικούς διότι ενισχύουν τη γελοιότητα του σημερινού πολιτισμού επιταχύνοντας την παρακμή του: «Όταν κάποιος κραυγάζοντας Αλλάχ Αχμπάρ κόβει το λαρύγγι κάποιου άλλου, το πρώτο που λένε οι δημοσιογράφοι και οι πολιτικοί είναι “προς θεού, μην είστε ισλαμοφοβικοί!”», γράφει καλώντας τους αναγνώστες να διαβάσουν ή να ξαναδιαβάσουν το μυθιστόρημα «Υποταγή» του Michel Houellebecq. «Η υποταγή» γράφει ο Onfray «είναι ο τρόπος εφαρμογής της πολιτικής ορθότητας που βρίσκεται παντού στην κοινωνία μας: από τις σχολικές καντίνες όπου έχει αφαιρεθεί το χοιρινό, μέχρι τα πανεπιστήμια όπου, όλως προσφάτως, η κυβέρνηση Μακρόν διαπίστωσε ότι επικρατεί η ισλαμοαριστερά». Ο Onfray ειρωνεύεται την κυβέρνηση και ιδιαίτερα την υφυπουργό Frédérique Vidal, η οποία ανέθεσε στο Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών μελέτη γύρω από την ισλαμοαριστερά: «Έβαλε ένα όργανο της ισλαμοαριστεράς να κάνει έρευνα για τον εαυτό του. Είναι σαν να βάζεις τον ντίλερ να κάνει έρευνα για τα βαποράκια».

Αυτοί που προπηλακίζουν έναν άνθρωπο…!

 Της Καλλιόπης Διακάκη

Αυτοί που προπηλακίζουν έναν άνθρωπο που κρατάει μία εικόνα της Παναγίας και φωνάζουν παράλληλα σύνθημα «Στο διάολο η οικογένεια στο διάολο η πατρίς, η Ελλάδα να πεθάνει να ζήσουμε εμείς» δεν είναι «σύντροφοι» που οφείλουμε να τους κάνουμε «κριτική» και να «διαχωρίσουμε την θέση μας». Είναι τραμπούκοι και αλλοτριωμένοι κανίβαλοι που βρίσκονται στην αντίπερα όχθη. Με αυτούς είμαστε αντίπαλοι. Πολιτικά, αξιακά, στρατηγικά. Αν έχεις στοιχειώδη ανθρωπιά μέσα σου βλέπεις τα σκηνικά και ανατριχιάζεις: πενήντα άτομα σπάνε τον σταυρό και ξεσκίζουν την αγιογραφία ενός ανθρώπου που κυκλοφορεί με μηχανάκι, μόνος του και άκακος στο κέντρο της Αθήνας. Προσπαθεί αυτός να περιμαζέψει τα τελευταία ίχνη της αξιοπρέπειας του πιάνοντας την εικόνα για να μην την πατούν τα αμάξια και αυτοί την κλωτσούν, την κάνουν χίλια κομμάτια. «Τώρα είναι καλύτερη κάτω» «Πάει η Παναγία σου» Και αυτός τους λέει προς το τέλος του βίντεο «Εγώ παιδιά μου σας αγαπώ». Τι να πεις… Και μέσα σε όλη αυτήν την οχλαγωγία δεν βρέθηκε ούτε ένας διαδηλωτής να τους σταματήσει. Να μπει μπροστά και να προστατέψει τον Άνθρωπο από το ποδοπάτημα.

Η καραντίνα αφορμή για δοκιμές παγκόσμιου ολοκληρωτισμού ;

Του Περικλή Δανόπουλου

Δεν θα γράψω για τα αποτελέσματα της κοινωνικής μηχανικής που αναπτύσσεται, αφού το έχουν κάνει πολύ καλά αρκετοί αυτές τις ημέρες. Ίσως να έπρεπε να πω δυο λόγια, για τα ανακλαστικά τα οποία θα αρχίσουν να σκουριάζουν, για το φρόνημα το οποίο ούτως ή άλλως είχε δεχθεί χτυπήματα.

Κι αυτά ειπωμένα, όπως και οι θεωρίες συνωμοσίας, βάσιμες ή αβάσιμες που αναπτύσσονται διαρκώς.

Αυτό που προσωπικά βλέπω, ως αδιαμφισβήτητο επακόλουθο την επόμενη ημέρα, που θα ''βγούμε από το καβούκι μας'', είναι μια υποχώρηση σε συνταγματικές ελευθερίες και ένα γκριζάρισμα στα ίδια τα ατομικά δικαιώματα, αφού θα προταθούν τα συλλογικά, με τον τρόπο που θα τα βλέπουν οι εξουσιαστές.

Οι μεγάλες αλλαγές γίνονται συνήθως μετά από καταστροφικά γεγονότα, πολέμους, φυσικές καταστροφές κλπ. Το χρεοκοπημένο νεοφιλελεύθερο μοντέλο, δεν μπορεί να συνεχιστεί επ' αόριστον.

Εποικισμός και «δοσίματα»: διαχρονική ταυτότητα του τουρκικού επεκτατισμού!!!

Του Δημήτρη Ν. Γιαννάτου

Στις μέρες μας, με την τουρκική «επίθεση» στα σύνορα του Έβρου, θυμάμαι ακόμα περισσότερο τον καθηγητή μου Νεοκλή Σαρρή! Νιώθω τυχερός που τον είχα καθηγητή στο Πάντειο. Αξέχαστος και σοφός! Νομίζω ο πιο εμπεριστατωμένος Οσμανολόγος-τουρκολόγος που έβγαλε η χώρα μας! Ως Έλληνας της Πόλης, είχε τη βιωματική και βέβαια και την επιστημονική επάρκεια, να μας μυήσει στην ιδιαίτερη ταυτότητα της οσμανοτουρκικής πραγματικότητας και πολιτικής.

Συχνά, μας υπενθύμιζε το θεμελιώδες λάθος που κάνει η Ευρώπη, ή η Δύση ευρύτερα, όταν χρειάζεται να αναλύσει την πολιτική, γεωπολιτική ή οικονομική συμπεριφορά της Τουρκίας: «…προσπαθούν να κατανοήσουν και να αναλύσουν την Τουρκία με δυτικούς όρους και εργαλεία ανάλυσης και σκέψης». Ενώ, σαφώς για τον καθηγητή, κάθε ενέργεια της γείτονος, χρειάζεται να τοποθετηθεί και να κατανοηθεί εντός της ιδιαίτερης ανατολίτικης ιδιοσυστασίας της. Να παρατηρήσουμε τις ρίζες, τις δομές και τη συνακόλουθη νοοτροπία που αποτελεί συστατικό στοιχείο της κρατικής συγκρότησης. Για να δηλώσει χρόνια αργότερα με ένα πικρό, κυνικό υπονοούμενο ότι : ««σε λίγα χρόνια οι Τούρκοι θα κάνουν τους Έλληνες να σκέφτονται σαν Τούρκοι και αυτή θα είναι η μεγαλύτερη μας ήττα». Ήττα, επειδή θα μάθουμε να «σκεφτόμαστε» οθωμανικά εντέλει,  αλλά αυτό θα γίνει με όρους και συντακτικό που θα θέτει η Τουρκία, έχοντας πείσει τις κυρίαρχες ελίτ – αλλά αλίμονο και μεγάλο ποσοστό του λαού; – ότι οι δικές της προτάσεις και επιχειρήματα είναι η …κοινή γεωπολιτική λογική και η μοίρα μας.

Το Μανιφέστο του Κομερσύ

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Χαμογέλα και λίγο, δεν είσαι στην Αθήνα», μου λέει ο Στεφάν, καθώς ετοιμάζεται να με τραβήξει φωτογραφία στην αίθουσα που συνεδριάζουν, χωρισμένοι σε υποεπιτροπές, οι 300 εκπρόσωποι των Κίτρινων Γιλέκων από όλη τη Γαλλία, στην πρώτη εθνική τους συνάντηση, που έγινε το περασμένο Σαββατοκύριακο εδώ, στο χωριό Σορσύ-Σαιν-Μαρτάν, μερικά χιλιόμετρα από τη μικρή πόλη Κομμερσύ της Λωρραίνης.

Η κοπέλα δίπλα μου είναι αντιπρόσωπος από το Σαιν Ναζέρ, της περιοχής Λουάρ-Ατλαντίκ. «Το 1968», μου λέει, «μας πρόδωσαν και μας σταμάτησαν. Τώρα όμως δεν θα το καταφέρουν. Κανείς δεν θα μας σταματήσει. Θα πάμε μέχρι το τέλος!»

Μου δείχνει στο κινητό της το βίντεο που τράβηξε με τον γαμπρό της στο πεζοδρόμιο, χτυπημένο στο κεφάλι, με τους αστυνομικούς γύρω του να κάνουν κλοιό εμποδίζοντας τη μεταφορά του στο νοσοκομείο. «Στο τέλος», μου λέει, «όρμηξε ο πατέρας μου και έπιασε από τον λαιμό έναν αστυνομικό, για να τον αφήσουν, να μπορέσουμε να τον πάρουμε. Έπαθε εγκεφαλική αιμορραγία και νοσηλεύεται τώρα με σοβαρά προβλήματα στην όρασή του και άλλα».

Η Επανάσταση που… σας κρύβουν και η παγκόσμια σημασία της

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Το περιοδικό  Le Point είναι ένα από τα κυριότερα όργανα της γαλλικής συντηρητικής δεξιάς. Πρόσφατα κυκλοφόρησε με τίτλο στο εξώφυλλο: «Η Γαλλία μπροστά στην ιστορία της» και υπότιτλο «1648, 1789, 1830, 1848, 1871… Τέσσερις αιώνες επαναστάσεων».

Το εξώφυλλο διακοσμείται με έναν πίνακα του Πιερ-Ζερόμ Λορντόν, που εμφανίζει τους διαδηλωτές και τον στρατό να συγκρούονται στη Rue de Babylone του Παρισιού κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1830. Ίσως να έδωσε ιδέες στον πρώην Υπουργό του Σιράκ, τον Φερύ, που βγήκε πριν από δύο ημέρες και ζήτησε να αρχίσουν οι αστυνομικοί να πυροβολούν και να σκοτώνουν τα κίτρινα γιλέκα.

Μην απορείτε αν δεν το ακούσατε αυτό από την τηλεόρασή σας, ούτε γιατί δεν γνωρίζετε ότι η αστυνομική καταστολή στη Γαλλία, σε βία, νεκρούς, τραυματίες και συλληφθέντες έχει υπερβεί κάθε επίπεδο που γνώρισε η χώρα μετά το 1968. Ούτε ότι αγνοείτε πιθανώς τη νέα καμπάνια που άρχισαν μερικά Γιλέκα  καλώντας τους συμπολίτες τους να αποσύρουν τα  λεφτά τους από τις τράπεζες. Ούτε ότι σας έχουν αφήσει να πιστεύετε ότι η όλη υπόθεση έχει να κάνει με το φόρο της βενζίνης ή την αύξηση του κατώτατου μισθού.

Από τον… Κούρκουλο της γειτονιάς, στον «λενινισμό» μιας «ανήθικης» αριστερής πρωτοπορίας…!

Του Δημήτρη Ναπ. Γιαννάτου

Η συνοικία, το…συν του οίκου μας. Η πραγματική και πνευματική διεύρυνση του βίου μας.  Τα χρόνια που μεγάλωνα, αποτελούσε ακόμα τον δικό μας, γλυκό τόπο της οδού Ονείρων, έτσι όπως κελάρυζε το τραγούδι του Χατζιδάκι, από μακριά.  Συνδεόταν, παράδοξα αλλά και ομόδοξα με όλες εκείνες τις συνοικίες της μαγικής πολύβουης πόλης, που απλωνόταν, λίγο πιο πέρα!

Σφιχταγκαλιαζόταν, ταυτόχρονα και με τις μυθικές ταινίες του ελληνικού σινεμά, όπου οι ήρωες ήταν παιδιά των συνοικισμών, που πολέμησαν στον αλβανικό μέτωπο και γύρισαν στη φτωχική τους φωλιά, με μπόι, ίσαμε κει πάνω, όχι από το χρήμα, αλλά από την υπερηφάνεια των γύρω τους. Ο ήρωας της γειτονιάς, που προστάτευε την ανθρωπιά, το φιλότιμο και το ήθος των απλών λαϊκών ανθρώπων. Θυμάμαι να είναι το πρώτο παράθυρο σε έναν αέρα κοινωνική δικαιοσύνης, χωρίς να ξέρω ακόμα τον Τζώρτζ Όργουελ, που μιλούσε για την επαναστατική ύλη της common decency, της κοινής ευπρέπειας των απλών ανθρώπων.

Ζ.Κ. Μισεά: Ο ολοκληρωτισμός των «φιλελευθέρων»

Συνέντευξη του Γάλλου συγγραφέα Ζαν Κλωντ Μισεά

Η Επιτροπή Όργουελ εξέδωσε πρόσφατα ένα βιβλίο με τίτλο «Καλώς ήρθατε στον χειρότερο κόσμο», όπου μιλά για τον θρίαμβο του ήπιου ολοκληρωτισμού που αναφέρεται στον «Θαυμαστό Καινούργιο Κόσμο» του Χάξλεϊ και το «1984» του Τζωρτζ Όργουελ. Υπάρχει, άραγε, κάτι το ολοκληρωτικό ή δυνητικά ολοκληρωτικό στη δική μας εποχή;

Ο Μουσολίνι έβλεπε στον «ολοκληρωτισμό» (είναι ένας από τους πρώτους που χρησιμοποίησαν τον όρο) τον τρόπο να ελέγχεται η καθημερινή ύπαρξη των ατόμων «από την κούνια μέχρι τον τάφο». Πρόκειται όμως γι’ αυτό που βλέπουμε σήμερα να επιτυγχάνει –στο όνομα της «ανταγωνιστικότητας», της «ευελιξίας», της «ανάπτυξης» και της ανάγκης να «προσαρμοστούν οι νοοτροπίες στον σύγχρονο κόσμο»– η παγκοσμιοποιημένη καπιταλιστική οικονομία. Με τη μόνη διαφορά, είναι αλήθεια, ότι αυτή η τελευταία ασκεί ουσιαστικά τον «ολοκληρωτικό» της έλεγχο μέσα από τους ανώνυμους και απρόσωπους μηχανισμούς της συσσώρευσης του κεφαλαίου, και όχι πλέον, όπως κάτω από τον σταλινισμό και τον φασισμό, χρησιμοποιώντας προνομιακά το ορατό χέρι του κράτους (εξ ου και η ψευδαίσθηση, ευρέως διαδεδομένη σήμερα, ότι οποιαδήποτε μορφή προσωπικής εξάρτησης θα έχει οριστικά εξαλειφθεί από τον φιλελεύθερο κόσμο και ότι οι διάφορες «επιλογές» μας είναι απολύτως δική μας ατομική ευθύνη). Από αυτή την άποψη, το μέλλον που μας επιφυλάσσει ο καπιταλισμός της Σίλικον Βάλεϊ είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό. Πρόκειται όντως για έναν κόσμο μέσα στον οποίο ο «διασυνδεδεμένος» άνθρωπος –φορτωμένος με προθέσεις, ηλεκτρονικά τσιπ, οθόνες και άλλους «δέκτες»– θα μπορούσε, σε κάθε στιγμή της ζωής του να δέχεται υποδείξεις ως προς τη «λογική» συμπεριφορά που πρέπει να υιοθετήσει, είτε πρόκειται για τη «διαχείριση» της υγείας του, τη συναισθηματική του ζωή είτε, τέλος, για το ψυγείο του.

Η Θανάτωση της Ιστορίας

Σχόλιο: Ο παλαίμαχος φιλελεύθερος δημοσιογράφος Τζον Πίλγκερ είναι από τις σπάνιες ρηξικέλευθες φωνές στον χώρο αυτό, του οποίου η άτεγκτη δραστηριότητα κόστισε τη θέση του εδώ και πάνω από δεκαετία στον Γκάρντιαν και σε άλλες άθλιες φυλλάδες της παγκοσμιοποιητικής «Αριστεράς». Με το άρθρο του αυτό χώνει τα χέρια του στα βρώμικα νερά του νέου κύματος προπαγάνδας της Υπερεθνικής και ιδιαίτερα της Αμερικάνικης φιλελεύθερης, ιδίως, ελίτ, η οποία επιχειρεί να «αναθεωρήσει» τη σύγχρονη Ιστορία των εγκλημάτων της Δύσης προς όφελος της. Όλα αυτά σε μια εποχή όπου έχει γιγαντωθεί ένα καθαρά χειραγωγούμενο «κίνημα», αρχικά στην Αμερική, με σκοπό την αναθεώρηση ιδιαίτερα της Αμερικάνικης ιστορίας, λογοτεχνίας και τέχνης στα πρότυπα της «πολιτικής ορθότητας» που επιβάλλεται από το πιο επιθετικό κομμάτι της Υπερεθνικής και της Σιωνιστικής Ελίτ (βλ. μεταμοντέρνους «ακαδημαϊκούς», χρηματοδότες-ακτιβιστές τύπου Σόρος κλπ.). Έτσι, κλασικά βιβλία που αποτύπωναν εντελώς άλλες εποχές, νοοτροπίες και συνθήκες χαρακτηρίζονται ως …ρατσιστικά και αποσύρονται από τις βιβλιοθήκες των Πανεπιστημίων, των σχολείων κλπ., ενώ τώρα αναθεωρείται και η πολύ πρόσφατη Αμερικανική ιστορία χωρίς τον παραμικρό δημόσιο διάλογο αλλά με μονόπατη προπαγάνδα από τα ΜΜΕ. Πρόσφατο παράδειγμα είναι άλλωστε τα κινήματα κάποιων δραστήριων –και με γερές πλάτες — μικρών μειοψηφιών-«ακτιβιστών» για τη βίαιη κατάρριψη των αγαλμάτων ηγετικών μορφών των «Νοτίων» του Αμερικάνικου Εμφυλίου ως ρατσιστικά κλπ..

Το ξερίζωμα του ανθρώπου ως πηγή ολοκληρωτισμού

Για το έργο της Χάνα Άρεντ

Του Σπύρου Κουτρούλη από την Ρήξη φ. 130 

Η Χάνα Άρεντ και το έργο της αποτελεί σημείο αναφοράς, αλλά και σε πολλές περιπτώσεις σημείο αντιλεγόμενο. Ανέπτυξε έναν κριτικό λόγο που επεκτάθηκε, σε διαφορετική αναλογία, σε όλα τα πολιτικά ρεύματα, στον καπιταλισμό, στον σταλινισμό, στον φασισμό. Στο τέλος δυσαρέστησε και το Ισραήλ, με αφορμή το έργο της για τη δίκη του Άιχμαν.
Στη χώρα μας έχουν μεταφραστεί πολλά από τα σημαντικά της δοκίμια όπως, «Περί βίας», «Για την Επανάσταση», «Η πολιτική φιλοσοφία του Καντ» και η «Ανθρώπινη Κατάσταση». Το τελευταίο αποτελεί ίσως το πιο σημαντικό από τα έργα της που μεταφράστηκαν. Διαβάζουμε, σε αυτό, εύστοχες επισημάνσεις για τη μοναξιά και το ξερίζωμα του σύγχρονου ανθρώπου που προεικονίζουν πολλές από τις σκέψεις που θα θεμελιώσουν ό,τι περιγράφει ως το ολοκληρωτικό σύστημα, όπως: «Στις σύγχρονες περιστάσεις, αυτή η αποστέρηση των ‘αντικειμενικών’ σχέσεων με τους άλλους και της πραγματικότητας που αυτοί εγγυούνται έχει καταστεί το μαζικό φαινόμενο της μοναξιάς κι έχει προσλάβει την πιο ακραία και πιο αντιανθρώπινη μορφή της. Ο λόγος της οξύτητας αυτού του φαινομένου είναι ότι η μαζική κοινωνία δεν καταστρέφει μόνο την δημόσια σφαίρα αλλά και την ιδιωτική, δεν στερεί από τους ανθρώπους μόνο την θέση τους μέσα στον κόσμο, αλλά τον ιδιωτικό τους οίκο, όπου κάποτε ένιωθαν προφυλαγμένοι από τον κόσμο και όπου, εν πάση περιπτώσει, ακόμη και όσοι αποκλείονταν από τον κόσμο μπορούσαν να βρίσκουν ένα υποκατάστατό του στην θαλπωρή της εστίας και στην περιορισμένη πραγματικότητα της οικογενειακής ζωής»1.

Πολύ σοβαρές διαφωνίες για το πιστοποιητικό θανάτου

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Στις 2 Αυγούστου 2005, ο Πρωθυπουργός της Γαλλίας Ντομινίκ ντε Βιλπέν, ο ίδιος που εκπροσώπησε με την ομιλία του στο Συμβούλιο Ασφαλείας για το Ιράκ, το 2003, όλη την πολιτισμένη ανθρωπότητα έδωσε συνέντευξη στον ραδιοφωνικό σταθμό Europe 1. Απαντώντας σε ερωτήσεις για την Κύπρο και την Τουρκία χαρακτήρισε αδιανόητο για την ΕΕ να αρχίσει διαπραγματεύσεις ένταξης με μια χώρα που δεν αναγνωρίζει ένα μέλος της ‘Ενωσης, την Κυπριακή Δημοκρατία.

‘Ενα μήνα αργότερα, ο Πρέσβης της Γαλλίας στη Λευκωσία έδωσε συνέντευξη στον Πολίτη. Κυττάξτε, τους είπε, διαπιστώσαμε ότι όλοι οι εταίροι μας (της Κύπρου δηλαδή και της Ελλάδας περιλαμβανομένης), επιθυμούν να αρχίσουμε ενταξιακές διαπραγματεύσεις. “Δεν μπορούμε να είμαστε εμείς πιο Κύπριοι από τους Κύπριους”.

Κανένα κράτος δεν μπορεί να διατηρηθεί επί πολύ, αν οι πολίτες και οι ηγέτες του δεν το υπερασπίζονται. Κανένας λαός δεν αξίζει να έχει κράτος, αν δεν θέλει να το υπερασπιστεί. ‘Οσο για το Γένος, που μερικοί νομίζουν ότι θα επιβιώσει χωρίς κράτος, λάθος κάνουν, οι καιροί άλλαξαν.

Υπάρχει μια μεγάλη συζήτηση τώρα στην Κύπρο και εκτός. Πρέπει να κληθεί η Κυπριακή Δημοκρατία στη διάσκεψη της Γενεύης ή μπορεί να γίνει και χωρίς αυτήνα; Γίνεται με το πάθος που χαρακτήριζε στο παρελθόν τις κουβέντες για το φύλο των αγγέλων.

56 καθηγητές προτείνουν διαγραφή της μνήμης

Του Γιάννη Κων. Κρούσου

Πριν λίγες μέρες, με την εισήγηση της επιτροπής «σοφών» του Υπουργείου Παιδείας , το πλήθος των ενημερωμένων και εχόντων άποψη συγκρούστηκε για το επιφανειακό: Την κατάργηση παρελάσεων, προσευχής κλπ. Το ότι αυτό που ζούμε λέγεται «εκπαίδευση αμάθειας» δεν αφορά και δεν αγγίζει κανέναν.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, 56 «σοφοί» καθηγητές προτείνουν τη συνέχιση και εμβάθυνση της αμάθειας, με τη μέθοδο της διαγραφής μνήμης.
Μας λένε:
«Όπως είναι γνωστό, η γλώσσα μαθαίνεται με τη χρήση της και όχι με τη γνώση της ιστορίας της και της ετυμολογίας των λέξεων».

Η θρησκεία της ανάπτυξης και της προόδου

Tου Χάρη Ναξάκη

Τα Χριστούγεννα του 1945 και ενώ είχαν προηγηθεί τα Δεκεμβριανά, 200 περίπου νέοι επιστήμονες και καλλιτέχνες, γόνοι αστικών οικογενειών και γόνοι αριστερών οικογενειών, επιβιβάζονται στο νεοζηλανδέζικο πλοίο Ματαρόα ως υπότροφοι  του Γαλλικού Ινστιτούτου, με προορισμό τη Γαλλία. Ανάμεσα τους οι: Κ. Καστοριάδης, Λ. Αξελός, Ν. Σβωρόνος, Α. Προβελέγγιος, Μ.Μακρής, Ε. Αλεξίου, Ε. Κριαράς, Ι. Ξενάκης, Μ. Κρανάκη, Μ. Ζαχαριάς και ο Κ. Παπαϊωάννου. Ο Κ. Παπαϊωάννου γεννήθηκε το 1925 στο Βόλο και από το 1945 έζησε στη Γαλλία όπου και πέθανε. Δίδαξε σε διάφορα γαλλικά πανεπιστήμια και έγραψε πληθώρα έργων στα ελληνικά και στα γαλλικά, φιλοσοφικού, πολιτικού και κοινωνιολογικού περιεχομένου. Το βιβλίο του, «Η αποθέωση της Ιστορίας», Εναλλακτικές εκδόσεις, περιέχει πέντε δοκίμια τα οποία σε προγενέστερο χρόνο είχαν δημοσιευτεί σε γαλλικά περιοδικά. Αυτόν τον σπουδαίο διανοητή αποσιώπησε το σύνολο σχεδόν της ελληνικής κυρίως αριστερής διανόησης και τολμώ να πω διότι δεν μπορούσε να αναμετρηθεί ούτε με τον φιλοσοφικό ίσκιο του, αλλά και γιατί ο Παπαϊωάννου ήταν ένας κριτικός του μαρξισμού ή κατά άλλους ένας μεταμαρξιστής, δηλαδή ένας «αποστάτης» της ορθοδοξίας. Ο Παπαϊωάννου άσκησε κριτική στην ίδια τη μαρξιστική θεωρία και όχι απλά στις αστοχίες της εφαρμογής της, μια κριτική στο Μαρξ και όχι μόνο στους επιγόνους του, τους μαρξιστές. Ο Παπαϊωάννου στο σύνολο του έργου του συνομιλεί με τον Χέγκελ και κυρίως με τον Μαρξ, τον οποίο εκτιμά πολύ, αλλά δεν τον θεοποιεί -π.χ. τον θεωρεί μέτριο φιλόσοφο αλλά κορυφαίο αναλυτή του καπιταλισμού- επισημαίνει τις αστοχίες της μαρξιστικής θεώρησης και ταυτόχρονα ασκεί κριτική στην ανθρωπολογική θεμελίωση της νεωτερικότητας, του αναγεννησιακού και διαφωτιστικού κόσμου.

Ο Μεγάλος Πόλεμος είναι ήδη εδώ!

Η ΝΑΤΟϊκη αρμάδα ετοιμάζεται να πλεύσει στο Αιγαίο για την «αντιμετώπιση» των «προσφυγικών ροών»…

Ούτε καν δράκους δεν έχουν τα σύγχρονα παραμύθια, πλέον. Είναι γνωστό τοις πάσι, πως στη διακίνηση των προσφύγων (αλλά και ευρύτερα των μεταναστών) δια του Αιγαίου, εμπλέκονται το Τουρκικό κράτος, δίκτυα ισλαμιστών στη Συρία, δυτικές μυστικές υπηρεσίες και ένα τεράστιο πλέγμα ΜΚΟ υποστηριζόμενο από ανθρωπιστές τύπου Σόρος. Όλοι αυτοί, λοιπόν, λένε πως δεν μπορούν να προφυλάξουν τους πρόσφυγες από… τον εαυτό τους(!) γι’ αυτό και απαιτείται η ΝΑΤΟική αρμάδα, ώστε να ελέγξει τους «διακινητές»… Το ΝΑΤΟ προσπαθεί να προφυλάξει τους πρόσφυγες από τον εαυτό του…

Δεν θα μείνουμε στις αστειότητες περί «δικλείδων ασφαλείας για την εθνική κυριαρχία» που συνοδεύουν τη συμφωνία, σύμφωνα με τα ψελλίσματα των κυβερνώντων. Όλοι οι φεντεραλιστές της Ευρώπης γνωρίζουν πολύ καλά (και σ’ αυτούς περιλαμβάνεται η συντριπτική πλειοψηφία της Ελληνικής πολιτικής ελίτ) πως στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής ενοποίησης η λεγόμενη εθνική κυριαρχία αποτελεί αρχαϊκό κατάλοιπο καταδικασμένο να εξαφανιστεί στα πλαίσια του βιαίως ενοποιούμενου «μαγικού» κόσμου μας. Ο Ελλαδικός χώρος είναι κατακτημένη ζώνη από τις δυνάμεις της Δυτικής αυτοκρατορίας με τη συμφωνία και σύμπλευση της τοπικής ελίτ, συνεπώς το έδαφός του μπορεί να χρησιμοποιηθεί κατά το δοκούν για τις επιχειρήσεις που διεξάγονται στη Μέση Ανατολή, όπως ακριβώς συνέβαινε δηλαδή στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Αυτή είναι η πραγματικότητα.

Ελληνική, Ευρωπαϊκή κρίση και Ουκρανική / Μεσανατολική κρίση (Η συνάντηση των Δελφών)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η Ελλάδα παραμένει, αναμφισβήτητα, ένα από τα κύρια σημεία της γης όπου το παγκόσμιο μέλλον μας «προετοιμάζεται». Αυτή η χώρα της Νότιο-Ανατολικής Ευρώπης φέρει μια τεράστια ιστορική και πνευματική κληρονομιά και, ταυτόχρονα, βρίσκεται στο σταυροδρόμι του Σλάβικου, του Μεσανατολικού και του Δυτικού κόσμου. Έχει επιλεγεί ως το αντικείμενο ενος «μεγάλου πείραματος” του παγκόσμιου Χρήματος και των ευρωπαϊκών ελίτ στην υπηρεσία του, για το πώς να «ανοικοδόμηθεί», με θεμελιώδη τρόπο, το πολιτικό και κοινωνικό καθεστώς που επικρατεί στην Ευρώπη μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο (αν όχι κατά τη διάρκεια των δύο έως τριών τελευταίων αιώνων της ευρωπαϊκής ιστορίας).

Δημόσιος κίνδυνος οι εκλεκτοί μας

Του Χρήστου Γιανναρά

Η ​​Ελλάδα βυθίζεται ανελέητα στη νέκρα της παρακμής, μοιάζει αδυσώπητο το ιστορικό της τέλος. Ολοι συζητάμε τα συμπτώματα – όσα χρόνια θυμάται καθένας μας τον εαυτό του: Την κακομοιριά, τη διάλυση, τη διαφθορά, την ιδιοτέλεια, τον πρωτογονισμό ακοινώνητων συμπεριφορών. Τα τελευταία έξι χρόνια, από το μοιραίο Καστελλόριζο και τον ανεκδιήγητο (εθνική συμφορά) τότε πρωθυπουργό μας, αναπαράγουμε πανικό, όπου βρεθούμε κι όπου σταθούμε. Αβάσταχτος ο πόνος και η οργή για την καταστροφή της χώρας, ανυπόφορη ντροπή ο διεθνής εξευτελισμός της, ίλιγγος απόγνωσης που βρεθήκαμε ξαφνικά σκλάβοι των δανειστών μας, στερημένοι την κρατική ανεξαρτησία και την εθνική κυριαρχία. Με τις Τράπεζες να έχουν δεσμεύσει κάθε αποταμίευση του μόχθου μας, με μισθούς και συντάξεις ατιμωτικού διασυρμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Η καθημερινότητά μας πλημμυρίδα εικόνων (και απειλών) φτώχειας, πείνας, νοσοκομείων χωρίς φάρμακα και χωρίς νοσηλευτές, παγωνιάς του χειμώνα χωρίς θέρμανση, ανεργίας που στραπατσάρει ζωές και ψυχές ανελέητα.

Θα μπορούσε να είναι μόνο συμφορά ανυπόφορη, όμως είναι επιπλέον και παρακμή. Ολοι διαμαρτυρόμαστε, όλοι, χωρίς υποψία διαφοροποίησης ευθυνών, χωρίς την παραμικρή αυτοκριτική διάθεση. «Αγανακτισμένος» είναι και ο σαρανταπεντάρης συνταξιούχος. Οδύρεται για την ανομία που βασιλεύει στη χώρα και ο καταπατητής δημόσιας γης, ιδιοκτήτης «αυθαίρετου» ή ο διορισμένος στο Δημόσιο με κομματικό σημείωμα. Οδύρεται για το κατάντημά μας και ο «φακελάκιας» γιατρός, ο αδίστακτα (και αυτονόητα) χρηματιζόμενος υπάλληλος της Πολεοδομίας ή της Εφορίας, ο αργόμισθος διά βίου συνδικαλιστής, ο πληρωμένος κλακαδόρος των κομματικών συγκεντρώσεων.

Στο ρυθμό του Ερντογάν χορεύει η Μέρκελ.

Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΕΚΒΙΑΖΕΙ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ Ε.Ε. ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ, ΕΝΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΛΩΣ ΠΡΟΣΥΠΟΓΡΑΦΕΙ

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου 

στερα από ένα ολονύκτιο, ανατολίτικο παζάρι μεταξύ Βρυξελλών και Άγκυρας, ολοκληρώθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες της Παρασκευής η σύνοδος κορυφής της Ε.Ε. για το προσφυγικό.

Αν και ήταν η δεύτερη μέσα σε ένα μήνα σύνοδος κορυφής για το εν λόγω θέμα, που απειλεί να οδηγήσει σε κατάρρευση τη συνθήκη Σέγκεν και αναδεικνύεται στο κυρίαρχο πολιτικό ζήτημα της Ευρώπης, οι ηγέτες των 28 απέφυγαν να αντιμετωπίσουν τις θεμελιώδεις παραμέτρους του προβλήματος: τη διάλυση της Συρίας και άλλων χωρών της ευρύτερης Μέσης Ανατολής από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τις ξένες επεμβάσεις, την επέκταση της φτώχειας και τη διάλυση του κοινωνικού κράτους στις χώρες της ίδιας της Ε.Ε., που περιορίζει τις δυνατότητες ανθρωπιστικής αντιμετώπισης του προσφυγικού προβλήματος και τη συνθήκη του Δουβλίνου, που μετατρέπει την Ελλάδα και τις άλλες χώρες υποδοχής σε αποθήκες σωμάτων και ψυχών.

Αναρχική Επαναστατική Δράση (Τουρκική οργάνωση) και ο ρόλος του τουρκικού κράτους…

Του Δημήτρη Ναπ. Γ.
Απλά, ρεαλιστικά και καθαρά, από ένα σκεπτόμενο αναρχικό κίνημα στη «γείτονα». Σκεφτείτε μόνο, να εκφέρονταν τα λόγια αυτά στην Ελλάδα, τι ελεεινούς χαρακτηρισμούς και συκοφαντίες θα μάζευε…!

Ανάρτηση από: https://tokoinonikoodofragma.wordpress.com