Η ρωσική επίθεση εναντίον του δολαρίου

Του Αλέξη Ζακυνθινού

Ξεκινώντας τη νέα θητεία του ο πρόεδρος Putin, τοποθέτησε ως πρώτο στόχο του την αποδέσμευση της ρωσικής οικονομίας από το αμερικανικό νόμισμα – θέλοντας προφανώς να εκμεταλλευθεί τα τεράστια λάθη των Η.Π.Α. και ειδικά τη σύγκρουση τους με την Ευρώπη, λόγω των κυρώσεων στο Ιράν.

Άποψη

Σε παλαιότερο άρθρο μας είχαμε αναφερθεί στην πρόθεση της Ρωσίας να υιοθετήσει τον κανόνα του χρυσού – όπου με τον τρόπο αυτό το νόμισμα της, έχοντας ως μοναδικό στον πλανήτη αντίκρισμα σε χρυσό, θα ανακτούσε τη διεθνή αξιοπιστία του. Οι επιπτώσεις τώρα στην παγκόσμια οικονομία από μία τέτοια ενέργεια της Ρωσίας θα ήταν τεράστιες – κυρίως επειδή θα δημιουργούταν το πρώτο «σχίσμα» στη σύγχρονη νομισματική τάξη πραγμάτων, αποτελώντας μεγάλη απειλή για το δυτικό σύστημα του χρέους.

Εάν δε ακολουθούσε και η Κίνα, κάτι πάρα πολύ πιθανόν, αφού ο κίτρινος γίγαντας αυξάνει επίσης τα αποθέματα χρυσού, τότε το πλήγμα για τα χάρτινα χρήματα (Fiat money), για τη Δύση και ειδικά για τις Η.Π.Α. θα ήταν τεράστιο – ειδικά εάν συνέβαινε σύντομα, σε μία εποχή δηλαδή που ολόκληρη η Ευρώπη και όχι μόνο συνεχίζει να αυξάνει τις ποσότητες χρημάτων, διατηρώντας μηδενικά επιτόκια.

Ο πλάγιος φόρος τραπεζικών συναλλαγών

Του Αλέξη Ζακυνθινού

Η προμήθεια που εισπράττουν οι τράπεζες μέσω των POS, μοιάζει πράγματι με μία ακόμη πλάγια και κρυφή φορολόγηση των Ελλήνων – των μικρομεσαίων εταιριών ουσιαστικά, καθώς επίσης των ελευθέρων επαγγελματιών που έχουν επωμισθεί το μεγαλύτερο βάρος της πολιτικής των μνημονίων.

Άποψη

Η είδηση σχετικά με το εξώδικο που απέστειλε ένας ελεύθερος επαγγελματίας της Καλαμάτας στην εφορία της περιοχής του (πηγή: Θάρρος News), μη αποδεχόμενος να εγκαταστήσει μηχάνημα POS στην επιχείρηση του, έχει ασφαλώς ιδιαίτερο ενδιαφέρον ακόμη και αν δεν είναι αληθινή – αφού στηρίζεται στα δικαιώματα του που απορρέουν από το Σύνταγμα, το οποίο ελάχιστοι Πολίτες της χώρας γνωρίζουν. Δυστυχώς παρά το ότι πρόκειται ουσιαστικά για το κοινωνικό συμβόλαιο που έχει συναφθεί μεταξύ αυτών και του κράτους – το οποίο ασφαλώς οφείλει να τηρείται απαρέγκλιτα. Το εξώδικο αυτό αναφέρει τα εξής:

Ο μονόδρομος της ρήξης

Του Αλέξη Ζακυνθινού

Εάν δεν τηρηθούν οι υποσχέσεις περί μείωσης του δημοσίου χρέους παρά τα θηριώδη πρωτογενή πλεονάσματα που πέτυχε η Ελλάδα, εντός του 2017, θα υπάρχει πλέον μόνο μία επιλογή στη διάθεση μας: η στάση πληρωμών.

Όπως έχουμε γράψει στο παρελθόν (άρθρο), καλώς ή κακώς οι μοναδικές επιλογές της Ελλάδας ήταν οι εξής:

(α) είτε η νέα χρεοκοπία της, καθαρή αυτή τη φορά, για να ξεκινήσει από την αρχή χωρίς τα βάρη του παρελθόντος (χρέη) – όπου οφείλει να επιλέξει εντός ή εκτός του ευρώ (άρα την εσωτερική υποτίμηση ή την πληθωριστική, όσον αφορά την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας της),

(β) είτε η υποταγή της στις εντολές των δανειστών βασιλικότερα του βασιλιά, έτσι ώστε να μειωθεί ακόμη περισσότερο το «κόστος λειτουργίας» της (μισθοί, συντάξεις, κοινωνικό κράτος κλπ.), τα χρέη της (ιδιωτικοποιήσεις), καθώς επίσης να ελαφρυνθούν τα υπόλοιπα – με στόχο να ανακτήσει την εμπιστοσύνη των αγορών και να διενεργηθούν επενδύσεις, οπότε να κινηθεί ξανά η οικονομία της (αύξηση του ΑΕΠ και των δημοσίων εσόδων, άνοδος της παραγωγικότητας των εργαζομένων ως προς το ΑΕΠ κοκ.).

Η προετοιμασία της Βρετανίας για τη σύγκρουση

Του Αλέξη Ζακυνθινού

Στις 7 Μαΐου οι επαναληπτικές εκλογές στη Γαλλία, στις οποίες πιθανολογείται πως θα συμμετέχουν για πρώτη φορά δύο δεξιά κόμματα, ενώ στις 8 Ιουνίου οι πρόωρες στη Βρετανία – η πρωθυπουργός της οποίας εξήγγειλε ξαφνικά την πρόθεση της, γνωρίζοντας πόσο σκληρές θα είναι οι διαπραγματεύσεις εξόδου της χώρας της από την ΕΕ, έχοντας απέναντι τον αιώνιο αντίπαλο της: τη Γερμανία, η οποία θεωρεί από καιρό τώρα πως έχει «ξεπλυθεί» από τα θηριώδη εγκλήματα του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου.

Η πρωτοβουλία της κυρίας May φαίνεται να οφείλεται σε δύο λόγους: (α) στην ανάγκη να εξασφαλίσει την ισχυρή στήριξη των Βρετανών, όσον αφορά τη σύγκρουση της με τη Γερμανία, η οποία επιχειρεί ξανά την κατάκτηση της Ευρώπης με άλλου είδους όπλα – έχοντας την άποψη πως θα της συμπεριφερθεί ανάλογα με την Ελλάδα (ανάλυση) και (β) στην πρόθεση της να αποκτήσει μία ισχυρότερη κοινοβουλευτική εκπροσώπηση από τη σημερινή (έχει μία μικρή πλειοψηφία μόλις 12 εδρών), εκμεταλλευόμενη την αδύναμη θέση της αντιπολίτευσης – αφού, με κριτήριο τις δημοσκοπήσεις, προηγείται με 42% έναντι 27% του αντιπάλου της.

Η καταδίκη του πρώην επικεφαλής του ΔΝΤ

Του Αλέξη Ζακυνθινού

Ορισμένοι θεωρούν ότι, το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας είναι το ελλειμματικό «Κράτους Δικαίου» της – η απαράδεκτα διορισμένη από τις εκάστοτε κυβερνήσεις δικαστική εξουσία που δυστυχώς επιτρέπει το Σύνταγμα της χώρας, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να λειτουργήσει ανεξάρτητα, όπως θα έπρεπε σε ένα δημοκρατικό περιβάλλον και όχι σε μία κομματική δικτατορία.

Με δεδομένο δε το ότι, η δικαστική εξουσία αντιδράει μόνο όταν θίγονται τα δικά της συμφέροντα, όπως οι μισθοί και οι συντάξεις, ενώ επιτρέπει τη συνεχή παραβίαση του Συντάγματος από τους δανειστές, εύλογα νοιώθουν ανυπεράσπιστοι οι Έλληνες. Δεν εξαιρούν βέβαια τους δικηγόρους, ιδίως τους συλλόγους τους, οι οποίοι θα έπρεπε ασφαλώς να έχουν το θάρρος καταγγείλουν τα παράνομα μνημόνια στο ευρωπαϊκό δικαστήριο – απαιτώντας να αποζημιωθεί η Ελλάδα για το 1 τρις € που περίπου της κόστισαν τα λανθασμένα οικονομικά μέτρα της Τρόικας.

Η αυτοκρατορία της Lidl

Του Αλέξη Ζακυνθνού

Η ευρωπαϊκή περιφέρεια μετατρέπεται σταδιακά σε μία περιοχή χαμηλού εργατικού κόστους, με τους Πολίτες της σκλάβους χρέους, προς όφελος κυρίως των βιομηχανικών και λοιπών επιχειρήσεων της Γερμανίας – μεταξύ άλλων με τη βοήθεια των εκπτωτικών αλυσίδων λιανικής. 

Άρθρο

Ένα από τα μεγαλύτερα «όπλα ειρηνικής διείσδυσης» της Γερμανίας σε άλλα κράτη είναι ασφαλώς οι εκπτωτικές αλυσίδες της – ειδικά στον κλάδο των Σούπερ Μάρκετ. Οι αλυσίδες αυτές εισβάλλουν και εγκαθίστανται σε διάφορες χώρες, οδηγώντας τους εγχώριους ανταγωνιστές τους στη χρεοκοπία – με τελικό αποτέλεσμα να επιβάλλονται σταδιακά τα γερμανικά προϊόντα.

Η μέθοδος τώρα, την οποία χρησιμοποιούν, δεν διαφέρει σε μεγάλο βαθμό από αυτήν που χαρακτηρίζει γενικότερα τη χώρα: από το dumping δηλαδή – είτε όσον αφορά τους μισθούς των εργαζομένων, τους οποίους διατηρεί σταθερά πολύ χαμηλότερους από την παραγωγικότητα τους (μισθολογικό dumping, γράφημα), είτε τις τιμές των προϊόντων που πουλάει (τιμολογιακό dumping).