«Γιατί χαίρεται ο κόσμος;» Ο Μεταξάς στην εξουσία

Του Γεώργιου Π. Μαλούχου

Επειδή οι μέρες είναι (πολύ) πονηρές, επειδή σήμερα βασικές ελευθερίες έχουν μπει στο στόχαστρο, με πρώτη εκείνη της Ελευθεροτυπίας,  και επειδή, ότι κι αν λένε οι μαρξιστές, η ιστορία έχει επαναληφθεί όχι μία αλλά περισσότερες φορές και διεθνώς και στην Ελλάδα, αξίζει διπλά να σταθεί κανείς στη σημερινή επέτειο, όσο κι αν η παρούσα τουλάχιστον στήλη έχει αρκετές φορές επίμονα ασχοληθεί με το θέμα τα προηγούμενα χρόνια.

Σήμερα λοιπόν, συμπληρώνονται 80 χρόνια από την επικράτηση της δικτατορίας του Ιωάννη Μεταξά, στις 4 Αυγούστου 1936. Παρά το πέρασμα οκτώ ολόκληρων δεκαετιών, εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι οι η κοινή γνώμη εξακολουθεί και αγνοεί βασικές παραμέτρους εκείνης της δικτατορίας, ως προς το γιατί και το πώς επικράτησε, ενώ και η ιστοριογραφία έχει ελάχιστα ασχοληθεί με αυτές – σχεδόν καθόλου. 

Καθώς όμως πρόκειται για παραμέτρους που σήμερα παρουσιάζουν εκ νέου εξαιρετική επικαιρότητα, αξίζει κανείς να σταθεί σε αυτές: 

Η Ελλάς ως Lebensraum

Του Γεώργιου Μαλούχου 

Δεν είναι το πρώτο δείγμα, ούτε, προδήλως, θα είναι (εύκολα) το τελευταίο. Η πορεία της μετατροπής της Ελλάδας σε ένα νέο είδος απομακρυσμένου, σύγχρονου γερμανικού οικονομικού, διοικητικού και, φυσικά, πολιτικού Lebensraum, «ζωτικού χώρου», καθίσταται όμως τώρα πιο εξόφθαλμη παρά ποτέ, με την «ξαφνική κατάκτηση» του πακέτου όλων των περιφερειακών αεροδρομίων της χώρας.

Κι αυτό, μέσω ενός τιμήματος που άλλοι βρίσκουν… σημαντικό, ενώ, άλλοι πάλι, πιστεύουν ότι είναι μηδαμινό γι΄ αυτά που προσφέρει και δεν θα το συζητούσε ποτέ κανείς αν η χώρα δεν βρισκόταν υπό ξένο οικονομικό έλεγχο, ο οποίος έχει θέσει τέτοιους δήθεν «λάθος» στόχους που μόνον έτσι εξηγούνται.

Αύριο θα κλαίνε

Του Γιώργου Π. Μαλούχου

Ο πρώην πρωθυπουργός της Ισπανίας Θαπατέρο έγραψε ολόκληρο βιβλίο, το οποίο μόλις εκδόθηκε, για να περιγράψει το πώς η γερμανίδα καγκελάριος επιχείρησε αλλά ευτυχώς για τους Ισπανούς τελικά δεν τα κατάφερε, να οδηγήσει με το ζόρι τη χώρα του – και χωρίς να το έχει πραγματικά ανάγκη – σε τρόικα και μνημόνιο.
Με αντίστοιχο τρόπο περιγράφει και την ιταλική εμπειρία, που την έζησε παράλληλα: λέει ότι ήδη από τις Κάννες το όνομα Μάριο Μόντι ακουγόταν παντού στους διαδρόμους, ενώ τότε αποκλείστηκαν οριστικά και τα ευρωομόλογα που, για τον πρώην πρωθυπουργό της Ισπανίας, θα μπορούσαν να έχουν περιορίσει και ελέγξει την κρίση από την αρχή…
Φυσικά, στο Βερολίνο δεν ενοχλείται κανείς απ’ όλα αυτά: το να ανεβάζουν και να κατεβάζουν με τεχνητούς και μη εκβιασμούς κυβερνήσεις στην Ευρώπη του 21ου αιώνα είναι κάτι που αποτελεί κύριο μέρος της πολιτικής τους και το εκλαμβάνουν μάλλον τιμητικά, παρά προσβλητικά.
Ταυτόχρονα, έχουν δίπλα τους τραγικούς συμμάχους αναγκαιότητας, όπως η ελληνική κυβέρνηση που εξακολουθεί να επιμένει στο ρόλο του “καλού παιδιού” της Γερμανίας. Ρόλος χρήσιμος για την Μέρκελ, για όσο φυσικά της είναι χρήσιμος.

Τετράχρονη ή… τετράμηνη;

Του Γιώργου Μαλούχου

Δεν είχαν περάσει ούτε δώδεκα ώρες από την ανακοίνωση του νέου κυβερνητικού σχήματος. Οι νέοι υπουργοί δεν είχαν ακόμα καν ορκιστεί. Το μελάνι των διορισμών τους δεν είχε καν στεγνώσει και το νέο υπουργικό συμβούλιο δεν είχε ακόμα εκπέμψει τις προδήλως κατηφείς τηλεοπτικές εικόνες του. Κι όμως χθες το πρωί δύο κεντρικά πρόσωπα των δύο κομμάτων, η εκπρόσωπος της ΝΔ και ο γραμματέας του ΠαΣοΚ, άρχισαν να τσακώνονται μπροστά στις κάμερες, να διαφωνούν με ένταση για το πώς εννοούν την πορεία της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου / ή Βενιζέλου – Σαμαρά…

Η διαμάχη ήταν υποτίθεται γύρω από τη «διαφορετική ιδεολογία» των δύο κομμάτων, καθώς τα εν λόγω κεντρικά στελέχη δεν έχουν ίσως προλάβει να αντιληφθούν ότι έγιναν ένα και δεν χωρίζουν πια. Κι όμως, πριν ακόμα ξεκινήσουν, έχουν ήδη αρχίσει να φορτώνουν ο ένας στον άλλο τα όσα έχουν μπροστά τους. Ουσιαστικά την εκ των πραγμάτων προδιαγεγραμμένη αποτυχία συμμόρφωσης με ένα πρόγραμμα που νομοτελειακά δεν υπηρετείται σε κανένα επίπεδο, από τα καταρρέοντα έσοδα μέχρι την εκτοξευόμενη ανεργία αλλά και τις πρωτοφανείς κοινωνικές του επιπτώσεις. Πάλι καλά που μπροστά σε αυτό το ιλαρό σκηνικό δεν βρέθηκε κάποιος εγκέφαλος της κυβέρνησης που να σκεφτεί πως θα μπορούσε να ρίξει κι εκεί μαύρο για να τους βγάλει απ’ τις οθόνες…

Η Κύπρος, το «κατοχικό δάνειο» και ο «τύπου Σόιμπλε» κουμμουνισμός

Του Γιώργου Μαλούχου

Από το πρωί του Σαββάτου, η Κύπρος βράζει. Και, σύμφωνα με κάποιες ενδείξεις, στις Βρυξέλλες ήδη έχουν αναπτυχθεί εντονότατοι προβληματισμοί για το ιστορικό λάθος που συνιστά η απόφαση με την οποία η Ευρώπη προχωρά στη «διάσωση» της Κύπρου και τις κατά πολύ ευρύτερες από την ίδια την κυπριακή υπόθεση συνέπειές της. Αντιλαμβάνονται κάποιοι τώρα ότι οι συνέπειες αυτές μπορεί να είναι πολύ μεγάλες, ειδικά σε μία χώρα η οποία έχει ανεπτυγμένο διεθνώς τον τραπεζικό τομέα.

Αρχίζουν να βλέπουν το αυτονόητο: ότι η ιστορία ίσως να καταγράψει την προχθεσινή απόφαση του Eurogroup για την κατάσχεση ποσοστού στις καταθέσεις στην Κύπρο, ως την «επίσημη» αρχή του τέλους του ευρώ – και ίσως όχι μόνον αυτού.

Κάντο όπως το ΚΚΕ

Του Γιώργου Μαλούχου

Όσες φορές κι αν το διαβάσει κανείς, δεν μπορεί παρά να μένει το ίδιο έκπληκτος: «Κατανοούμε τη δραματική κατάσταση που βιώνουν οι εργαζόμενοι που μένουν χωρίς δουλειά. Θα τους στηρίξουμε όσο μπορούμε περισσότερο. Η προστασία των ανέργων πρέπει να γίνει υπόθεση όλου του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Η εξάλειψη της ανεργίας αποτελεί για το ΚΚΕ κεντρικό πρόβλημα που η λύση του συνδέεται με ριζικές αλλαγές στο επίπεδο της οικονομίας και εξουσίας»: οι φράσεις αυτές προέρχονται από τη χθεσινή ανακοίνωση της κεντρικής επιτροπής του ΚΚΕ με την οποία το κόμμα ανακοινώνει και αιτιολογεί το κλείσιμο του τηλεοπτικού σταθμού 902.
Μέσα σε τρεις γραμμές, το πολιτικό κόμμα που υποτίθεται ότι εκφράζει «γνήσια» τα λαϊκά στρώματα, ανακοινώνει το κλείσιμο ενός μέσου, εκφράζει την… κατανόησή του στους εργαζόμενους και επιτίθεται στις απολύσεις!... Αν τώρα αυτό δεν είναι ο απόλυτος φαρισαϊσμός, τι είναι;