Του Γρηγόρη Γρηγοριάδη
Επειδή κάποιοι καλοί και αγαπημένοι φίλοι και σύντροφοι μου ασκούν, καλοπροαίρετα – κι αυτό είναι εκτιμητέο – κριτική ότι υπερβάλλω στον «αντικυβερνητικό» χαρακτήρα του πολιτικού λόγου που εκφέρω, σε σημείο που να δίνεται η εντύπωση ότι συμφωνώ με το αίτημα «εκλογές τώρα» ή τελοσπάντων με μια κοινοβουλευτικού τύπου «εκδίωξη» του Μητσοτάκη, θα ήθελα να τους δώσω μερικές διευκρινίσεις που, νομίζω, θα λύσουν τις όποιες παρεξηγήσεις.
Καταρχάς, ένα αίτημα εκλογών, στον παρόντα συσχετισμό και μετά από τρεις επανειλημμένες γενικές εκλογικές αναμετρήσεις, στερείται νοήματος. Είναι τόσο τραγικό το έλλειμμα αντιπολίτευσης και τόσο εξωφρενική η στήριξη στην κυβέρνηση από τα συστημικά ΜΜΕ που, σε συνδυασμό με την απόλυτη κινηματική νηνεμία, το σύνθημα αυτό είναι απλώς μια γελοιογραφία. Το ότι το σύνθημα αυτό το ρίχνει πότε-πότε ο ΣΥΡΙΖΑ καθιστά ακόμα πιο κραυγαλέο αυτόν το γελοιογραφικό χαρακτήρα.
Το πραγματικό πρόβλημα είναι, για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, η προφανής και εξώφθαλμη απουσία ενός πολιτικού λαϊκού κινήματος ανατροπής, το οποίο θα υπηρετούσε σε όλα τα επίπεδα, από αυτό των μερικών, οικονομικών διεκδικήσεων, μέχρι αυτό των καθαρά πολιτικών κινητοποιήσεων, ένα συνεκτικό πρόγραμμα ριζοσπαστικής, αντιιμπεριαλιστικής, φιλολαϊκής εξόδου από το σημερινό βούρκο του καθεστώτος της Νέας Αμερικανοκρατίας και της εξάρτησης. Ενός προγράμματος που, όπως έχουμε κατ’επανάληψη τονίσει, θα πρέπει να συμπυκνώνεται σε ένα πλαίσιο κρίσιμων αιχμών, όπως:
α. η άμεση έξοδος από ΝΑΤΟ-ΕΕ,
β. το κλείσιμο των αμερικανικών βάσεων και η εκδίωξη των νατοϊκών στρατευμάτων που σταθμεύουν στη Ελλάδα,
γ. η εθνικοποίηση των στρατηγικών, μονοπωλημένων τομέων της οικονομίας,
δ. η μονομερής του δημοσίου χρέους της χώρας και η επάνοδος σε εθνικό νόμισμα,
ε. η ενδυνάμωση της συνεργασίας και η στροφή προς το μπλοκ των χωρών BRICS
.png)
